VII SA/Wa 251/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] i P. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...]z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań P. Ł. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], zwanych dalej również "skarżącymi", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 30 grudnia 2015 r. do Prezydenta [...] wpłynął wniosek spółki [...]Sp. z o.o. (zwanej dalej "inwestorem") o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalem usługowym, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...]. Po ustaleniu stron oraz zawiadomieniu ich zgodnie z przepisami organ pierwszej instancji działając zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej "pr.bud.", zbadał prawidłowość i kompletność przedłożonego projektu budowlanego. Po stwierdzeniu określonych niezgodności projektu z przepisami prawa budowlanego, Prezydent [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym, wyznaczając inwestorowi termin 30 dni do ich usunięcia. Według organu prawidłowe doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 6 marca 2017 r. Po otrzymaniu od inwestora wymaganych wyjaśnień wraz z uzupełnieniami i poprawkami do projektu budowlanego, Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] maja 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla spółki [...] sp. z o.o. obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalem usługowym, na działce nr ewid. [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...] (dalej: "inwestycja"). Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 pr.bud. oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks posłowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", a także art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 814 ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju Miasta [...] (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. [...]). 3. Skarżący pismem z 12 czerwca 2017 r. złożyli wspólnie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie decyzji z [...] maja 2017 r. oraz o orzeczenie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący zarzucili organowi pierwszej instancji naruszenie zarówno przepisów materialnoprawnych, w szczególności art. 35 ust. 3 pr.bud., jak i proceduralnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo skarżący wskazali, że powinno się stwierdzić nieważność ww. decyzji, gdyż została skierowana do osoby, która nie była stroną postępowania. 4. Po rozpatrzeniu odwołań, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...]z [...] maja 2017 r. Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. (Dz. U. 2017, poz. 1332 ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania przed Wojewodą [...] przeprowadzono postępowanie wyjaśniające mające na celu pełne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy. M.in. na podstawie art. 50 k.p.a. wezwano skarżącą P. Ł. do wykazania, że jest ona jedynym właścicielem działki nr ewid. [...] oraz inwestora – do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. 1995 nr 25 poz. 133) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, że wszystkie wymagania z art. 35 ust. 1 pr.bud. w ww. przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione. W szczególności nie stwierdzono, aby skarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inwestor wypełnił bowiem wszystkie obowiązki nałożone nań na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pr.bud., a także dołączył do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wymagane prawem dokumenty. Przedłożony projekt budowlany jest też zgodny z decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o warunkach zabudowy. W opinii organu odwoławczego przedmiotowy budynek wielorodzinny został zaprojektowany zgodnie z wymaganiami dotyczącymi nieprzekraczalnych linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, liczby kondygnacji oraz zapewnienia miejsc postojowych oraz dostępu do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wskazał przede wszystkim, że inwestor w terminie uzupełnił braki formalne wniosku, bowiem za datę doręczenia należy uznać datę odbioru korespondencji doręczonej na adres spółki ujawniony we właściwym rejestrze, tj. 6 marca 2017 r. Za nieuzasadniony należało uznać też zarzut naruszenia prawa poprzez uznanie A. H.za stronę w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że w dniu ustalania kręgu stron przez Prezydenta [...] nazwisko wskazanej osoby było wpisane do księgi wieczystej dla działki nr ewid. [...]. W tym zakresie Wojewoda [...] przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i stwierdził, że ww. osoba miała przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji, natomiast została wyłączona z kręgu stron w postępowaniu przed Wojewodą [...]