II FSK 2920/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska, , Protokolant Dominika Kurek, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 368/17 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia 21 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 30 listopada 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. S. na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018 r., III SA/Wa 368/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.S. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia 21 listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 listopada 2008 r. 2. Ze stanu uprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że postępowanie kontrolne wobec podatnika prowadzącego w 2008 r. pozarolniczą działalność gospodarczą wszczęto w dniu 25 października 2011 r. Pismami z dnia 22 listopada 2011 r. wezwano skarżącego do przedstawienia dokumentacji podatkowej. Strona w wyznaczonym terminie nie przedstawiła żadnej dokumentacji, nie upoważniła instytucji finansowych do przekazania tych informacji, ani nie udzieliła pełnomocnictwa UKS do wystąpienia o te informacje. Wezwano stronę do osobistego stawienia się w siedzibie UKS, jednak podatnik nie stawił się, a w dniu 9 maja 2013 r. wpłynęło do UKS pismo strony informujące o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi. Do pisma skarżący załączył "Potwierdzenie zgłoszenia emigracji stałej". Organ na podstawie informacji bankowych ustalił kontrahentów skarżącego, przeprowadzając u nich czynności sprawdzające. Sporządzono protokół, z którym strona zapoznała się, nie wnosząc żadnych nowych dowodów. Wobec tak zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy w dniu 27 czerwca 2013 r. wydał dwie decyzje: określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r. oraz określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Obie zostały doręczone zastępczo w dniu 26 lipca 2013 r. Od ww. decyzji skarżący nie wniósł odwołania, w związku z tym decyzje stały się ostateczne. W dniu 30 października 2015 r. wpłynął wniosek kolejnego pełnomocnika skarżącego o wznowienie postępowania z uwagi na nowe dowody w sprawie. Pełnomocnik wniósł o: przesłuchanie w charakterze strony skarżącego oraz zwrócenie się do banków o nadesłanie wyciągów bankowych. Organ postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. wznowił postępowanie kontrolne, następnie zwrócił się do banków wskazanych przez stronę o przekazanie rachunków bankowych. W odpowiedzi na wezwanie podatnik przesłał pismo z wyciągami rachunków bankowych z P. S.A. W dniu 29 lutego 2016 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania strony. W dniu 21 kwietnia 2016 r. UKS wydał decyzję odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi z dnia 27 czerwca 2013 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia 21 kwietnia 2016 r. W ocenie pełnomocnika organ I instancji wydał decyzję w oparciu o informacje z banków, do których nieprawidłowo się zwrócił, więc odpowiedzi banków nie mogą być dowodem w sprawie. Zarzucił brak prawidłowego wyjaśnienia zgłoszonych wniosków dowodowych. Nieprawidłowości te zdaniem pełnomocnika skarżącego polegały na tym, że organ kontroli skarbowej w swoich pismach zwracał się o rachunki bankowe podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, podczas gdy skarżący zażądał wznowienia postępowania kontrolnego z uwagi na fakt pojawienia się nowych okoliczności faktycznych, ujawnienia nowych rachunków prywatnych, które nie zostały poddane analizie, a z nich finansował działalność gospodarczą. W związku z powyższym wnioskiem UKS upoważnił osoby, które nie uczestniczyły w prowadzonym postępowaniu kontrolnym do przeprowadzenia czynności w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy. Realizując wnioski pełnomocnika skarżącego UKS pismami z dnia 29 czerwca 2016 r. zwrócił się do banku P.oraz do B.o sporządzenie i przekazanie wyciągów bankowych wraz z wydrukami operacji finansowych w zakresie rachunków bankowych (za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r.) prowadzonych dla skarżącego. W odpowiedzi na ww. pismo Bank P.SA dnia 11 lipca 2016 r. poinformował, że dla skarżącego prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą H. Sp. z o.o., nie był prowadzony w okresie objętym postępowaniem kontrolnym wskazany we wniosku rachunek. Natomiast B.pismem z dnia 12 lipca 2016 r. poinformował, że nie może przekazać historii rachunku bankowego prowadzonego dla skarżącego za wskazany okres, ponieważ w tym okresie nie był prowadzony wskazany w wezwaniu