II SA/Po 649/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018r. Nr [...] w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 27 kwietnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.Dz.U.2015.1659 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. [...] ze zm. dalej k.p.a.), art. 115a ust. 1 i 3 w związku z art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. [...] ze zm. dalej p.o.ś.), po rozpatrzeniu odwołania T. K. prowadzącego Gospodarstwo Rolne w J. (dalej jako strona lub skarżący) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...] określającej dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska poza zakładem zlokalizowanym w J. przy ul. [...], na dz. o nr we. [...] (pkt 1.) w odniesieniu do terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, na które zakład oddziałuje, w następującej wysokości: równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (od godz. 6.00 do 22.00) LAeqD - 50 dB; równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (od godz. 22.00 do 6.00) LAeqN - 40 dB (pkt 2) w odniesieniu do położonych w kierunku północnym terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę zagrodową, na które zakład oddziałuje, w następującej wysokości: równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (od godz. 6.00 do 22.00) LAcqD - 55 dB; równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (od godz. 22.00 do 6.00) LAeqN - 45 dB. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dnia 8 grudnia 2017 r. Starosta P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla skarżącego, prowadzącego działalność z Gospodarstwie Rolnym w J. przy ul. [...], gm. P.. Przyczyną wszczęcia postępowania była kontrola Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: WIOŚ) przeprowadzona na terenie zakładu w listopadzie 2017 r. Na terenie zakładu skarżącego znajduje się suszarnia, w której odbywa się suszenie ziaren kukurydzy. W trakcie kontroli ustalono, iż dla kontrolowanego zakładu nie została wydana decyzja określająca dopuszczalne wartości poziomu hałasu, jakie może emitować do środowiska. Podczas kontroli WIOŚ przeprowadził pomiary emisji hałasu, na podstawie których stwierdzono, że wyniki badań akustycznych przekraczają określone przepisami wartości dopuszczalne dla pory dnia i nocy w punktach pomiarowych P1 i P2. Punkty pomiarowe zlokalizowano na granicy terenu najbliższej zabudowy mieszkaniowej, odpowiednio przy ul. [...] i ul. [...]. Badanie tła akustycznego z uwagi na brak możliwości przerwania cyklu suszenia, wykonano w punkcie P3, w punkcie minimalnego oddziaływania hałasu od źródeł w cieniu akustycznym budynku zlokalizowanego przy ul. [...]. Pomiary wykonane zostały zgodnie z metodyką referencyjna dotyczącą pomiarów hałasu opisaną w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542, dalej Rozporządzenie). Na podstawie wykonanych pomiarów stwierdzono, że równoważny poziom dźwięku w punktach pomiarowych wynosi w porze dnia 47,1 w punkcie P1 i 50,5 dB w punkcie P2. W porze nocy wyznaczono odpowiednio następujące poziomy hałasu: 42,7 i 61,0 dB. WIOŚ stwierdził, że wartości emisji hałasu przenikającego do środowiska podczas pracy zakładu na terenach sąsiadującej zabudowy chronionej akustycznie przekraczają określone przepisami wartości dopuszczalne. W związku z powyższym WIOŚ pismem z dnia 1 grudnia 2017 r., [...], wniósł do Starosty [...] o podjęcie działań zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Po wszczęciu postępowania Starosta P. pismem z dnia 11 grudnia 2017 r., [...], wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy P. o potwierdzenie informacji otrzymanych od WIOŚ dotyczących rodzajów terenów otaczających zakład skarżącego oraz o wyjaśnienie czy ww. obiekt nadal jest objęty aktualnymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku obowiązującego m.p.z.p. organ wniósł o dokonanie oceny zgodnie z art. 115 Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2017 r. poz. 519 ze zm.), do jakiego rodzaju i w jakim kierunku w odniesieniu do położenia zakładu, należą tereny otaczające obiekt. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz poinformował Starostę, ze działka [...] oraz działki sąsiadujące objęte są ustaleniami m.p.z.p. obrębu J. gmina Pobiedziska (uchwała Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska nr XXXIII/349/2013 z dnia 23 maja 2013 r. Dz.Urz.Woj. Wlkp. 2013 poz. 4197). Najbliżej położone tereny w kierunku północnym oznaczone zostały symbolem 4 RM i przeznaczone są pod zabudowę zagrodową, w kierunku zachodnim symbolem 48 MN i przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a w kierunku południowym symbolem 50 MN i przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W kierunku wschodnim w w/w planie tereny znajdujące się na działce skarżącego przeznaczone zostały pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (60MN i 61 MN) oraz pod zabudowę mieszkaniowo – usługową (19 MN/U). Ponadto w kierunku południowym część nieruchomości objęta jest m.p.z.p. terenów budownictwa jednorodzinnego działki nr ew. [...], [...], [...] w J. (uchwała Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska nr XLII/399/01 z dnia 4 kwietnia 2001 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. z 2001 r. nr 55 poz. 992) z przeznaczeniem pod mieszkalnictwo jednorodzinne (1MN). Biorąc pod uwagę wyniki pomiarów emisji hałasu oraz rodzaju sąsiadującej chronionej akustycznie zabudowy organ stwierdził, że w wyniku działalności zakładu w J. przy ul. [...] nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zgodnie z informacją uzyskaną od Burmistrza oraz na podstawie analizy zapisów m.p.z.p dla terenów chronionych akustycznie, na które zakład skarżącego oddziałuje, dopuszczalny poziom hałasu w środowisku ustalono zgodnie z pozycją 2 pkt a tabeli 1 załącznika do Rozporządzenia, który wynosi 50 dB dla pory dnia i 40 dB dla pory nocy oraz zgodnie z pozycją 3 pkt b tabeli 1 w kierunku północnym jak dla terenów zabudowy zagrodowej 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy. Organ podał, że dopuszczalny poziom hałasu określony decyzją odnosi się do wszystkich, nawet najbardziej niekorzystnych z akustycznego punktu widzenia wariantów funkcjonowania zakładu skarżącego. Prowadzący zakład powinien, stosując środki techniczne lub organizacyjne, zapewnić dotrzymanie określonych w decyzji dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem. Mając to na uwadze dnia [...] stycznia 2018 r. Starosta P. wydał opisaną we wstępie decyzję administracyjną znak: [...], określającą dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska, poza zakładem zlokalizowanym w Jerzykowie przy ul. [...], im dz. o nr ew. [...]. Pismem z dnia 9 lutego 2018 r. T. K. odwołał się od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa procesowego art. 79a ust. ust. 6 pkt 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez brak dochowania przez wykonującego kontrolę obowiązku przedstawienia upoważnienia do wykonania kontroli oraz pouczenia pisemnego o prawach i obowiązkach kontrolowanego, co miało wpływ na wynik sprawy gdyż skarżący nie został poinformowany między innymi o prawie do wniesienia zastrzeżeń oraz innych praw zastrzeżonych dla kontrolowanego, które przewiduje ustawa o Inspekcji Ochrony Środowiska, co w konsekwencji skutkowało tym, że protokół kontroli, a także inne dokumenty z czynności kontrolnych i dotyczące tych czynności nie mogły stanowić dowodu w postępowaniu o ustalenie przestrzegania przepisów ochrony przed hałasem emitowanym do środowiska; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na: niedostateczne ustalenie faktów oraz ich znaczenia według obowiązujących przepisów prawa, niedostateczne wyjaśnienie przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracyjnego, - naruszenie art. 7, 9, 75, 77 i 88 kpa, poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego w celu ustalenia rodzaju analizowanego terenu w oparciu o faktyczne jego wykorzystanie i zagospodarowanie, a tym samym wadliwe ustalenie stanu faktycznego, czego skutkiem było błędne ustalenie rodzaju terenu, a w konsekwencji błędne było również ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego z terenu gospodarstwa rolnego; - naruszenie art. 115 i 115a ust, 1 i 3 ustawy dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (p.o.ś.