. Z kolei odnosząc się do zarzutów dotyczących uzgodnień higienicznych i zdrowotnych oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych Wojewoda [...] wyjaśnił, że organ sprawdza w toku postępowania, czy inwestycja posiada ww. uzgodnienia, nie może jednak ocenić, czy są one wydane zgodnie prawem. Wzruszenie ww. uzgodnień może być przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwymi organami, niemniej jednak, do czasu prawomocnego anulowania uzgodnień na planie zagospodarowania terenu, są one uznawane za prawidłowe, co jest zgodne z art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. W kwestii warunków przyłączeń do sieci organ wskazał, że przyłącza nie są objęte zaskarżonym pozwoleniem na budowę i realizowane będą na podstawie odrębnych opracowań, uzgodnień i pozwoleń, w związku z czym Wojewoda [...] nie dokonuje sprawdzeń w tym zakresie. Odnosząc się wreszcie do spływu wód opadowych i zalewania działki przy ul. [...] organ wyjaśnił, że projekt budowlany przewiduje takie zagospodarowanie terenu, że wody opadowe będą spływały na teren objęty inwestycją, a zgodnie z art. 20 pr.bud. odpowiedzialność za prawidłowość projektu budowlanego ponosi projektant. 5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji, skarżący pismem z 15 stycznia 2018 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z [...] grudnia 2017 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej decyzji Prezydenta z [...] maja 2017 r. i zmianę zaskarżonych decyzji poprzez odmowę zatwierdzenia spornego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Równocześnie skarżący wnieśli również o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z uwagi na skierowanie decyzji organu pierwszej instancji do osoby, która nie była stroną postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili: naruszenie art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. przez braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, pominięcie wyjaśnienia kluczowych kwestii oraz braki w odniesieniu do parametrów technicznych planowanego budynku, które stoją w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej decyzji; naruszenie art. 35 ust. 3 pr.bud., poprzez jego błędną interpretację skutkującą przyjęciem, że bezskuteczny upływ terminu na usunięcie nieprawidłowości określonych w ust. 1 tego przepisu, nie powoduje konieczności wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielania pozwolenia na budowę; naruszenie art. 39 oraz 46 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że doręczenie postanowienia Prezydenta [...] nr 24/2017 z [...] lutego 2017 r., w którym organ wezwał inwestora do uzupełnienia braków wniosku, nastąpiło 6 marca 2017 r., nie zaś 3 marca 2017 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wniosku, że uzupełnienie braków wniosków nastąpiło z zachowaniem wyznaczonego 30-dniowego terminu; naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy Prawo budowlane, aktów wykonawczych do ww. ustawy oraz przepisów w zakresie przepisów przeciwpożarowych i sanitarnych; błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżanej decyzji, polegający na mylnym przyjęciu, że ww. projekt budowlany został wykonany zgodnie z prawem budowlanym, przepisami szczegółowymi i polskimi normami; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności materiałowi dowodowemu; błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez pominięcie okoliczności, że w aktach nie znajdują się ważne w chwili wydania decyzji warunku techniczne dotyczące przyłączy dla inwestycji; błędne uznanie za stronę niniejszego postępowania A. H., co w konsekwencji doprowadziło do nieważności postępowania, gdyż adresatem decyzji była osoba, której nie sposób przypisać przymiotu strony. 6. Odpowiadając w dniu 30 stycznia 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżących pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla przy tym, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaniem podstawy prawnej. 8. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd wziął pod uwagę trzy podstawowe zarzuty podnoszone przez skarżące strony: Wspólnotę Mieszkaniową [...] oraz P. Ł. Po pierwsze, zdaniem Sądu należało stwierdzić, że w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 3 pr.bud., a przez to wniosek skarżących o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu spóźnienia wynoszącego – zdaniem skarżących – trzy dni, jest całkowicie bezzasadny. Wbrew zarzutom skarżących inwestor dotrzymał terminu wyznaczonego przez organ na usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że postanowienie Prezydenta [...] Nr [...]z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości (karta 57 akt adm. Urzędu Dzielnicy [...] [...]) zostało doręczone inwestorowi w dniu 6 marca 2017 r. Potwierdza to data stempla pocztowego oraz data zapisana przez przedstawiciela inwestora obok jego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (na tzw. "z.p.o." lub "zwrotce") dostarczonym do organu przez pocztę (k. 60 ww. akt). Skarżącej P. Ł. doręczono omawiany dokument dzień później – 7 marca 2017 r. (k. 64 i 77 akt adm.). Przyjętej daty doręczenia: 6 marca 2017 r. nie zmienia przy tym fakt, że w dniu 3 marca 2017 r. inwestor wypożyczył z organu projekt budowlany w celu sprawdzenia jego pełnej prawidłowości (vide: wydruk listu elektronicznego / e-maila przesłanego przez pracownika organu do inwestora, k. 70 akt, a także podpis przedstawiciela inwestora wraz z błędną datą: 3.08.2017 r., k. 74). Zgodnie z art. 39 k.p.a. obowiązującą regułą polskiego prawa administracyjnego jest, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (...), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Inne sposoby ewentualnego powzięcia przez stronę wiadomości o toku postępowania lub o wydanych decyzjach, postanowieniach lub innych czynnościach nie są brane pod uwagę dla potrzeb oceny prawidłowości działania strony i organu administracji. Zasady doręczenia elektronicznego i doręczenia zastępczego nie mają zastosowania w sprawie. Komentując powołany przepis należy też dodać, że fakt wydania ("wypożyczenia") projektu budowlanego przez organ inwestorowi nie stanowi – wbrew sugestii skarżących – formalnego "doręczenia decyzji (postanowienia)". Doręczenie przez pracownika polega na tym, że pracownik występuje w roli kuriera lub listonosza, zamiast pracownika właściwego operatora pocztowego. Nie stanowi natomiast doręczenia w rozumieniu art. 39 k.p.a. spotkanie pełnomocnika inwestora z pracownikiem organu w siedzibie organu. W rozpatrywanej sprawie "wypożyczenie projektu budowlanego" nie może zatem być uznane za doręczenie postanowienia nr [...], nawet jeśli potwierdzenie odbioru oryginału projektu zostaje zamieszczone na oryginale lub kopii postanowienia. Czym innym jest bowiem wiedza o tym, że postanowienie zostało wydane, a czym innym wiedza o szczegółowej treści postanowienia. W świetle takich okoliczności nie można formułować zarzutu o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 46 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie. W przedstawionym stanie rzeczy należy uznać, że inwestor uzupełnił wskazane przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości stwierdzone wcześniej w projekcie budowlanym i uczynił to we wskazanym przez organ terminie. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo inwestora w sprawie uzupełnienia nieprawidłowości wraz ze szczegółowym wyjaśnieniem odnoszącym się do uwag organu, czterema egzemplarzami projektu budowlanego z usuniętymi nieprawidłowościami, tomem załączników formalno-prawnych oraz opinią zarządcy drogi na temat lokalizacji miejsc parkingowych i dostępu do dróg publicznych (k. 78-82 akt adm.). Ww. pismo oznaczone jest przez inwestora datą 5 kwietnia 2017 r., a także pieczęcią Urzędu Miasta [...], Wydział Obsługi Mieszkańców dla Dzielnicy [...] (również z 5 kwietnia 2017 r., wraz z potwierdzeniem liczby załączników) oraz pieczęcią Urzędu Miasta [...], Urząd Dzielnicy [...], Wydział Budownictwa dla Dzielnicy [...] (z 6 kwietnia 2017 r.). Nie ma zatem najmniejszych podstaw dla stwierdzenia uchybienia przez inwestora terminu wskazanego w postanowieniu Nr [...] z [...] lutego 2017 r. Tym samy zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 35 ust. 3 pr.bud., a konsekwentnie naruszenia tego samego przepisu przez organ odwoławczy jest całkowicie bezzasadny. Na marginesie Sąd zobowiązany jest dodać, że nawet gdyby w rozpatrywanej sprawie okazało się, że inwestor przekroczył o kilka dni termin wyznaczony przez organ architektoniczno-budowlany na usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie, to i tak nie byłoby podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu niedawnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu stwierdzono, że "termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 pr.bud. powinien zostać określony w sposób, który umożliwi zobowiązanemu inwestorowi rzeczywistą realizację nałożonego na niego obowiązku. Wyznaczony przez organ termin nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna. Termin ten może być na wniosek strony przedłużany" (wyrok z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1185/17, LEX nr 2463077). Ustalony przez organ termin ma zatem na celu poddać kontroli administracyjnej prawo inwestora do zabudowy nieruchomości, do której dysponuje odpowiednim tytułem, ale nie po to aby unicestwić to uprawnienie, lecz by doprowadzić do skutku w postaci pełnej legalności inwestycji. Powoływany przepis art. 35 ust. 3 pr.bud. należy zatem stosować z uwzględnieniem art. 8 § 1 k.p.a. Zasadą postępowania administracyjnego jest bowiem, że organy administracji publicznej prowadzą [tj. powinny prowadzić] postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jest to brzmienie przepisu