III SA/Łd 650/18

Dnia 9 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 roku sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części w jakiej utrzymuje ono w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zobowiązania podatkowego od towarów i usług za wrzesień 2005r. i w tej części uchyla postanowienie organu I instancji, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie III SA/Łd 650/18 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) - dalej: k.p.a.; art. 17 §1, ar. 18 , art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do K. B.. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. wystawił w stosunku do K. B. tytuły wykonawcze o nr: [...], [...] i [...] obejmujące należności skarżącego w podatku od towarów i usług za okresy: [...], które następnie skierował do realizacji w drodze postępowania egzekucyjnego. W oparciu o tytuł wykonawczy o nr [...] organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych skarżącego prowadzonych przez A Bank S. a. (zawiadomienie z dnia [...] r.) oraz B Bank S.A. (zawiadomienie z dnia [...] r.). Ponadto na podstawie w/w tytułu wykonawczego organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na mocy prawomocnego orzeczenia sądu, a nadto wezwaniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia nieruchomości skarżącego położonej w Ł. przy ul. A 23D lok. 11. Z akt sprawy wynika również, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego prowadzonego przez B Bank S.A., a nadto zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu od PPHU A, która to czynność , z uwagi na nieistnienie tej wierzytelności okazała się bezskuteczna. O dokonaniu wszystkich czynności egzekucyjnych strona zobowiązana została zawiadomiona. Kwestionując zasadność i wymagalność dochodzonego obowiązku objętego wyżej wymienionymi tytułami egzekucyjnymi strona skarżąca w dniu [...] r. wniosła skargę na czynności egzekucyjne dokonane w dniu [...] r. polegające na zajęciu wierzytelności pieniężnej. W piśmie tym strona zawarła nadto wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego poprowadzonego w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze. Uzasadniając złożony w tym zakresie wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż decyzje stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego wydane zostały w wyniku przestępstwa i w tej sprawie toczy się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w Ł., za sygn. akt [...]. Wskazał także, że określone w tytułach wykonawczych zobowiązania podatkowe oraz odsetki od tych kwot uległy przedawnieniu. Zaznaczył nadto, że aktualnie przed sądami administracyjnymi toczy się postępowanie mające na celu wzruszenie ostatecznych decyzji administracyjnych stanowiących podstawę wystawienia wyżej wymienionych tytułów wykonawczych. Zawarta w piśmie z dnia [...] r. skarga na czynności egzekucyjne została wyłączona do odrębnego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr: [...], [...] i [...] , stwierdzając, iż w sprawie brak jest przesłanek, o których mowa w art. 59 u.p.e.a. W szczególności, wbrew stanowisku pełnomocnika zobowiązanego, w sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., to jest przesłanka przedawnienia zobowiązania, bowiem bieg terminu przedawnienia dochodzonych należności został skutecznie przerwany w następstwie zastosowanych środków egzekucyjnych, a nadto, w odniesieniu do zaległości VAT z okres [...], zawieszony z uwagi na wszczęcie w dniu [...] r. , na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p., postępowania karnego skarbowego, o czym skarżący został powiadomiony. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł zażalenie, w którym ponowił zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Wskazał, iż wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne skarbowe zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie [...]. Uzasadniając zasadność podniesionych zarzutów zobowiązany wskazał na nieprawidłowości przeprowadzonej w 2006 r. kontroli podatkowej oraz składne mu w jej toku propozycje korupcyjne, których nie przyjął, co skutkowało wydaniem niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia określającego wysokość zobowiązania w podatku VAT. Wniósł o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Dalej odnosząc się do istoty niniejszego postępowania organ odwoławczy wskazał na treść art. 59 § 1 u.p.e.a. zawierającego przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, stwierdzając, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z tych przesłanek, w tym podnoszona przez skarżącego przesłanka przedawnienia zobowiązania. Organ wskazał, iż jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego bieg terminu przedawnienia zaległości skarżącego w podatku VAT za okres [...] objętych tytułami wykonawczymi o nr [...], [...] i [...] został przerwany wskutek zastosowania wskazanych środków egzekucyjnych, a nadto, odnośnie należności objętych tytułami wykonawczymi [...] i [...] zawieszony z uwagi na wszczęte wobec skarżącego postępowanie karne skarbowe, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż decyzje stanowiące podstawę wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych nadal pozostają w obrocie prawnym, a co za tym idzie brak jest przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. K. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. " z uwagi na, to że: - decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa, jak również to, że dowody, na których podstawie ustalono istotne okoliczności faktyczne są fałszywe; - zobowiązanie podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, dotyczy to zarówno kwot głównych, jak i odsetek". Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę pełnomocnik ponowił argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57. Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.