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu błędnej oceny rodzaju terenu chronionego akustycznie, a tym samym nieprawidłowe zakwalifikowanie działki od strony w kierunku zachodnim i południowym jako terenu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej - podczas gdy na podstawie jego faktycznego zagospodarowania i wykorzystania oczywistym jest, że teren jest terenem zabudowy mieszkalnej zagrodowej, dla której dopuszczalne limity są wyższe, a w przedmiotowej sprawie bezprzedmiotowym było wydanie decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu w związku z brakiem przekroczenia dopuszczalnych norm dla tak określonego terenu chronionego. Po rozpatrzeniu odwołania SKO w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W motywach rozstrzygnięcia SKO powołując się na art. 112 p.o.ś. wskazało, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszaniu poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Decyzją wydaną w oparciu o art. 115a ustawy P.o.ś. organ określa normy dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Tego rodzaju decyzja nie nakłada na podmiot nowych obowiązków, organ stwierdza bowiem jedynie, że dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu, objęty ochroną prawną, a określony w ww. rozporządzeniu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2014 r, sygn. akt II SA/Sz 274/14). Kolegium wskazało, że zasadnie organ I instancji stwierdzając przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu wydał decyzję, w której określił maksymalne normy hałasu obowiązujące dla zakładu skarżącego po przeprowadzeniu kontroli przez WIOŚ. Kolegium stwierdziło, że nie może się zgodzić ze Stroną skarżącą w zakresie błędnej oceny rodzaju terenu chronionego akustycznie, a tym samym nieprawidłowego zakwalifikowania działki od strony w kierunku zachodnim i południowym jako terenu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Organ I instancji słusznie zakwalifikował tereny biorąc pod uwagę zapisy obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zgodnie bowiem z art. 114 i 115 ustawy P.o.ś. w sytuacji gdy przedmiotowy teren objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jego ustalenia służą do określenia przeznaczenia terenu i oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Z pisma Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 11 grudnia 2017 r. jasno wynika, że teren gospodarstwa rolnego oraz działek sąsiednich objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu J. , gmina Pobiedziska (uchwała Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska Nr XXXIII/349/2013 z 23 maja 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Wielk. 2013 r poz. 4197). Z części graficznej planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że w odniesieniu do zlokalizowanego gospodarstwa rolnego na terenie działki [...] najbliżej położone tereny w kierunku północnym oznaczone zostały symbolem 4 RM i przeznaczone pod zabudowę zagrodową, w kierunku zachodnim symbolem 48 MN i przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a w kierunku południowym symbolem 50 MN i przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną. W kierunku wschodnim w ww. planie tereny znajdujące się na działce należącej do Skarżącego przeznaczone zostały pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (60 MN i 61 MN) oraz pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (19 MN/U). Ponadto w kierunku południowym część nieruchomości objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego działki nr ew. [...], [...], [...] w J. (uchwała Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska NrXLII/399/01 z dnia 4 kwietnia 2001 r. (Dz. U. Woj. Wielk. Z 2001 r. Nr 55, poz. 992) z przeznaczeniem pod mieszkalnictwo jednorodzinne (1MN). Odnosząc się do zarzutów Strony skarżącej dotyczących kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P., Kolegium wyjaśniło, że WIOŚ dokonuje kontroli na podstawie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wyniki tej kontroli, na podstawie art. 17 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska przekazywane są m.in. organowi samorządu terytorialnego, w celu podjęcia przez ten organ stosownych działań zgodnie ze swoimi kompetencjami. W związku z powyższym kwestie dotyczące procedury samego przeprowadzania kontroli przez WIOŚ nie dotyczą postępowania prowadzonego przez Starostę Poznańskiego. Organ I instancji nie miał