rachunek. Następnie kolejnym pismem z dnia 21 lipca 2016 r. UKS zwrócił się do banku P. o sporządzenie i przekazanie wyciągów bankowych wraz z wydrukami operacji finansowych w zakresie rachunków bankowych (za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r.) prowadzonych dla skarżącego, wskazując jego nr PESEL. W odpowiedzi na ww. pismo Bank P.dnia 28 lipca 2016r. poinformował, że wskazany rachunek prowadzony był dla firmy H.Spółka z o.o. i został otwarty po roku 2008, w związku z powyższym nie może przekazać historii operacji za żądany okres. Mając na uwadze powyższe ustalenia UKS nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji z dnia 21 kwietnia 2016 r. odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznych UKS z dnia 27 czerwca 2013 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2008 r. do listopada 2008 r. oraz określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. UKS nie dał wiary również wyjaśnieniom skarżącego, że ponosił on wydatki z prywatnego rachunku bankowego o skazanym numerze. W tej sytuacji organ uznał, że brak jest nowych okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na wznowienie postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami. W skardze skarżący zarzucił, że decyzje organów obu instancji zostały oparte na nieprawidłowych i hipotetycznych danych finansowych, błędnie ustających przychód firmy skarżącego oraz zaniżających koszty, związane z prowadzoną działalnością. Kontrolujący bowiem oparli swoje wyliczenia jedynie na operacjach niektórych rachunków bankowych. Ujawnione zaś operacje dokumentowały część obrotu bezgotówkowego, ponieważ skarżący dokonywał płatności na rzecz kontrahentów z innych posiadanych rachunków bankowych, jak i gotówką. Ponadto, kontrolujący nie uwzględnili amortyzacji środków trwałych. Poza tym strona zwróciła uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż uzyskano błędne i niekompletne informacje z banków dotyczące rachunków bankowych skarżącego - jako osoby fizycznej. Bank P.S.A. nie udzielił informacji o rachunku prowadzonym dla skarżącego, a jedynie dla firmy H.Sp. z o.o. W oparciu zatem o część zebranych dowodów – w ocenie skarżącego - została wydana wadliwa decyzja. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. 3. Zdaniem sądu pierwszej instancji ani wskazane we wniosku banki, ani skarżący, nie przedstawili do dnia wydania zaskarżonej decyzji wnioskowanych wyciągów z rachunków bankowych dotyczących 2008 r. Poza tym strona, pomimo wezwania, nie przedstawiła też jakiekolwiek dokumentacji, z której by wynikało, że faktycznie dokonywała przelewów w powyższych rachunków. Zatem – mając na uwadze odpowiedzi banków, z których wynika, że w 2008 r. nie były prowadzone podane przez skarżącego rachunki - zasadnie stwierdzono brak nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Wezwania do banków sformułowano prawidłowo. 4. Powyższy wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku uniemożliwiające dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia wyrażające się w braku dokonania przez sąd pierwszej instancji własnej oceny i analizy okoliczności podnoszonych w skardze oraz bez konstruktywnej polemiki z tym stanowiskiem skarżącego, bowiem uzasadnienie sprowadza się jedynie do prostej akceptacji stanowiska zajętego przez organ administracyjny z argumentacją stanowiącą w istocie powielenie powodów podanych przez organy, których działanie zaskarżono, a także nie zawiera rozpoznania wszystkich zarzutów postawionych w skardze, 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. - przez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 – zwanej dalej: ord. pod.) w związku z art. 187 § 1, art. 180 § 1 ord. pod., art. 188 ord. pod. i art. 191 przez ich niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez niezasadną odmowę przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów, 3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia art. 121 ord. pod. przez prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie do organów podatkowych wyrażający się w braku starannego działania organu i niepodejmowanie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: - wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego na podstawie art. 188 p.p.s.a. w przypadku uznania, że w sprawie istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2018 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 368/17 i rozpoznanie skargi; ewentualnie - uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2018 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 368/17 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi; - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; - zwrot od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego powiększonych o opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 5. Na wstępie należy podnieść, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, której celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 ord. pod. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 128 ord. pod. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tym postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy niż postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę. Również w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. Przykładowo NSA w wyroku z dnia 3 czerwca 2020 r., II FSK 465/20 stwierdził, że: "(...) postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 ord. pod. (por. wyroki NSA z dnia: 14 września 2018 r., II FSK 2687/16 oraz 10 stycznia 2019 r., II FSK 32/17). Okoliczność nieprzeprowadzenia określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (por. wyroki NSA z dnia: 9 grudnia 2015 r., II FSK 2701/13; 13 listopada 2013 r., II FSK 2675/12). Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku podkreślił, że za zawężającą wykładnią analizowanego przepisu przemawia fakt, iż instytucja wznowienia postępowania stanowi tryb nadzwyczajny, który musi być traktowany rygorystycznie z uwagi na to, że stanowi wyłom od podstawowej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Należy wskazać również, że postępowanie unormowane w ustawie - Ordynacja podatkowa jest dwuinstancyjne (art. 127 ord. pod.). Przyjęcie stanowiska, że postępowanie wznowieniowe miałoby kontrolować wydaną decyzję w pełnym zakresie de facto prowadziłoby do kolejnej kontroli instancyjnej decyzji. W postępowaniu wznowieniowym - po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, które nie przesądza jeszcze o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 ord. pod. - organ powinien badać, czy przesłanki z art. 240 § 1 ord. pod. w ogóle zaistniały i czy miały wpływ na wydanie decyzji (art. 243 § 2 ord. pod.). Niemniej jednak powinien je badać ściśle z uwagi na nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji i zasadę jej trwałości (art. 128 ord. pod.). Istota postępowania wznowieniowego, przy przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. sprowadza się do zbadania konkretnej okoliczności/dowodów, które mają przymiot "nowości" wskazywanych przez stronę, a nie do weryfikacji całego postępowania dotychczas przeprowadzonego w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2018 r., II FSK 402/16). Natomiast ostateczne wskazanie, czy przesłanka wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jaki mają wpływ na jej rozstrzygnięcie musi być zawarte w decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 i 2 ord. pod. (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2018 r., II GSK 1915/17). Przechodząc do istoty sprawy i jej stanu faktycznego, należy stwierdzić, co następuje. 6. Otóż w piśmie z dnia 11 lipca 2016 r. bank P.poinformował, że podany rachunek bankowy dla skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H. w 2008 r. nie był prowadzony dla skarżącego. Następnie kolejnym pismem z dnia 21 lipca 2016 r. - na żądanie strony - precyzyjniej zwrócono się do tego banku o przekazanie historii operacji bankowych w 2008 r. dla osoby fizycznej, tj. skarżącego, podając jego nr PESEL. W odpowiedzi na to wezwanie – pismem z dnia 28 lipca 2016 r. - uzyskano odpowiedź z ww. banku, że podany rachunek został otwarty po 2008 r. i był prowadzony dla spółki sp. z o.o. Natomiast z odpowiedzi banku B.wynika jednoznacznie, że drugi wskazany przez pełnomocnika strony we wniosku o wznowienie postępowania rachunek bankowy także nie był prowadzony dla skarżącego w okresie objętym spornym postępowaniem. Z powyższych odpowiedzi bezspornie zatem wynika, że podane przez pełnomocnika strony numery rachunków bankowych w ogóle nie były prowadzone dla skarżącego we wskazanym okresie, wobec tego trafnie organy przyjęły, że nie mogły one stanowić nowych, istniejących w dniu wydania decyzji wymiarowych okoliczności - stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zasadnie przyjął sąd pierwszej instancji - w ślad za organami podatkowymi, że zarzut, iż uzyskano nieprawidłową informację z banków – z uwagi na nieprawidłowe sformułowanie wezwań - nie zasługuje na uwzględnienie. W trafnej ocenie sądu organ jasno określił zakres i przedmiot wezwania, wskazując konkretnie, że