- Ś. z dnia [...] r. wydane zostały z naruszeniem przepisów proceduralnych, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. skutkowało koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszej skargi, jak już wcześniej wskazano, K. B. uczynił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] r., nr [...] o odmowie umorzenia, prowadzonego w stosunku do jego osoby postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...], [...] i [...] obejmujące należności skarżącego w podatku od towarów i usług za okresy: [...] Natomiast podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji(tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W myśl art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Mając na uwadze treść powyżej przywołanych przepisów wskazać należy, że istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o nieprowadzeniu już postępowania. Instytucja ta kończy postępowanie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w sposób enumeratywny w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Przy czym wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 §1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, bez względu na to czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast w odniesieniu do przesłanki, o której stanowi przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny dysponuje uznaniem, co oznacza, że przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może on umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może też odmówić jego umorzenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że po stronie organu nie istnieje obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego nawet wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przy czym uznaniowość przesłanki umorzenia, o której stanowi art. 59 § 2 u.p.e.a., nie oznacza zupełnej dowolności po stronie organu egzekucyjnego, który powinien kierować się celem postępowania egzekucyjnego, którego celem jest wykonanie egzekwowanego obowiązku (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją R. Hausera, A. Skoczylasa, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, str. 284-287). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, koniecznym jest odniesienie się do kwestii, co prawda nie podnoszonej przez żadną ze stron niniejszego sporu, jednakże istotnej w ocenie Sądu, to jest możliwości zastosowania na gruncie przepisów u.p.e.a. art. 61a § 1 k.p.a., który reguluje możliwość wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdyż żądanie jego wszczęcia wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W orzecznictwie sądów administracyjny ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym zawarte w art. 18 u.p.e.a. odesłanie do "odpowiedniego zastosowania" przepisów k.p.a., w zakresie nieuregulowanym w ustawie, należy odczytywać w ten sposób, że niektóre z postanowień k.p.a. znajdą zastosowanie wprost, inne należy stosować z modyfikacjami, a jeszcze inne nie znajdą w ogóle zastosowania. Powyższe oznacza, ze przepisy k.p.a. na gruncie administracyjnego postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna oraz pod warunkiem, że nie pozostaje to w sprzeczności z ratio legis u.p.e.a. Przyjęto, że skoro postępowanie z wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie jest odrębną od prowadzonego postępowania egzekucyjnego, sprawą administracyjną, do rozstrzygnięcia której w oparciu o przepis art. 18 u.p.e.a. należałoby stosować przepisy ogólnej procedury zawarte w k.p.a., to tym samym przepis art. 61 k.p.a. regulujący wszczęcie postępowania administracyjnego, jak i przepis art. 61a k.p.a. odnoszący się do przesłanek odmowy wszczęcia tego postępowania nie znajdą tu odpowiedniego zastosowania. Skoro bowiem zobowiązany może wnieść żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego na każdym etapie postępowania egzekucyjnego, to organ prowadzący to postępowanie jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, celem zbadania czy zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 59 u.p.e.a. i wydania postanowienia o umorzeniu, bądź też o odmowie umorzenia tego postępowania (por. wyroki NSA z 12 stycznia 2017 r., II FSK 2340/16; 6 kwietnia 2017 r., II GSK 1950/17; www.cbois.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela powyżej prezentowany pogląd. Jednakże podkreślenia w tym miejscu wypada, że kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do osoby K. B. na podstawie tytułu wykonawczego [...] obejmującego należności skarżącego w podatku od towarów i usług za [...] z uwagi na ich przedawnienie, a więc na podstawie przesłanki wymienionej w art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a., była już przedmiotem administracyjnego postępowania egzekucyjnego, zakończonego ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] r., o wskazanym wcześniej numerze, orzekającym o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola powyższego rozstrzygnięcia wykazała jego prawidłowość. Sądowi rozpoznającemu niniejszą skargę z urzędu bowiem wiadomo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia [...] r., [...] oddalił skargę K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego środka odwoławczego, wyrokiem z dnia [...] r., [...] oddalił skargę kasacyjną. Dokonana przez Sąd analiza treści wniosku K. B. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, będącego przedmiotem powołanego postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i analiza treści wniosku będącego przedmiotem niniejszej skargi,, wykazała w sposób bezsporny, że oba wskazane wnioski o umorzenie prowadzonego w stosunku do skarżącego postępowania egzekucyjnego obejmowały swym zakresem należności z tytułu podatku VAT za okres [...]. W związku z powyższym organy egzekucyjne rozpatrując żądanie skarżącego, co do umorzenia prowadzonego w stosunku do niego postępowania egzekucyjnego, obejmujące swoim zakresem między innymi żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego obejmującego należności skarżącego w podatku od towarów i usług za okres [...], [...], która to kwestia została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem z [...] r., winny w ocenie Sądu, odmówić wszczęcia, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., postępowania w tym zakresie oraz rozpatrzeć merytorycznie wniosek w części dotyczącej żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o [...] i [...] obejmujące zaległości skarżącego w podatku od towarów i usług za [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został bowiem pogląd, z którym Sąd również się zgadza, że w katalogu "innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania administracyjnego", o którym mowa w art. 61a §1 k.p.a. mieści się niewątpliwie sytuacji, w której w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo zostało zakończone. Powyższe oznacza, że wydanie przez organ ostatecznego postanowienia uniemożliwia dalsze procedowanie w tej samej sprawie (pod względem podmiotowym i przedmiotowym), w tak zwanych trybach podstawowych, a wydanie orzeczenia w sprawie załatwionej już wcześniej ostatecznym rozstrzygnięciem, a więc takim od którego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, obarczone będzie wadą nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyroki NSA z 15 grudnia 2017 r., II FSK 3554/15; z 27 lipca 2017 r., II OSK 2931/15, www.cbois.nsa.gov.pl). Taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Organy egzekucyjne rozpatrując aktualny wniosek skarżącego, mając na uwadze, iż dotyczy on tego samego zobowiązanego oraz w części tego samego okresu objętego prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, a co więcej skarżący powołuję tę samą podstawę prawną umorzenia prowadzonego w stosunku do niego postępowania egzekucyjnego, co w rozstrzygniętym już ostatecznym postanowieniem wcześniejszym wniosku, winny dokonać ustaleń, czy w sprawie wystąpiły jakiekolwiek nowe okoliczności, mogące być przedmiotem ponownej analizy organów odnośnie zaistnienia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Za prawidłowością powyższego stanowiska przemawia w ocenie Sądu wynikająca z art. 110 k.p.a. zasada związania organu administracji publicznej wydaną decyzją/postanowieniem od dnia doręczenia lub ogłoszenia, czy też zawarta w art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. przesłanka stwierdzenia nieważności orzeczenia, na skutek dwukrotnego orzekania w tej samej sprawie zakończonej decyzją ostateczną, czyli, jak wynika z art. 16 §1 k.p.a. od której nie służy środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Ponadto co istotne stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Reasumując tę część rozważań organy egzekucyjne procedujące w niniejszej sprawie winny uwzględnić fakt, iż dochodzone w drodze egzekucji administracyjnej zobowiązania skarżącego w podatku VAT za okres [...] były już przedmiotem wcześniejszego, zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem, postępowania prowadzonego z wniosku skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, opartego na tej samej podstawie prawnej i argumentacji. Odnosząc się natomiast do zasadności zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...] wskazać należy, iż zarówno zasadność wniesionej skargi, jak i zasadność wniosku o umorzenie prowadzonego w stosunku do osoby K. B. postępowania egzekucyjnego, pełnomocnik skarżącego wywodzi po pierwsze z faktu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, a po drugie z faktu nieprawidłowego postępowania kontrolnego przeprowadzonego postępowania, poprzedzającego wydanie decyzji wymiarowych, stanowiących podstawę wystawienia wyżej wskazanych tytułów wykonawczych. Przy czym co istotne, uzasadniając przedmiotową skargę, pełnomocnik skarżącego powołując okoliczności przemawiające za umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do jego mocodawcy, ogranicza się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, zgodnie z którym z uwagi na upływ czasu, zobowiązania podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu. Pozostała, obszernie przedstawiona argumentacja odnosi się do zasadności i prawidłowości wydania decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazany okres, stanowiących podstawę wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych, a więc kwestii nie będących przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. Przywołując ponownie przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazać należy, iż jedną z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przedawnienie egzekwowanego obowiązku, na co powołuje się strona skarżąca. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 800) – dalej: o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast w myśl art. 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z treści powołanego przepisu wynika, iż do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe i po drugie zawiadomienie podatnika o powyższym fakcie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż w stosunku do osoby skarżącego, w dniu [...] r., wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe , które do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie zostało zakończone. O wszczęciu tego postępowania skarżący, a co za tym idzie o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia skarżący został zawiadomiony. Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez stronę skarżącą. W następstwie powyższego uznać należy, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminów przedawnienia zaległości skarżącego w VAT z wyżej wskazane okresy, które to zaległości są dochodzone w drodze egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...]. Przy czym bez wpływu na powyższe pozostaje podniesiony przez pełnomocnika argument, co do faktu zawieszenia postępowania karnego skarbowego do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie [...]. Fakt zawieszenia tego postępowania nie jest równoznaczny z prawomocnym zakończeniem tego postępowania, co w myśl art. 70 § 7 o.p. skutkowałoby rozpoczęciem dalszego, po okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Tym samym twierdzenie pełnomocnika skarżącego, co do wystąpienia przesłanki umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na upływ terminu przedawnienia egzekwowanych zaległości podatkowych za [...], uznać należało za niezasadne, a rozstrzygnięcie organów w tym zakresie za prawidłowe. Organy administracji publicznej rozpatrując ponownie wniosek skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] będą zobowiązane do uwzględnienia stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności rozważą kwestię dopuszczalność ponownego merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego, w części dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], obejmującego należności skarżącego w podatku od towarów i usług za [...], która to kwestia była już przedmiotem postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. uchylił w części zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] r., nr [...]. W pozostałej części Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. pk