podstaw do podważenia wystąpienia WIOŚ z dnia 1 grudnia 2018 r. i nieuznania wyników pomiarów hałasu przeprowadzonych 14 listopada 2017 r. w trakcie kontroli zakładu skarżącego. Ponadto po wszczęciu postępowania przez Starostę Poznańskiego Skarżący, jako strona postępowania, nie wnosił żadnych zastrzeżeń dotyczących kontroli WIOŚ, ani też samego postępowania prowadzonego przez organ I instancji. SKO podał, że wprawdzie w decyzji Starosty mogłaby dokładniej być wyjaśniona kwestia brania pod uwagę zapisów planów miejscowych przy ocenie terenów, to jednak nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wydana decyzja nie nakłada dodatkowych obowiązków, lecz jedynie potwierdza, że podmiot emituje ponadnormatywny hałas i zobowiązuje go do przestrzegania przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Reasumując Kolegium wskazało, że nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego, a decyzja Starosty jest prawidłowa. W skardze do WSA skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania a ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. (w skardze nie wskazano żadnych zarzutów). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie 11 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzupełniając argumentację skargi zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, albowiem organy nieprawidłowo ustaliły jaki rodzaj zabudowań znajduje się w sąsiedztwie zabudowań skarżącego i przedmiotowej suszarni. W sąsiedztwie znajduje się wyłącznie zabudowa zagrodowa. Ponadto w badaniu hałasu nie uwzględniono kierunku wiatru oraz okoliczności, że maszyny suszarni działają tylko przez jeden miesiąc w roku. W konsekwencji organy nieprawidłowo zastosowały art. 115 a p.o.ś. Zdaniem skarżącego z uwagi na rodzaj zabudowy sąsiedniej normy hałasu nie zostały przekroczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] – odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych rozstrzygnięć są przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.). Zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś., 1. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zgodnie z art. 378 ust. 1 p.o.ś. organem ochrony środowiska właściwym w sprawach o których mowa w art. 115 a ust. 1 jest starosta. Stosownie do art. 115 a ust. 3 w decyzji o której mowa powyżej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest zarazem ugruntowany pogląd, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (zob. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 6/10 oraz z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12). Stosownie do art. 112a pkt 2 p.o.ś, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112; dalej także: rozporządzenie) ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej. W przedmiotowej sprawie istotne było ustalenie czy na terenie oddziaływania zakładu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie tej kwestii determinowało organy do podjęcia określonych działań i do zastosowania właściwego przepisu prawa materialnego. W sytuacji kiedy zostanie ustalone, że plan miejscowy na terenie objętym inwestycją nie obowiązuje, zastosowanie znajdzie art. 115 p.o.ś. Niedopuszczalne jest bowiem stosowanie tego przepisu, kiedy plan miejscowy obowiązuje. Wynika to z tego, że jeżeli plan miejscowy nie obowiązuje na danym terenie to właściwy organ samodzielnie zobowiązany jest dokonać oceny faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu. I tylko wówczas (przy braku planu) jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenu zastosowanie znajdzie art. 114 ust. 2 p.o.ś., który uznaje, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W praktyce powyższe ustalenia służyć mają na wskazaniu, że dany obszar przynależy do jednej z kategorii wymienionej w art. 113 ust. 2 p.o.