IV SA/Po 934/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E.W. na uchwałę Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 14 lutego 2012 r. nr XIX/125/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: Kleczew, Genowefa, Słaboludz, Jabłonka, Kalinowiec, Niborzyn, Sławoszewek, Sławoszewo, Izabelin, Wielkopole, Kamionka, na terenie Gminy i Miasta Kleczew oddala skargę w całości Pismem z dnia [...] września 2016 r. E. W. (zwana dalej również "skarżącą") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr XIX/125/2012 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów w obrębach geodezyjnych: Kleczew, Genowefa, Słaboludz, Jabłonka, Kalinowiec, Nieborzyn, Sławoszewek, Sławoszewo, Izabelin, Wielkopole, Kamionka, na terenie Gminy i Miasta Kleczew (zwaną dalej również "zaskarżoną uchwałą") zarzucając jej: - naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142 poz.1591; zwanej dalej jako "u.s.g." – uwaga Sądu) w związku § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew poprzez wadliwe zwołanie sesji Rady Miejskiej w Kleczewie, na której podjęto zaskarżoną uchwałę tj. na 6 dni przed terminem obrad zamiast na 7 dni przed terminem obrad jak to przewiduje Statut; - naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 Nr 80 poz. 717; zwanej dalej "u.p.z.p." – uwaga Sądu) poprzez przedstawienia organom do uzgodnienia/ wyrażenia opinii projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez prognozy oddziaływania na środowisko, która w tym czasie w ogóle nie była sporządzona; - naruszenie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232; zwanej dalej jako "p.o.ś.") poprzez brak opracowania ekofizjograficznego; - naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wskazanie w miejscowym planie dla tych samych terenów funkcji, które w sposób istotny różnią się od siebie, a nawet się nawzajem wykluczają. - naruszenie art. 113 ust. 1 p.o.ś. i rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112; zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia z 14 czerwca 2007 r. "); - naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Skarżąca wniosła m.in. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając podniesione w skardze zarzuty skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.s.g. rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji załącza się porządek obrad. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 u.s.g. organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. Zgodnie z § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew o terminie, miejscu i proponowanym porządku obrad sesyjnych powiadamia się radnych najpóźniej na 7 dni przed terminem obrad, za pomocą listów poleconych lub w inny skuteczny sposób. Zaproszenie dotyczące zwołania XIX sesji Rady Miejskiej w Kleczewie wyznaczonej na 14 lutego 2012 r. jest datowane na dzień 7 lutego 2012 r. Tym samym zgodnie z § 26 ust. 4 Statutu 7-dniowy okres, jaki musi upłynąć od doręczenia zawiadomienia o sesji zanim będzie możliwe rozpoczęcie się sesji, zakładając, że radni faktycznie już w dniu 7 lutego 2012 r. otrzymali zaproszenia na tą sesję, rozpoczął się dopiero w dniu 8 lutego 2012 r. i zakończył się z upływem 14 lutego 2012 r., co sprawia, że sesja mogła odbyć się najwcześniej dopiero 15 lutego 2012 r. Tymczasem sesja, na której podjęto zaskarżoną uchwałę, odbyła się już w dniu 14 lutego 2012 r. Skoro sesja Rady została zwołana nieprawidłowo, to Rada nie miała zdolności uchwałodawczej. Zatem uchwały podjęte przez Radę na XIX sesji są obarczone są wadą nieważności. Statut jest aktem prawa miejscowego stanowiącym o ustroju gminy. Jako akt prawa miejscowego stanowi konstytucyjne źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania Gminy. Zapisy statutu w omawianym zakresie są obligatoryjne i determinują, czy organy gminy działają legalnie (art. 169 ust. 4, art. 171 ust. 1 Konstytucji RP). Brak powiadomienia w formie przewidzianej w statucie gminy stanowi istotne naruszenie prawa. Skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 u.p.z.p. wskazała, że prognoza oddziaływania ma środowisko została sporządzona dopiero we wrześniu 2011 r. Tymczasem już pismami z dnia 10 czerwca 2011 r. i z dnia 4 sierpnia 2011 r. burmistrz zwracał się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o zaopiniowanie projektu miejscowego planu wskazując, że przesyła ten projekt wraz z prognozą, natomiast pismem z dnia 23 maja 2011 r. zwracał się do Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zaopiniowanie projektu planu również wskazując, że przesyła ten projekt wraz z prognozą. Skarżąca podniosła ponadto, że przed przystąpieniem do sporządzania zaskarżonej uchwały nie zostało opracowane żadne opracowanie ekofizjograficzne na potrzeby sporządzenia miejscowego planu pomimo, iż wymóg ten wynika z art. 71 ust. 1 p.o.