chodzi o skarżącego jako osobę fizyczną, podając jego nr PESEL. Z powyższego wynika, że ani wskazane we wniosku banki, ani skarżący, nie przedstawili do dnia wydania zaskarżonej decyzji wnioskowanych wyciągów z rachunków bankowych dotyczących 2008 r. Zasadne jest też stanowisko, że strona, pomimo wezwania, nie przedstawiła też jakiekolwiek dokumentacji, z której by wynikało, że faktycznie dokonywała przelewów w powyższych rachunków. Zatem – mając na uwadze odpowiedzi banków, z których wynika, że w 2008 r. nie były prowadzone podane przez skarżącego rachunki - zasadnie stwierdzono brak nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, co oznaczało wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 27 czerwca 2017 r., określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W odpowiedzi na wezwanie podatnik przesłał pismo z wyciągami rachunków bankowych z P.S.A. W dniu 29 lutego 2016 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania strony. W dniu 21 kwietnia 2016 r. UKS wydał decyzję odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi z dnia 27 czerwca 2013 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia 21 kwietnia 2016 r. W ocenie pełnomocnika organ I instancji wydał decyzję w oparciu o informacje z banków, do których nieprawidłowo się zwrócił, więc odpowiedzi banków nie mogą być dowodem w sprawie. Zarzucił brak prawidłowego wyjaśnienia zgłoszonych wniosków dowodowych. Nieprawidłowości te - zdaniem pełnomocnika strony - polegały na tym, że organ kontroli skarbowej w swoich pismach zwracał się o rachunki bankowe podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, podczas gdy podatnik zażądał wznowienia postępowania kontrolnego z uwagi na fakt pojawienia się nowych okoliczności faktycznych, ujawnienia nowych rachunków prywatnych, które nie zostały poddane analizie, a z nich finansował działalność gospodarczą. W związku z powyższym wnioskiem UKS upoważnił osoby, które nie uczestniczyły w prowadzonym postępowaniu kontrolnym do przeprowadzenia czynności w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy. Realizując wnioski pełnomocnika strony, UKS pismami z dnia 29 czerwca 2016 r. zwrócił się do banku P.oraz do B.o sporządzenie i przekazanie wyciągów bankowych wraz z wydrukami operacji finansowych w zakresie rachunków bankowych (za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r.) prowadzonych dla skarżącego. W odpowiedzi na ww. pismo Bank P. dnia 11 lipca 2016 r. poinformował, że dla skarżącego prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą H.Sp. z o.o., nie był prowadzony w okresie objętym postępowaniem kontrolnym wskazany we wniosku rachunek. Natomiast B.pismem z dnia 12 lipca 2016 r. poinformował, że nie może przekazać historii rachunku bankowego prowadzonego dla skarżącego za wskazany okres, ponieważ w tym okresie nie był prowadzony wskazany w wezwaniu rachunek. Następnie kolejnym pismem z dnia 21 lipca 2016 r. UKS zwrócił się do banku P. o sporządzenie i przekazanie wyciągów bankowych wraz z wydrukami operacji finansowych w zakresie rachunków bankowych (za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r.) prowadzonych dla skarżącego, wskazując jego nr pesel. W odpowiedzi na ww. pismo Bank P.dnia 28 lipca 2016r. poinformował, że wskazany rachunek prowadzony był dla firmy H. sp. z o.o. i został otwarty po roku 2008, w związku z powyższym nie może przekazać historii operacji za żądany okres. Mając na uwadze powyższe ustalenia UKS nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji z dnia 21 kwietnia 2016 r. odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznych UKS z dnia 27 czerwca 2013 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2008 r. do listopada 2008 r. oraz określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. UKS nie dał wiary również wyjaśnieniom strony, że podatnik ponosił wydatki z prywatnego rachunku bankowego o skazanym numerze. W tej sytuacji organ uznał, że brak jest nowych okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na wznowienie postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami. Powyższe ustalenia z punktu widzenia przesłanki wznowienia postępowania wskazują, że w sprawie nie zaszły nowe dowody lub inne okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ord. pod., co zarówno organy podatkowe jak i sąd pierwszej instancji trafnie stwierdziły. 7. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., a o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205, art. 209, art. 210 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).