ś., a nawet podkategorii określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Organ dokonuje powyższe ustalenia w niezbędnym zakresie, a następnie po zakwalifikowaniu do odpowiedniej kategorii (podkategorii) potwierdza, że na danym terenie obowiązuje wyrażona w decybelach norma "hałasowa" określona w stosowanej tabeli cyt. rozporządzenia. Nie ma on przy tym żadnych uprawnień do jej zmiany – zarówno w kierunku zaostrzenia wymagań, jak i ich złagodzenia. Natomiast w każdym przypadku obowiązywania planu miejscowego ustalenia organów administracji publicznej co do faktycznego zagospodarowania terenu w tym zakresie stają się bezprzedmiotowe. Należy przy tym zaznaczyć, że nie jest to zależne od tego czy z woli ustawodawcy sporządzenie planu miejscowego było obowiązkowe czy fakultatywne. W sytuacji obowiązywania planu miejscowego działania organu zmierzające do ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu są zminimalizowane, ponieważ norma "hałasowa" wynika wówczas automatycznie z przepisów powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska. (por. wyrok NSA z 9.02.2012r., II OSK 2270/10) Poza sporem jest, że działka skarżącego i obszar z nią sąsiadujący objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu J. , gmina Pobiedziska (uchwała Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska nr XXXIII/349/2013 z dnia 23 maja 2013 r. ) W takiej sytuacji ustalenia m.p.z.p. a nie faktyczne zagospodarowanie służą do określenia przeznaczenia terenu i oceny, czy teren należy do określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 kategorii. Jak wynika z akt sprawy i z części graficznej planu, w odniesieniu do działki skarżącego najbliżej położone w kierunku północnym są tereny oznaczone symbolem 4 RM (zabudowa zagrodowa), w kierunku zachodnim oznaczone symbolem 48 MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), w kierunku południowym oznaczone symbolem 50 MN (zabudowa jednorodzinna), a w kierunku wschodnim oznaczone symbolem 60 i 61 MN (zabudowa jednorodzinna) oraz symbolem 19 MN/U (zabudowa mieszkaniowo usługowa). Nadto w kierunku południowym część nieruchomości objęta jest ustaleniami m.p.z.p. terenów budownictwa jednorodzinnego działki nr ew. [...], [...], [...] w J. (uchwała Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska nr XLII/399/01 z dnia 4 kwietnia 2001 r. ) oznaczonej symbolem 1MN (zabudowa jednorodzinna). Zgodnie z art. 114 ust. 2 jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W rozpoznawanej sprawie tylko w kierunku północnym w miejscowym planie przewidziana jest zabudowa zagrodowa (4 RM), w pozostałych zaś kierunkach zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co słusznie uwzględniły organy. Jak już wyżej wyjaśniono domaganie się w przypadku obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego , dokonywania ustaleń faktycznych co do przeznaczenia terenów na podstawie art. 115 p.o.ś. nie jest dopuszczalne. Organy prawidłowo- na podstawie m.p.z.p. ustaliły rodzaj zabudowań znajdujących się w sąsiedztwie działki skarżącego. Ten zarzut (podniesiony na rozprawie) nie zasługiwał więc na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika też, że pracownicy WIOŚ przeprowadzili w dniu 14 listopada 2017 r. pomiary poziomu dźwięku emitowanego do środowiska przez zakład skarżącego (w porze dziennej i nocnej) i na tę okoliczność sporządzili protokół z pomiarów hałasu przemysłowego oraz sprawozdanie z dnia 20 listopada 2017 r. nr [...] z pomiarów hałasu pochodzących od instalacji, urządzeń i zakładów przemysłowych. Z dokumentów tych wynika, że źródłem hałasu jest suszarnia kukurydzy, ładowarka teleskopowa, traktor [...], traktor [...], 3 traktory [...] i kombajn [...]. Oznaczono 3 punkty pomiarowe. Przy pomiarach wzięto pod uwagę prędkość wiatru, temperaturę otoczenia, wilgotność i ciśnienie atmosferyczne. Bez znaczenia pozostają więc zarzuty skarżącego, że w badaniu nie uwzględniono kierunku wiatru, ponieważ parametry wzięte pod uwagę przy badaniu były wystarczające do uzyskania rzetelnych wyników badań. Na podstawie przeprowadzonej kontroli oraz otrzymanych wyników badań akustycznych stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm hałasu dla punktu 2a, 3b i 3d tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zgodnie z rozporządzeniem dla punku 2a (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) określono następujące wielkości dopuszczalne: - równoważny poziom dźwięku dla pory dziennej (6:00 - 22:00): LAeqD= 50dB, - równoważny poziom dźwięku dla pory nocnej (22:00 - 6:00): LAeqD = 40dB. dla punku 3b (tereny zabudowy zagrodowej), 3d (tereny mieszkaniowo- usługowe) określono następujące wielkości dopuszczalne: - równoważny