ś.. Ostatnie opracowanie ekofizjograficzne zostało sporządzone jeszcze w 2003 r. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. skarżąca wskazała, że zgodnie z tym przepisem w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W myśl § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 167, poz. 1587; zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.") projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. Tymczasem na rysunku planu (załącznik nr 2, 4 i 6) został wskazany teren oznaczony symbolem R/Ew. Zgodnie z § 28 ust. 1 zaskarżonej uchwały ustala się dla terenów oznaczonych symbolem przeznaczenia R/Ew: przeznaczenie podstawowe: teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi; przeznaczenie uzupełniające: infrastruktura techniczna celu publicznego. W myśl § 28 ust. 2 zaskarżonej uchwały na terenach oznaczonych symbolem R/Ew należy prowadzić gospodarkę rolną, zgodnie z przepisami odrębnymi. Natomiast w § 28 ust. 4 zaskarżonej uchwały ustalono szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla elektrowni wiatrowych realizowanych na terenie oznaczonym symbolem R/Ew. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca stwierdziła, że dla danego terenu możliwe jest ustalenie kilku funkcji pod warunkiem, że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. Ten sam teren nie może mieć w planie zagospodarowania różnego przeznaczenia. Jedna strefa może być przeznaczona w planie dla realizowania więcej niż jednej funkcji, o ile funkcje te wzajemnie się uzupełniają. Możliwe jest zatem ustanowienie w miejscowym planie mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od określenia rodzaju przeznaczenia terenu, niemniej jednak nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zaskarżona uchwała na terenach oznaczonych symbolem R/Ew przewiduje tereny rolne i tereny przewidziane pod energetykę, które to przeznaczenia wzajemnie się wykluczają, tymczasem obszary te nie zostały wyraźnie oddzielone liniami rozgraniczającymi. Okoliczność, że inwestycja przemysłowa ma charakter ekologiczny nie zmienia faktu, że pozostaje w kolizji z rolniczym przeznaczeniem terenu, wiąże się bowiem z wyłączeniem tego obszaru z produkcji rolnej. Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza art. 113 p.o.ś. bowiem na działce [...], gdzie zlokalizowane są budynki (odległość od turbin 234 m i 316 m) i dla której przyjęto oznaczenie ternu RM, hałas będzie wynosił 45,95 dB, przy założeniu, że maksymalna moc akustyczna turbin będzie wynosiła. Natomiast na obrzeżach terenu RM hałas ten będzie wynosił 49,51 dB. Tymczasem w zaskarżonej uchwale brak jest ograniczeń w zakresie maksymalnych mocy akustycznych planowanych turbin, a w konsekwencji możliwie jest na terenie Ew wskazanym na złączniku nr 5 uchwały lokalizowanie turbin wiatrowych o znacznie wyższej mocy akustycznej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. skarżąca stwierdziła, że w zaskarżonej uchwale obowiązkowe było zarówno wskazanie terenów, gdzie mają być zlokalizowane turbiny wiatrowej jak i granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Tymczasem na rysunku planu bądź został wskazany tylko obszar R/Ew (Załącznik nr 2, 4, 6), bez wskazywania konkretnej lokalizacji turbin wiatrowych oraz bez wskazywania stref ochronnych, bądź został wskazany tylko obszar Ew jako teren elektroenergetyki (załącznik nr 5 i 7). Skarżąca wyjaśniła też, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny bowiem zezwala na lokalizację elektrowni wiatrowych w niezwykle bliskiej odległości od terenu jej nieruchomości, na której znajduje się jej dom. Przekroczone zostaną dopuszczalne normy wskazane w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. Ponadto, zapisy zaskarżonej uchwały narusza jej interes prawny w ten sposób, że całą należącą do niej działkę, za wyjątkiem terenów oznaczonych jako RM, określają jako tereny R1. Powyższe sprawia, że skarżąca jest ograniczona w wykonywaniu prawa własności do nieruchomości - działki o nr [...] . W odpowiedzi na skargę Rada stwierdziła, że Statut Gminy i Miasta Kleczew wskazuje, iż o terminie, miejscu i proponowanym porządku obrad powiadamia się radnych za pomocą listów poleconych lub w inny skuteczny sposób. W przedmiotowej sprawie doszło do zwołania sesji Rady Miejskiej w drodze zawiadomienia drogą mailową o terminie danej sesji oraz porządku i treści uchwał podejmowanych na niej. Ta forma zawiadomienia radnych o zaplanowanej sesji była w pełni skuteczna, o czym świadczy fakt, iż w toku sesji z dnia 14 lutego 2012 r. uczestniczyło 12 z 15 radnych Rady Miejskiej w Kleczewie, natomiast nieobecność pozostałych radnych była nieobecnością usprawiedliwiona jeszcze przed terminem planowanej