obowiązującego od 1 czerwca 2017 r., choć w praktyce taką treść nadawano zasadzie zaufania obywatela do władzy już wcześniej (vide per analogiam: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1307/16, LEX nr 2480492 oraz z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1505/07, LEX nr 420123). Z tych samych powodów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że okoliczność polegająca na przedstawieniu organowi jedynie niepełnej odpowiedzi lub nie wyjaśniająca istotnych dla sprawy okoliczności "nie może być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn wymienionych w art. 35 ust. 3 pr.bud., to jest z powodu nieusunięcia w terminie wskazanych przez organ administracji nieprawidłowości" (wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1023/14, LEX nr 1989171). Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę mogłaby nastąpić jedynie z powodów merytorycznych, np. gdyby nadal występowała niezgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie należało przyjąć, że obie decyzje administracyjne były zgodne z prawem, ponieważ ze złożonych przez inwestora wyjaśnień wynikało, że pierwotne nieprawidłowości projektu budowlanego zostały wyjaśnione lub poprawione przez inwestora, a brak wskazany w punkcie 4 postanowienia nr [...] z [...] lutego 2017 r. usunięty. 9. Po drugie, w trakcie rozpatrywania niniejszej sprawy należało się odnieść się do zarzutu naruszenia przez inwestora przepisów technicznych. Zdaniem skarżących naruszenia polegały na zawarciu w dokumentacji projektowej nieprawdziwych stwierdzeń odnoszących się do instalacji cieplnej, a także na zbyt pośpiesznym i zdaniem skarżących nierzetelnym zaakceptowaniu przez organy inspekcji sanitarnej określonych szczegółowych okoliczności dotyczących inwestycji. Zdaniem Sądu, wskazane zarzuty nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie z dwóch powodów. Primo, organ architektoniczno-budowlany rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę nie bada prawidłowości pozwoleń i uzgodnień udzielonych przez inne organy administracji ani oświadczeń przez nie złożonych. Organ właściwy dla wydania pozwolenia na budowę ma obowiązek jedynie sprawdzić, czy takie dokumenty zostały wystawione przez inne organy zgodnie z ich kompetencjami w odniesieniu do konkretnej inwestycji i czy zostały dołączone do projektu budowlanego przez inwestora. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (...) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Badanie kompletności projektu oraz posiadania dokumentów nie wymaga, ani nawet nie zakłada szczegółowego badania ich treści. Secundo, organ architektoniczno-budowlany rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę nie ponosi odpowiedzialności za treść projektu budowlanego, czyli za przyjęte w projekcie rozwiązania techniczne i ich zgodność prawem, a także za prawidłowość obliczeń itp. Przesądza o tym art. 20 ust 2 pr.bud., zgodnie z którym "projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności". Obie powyższe zasady znajdują swoje odbicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (vide np.: wyroki NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 3115/17, LEX nr 2501064 oraz z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1201/17, LEX nr 2494839, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 1095/17, LEX nr 2461015). W przedstawionym kontekście zarzuty naruszenia przepisów sanitarnych oraz przepisów technicznych odnoszących się do budynków podniesione przez skarżących pod adresem Prezydenta [...] oraz Wojewody [...] nie zasługują na uwzględnienie. W opinii Sądu organy architektoniczno-budowlane nie były zobowiązane ani upoważnione do szczegółowego badania okoliczności wskazywanych przez skarżące strony, a zatem występowanie lub nie sugerowanych naruszeń prawa nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalem usługowym, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] w Dzielnicy [...]. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że – jak wskazano - inwestor wypełnił wszystkie obowiązki przewidziane w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pr.bud. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały dołączone wymagane prawem dokumenty, włącznie z tymi, które wskazano w postanowieniu organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. W ocenie organu odwoławczego przedłożony projekt budowlany jest też zgodny z decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o warunkach zabudowy. Z dokumentacji nie wynika, aby projektowany budynek wielorodzinny z garażem podziemnym i lokalem usługowym naruszał ustalenia w zakresie: nieprzekraczalnych linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, liczby kondygnacji oraz zapewnienia miejsc postojowych. Ponadto działki, na których planowana jest inwestycja, posiadają dostęp do drogi publicznej od ul. [...] – przez działkę nr ewid. [...] z obrębu [...]