poziom dźwięku dla pory dziennej (6:00 - 22:00): LAeqD = 55dB, - równoważny poziom dźwięku dla pory nocnej (22:00 - 6:00): LAeqN = 45dB. Jak wynika ze sprawozdania równoważny poziom dźwięku w porze dziennej wynosił w punkcie pomiarowym P1-47,dB i w punkcie P2-50 dB, w porze nocnej zaś w punkcie pomiarowymP1- 42,7 dB, a w punkcie pomiarowym P2-61,0 dB (str. 9 sprawozdania w aktach sprawy). Nie budzi zatem wątpliwości, że w toku przeprowadzonej kontroli pracownicy WIOŚ stwierdzili przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu emitowanego przez zakład skarżącego. Pomiary zostały wykonane przez podmiot wskazany w art. 115a ust. 1 p.o.ś., a w toku postępowania organów obu instancji dokonano analizy materiału dowodowego, w tym sprawdzenia, czy badania przeprowadzone przez organ ochrony środowiska zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nawet bowiem wówczas, gdy badania przeprowadza specjalistyczna jednostka, posiadająca odpowiednią (specjalistyczną) wiedzę, organ administracyjny ma obowiązek ocenić logiczność argumentacji (wywodów) zawartych w takim sprawozdaniu i przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organów, co do tego, że pomiary hałasu dokonane w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości co do swej wiarygodności. Sprawozdanie z badania i dołączony do niego protokół w sposób jasny i szczegółowy opisują sposób przeprowadzenia badań, charakterystykę otoczenia, lokalizację punktów pomiarowych, metodologię badań, użytą aparaturę. Nie zawierają sprzeczności czy braków uniemożliwiających uznanie ich za dowód w sprawie. Skarżący w toku postępowania również nie składał zastrzeżeń do pomiarów, nie wskazał przyczyn dla których nie skorzystał z prawa złożenia reklamacji przed WIOŚ. Jak już wyżej wskazano bez znaczenia pozostają też zarzuty skarżącego, że maszyny suszarni działają tylko przez jeden miesiąc w roku, skoro, jak wykazały pomiary dochodzi wtedy do przekroczenia norm hałasu. Stanowisko organów w tym zakresie, zdaniem Sądu, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Poza sporem jest przy tym, że wspomniane laboratorium posiada certyfikat akredytacji wydany przez krajową jednostkę akredytującą PCA w W., ważny do 27 września 2021 r. Norma zawarta w art. 115a ust. 1 P.o.ś., obliguje organ właściwy do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu, w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Przepis ten nie wskazuje bowiem na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania (wyrok NSA sygn. akt II OS 754/12, II OSK 370/13 - cbois). Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W ocenie sądu, przeprowadzony jednorazowy pomiar hałasu w tej sprawie stanowił wystarczającą podstawę do określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla zakładu skarżącego. Wskazać też trzeba, że wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu ma jedynie charakter deklaratoryjny, z uwagi na fakt, iż dopuszczalne poziomy hałasu obowiązują na danym terenie z mocy prawa. Decyzja wydana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma bowiem na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu, a to prowadzi do wniosku, że wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu. Zarazem niekwestionowane jest w orzecznictwie, że powołany przepis nie daje możliwości do orzekania w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie dowolnie wybranych pomiarów hałasu, korzystnych dla podmiotu emitującego hałas do środowiska. Tym samym nawet gdyby okazało się, że kolejne pomiary nie wykazałyby przekroczenia norm, nie oznaczałoby to, że należy nie brać w ogóle pod uwagę wcześniejszego pomiaru, który takie przekroczenie wykazał (por. powołane wyżej wyroki NSA oraz wyroki NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12 i z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 370/13). Z tych względów, niezasadne były zawarte w skardze zarzuty strony skarżącej dotyczące nieprawidłowego zastosowania przez organy art. 115a p.o.ś. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość stwierdzenia przekroczenia norm hałasu emitowanego do środowiska przez suszarnię skarżącego i wydania przez organy przedmiotowych decyzji . Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.