III OSK 845/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędzia NSA del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 460/18 w sprawie ze skargi A. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wyrokiem z 13 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 460/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 23 lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej: 1. zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku A. L. z dnia 23 lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddalił skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. L. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W przedmiotowym wniosku z 23 lutego 2018 r., doręczonym organowi 28 lutego 2018 r., skarżący zażądał od organu: "sporządzenia i wydania kserokopii Raportu Dyrektora Biura Bezpieczeństwa Informacji KGP, zatwierdzonego przez Komendanta Głównego Policji w dniu 10.08.2017 r., określającego tryb postępowania z wnioskami byłych funkcjonariuszy Policji składanych na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, który za pismem L.dz. Na-4101/4029/17 z dnia 16.08.2011r. Zastępcy Dyrektora Biura Bezpieczeństwa Informacji KGP, został rozesłany do podległych jednostek organizacyjnych Policji. (...)". W piśmie z 14 marca 2018 r., doręczonym skarżącemu 21 marca 2018 r., organ wskazał m.in, że: "odpowiedź zostanie przekazana niezwłocznie po dokonaniu ustaleń w kwestii możliwości udostępnienia wnioskowanego pisma. (...)". Organ nie podał, jakie niezbędne konsultacje oraz w jakim zakresie musiały być przeprowadzone z właściwymi komórkami organizacyjnymi urzędu. Pismem z 23 kwietnia 2018 r., doręczonym skarżącemu 30 kwietnia 2018 r., organ odmówił udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Dnia 27 czerwca 2018 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Wniósł w niej o zobowiązanie organu administracji do realizacji wniosku w terminie 14 dni, orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm; dalej: "p.p.s.a."). Podniósł, że do dnia sporządzenia skargi organ administracji nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330; dalej: "u.d.i.p"). W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z 23 kwietnia 2018 r. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Zakres spraw prowadzonych w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U z 2018 r. poz. 132; zwanej dalej "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym") podlega rozpatrzeniu wedle reguł ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a."). Sprawy te mają zatem charakter administracyjny – prowadzone są w indywidualnych sprawach. Żądany raport natomiast jest wytyczną dla prowadzenia tych indywidualnych spraw administracyjnych i nie ma charakteru informacji publicznej. Skoro informacja co do raportu, dotyczącego de facto indywidualnych spraw administracyjnych funkcjonariuszy, nie stanowi informacji publicznej, to organ nie miał obowiązku ani dokonania czynności materialno-technicznej jej udostępnienia, ani też obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że poza sporem jest stan faktyczny, z którego wynika, że wnioskodawca zwrócił się o udzielenie określonej informacji w piśmie z 23 lutego 2018 r., zaś organ administracji nie zrealizował jego żądania, wobec uznania, że nie stanowi ono informacji publicznej. Spór w sprawie sprowadza się do oceny czy żądana informacja stanowi informację publiczną w myśl u.d.i.p. Gdyby bowiem tak było, informacja musiałaby zostać udostępniona, bądź organ zobowiązany byłby do wydania decyzji, w myśl art. 16 ust. 1 tej ustawy, czego nie uczynił. W takiej sytuacji organ pozostawałby więc w bezczynności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji trafne jest stanowisko wnioskodawcy, który podnosi, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Poza sporem w sprawie jest, że żądany raport zawiera informacje dotyczące praktyki orzeczniczej przy rozpoznawaniu spraw indywidualnych prowadzonych w trybie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Z samego tytułu dokumentu wynika, że dotyczy on trybu postępowania z wnioskami. Jak przyznaje organ, zawarte są także w tym dokumencie określone wnioski mogące stanowić wytyczne przy procedowaniu w ramach rozpoznawania spraw indywidualnych. W danych sprawach organem właściwym dla wydania rozstrzygnięcia (decyzji administracyjnej) jest wprawdzie minister właściwy do spraw wewnętrznych (tak art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym), jednakże ostateczne stanowisko - gdy chodzi o byłych funkcjonariuszy Policji - formułuje on, po zwróceniu się o dostarczenie stosownych informacji przez Komendanta Głównego Policji. W myśl art. 61 ust. 1 Konstytucji RP informacja publiczna obejmuje dane o działalności organów władzy publicznej, zaś wedle art. 6 ust. 1 u.d.i.p. podlegają udostępnieniu m.in. informacje o polityce wewnętrznej, w tym programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobach ich realizacji, wykonania