II OSK 1107/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 586/18 w sprawie ze skargi R.G. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r. II SA/Gd 586/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: W związku z niewykonaniem przez Skarżącego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie P. z dnia [...] lutego 2018 r., utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nakazującej Skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję gastronomiczną o wymiarach 5,38m x 5,40m wraz z zadaszeniem (wiatą) o konstrukcji drewnianej o wymiarach 5,38m x 5,80m wzniesionego w odległości 30cm od granicy z działką nr [...] i 1,50m od granicy z działką nr [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w C., organ ten wystosował do Skarżącego upomnienie, a następnie w dniu [...] czerwca 2018 r. wystawił tytuł wykonawczy, wszczynając postępowanie egzekucyjne w sprawie nakazu rozbiórki. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Skarżący wniósł zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie przywołując żadnego konkretnego zarzutu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. oddalił wniesione zarzuty. Na skutek wniesionego przez Skarżącego zażalenia, zaskarżonym w sprawie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", oraz art. 34 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314), zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a.", [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2018 r. Po przywołaniu treści art. 33 § 1 u.p.e.a. organ odwoławczy wskazał, że żadna z wymienionych tam podstaw mogących być treścią wniesionego zarzutu nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] sierpnia 2018 r. wniósł Skarżący, podnosząc że nie jest i nigdy nie był właścicielem działki nr [...], ani posadowionych tam obiektów. A zatem nie może wykonać nałożonego na niego obowiązku. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę i rzekomo jest obiektem nietrwale związanym z gruntem. Obiekt ten stanowi część zabudowań gospodarczych gospodarstwa rybackiego (obecnie prowadzonego przez całą jego rodzinę - w tym ojca i braci) i istnieje w tym samym miejscu od niepamiętnych czasów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę oddalenia skargi stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości uznania zarzutów wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego za bezzasadne. W obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., mocą której nakazano Skarżącemu rozbiórkę. Obowiązek do dnia dzisiejszego nie został wykonany. Sąd podzielił stanowisko organów, które uznały, że zgłoszone przez Skarżącego zarzuty nie mieszczą się w dyspozycji przepisu art. 33 § 1 u.p.e.a. W istocie bowiem Skarżący polemizuje z prawidłowością wydanej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Skarżący w toku postępowania egzekucyjnego nie przedstawił dowodów pozwalających potwierdzić, że nie jest inwestorem w zakresie dokonanej rozbudowy obiektu, albo że utracił możliwość wejścia na teren nieruchomości, na której obiekt się znajduje. Sąd nie dostrzegł również jakichkolwiek innych okoliczności w sprawie, które uzasadniałyby uwzględnienie zarzutów pod względem przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R. G., zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 81a § 1, 220 § 1 pkt 2 lit. b) k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że organy obu instancji rozpatrując wniesione przez zobowiązanego zarzuty nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń co do tego, czy zobowiązany posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której zlokalizowany jest sporny obiekt budowlany, a w konsekwencji czy może legalnie wykonać obowiązek nałożony ostateczną decyzją rozbiórkową i to pomimo, że organy mogły samodzielnie ustalić stan prawny ww. nieruchomości w oparciu o publiczne rejestry i bazy danych, a wszelkie wątpliwości powinny były rozstrzygać na korzyść zobowiązanego; 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającej z faktu, że zobowiązany nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której zlokalizowany jest sporny obiekt budowlany, co z przyczyn prawnych trwale uniemożliwia zobowiązanemu wykonanie obowiązku rozbiórki; Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, a to wydruku odpowiadającego treścią odpisowi pełnemu księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] w C. na okoliczność nieposiadania przez zobowiązanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2019 r. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem oceny legalności dokonywanej przed sądem pierwszej instancji było postanowienie organów nadzoru budowlanego oddalające zarzuty zgłoszone przez Skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd pierwszej instancji, w motywach zaskarżonego wyroku, podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, które uznały, iż zgłoszone przez Skarżącego zarzuty nie mieszczą się w dyspozycji przepisu art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Skarżący polemizuje z prawidłowością wydanej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Tymczasem kwestia prawidłowości tej decyzji została już ostatecznie załatwiona. Stanowisko to jest kwestionowane zarzutami skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania mogącymi mieć wpływ na wynik postępowania a to naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 81a § 1, art. 220 § 1 pkt 2 lit. b i w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nie poczynienie jakichkolwiek ustaleń co do tego, że Skarżący jako zobowiązany do rozbiórki posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane a więc czy może legalnie wykonać obowiązek nałożony ostateczną decyzją rozbiórkową jak też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi pomimo niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z faktu, że zobowiązany nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której zlokalizowano sporny obiekt budowlany a więc trwale uniemożliwia zobowiązanemu wykonanie obowiązku. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1104/96). W realiach tej sprawy nie jest sporne, iż przedmiotowe postępowanie egzekucyjne dotyczy obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego o drewnianej konstrukcji pełniącego funkcję gastronomiczną zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na działce nr [...] w C. gmina Miasta W.. Ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r. utrzymano bowiem w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie P. z [...] lutego 2018 r. nakazującą R. G. rozbiórkę ww. obiektu. W toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego Skarżący nie zgłosił określonego precyzyjnie zarzutu wynikającego z art. 33 u.p.e.a., lecz kwestionował prawidłowość wydanej w sprawie decyzji rozbiórkowej. W skardze do Sądu pierwszej instancji podniósł dopiero, iż nie jest właścicielem działki nr [...] położonej w C. przy ul [...] ani też nie jest/nie był właścicielem jakiegokolwiek obiektu budowlanego zlokalizowanego na spornej działce w tym także obiektu budowlanego, którego rozbiórki domaga się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Dopiero w skardze kasacyjnej podnosi precyzyjnie zarzut z pkt 5 art. 33 § 1 u.p.e.a. przywołując argumentację przedstawioną w skardze do Sądu pierwszej instancji. Na dowód tych twierdzeń, Skarżący przedstawił wydruk z księgi wieczystej tej nieruchomości, z której to wynika, że właścicielami wymienionej wyżej działki są rodzice Skarżącego, małżonkowie R. i S. G., wnioskując o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tego dokumentu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony dowód z dokumentu, potwierdzając prawo własności działki nr [...] w C. gmina Miasta W. małżonków R. i S. G., nie stanowi jakiejkolwiek nowej informacji w realiach tej sprawy. Wskazany dokument odzwierciedla bowiem ustalenia jakie poczyniono w toku postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego, które w konsekwencji doprowadziły do wydania przedmiotowego nakazu rozbiórki ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r. Z akt administracyjnych tej sprawy przedstawionych sądowi administracyjnemu wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, iż prawem własności działki nr [...] w C. gmina Miasta W. dysponują małżonkowie R. i S. G., zaś Skarżący został adresatem przedmiotowej decyzji o nakazie rozbiórki bowiem był inwestorem tejże samowoli. Tym samym Skarżący jako właśnie inwestor zobligowany jest do realizacji nakazanej ostateczną decyzją rozbiórki obiektu budowlanego o drewnianej konstrukcji pełniącego funkcję gastronomiczną zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na działce nr [...] w C. gmina Miasta W.. Zatem zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 81a § 1, 220 § 1 pkt 2 lit. b) k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że organy obu instancji rozpatrując wniesione przez zobowiązanego zarzuty nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń co do tego, czy zobowiązany posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której zlokalizowany jest sporny obiekt budowlany, nie może odnieść zamierzonego skutku albowiem jest całkowicie nieusprawiedliwiony. Skoro decyzję o nakazie rozbiórki skierowano do inwestora, który nie jest właścicielem terenu, co wynikało wprost z akt administracyjnych sprawy dot. nakazu rozbiórki, to podnoszone naruszenie prawa w tym zakresie nie zaistniało a zatem nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik tego postępowania. Nie można również w okolicznościach tej sprawy skutecznie wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającej z faktu, że zobowiązany nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której zlokalizowany jest sporny obiekt budowlany, co z przyczyn prawnych trwale uniemożliwia zobowiązanemu wykonanie obowiązku rozbiórki. Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Środkiem służącym zakwestionowaniu prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego jest zarzut, który można oprzeć na podstawach wymienionych w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Analizując zaś treść art. 33 u.p.e.a., stwierdzić należy, że to zarzut jest środkiem służącym kwestionowaniu samej istoty egzekucji określonej w tytule wykonawczym. Środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu związanym z rozpatrywaniem zarzutu są zażalenia wymienione w art. 34 u.p.e.a. Zatem to do materialnych podstaw prowadzenia egzekucji odnieść należy możność zgłaszania i wnoszenia środków wymienionych w pierwszej części art. 122 § 3 u.p.e.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2007 r. II OSK 1348/06). Zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., dotyczący niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, stanowi o niemożności jego zrealizowania. Przyczyny niewykonalności obowiązku mogą mieć charakter faktyczny bądź prawny. Przyczyna faktyczna oznacza, że istnieje rzeczywista przeszkoda obiektywnie wykluczająca określone zachowanie się. Nie stanowią faktycznej niemożności względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne lub negatywne nastawienie zobowiązanych do realizacji obowiązków. Niewykonalność o charakterze prawnym zaś ma miejsce wówczas, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. Nie ulega też wątpliwości, co już wyżej sygnalizowano, że organ nie jest uprawniony do badania zgłaszanych zastrzeżeń, co do zakresu obowiązku nałożonego decyzją ostateczną. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, ani też jego zakresu gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie ustawy Prawo budowlane. Ewentualna wadliwość może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej, nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję- porównaj wyrok NSA z 23 lipca 2019 r. II OSK 1908/18. W tej sprawie Skarżący dopiero w skardze kasacyjnej podniósł podstawy ujęte w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., a to niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Dlatego też organy obu instancji a za nimi Sąd pierwszej instancji nie odnosiły się wprost do takiego zarzutu. Przyjmując natomiast formułowane przez Skarżącego w formie opisowej zarzuty wobec decyzji o nakazie rozbiórki uznano, że nie mieszczą się one w dyspozycji przepisu art. 33 § 1 u.p.e.a. Wskazywana wyżej decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego o drewnianej konstrukcji pełniącego funkcję gastronomiczną zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na działce nr [...] w C. gmina Miasta W., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wykonalna zaś w sprawie nie zostało wykazane, że przywoływana niewykonalność ma charakter prawny. Decyzja jest niewykonalna z przyczyn prawnych, jeżeli jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym (Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 257). Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające w sposób nieusuwalny jego wykonanie. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć przy tym charakter obiektywny. Ciężar dowodu, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., spoczywa na zobowiązanym wnoszącym zarzut na tej podstawie (Piotr Marek Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII, WK 2018). Przede wszystkim zauważyć w tym miejscu należy, iż dopóki decyzja rozbiórkowa pozostaje w obrocie prawnym przysługuje jej przymiot zgodności z prawem. W konsekwencji, skoro adresatem tej decyzji jest wyłącznie podmiot skarżący, to organ egzekucyjny nie miał podstaw prawnych ku temu, aby inaczej wyznaczyć krąg osób zobowiązanych na podstawie tej decyzji do wykonania określonego w niej obowiązku. Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność braku dysponowania tytułem własności do obiektu budowlanego (czy też wyłącznym tytułem) objętego nakazem rozbiórki, nie oznacza niewykonalności tego obowiązku, a jedynie konieczność podjęcia przez zobowiązanego odpowiednich działań prawnych i faktycznych w kierunku wykonania nałożonego na niego obowiązku, które w jego przekonaniu mogą być utożsamiane z trudnościami, lecz trudnościami, które z obiektywnego punktu widzenia mają charakter wyłącznie subiektywny - porównaj wyrok NSA z 22 marca 2017 r. II OSK 1829/15, podobnie wyrok NSA z 22 października 2021 r. II OSK 3255/18. Nie jest sporne w realiach tej sprawy, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie P. z [...] lutego 2018 r. o nakazie rozbiórki jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Organ egzekucyjny nie ma podstaw prawnych badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W decyzji rozbiórkowej adresatem jest R. G. jako inwestor, zatem organ egzekucyjny nie ma też podstaw do uznania, że wykonanie decyzji należy do innej osoby. Natomiast brak dysponowania tytułem własności do działki na której znajduje się obiekt podlegający rozbiórce nie jest niewykonalnością. Z samej treści art. 52 ustawy Prawo budowlane wynika, że nakaz rozbiórki może być kierowany zarówno do inwestora, właściciela czy też zarządcy obiektu budowlanego. Okoliczności wskazywane w skardze kasacyjnej nie uzasadniają przyjęcia zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Dlatego jeszcze raz należy stanowczo podkreślić, że brak dysponowania tytułem własności do nieruchomości nie oznacza niewykonalności obowiązku rozbiórki obiektu. Możliwe jest wykonanie takiej rozbiórki, choć może być ona pewną trudnością wiążącą się z koniecznością podjęcia dodatkowych działań. Trudności te są jednak subiektywne i nie stanowią niewykonalności obowiązku. Zobowiązany powinien podjąć wszelkie działania, aby wykonać nałożony na niego decyzją obowiązek. Skarżący nie przedstawił żadnych obiektywnych trudności w wykonaniu nakazanej rozbiórki poza podnoszoną przesłanką braku tytułu do nieruchomości. Niemniej jednak należy zgodzić się w pełni ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, który trafnie konkludował, iż Skarżący w toku postępowania egzekucyjnego nie przedstawił dowodów pozwalających potwierdzić, że nie jest inwestorem w zakresie dokonanej rozbudowy obiektu, albo że utracił możliwość wejścia na teren nieruchomości, na której obiekt się znajduje. Zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł również jakichkolwiek innych okoliczności w sprawie, które uzasadniałyby uwzględnienie zarzutów pod względem przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Tym samym w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., albowiem nie ujawniono w przeprowadzonym postępowaniu naruszenia art. 7, 77 § 1, 81a § 1, 220 § 1 pkt 2 lit. b) k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. czy też art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w ramach dokonanej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia trafnie zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. i zasadnie oddalił wniesioną skargę gdyż zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Przedstawione dotąd rozważania pozwalają na wyprowadzenie wniosku, iż wniesiona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.