I OSK 2622/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 615/18 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 615/18, oddalił skargę M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu [...] czerwca 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] marca 1969 r., nr [...], którą ustanowiono na rzecz Nauczycielskiej Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej w [...] ul. [...] wieczyste użytkowanie na lat 99 terenu o pow. 18.443 m2, położonego w [...] przy ul. [...], [...], [...], objętego lokalizacją szczegółową nr [...] z 30 kwietnia 1963 r. oraz nr [...] z [...] stycznia 1967 r. w granicach oznaczonych na planie geodezyjnym nr ew. DER. [...] [...] z [...] marca 1969 r. oraz ustalono opłatę roczną za ten teren na 97.010 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyło postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1969 r. Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało, że decyzja Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1969 r. została wydana na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. nr 32, poz. 159). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, tereny państwowe mogły być przekazywane jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie, innym zaś osobom prawnym i osobom fizycznym w wieczyste użytkowanie. Przepis art. 18 ust. 1 tej ustawy stanowił natomiast, że umowę wieczystego użytkowania zawiera na podstawie decyzji organu gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej) rady narodowej, przedstawiciel tego organu. Zgodnie z przepisem ust. 2 tego artykułu decyzja wymieniona w ust. 1 powinna określać osobę wieczystego użytkownika oraz przedmiot i warunki wieczystego użytkowania. Dalej, Kolegium wskazało, że we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] marca 1969 r. skarżąca podniosła, że jest właścicielem nieruchomości lokalowej nr [...], położonej w budynku przy ul. [...] w [...]. Z treści księgi wieczystej tej nieruchomości nr [...] wynika, że prawo własności do tej nieruchomości lokalowej przysługuje poza nią, również S.J., na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej. Ponadto, z treści tej księgi wynika, iż skarżącej przysługuje prawo użytkowania wieczystego gruntu w udziale wynoszącym [...], a także, iż nieruchomość lokalową wyodrębniono z księgi wieczystej nr [...]. Z treści księgi wieczystej nieruchomości nr [...] wynika, iż nieruchomość ta obejmuje działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. 387 m2. Kolegium zauważyło, że granice terenu oddanego w użytkowanie wieczyste Nauczycielskiej Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej zostały precyzyjnie określone w załącznikach graficznych: do decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...]z [...] kwietnia 1963 r. o ustaleniu lokalizacji szczegółowej nr [...] dla inwestycji - budownictwo mieszkaniowe na terenie położonym w Warszawie przy ul. [...] – [...] - [...] - [...], a także do decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1967 r., którą ustalono lokalizację szczegółową nr [...] na budowę pawilonu usługowo - handlowego oraz urządzenie zieleńca na terenie położonym przy ul. [...] stanowiącym dalszą rozbudowę osiedla mieszkaniowego, realizowanego na podstawie decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z [...] kwietnia 1963 r. Z treści obu decyzji wynika, że teren przekazany w użytkowanie wieczyste Nauczycielskiej Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej w [...] decyzją Prezydium Rady Narodowej w [...]z [...] marca 1969 r. nie obejmował nieruchomości stanowiącej obecnie działkę nr [...] z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że grunt, co do którego skarżąca posiada prawo rzeczowe w postaci prawa własności wyodrębnionego lokalu znajdującego się w budynku posadowionym na tym gruncie oraz udział w prawie użytkowania wieczystego tego gruntu, obejmował ówcześnie grunt, na którym znajdował się budynek oznaczony nr [...]. Z załącznika graficznego do decyzji nr [...] z [...] kwietnia 1963 r. wynika, że grunt pod budynkami przy ul. [...], oznaczonymi nr [...], [...] i [...], oznaczony literami [...] został wyraźnie i najwidoczniej celowo wyłączony z tej lokalizacji. Obszar ten został na legendzie do tego załącznika opisany jako "budynki istn. adoptowane". Kolegium wskazało, że teren lokalizacji, o którym mowa w decyzji z [...] stycznia 1967 r. o lokalizacji szczegółowej nr [...] obejmuje jedynie wycinek gruntu położonego przy ul. [...] i nie obejmuje gruntu przy ul. [...], do którego udział w prawie użytkowania wieczystego posiada M.J. Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło, że decyzją z [...] marca 1969 r. Prezydium Rady Narodowej w [...]ustanowiło wieczyste użytkowanie wobec terenu, co do którego skarżąca nie posiada tytułu prawnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby posiadała prawo użytkowania wieczystego gruntu, którego dotyczy ta decyzja, przy czym nieruchomość objęta KW [...] nie znajduje się na obszarze objętym tą decyzją. Dlatego też, Kolegium stwierdziło, że przyznanie skarżącej statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w postępowaniu mającym na celu stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...]z [...] marca 1969 r., nie jest możliwe, bowiem decyzja ta nie dotyczy jej interesu prawnego. Wszczęcie zaś postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu, co organ ustali dopiero w trakcie postępowania wyjaśniającego, jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2018 r., zarzucając jej: 1. błędne ustalenie, że skarżąca nie ma interesu prawnego w inicjowaniu sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego na nieruchomości, na której znajduje się budynek z nieruchomością lokalową, będącą we współwłasności małżeńskiej skarżącej, a w konsekwencji bezzasadne zastosowanie art. 28 k.p.a. i umorzenie sprawy; 2. obrazę prawa materialnego, tj. art. 235 § 1 i 2 k.c., poprzez ich pominięcie przy badaniu istnienia interesu prawnego skarżącej; 3. obrazę art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali; 4. obrazę przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania i powierzchowne zbadanie złożonego prawnie stanu faktycznego. Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżąca wskazała, że wraz z mężem, jako właściciele nieruchomości lokalowej położonej w kamienicy przy ul. [...] (obecnie oznaczanej jako [...]), winni być równocześnie współwłaścicielami bądź współużytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej, na której ta kamienica jest posadowiona. W żadnym razie nie kompensuje im tego posiadanie udziału w wieczystym użytkowaniu działki, na której znajduje się część frontowa kamienicy. Tak więc, gdyby organy gminy prawidłowo stosowały prawo materialne przy ustanawianiu odrębnej własności nieruchomości lokalowych, to skarżąca posiadałaby udział w prawie wieczystego użytkowania, które zostało nieprawidłowo ustanowione z pominięciem istniejących na gruncie budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił powyższą skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). W uzasadnieniu wydanego wyroku, Sąd wskazał, że Kolegium prawidłowo ustaliło, że nieruchomość objęta księgą wieczystą nr [...], w użytkowaniu wieczystym której skarżącej i jej mężowi przysługuje udział [...] – nie była objęta decyzją Prezydium Rady Narodowej w [...]z [...] marca 1969 r., nr rej. [...]. Skarżąca nie ma więc interesu prawnego (art. 28 k.p.a.) w stwierdzeniu nieważności tej decyzji, a skoro tak, to postępowanie nieważnościowe, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu (art. 105 § 1 k.p.a.). Sąd wyjaśnił, że przy ul. [...] w [...] znajdowały się dwa budynki: "frontowy" od ul. [...] i "oficyna" w podwórzu. Były one położone na osobnych działkach, w sensie wieczystoksięgowym stanowiących odrębne nieruchomości. Budynek frontowy położony był na działce o obecnym nr [...] (KW nr [...]), a oficyna na działce nr [...] (KW nr [...]), obecnie działka nr [...] (KW nr [...]). W latach 2007-2008 dokonano weryfikacji porządkowej, przypisując nieruchomości Złota 65A "oficyna" adres [...]. Budynki powyższe miały wspólną numerację lokali, a lokal nr [...] stanowiący odrębną własność skarżącej i jej męża znajduje się w oficynie. Własność lokalu nr [...] w oficynie małżonkowie J. nabyli od M.G. w 1994 r., a ten ostatni nabył go w 1988 r. wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym nieruchomości objętej KW nr [...] (obecnie KW nr [...]). Sąd podkreślił, że powyższe okoliczności są bezsporne, gdyż pełnomocnik skarżącej sam przyznał w skardze, że skarżącej i jej mężowi przysługuje udział w wieczystym użytkowaniu działki, na której znajduje się "część frontowa kamienicy". Jednocześnie, również okolicznością bezsporną jest, co wynika z załącznika graficznego do decyzji nr [...] z [...] kwietnia 1963 r., że grunt pod budynkami przy ul. [...], oznaczonymi nr [...], [...] i [...], oznaczony literami [...] został wyłączony z tej lokalizacji, a jest to jednocześnie grunt, na którym stoi budynek frontowy pod obecnym adresem [...]