i skutkach realizacji tych zadań (pkt 1 lit.c), zasadach funkcjonowania organów publicznych w tym sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d), a także dane dotyczące ocen, dokonywanych przez organy władzy publicznej (pkt 4 lit. c). Skoro więc żądany dokument dotyczy analizy praktyki organu w sprawach, gdzie ostatecznie wydawane są orzeczenia administracyjne, jak i formułuje w tym zakresie pewne wytyczne, to zawiera informacje, które - z woli pracodawcy - generalnie mogą podlegać udostępnieniu, jako publiczne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji mieszczą się one ogólnie w zakresie wyżej wskazanych spraw, przy szerokim rozumieniu użytych w danej regulacji pojęć. Sąd pierwszej instancji podniósł, że dla tej oceny nie ma znaczenia podnoszona przez organ okoliczność, że sprawy, których dotyczy raport, podlegają rozpatrzeniu wedle reguł k.p.a. Wprawdzie Kodeks zawiera szczególne, odrębne regulację, dotyczące zasady dostępu do informacji o prowadzonych sprawach indywidualnie - w konkretnej sprawie (dostęp do akt, pobieranie odpisów), akt ten nie reguluje jednakże zasad dostępu do informacji dotyczących ogólnie pragmatyki postępowania ze sprawami, czy analiz dotyczących sposobów ich załatwiania. Informacje te - jak wskazano wcześniej - z woli prawodawcy, podlegają generalnie udostępnieniu. Wyjątkiem będzie natomiast odstąpienie od ich udostępnienia (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP.). Przy tym wymagane jest w takim przypadku wydanie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji), której legalność – w razie zaskarżenia - podlega kontroli sądów administracyjnych. W rozpatrywanym przypadku nie wykonano czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu informacji, ani też nie wydano decyzji o odmowie jej udostępnienia. Wynikało to z błędnej oceny organu, jakoby żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej, która generalnie może podlegać udostępnieniu. Zdaniem tego Sądu w takiej sytuacji trafne są zarzuty skargi, w której zarzucono pozostawanie organu w bezczynności. Przedwczesną natomiast byłaby ocena kwestii, czy żądany dokument powinien zostać udostępniony w całości, bądź w stosownych fragmentach. W kwestii tej zająć musi wpierw stanowisko w stosownej formie organ administracji (decyzja), jeśli stwierdzi występowanie przeszkód dla udostępnienia żądanej informacji. Sąd zwrócił uwagę, że odstąpienie od dalszych czynności wynikało z błędnej oceny organu, jakoby żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej (podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o informacji), dlatego nie ma podstaw dla uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Brak było w tej sytuacji także przesłanek, aby organ administracji ukarać grzywną, w szczególności w maksymalnej, ustawowo przewidzianej wysokości. W tym zakresie skarga została oddalona. Określając termin załatwienia sprawy - zgodnie z wnioskiem skargi, na 14 dni - przyjęto, że organ jest obowiązany - przed jego upływem - udostępnić informację (kserokopie raportu), bądź wskazać termin jej udostępnienia, nie dłuższy niż dwa miesiące, bądź orzec o odmowie udostępnienia raportu albo jego fragmentów, stanowiących informację publiczną a wyłączonych z udostępnienia wobec ustawowej ochrony innych dóbr. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji orzekł jak w pkt 1 - 3 wyroku. W pkt 4 zasądził zwrot kosztów postępowania, które obejmują uiszczony wpis. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Główny Policji reprezentowany przed radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku całości i oddalenie skargi. Nadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2016 r. poz. 1764, ze zm.) przez błędną wykładnię pojęcia "informacji publicznej", polegającej na przyjęciu, że "Raport Dyrektora Biura Bezpieczeństwa Informacji KGP, zatwierdzonego przez Komendanta Głównego Policji w dniu 10.08.2017 r. określającego tryb postępowania z wnioskami byłych funkcjonariuszy Policji składanych na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej" stanowi informację publiczną, podczas gdy dokument ten został wytworzony dla wewnętrznych potrzeb organów Policji, stanowiący środek pomocniczy i wyjaśniający przy rozpatrywaniu indywidualnych spraw administracyjnych, a jego celem jest poszerzenie zakresu wiedzy i informacji posiadanych przez funkcjonariuszy Policji; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na wadliwej ocenie stanu faktycznego sprawy i błędnego przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej interpretacji art. 6 ust. 1 u.d.i.p., że żądana informacja jest informacją publiczną wymienioną w pkt.1-4 tegoż przepisu, podczas gdy prawidłowa interpretacja art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z "art. 61 ust. 1" ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi do wniosku, że żądana informacja (żądany dokument) nie mieści się katalogu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 