sesji i niezależna od sposobu zawiadomienia radnych o planowanej sesji. Skład osobowy sesji Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 14 lutego 2012 r. jest potwierdzony protokołem sesji Rady Miejskiej w Kleczewie, wraz z listą obecności, oraz odpowiednim oświadczeniem Przewodniczącego Rady Miejskiej w Kleczewie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 u.p.z.p. Rada wyjaśniła, że w trakcie prac nad uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały sporządzone trzy prognozy oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Kleczewie: w maju 2011 r., w sierpniu 2011 r. oraz ostatecznie we wrześniu 2011 r. Co więcej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie, już od początku prac związanych ze zmianą przedmiotowej uchwały, prowadzili aktywne uczestnictwo w pracach zmierzających do jego zmiany, w tym w szczególności wskazując zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Kleczewie, tak aby uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego spełniał wszystkie prawem określone wymagania oraz w pełni odzwierciedlał wszelkie uwagi organów zobowiązanych do zajęcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 p.o.ś. Rada wyjaśniła, że dla gminy i miasta Kleczew w czerwcu 2003 r. zostało sporządzone opracowanie ekofizjograficzne, które spełnia wszystkie prawem określone wymogi dla tego rodzaju dokumentu. Nie ma znaczenia, że przedmiotowe opracowanie nie zostało sporządzone bezpośrednio przed podjęciem prac nad zmianą przeznaczenia planistycznego terenu, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że Rada Miejska podjęła pierwsze działania zmierzające do określenia zagospodarowania przestrzennego w gminie w 2003 r. Nietrafiony jest także argument, że na terenie gminy Kleczew nastąpiła tak radykalna zmiana warunków środowiskowych i klimatycznych, że niemożliwe jest uznanie przedmiotowego opracowania za sporządzone na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też za opracowanie aktualne. Nawet przy założeniu, że pierwsze prace dotyczące opracowania zostałyby podjęte po uchwaleniu pierwszej uchwały Rady Miejskiej w Kleczewie w tym zakresie (tj. w 2010 r.), a nie w 2003 r., okres 7 lat nie jest okresem, w którym uwarunkowania klimatyczne i środowiskowe ulegają znacznym i dynamicznym zmianom, tym bardziej, że żaden przepis prawa nie określa ram czasowych obowiązywania opracowania ekofizjograficznego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Rada stwierdziła, że zaskarżona uchwała spełnia wymagania wynikające z tego przepisu. Jak wynika z załączników graficznych do zaskarżonej uchwały, w szczególności z załącznika nr 2, nr 4 oraz nr 6, tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R/Ew zostały wyraźnie oddzielone liniami rozgraniczającymi od pozostałych terenów o odmiennym przeznaczeniu. Realizacja na terenie rolniczym przewidzianych w planie wież elektrowni wiatrowych wraz z infrastruktura co do zasady nie uniemożliwia rolniczego wykorzystania pozostałej części tego obszaru. Jak wynika z opracowania ekofizjograficznego, większość terenów rolniczych gminy Kleczew stanowi IV lub niższą klasę bonitacyjną gruntów, a tym samym nie są one objęte ochroną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Rada nie zgodziła się ze skarżącą, że tereny te nie przewidują strefy ochronnej dla otoczenia potencjalnej elektrowni wiatrowej. Sama lokalizacja oraz wielkość terenu przeznaczonego na tego rodzaju zagospodarowanie w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Kleczew wskazują na strefę ochronną, wyznaczoną wyraźnymi granicami tych terenów oraz przeznaczeniem terenów sąsiadujących z terenami oznaczonymi symbolem "Ew" (tereny oznaczone symbolem "R1"- tereny rolnicze). W ocenie Rady nieuzasadnione jest stanowisko skarżącej, że już na etapie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być znana pełna i szczegółowa lokalizacja takiej elektrowni na terenie, który dopuszcza lokalizację elektrowni wiatrowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 ust. 1 p.o.ś. Rada stwierdziła, że argumentacja skarżącej sprowadza się do podważenia właściwości przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz pozbawiona jest związku ze sprawą. Ustawodawca jednoznacznie określił, jakie wartości progowe decydują o dopuszczeniu danego terenu pod konkretne przeznaczenie, w tym pod budowę elektrowni wiatrowej. Należy przez to wnioskować, iż jeżeli dana inwestycja lub przeznaczenie terenu nie przekracza dopuszczalnych prawem wskazań natężenia m.in. hałasu, to jej realizacja jest możliwa na danym terenie. Organ podważył również wiarygodność przedłożonej przez skarżącą opinii. Rada stwierdziła również, że nieprawdą jest twierdzenie skarżącej, iż skoro w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie określono maksymalnych mocy akustycznych turbin to w konsekwencji na terenach przeznaczonych w tym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwe będzie lokalizowanie turbin o nieograniczonej mocy akustycznej. Typ turbin zlokalizowanych na działkach [...] oraz [...] obręb J. osiąga poziom mocy akustycznej poniżej 101 dB, co w oczywisty sposób, łącznie z wysokością turbiny i siłą wiatru w danym terenie, wpływa na poziom hałasu. Ponadto, zgodnie z wynikami kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w Koninie nr KON/1/2014, przeprowadzonej w dniach 8-10 stycznia 2014 r., na nieruchomości skarżącej, będącej punktem pomiarowym nr 1, w żadnym badaniu nie przekroczono dozwolonych wartości natężenia hałasu dla terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową. W piśmie z dnia 12 stycznia 2017 t. skarżąca odniosła się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, powtarzając stanowisko zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g.. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej "p.p.s.a."). Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Również pozostałe wymogi formalne zostały w niniejszej sprawie spełnione. Wyjaśnić należy, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje, iż w przypadkach gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjętym w uchwale 7 sędziów dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (dostępna na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Innymi słowy z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z przedłożonych przez strony dokumentów wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało doręczone organowi w dniu [...] sierpnia 2016 r. i od tego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Rada Miejska udzieliła odpowiedzi na wezwanie w dniu [...] września 2016 r. W tym samym dniu skarżąca nadała skargę. Termin do złożenia skargi został więc zachowany. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do oceny czy Skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały i czy interes ten został naruszony przez zaskarżoną uchwałę. Zaznaczyć należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącej. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał również, iż na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż skarżąca jest właścicielem działki o nr [...] zlokalizowanej na obszarze oznaczonym w zaskarżonej uchwale symbolem R1. § 25 zaskarżonej uchwały wprowadza liczne ograniczenia w zakresie sposobu zagospodarowania m.in nieruchomością będącej własnością skarżącej. Tym samym zaskarżona uchwała ogranicza sposób wykonywania przez skarżącą przysługującego jej w stosunku do wskazanej powyżej nieruchomości prawa własności i w konsekwencji przyjąć należało, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej. Naruszenie tego interesu zachodzi bowiem wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącej, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na nią nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały Sąd wskazuje, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącej jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, iż kontrola Sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Zgodnie z treścią art. 17 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia; 2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; 3) (skreślony); 4) sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko; 5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36; 6) występuje o: a) opinie o projekcie planu do: – gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, – wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, – regionalnego dyrektora ochrony środowiska, – właściwych organów administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, – Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji, – właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii, – właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, oraz b) uzgodnienie projektu planu z: – wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych, – organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, – właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, – właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, – dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, – właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, – ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej, – właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne; 7) (uchylony); 8) (uchylony); 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; 10) (uchylony); 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych z urzędu, które musiałby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Ponadto Sąd uznał, że