. Reasumując, Sąd stwierdził, że skarżąca posiadając prawo własności lokalu nr 37 położonego w oficynie pod obecnym adresem [...] (działka nr [...]), ma przypisany udział w użytkowaniu wieczystym nieruchomości objętej KW nr [...] (działka nr [...]), która nie była objęta decyzją Prezydium Rady Narodowej w [...]z [...] marca 1969 r., nr rej. [...]. W ocenie Sądu I instancji ta okoliczność powoduje, że skarżąca nie może wykazać się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości objętej decyzją z [...] marca 1969 r. Jednocześnie, zdaniem Sądu, nie jest rolą organu nadzoru i sądu administracyjnego ocena poprawności czy zgodności z prawem, czynności cywilnoprawnej polegającej na ustanowieniu odrębnej własności lokalu wraz z odpowiednim prawem do gruntu, wbrew temu, co wynika z treści księgi wieczystej. Tego typu weryfikacji mógłby dokonać wyłącznie sąd powszechny w odpowiednim trybie. Dopóki jednak takie orzeczenie sądu powszechnego nie zapadło, to należy uznać, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości objętej decyzją z [...] marca 1969 r., a tym samym nie posiada interesu prawnego w prowadzeniu postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności tej decyzji. W takiej sytuacji umorzenie postępowania nie narusza prawa. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania, względnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: - błędną wykładnię art. 28 k.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje interes prawny w rozumieniu tego przepisu do inicjowania przedmiotowego postępowania; - obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 235 § 1 i 2 k.c., poprzez ich pominięcie przy badaniu interesu prawnego skarżącej; - obrazę przepisu art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że skoro jest współwłaścicielem nieruchomości lokalowej, która fizycznie znajduje się w budynku usytuowanym na działce, na której wadliwie ustanowiono prawo wieczystego użytkowania, to z tego tytułu ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji. Nadto, skarżąca zrzekła się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Przede wszystkim bowiem za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut skargi kasacyjnej, wskazujący na dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 28 k.p.a. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2016 r. dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...]z dnia [...] marca 1969 r. Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być zaś nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego tą decyzją, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2000 r., sygn. akt IV SA 2328/99, www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Odrębność przedmiotowa postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji od przedmiotu postępowania zwykłego wymaga, przy ustaleniu przyznania jednostce statusu strony, uwzględnić regulację materialnego prawa administracyjnego, z której wynika bądź obowiązek prawny bądź uprawienie prawne (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1542/13, LEX nr 1769895). Na gruncie postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest bowiem każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest określany jako osobisty, konkretny i aktualny, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Istnieje on więc wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1957/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zagadnienie interesu prawnego, którego legitymacja procesowa jest pochodną, powszechnie w doktrynie i orzecznictwie uważane jest za zagadnienie o charakterze materialnoprawnym, bowiem warunkujący przymiot strony w postępowaniu administracyjnym interes prawny zależny jest od istnienia przepisu materialnoprawnego, z którego można go wywieść (zob. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1220/11 https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też, stronami w postępowaniu dotyczącym nabycia prawa użytkowania wieczystego, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, są: osoba ubiegająca się o prawo użytkowania wieczystego oraz osoby, które dysponują prawem rzeczowym do nieruchomości objętej wnioskiem. Jedynie zatem legitymowanie się przez dany podmiot prawem o charakterze rzeczowym do danej nieruchomości pozwala na uznanie go za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ustalonego na tej nieruchomości prawa użytkowania wieczystego. W sprawie, której przedmiotem jest oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, oprócz osoby ubiegającej się o to prawo, stroną jest każdorazowo właściciel