u.d.i.p. publicznej, bowiem dokument ten ma wyłącznie charakter wewnętrzny sporządzony na potrzeby organów Policji i ma charakter pomocniczy przy rozpatrywania indywidualnych spraw administracyjnych; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wystarczającego wyjaśnienia w podstawach wyroku, z jakiej przyczyny Sąd uznał, że żądany przez wnioskodawcę dokument zawiera informację publiczną, albowiem Sąd ograniczył się w tym zakresie niemal jedynie do stwierdzenia, że dokument ma taki walor, bez przeprowadzenia dogłębnej analizy w tym zakresie, w tym w szczególności z uwzględnieniem treści tego dokumentu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem z 28 stycznia 2021 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej poinformował strony postępowania o skierowaniu, na podstawie 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów i poinformował strony postępowania, że mają prawo w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma do złożenia pisma zwierającego dodatkowe stanowisko w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. Strony nie złożyły w zakreślonym terminie dodatkowych pism procesowych. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na podstawie ww. przepisu prawa na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co ma miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść bowiem dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, ze zarzut ten jest usprawiedliwiony. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10). Omawiany przepis może stanowić także samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Wiążący pogląd w tym zakresie został wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt. II FSK 8/09 (ONSAiWSA 2010, z. 3, poz. 39). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji rozstrzygając sprawę nie dysponował dokumentem źródłowym w postaci wnioskowanego Raportu, którego dotyczy ocena, co do jego charakteru oraz zawartej w nim treści. Z akt sprawy nie wynika, by Sąd pierwszej instancji przed wyrokowaniem w sprawie zapoznał się z treścią żądanego Raportu w celu wyjaśnienia i ustalenia, czy dokument ten zawiera informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330; dalej: "u.d.i.p"), tak jak twierdzi wnioskodawca, czy - jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie - jest dokumentem wewnętrznym, niepodlegającym udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekanie w sprawie bez uprzedniego zapoznania się z treścią żądanego Raportu uznać należy za przedwczesne. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji uznał, że wnioskowany Raport zawiera informację publiczną. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ten ograniczył się niemal jedynie do stwierdzenia, że żądany dokument ma walor informacji publicznej, a oceny tej dokonał bez przeprowadzenia dogłębnej analizy w tym zakresie, w tym w szczególności z uwzględnieniem treści tego dokumentu. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tym bowiem Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 3 lit. d oraz pkt 4 lit. c u.d.i.p. Nie wskazał jednak i nie wyjaśnił, który z powołanych przepisów prawa oraz z jakich względów ma zastosowanie w sprawie. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, publik. CBOSA: https://cbois.nsa.gov.pl). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia wyroku nie pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu pierwszej instancji, można mówić o istotnym uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. skutkującym ewentualnie wzruszeniem zaskarżonego orzeczenia. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, co wyżej wykazano. Wskazane wyżej uchybienie wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. miało charakter istotny. Uniemożliwiło bowiem przeprowadzenie prawidłowej kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, co orzeczono na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego za przedwczesne i bezprzedmiotowe uznać należało odnoszenie się na obecnym etapie postępowania sądowego do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. Oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego można bowiem dokonać dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę orzekania w sprawie jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Rozpoznając ponownie sprawę Sad pierwszej instancji zwróci się do strony skarżącej kasacyjnie o nadesłanie do wglądu przez Sąd wnioskowanego Raportu i po zapoznaniu się z jego treścią oceni czy zawarte w nim regulacje mają walor informacji publicznej, czy ewentualnie Raport ten stanowi wyłącznie dokument wewnętrzny, jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie, niepodlegający udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po dokonaniu powyższych ustaleń i należytym wyjaśnieniu sprawy w powyższym zakresie, Sąd ten wyda w sprawie właściwe orzeczenie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzekł jak w zaskarżonym wyroku.