zaskarżona uchwała pozostaje w zgodzie z uchwałą nr XXX/308/09 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew. Niezbędnym w tym miejscu jest jednak odniesienie się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia procedury sporządzania planu miejscowego. Jako niezasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 u.s.g. w związku z § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew. Art. 20 ust. 1 u.d.g. przewiduje, że rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. Natomiast § 20 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew przewiduje, że o terminie, miejscu i proponowanym porządku obrad sesyjnych powiadamia się radnych najpóźniej na 7 dni przed terminem obrad, za pomoc listów poleconych lub w inny skuteczny sposób. W ocenie Sadu termin określony w art. 20 ust. 3 u.s.g. ma charakter instrukcyjny, a ustawa nie przewiduje żadnych skutków prawnych w przypadku zwołania sesji w terminie późniejszym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca stara się wykazać, iż za istotne naruszenie prawa powinno zostać uznane niedochowanie terminu, o którym mowa w § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew. Skarżąca trafnie zwróciła uwagę, iż termin ten nie został zachowany, jednak z okoliczności tej wyciąga zbyt daleko idące wniosku. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać omawianego uchybienia jako istotnie naruszające prawą. Wpływ na taką ocenę ma przede wszystkim fakt, że jak wynika z protokołu XIX sesji Rady Miejskiej w Kleczewie, na której podjęto zaskarżoną uchwałę, w głosowaniu nad przyjęciem zaskarżonej uchwały głosowało 12 na 15 członków Rady. Jak natomiast wynika z załączonego do akt sprawy oświadczenia Przewodniczącego Rady nieobecność 3 radnych była wcześniej zapowiadana. Tym samym radni zostali skutecznie powiadomieniu o terminie obrad Rady. Ponadto z protokołu nie wynika, aby któryś z radnych podnosił tą kwestię w trakcie obrad. Powyższe wskazuje, że nawet jeśli uchybiono terminowi, o którym mowa w § 26 ust. 4 Statutu Gminy Kleczew to uchybienie to nie może zostać uznane za istotne naruszenie prawa. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 u.p.z.p. Z akt nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że prognoza oddziaływania na środowisko została sporządzona już w maju 2011 r., a nie jak wskazano w skardze we wrześniu 2011 r. Nie można więc podzielić zarzutu skargi, że w trakcie opiniowania projektu planu nie istniała jeszcze prognoza oddziaływania na środowisko. Ponadto z dokumentacji planistycznej wynika, że zwracając się o zaopiniowanie projektu planu do właściwych organów, do pism tych załączono prognozę oddziaływania na środowisko. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 p.o.ś. Przepis ten przewiduje, że z w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska. Zgodnie z art. 72 ust. 2 p.o.ś. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. Zgodnie z art. 72 ust. 3 p.o.ś. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi. Przepis art. 72 ust. 4 p.o.ś. przewiduje, że wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań. W myśl art. 72 ust. 5 p.o.ś. przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania. Z przepisu tego wynika, że opracowanie ekofizjograficzne powinno zostać opracowane na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wynika z niego jednak, że musi być przygotowane w trakcie procedury planistycznej. Komentowany przepis nie wskazuje też w jakim okresie przed podjęciem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinno zostać przygotowane opracowanie ekofizjograficzne. Dlatego też, jeżeli od okresu przygotowania opracowania ekofizjograficznego upłynie znaczny okres czasu, rolą organu jest ocena jego aktualności. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 777/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) aktualność opracowania ekofizjograficznego nie ma polegać na tym, aby było ono sporządzone w momencie prowadzenia procedury planistycznej, lecz by jego zapisy i rozważania, nawet wykonane znacznie wcześniej, zachowały swoja aktualność merytoryczną. Tym samym o braku aktualności opracowania ekofizjograficznego nie przesądza znaczny okres czasu od przygotowania opracowania do podjęcia uchwały przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz istotne zmiany jakie zaszły w środowisku w tym okresie. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze zauważyć trzeba, że skarżąca wprawdzie wskazuje, że ostatnie opracowanie ekofizjograficzne zostało sporządzone w 2003 r. jednak z faktem tym nie wiąże żadnych negatywnych skutków, jakie mogłoby to wywierać na treść zaskarżonej uchwały. Natomiast Rada Miejska w odpowiedzi na skargę trafnie zauważyła, że wprawdzie między przygotowaniem opracowania ekofizjograficznego, a przystąpieniem do procedury planistycznej w niniejszej sprawie upłynęło 7 lat, jednak skarżąca nie wykazała, aby na terenie gminy Kleczew wystąpiły tak istotne zmiany warunków środowiskowych i klimatycznych, które uniemożliwiałyby wykorzystanie przedmiotowego opracowania. Jeśli natomiast chodzi o przywołane w skardze stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 19 kwietnia 2010 r, sygn. akt II OSK 255/10 to wyjaśnić należy, że wyrok ten zapadł w innych niż w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych. W rozpoznawanej przez NSA sprawie opracowanie ekozfizjograficzne przygotowane zostało w znacznie dłuższym okresie, niż w niniejszej sprawie, a ponadto opracowanie to nie mogło odpowiadać wymogom wynikającym z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 155 poz.1298) bowiem zostało przygotowane, gdy rozporządzenie to nie obowiązywało. Nie jest również zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, a jedynie nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11 oraz z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. II OSK 1278/06; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopuszczalne jest przy tym ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji (tzw. wielofunkcyjność terenu) w sposób alternatywny lub uzupełniający tak, aby nie wykluczały się one wzajemnie, a były uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 168/13 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) skoro art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie zawiera ograniczeń (nakazów, względnie zakazów), co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, to rolą gminy jest, stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. określić przeznaczenie terenu oraz wskazać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. W tym kontekście wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jak i regulujących szczegółowo zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., odnoszących się do sposobu określania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, iż jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Brak jest też przepisu, który nakładałby na gminę obowiązek rozgraniczenia liniami terenów o poszczególnych funkcjach dopuszczonych w ramach jednego terenu o przeznaczeniu mieszanym. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11, z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2551/11, z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt II OSK 2478/12 i wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 94/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu funkcje rolna i energetyki wiatrowej nie wykluczają się w wzajemnie. Posadowienie elektrowni wiatrowej nie wyklucza dalszego użytkowania pozostałej części gruntów rolnych na cele rolne. Oznacza to, że nie można z góry wykluczyć dopuszczalności możliwości lokalizowania na określonym obszarze wskazanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego inwestycji, np. elektrowni wiatrowych na terenie o przeznaczeniu rolniczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2647/14, z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 168/13 oraz z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 168/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dopuszczalne było określenie przez Rade Gminy przeznaczenia nieruchomości jako rolnicze z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych. Nie spoczywał przy tym na Radzie Gminy obowiązek wyznaczenia na rysunku planu linii rozgraniczających owe przeznaczenie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 113 ust. 1 p.o.ś.. oraz przepisów rozporządzenia z dnia z 14 czerwca 2007 r. Zagadnienia poruszone przez skarżącą nie dotyczą problematyki planowania przestrzennego i rozpatrywane są w sposób szczegółowy na etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postepowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Jako niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Zwrócić należy uwagę, że część graficzną planu należy odczytywać z unormowaniami zawartymi w części tekstowej planu. Ustalenia planu co do terenów, o których mowa w ww. przepisie znajdują się w części tekstowej planu. W § 8 ust. 8 zaskarżonej uchwały wskazano, że oddziaływanie elektrowni wiatrowych w zakresie emisji hałasu, nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska na istniejących i projektowanych terenach podlegających ochronie przed hałasem, jednocześnie w § 8 ust. 7 zaskarżonej uchwały wymieniając te tereny tj. tereny oznaczone symbolami MN, MN/U, RM i US. Tereny te zostały zaznaczone na rysunku planu. Tym samym nie można podzielić stanowiska skarżącej w zakresie naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.