gruntu, zaś inna osoba przymiot strony uzyskuje tylko wówczas, gdy wykaże swój tytuł prawny do nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt I SA 2009/97, Lex nr 44503). Zauważyć przy tym trzeba, że zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Tym samym, w prawie polskim wyróżnia się trzy rodzaje nieruchomości: 1) gruntowe – części powierzchni ziemskiej będące odrębnym przedmiotem własności; 2) budynkowe – trwale związane z gruntem budynki stanowiące przedmiot odrębnej od gruntu własności; 3) lokalowe – części budynków będące odrębnym przedmiotem własności. Niewątpliwie przy tym, jak wskazuje na to przepis art. 235 § 2 ustawy – Kodeks cywilny, własność nieruchomości budynkowej wzniesionej na gruncie znajdującym się w użytkowaniu wieczystym stanowi prawo związane z tym użytkowaniem. Z kolei, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2018 r., poz. 1506) samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu mogą stanowić odrębne nieruchomości. Ponadto, zgodnie z art. 3 tej ustawy w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali (ust. 1). Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (ust. 2). Nadto, zgodnie z art. 6266 k.p.c. to wpis do księgi wieczystej jest orzeczeniem sądu cywilnego, którego treść wiąże wszystkie inne sądy oraz organy. Zgodnie przy tym z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2204) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. W niniejszej sprawie z wpisów w księgach wieczystych analizowanych w niniejszej sprawie, bezspornie wynika, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości lokalowej nr [...], położonej w budynku przy ul. [...] w [...], położonego na działce nr [...] (KW nr [...]), do której ma przypisany udział wynoszący [...] w użytkowaniu wieczystym nieruchomości obejmującej działkę nr [...] (KW nr [...]). Z prawidłowo ustalonych i niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika także, że decyzja Prezydium Rady Narodowej w [...]z dnia [...] marca 1969 r., nr rej. [...], o ustanowieniu użytkowania wieczystego nie dotyczyła nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...]. Powyższe okoliczności nie były podważane przez skarżącą. Skarżąca nie kwestionowała bowiem ani stanu prawnego wynikającego z dokonanych czynności, ani też stanowiących ich konsekwencje wpisów w księgach wieczystych, Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w ustalonym w sprawie stanie faktycznym prawidłowo uznał Sąd I instancji, akceptując w tym zakresie ocenę organu administracji, że skarżąca nie ma interesu prawnego w sprawie dotyczącej ustanowienia użytkowania wieczystego, jako że nie posiada tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości objętej decyzją Prezydium Rady Narodowej w [...]z dnia [...] marca 1969 r. Skarżącej przysługuje tytuł wyłącznie do nieruchomości gruntowej, stanowiącej obecnie działkę nr [...], której bezspornie decyzja ta nie obejmowała. Nie można przy tym uznać, że skarżąca jako współwłaścicielka lokalu w budynku postawionym na gruncie, oddanym w użytkowanie wieczyste, nieposiadająca udziału w tym użytkowaniu wieczystym, mogłaby być stroną postępowania zwykłego o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste czy też stroną postępowania nadzorczego o stwierdzenie nieważności decyzji oddającej grunt w użytkowanie wieczyste. Przeszkodę w tym zakresie stanowi brak tytułu prawnego do nieruchomości objętej użytkowaniem wieczystym. Interesu prawnego skarżącej nie można również upatrywać we wskazanych przez skarżącą nieprawidłowościach na etapie ustanawiania odrębnej własności jej lokalu w związku z przypisaniem do tego lokalu udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu pod innym budynkiem. Są to bowiem kwestie dotyczące zupełnie innego postępowania. Wreszcie, o interesie prawnym nie świadczą oczekiwania skarżącej dotyczące prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego decyzją Prezydium Rady Narodowej w [...]z dnia [...] marca 1969 r. Skarżąca w tym zakresie wskazała bowiem, że wraz z mężem winni być równocześnie współwłaścicielami bądź współużytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej, na której jest posadowiona kamienica, w której to znajduje się ich lokal, zaś posiadanie udziału w wieczystym użytkowaniu działki, na której znajduje się część frontowa kamienicy w żadnym razie im tego nie kompensuje. Z uwagi na powyższe, również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, wskazujące na obrazę przepisu art. 235 § 1 i 2 k.c. i art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.