. Analiza uzasadnień obu decyzji prowadzi także do wniosku, że niezasadne są wyrażone w skardze do Sądu zarzuty naruszenia art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. przez braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, pominięcie wyjaśnienia kluczowych kwestii oraz braki w odniesieniu do parametrów technicznych planowanego budynku, które stoją w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. W związku z tym Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że doszło do wydania błędnej decyzji. 10. Po trzecie, Sąd stwierdził, że zarzut wydania przez organ pierwszej instancji błędnej decyzji poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną jest bezzasadny, natomiast stanowisko przyjęte przez Prezydenta [...] oraz Wojewodę [...] jest zgodne z prawem. W aktach sprawy znajduje się informacja z rejestru gruntów oparta na treści wpisów w księdze wieczystej KW nr [...], z której wynika, że A. H. była współwłaścicielką (udział 3/8) zabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] (k. 2-3 akt adm.). Drugą współwłaścicielką według księgi wieczystej była skarżąca P. Ł. (udział 5/8). Działka nr ewid. [...] graniczy z działką inwestycyjną nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Nawet więc jeśli przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji stan prawny się zmienił, przesłanie oryginału decyzji A. H. nie może być uznane za takie naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wydane przez organ rozstrzygnięcie. Tym bardziej nie było podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności ww. decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę jako skierowanej do osoby nie będącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Oceniając powyższy zarzut należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji nie była skierowana do ww. byłej współwłaścicielki działki nr ewid. [...], w takim sensie w jakim określenia tego używa art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Była ona skierowana do inwestora, co wyraża osnowa (sentencja) decyzji. Decyzja ta była także doręczona tym podmiotom, które przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę wywodziły zgodnie z art. 28 ust 2 pr.bud. z faktu pozostawania ich nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji (ściśle: obiektu mającego powstać w wyniku inwestycji). Okoliczność doręczenia decyzji A. H. z dwóch powodów nie powinna wszakże być uznana za przesłankę nieważności. Przede wszystkim, mocno ugruntowane stanowisko nauki prawa polega na wyraźnym przyjęciu, że jeśli w postępowaniu, w którym występuje wiele stron, a do ich kręgu organ administracji zaliczy błędnie podmioty niebędące stronami, wówczas tak "skierowana" decyzja może być uznana za nieważną co najwyżej w części, tj. w zakresie wywołania skutków prawnych dla podmiotu niebędącego stroną, ale nie nieważną w całości (vide: J. Borkowski, Komentarz do art. 217 Nb 1, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 13. wyd., Warszawa 2014, s. 670-671, Nb 40; cudzysłów otaczający słowo "skierowana" został przez autora komentarza użyty świadomie dla podkreślenia szerszego, metaforycznego użycia tego słowa). Żądanie skarżących uznania decyzji za nieważne jest więc zdecydowanie zbyt daleko idące. Ponadto, w doktrynie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że wystąpienie przesłanki nieważności ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jeśli jest to uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (państwa prawnego) (vide na przykład: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, Lex nr 508497, oraz z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2085/16). Oznacza to, że rozważając wystąpienie przesłanek nieważności decyzji należy wziąć pod uwagę aspekt funkcjonalny decyzji, tzn. skutki jej wydania i doręczenia określonym podmiotom. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły żadne skutki formalnego uchybienia organy pierwszej instancji, skutki które byłyby istotne dla rzeczywistych stron postępowania. Wskazana była współwłaścicielka działki nr ewid. [...] nie podjęła żadnych działań, które znalazłyby odzwierciedlenie, a w aktach sprawy, i które to działania ograniczałyby uprawnienia inwestora lub pozostałych uczestników postępowania. Na inwestora oraz dalszych uczestników postępowania nie zostały też nałożone ani nie zaktualizowały się żadne obowiązki wynikające z faktu nieprawidłowego doręczenia decyzji. Nie ma zatem podstaw, aby mówić o skutkach niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia konstytucyjnej zasady praworządności. Z przedstawionych powodów nie było podstawy do uznania żądania skarżących za zasadne i do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. 12. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.