II OSK 2973/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1509/17 w sprawie ze skargi R. F. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od R. F. na rzecz Wojewody [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1509/17, oddalił skargę R. F. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżonym zarządzeniem zastępczym z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej także: "organ nadzoru") - działając na podstawie art. 98a ust. 2 w związku z art. 85 i art. 87 oraz związku z art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm. - dalej także jako: "u.s.g.") w związku z art. 383 § 1 pkt 5 i art. 383 § 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 15 ze zm.) oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1438), po zawiadomieniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Dzielnicy [...] m. [...] R. F. Zaskarżone zarządzenie zastępcze Wojewody [...] zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...], [...] Wydział [...] KRS z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżący R. F. został wpisany do rejestru przedsiębiorców jako członek Zarządu Klubu Sportowego "[...]" (dalej także: KS "[...]"). W wyniku wyborów samorządowych w 2014 r. skarżący R. F. wybrany został do Rady Dzielnicy [...] m. [...] (ślubowanie złożył w dniu [...] grudnia 2014 r.). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Sądu Rejonowego dla m. [...] w [...], XIII Wydział Gospodarczy [...] skarżący został wykreślony z rejestru jako członek Zarządu Klubu Sportowego "[...]", w związku z jego rezygnacją złożoną dniu [...] października 2015 r. Z ustaleń organu nadzoru wynika jednocześnie, że po wyborze na radnego Rady Dzielnicy [...] m. [...] w 2014 r., skarżący przez ponad 11 miesięcy nie tylko prowadził działalność, jako członek zarządu KS "[...]", ale również - w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod firmą [...] - przyjmował z wyłączeniem procedur zachowujących konkurencję zlecenia od KS "[...]", w którego zarządzie zasiadał. Ponadto, z ustaleń organu nadzoru wynika, że radny od początku kadencji był członkiem Komisji Kultury, Sportu i Spraw Społecznych Rady Dzielnicy [...] m. [...]. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. wystąpił do Rady Dzielnicy [...] m. [...] z wnioskiem o zbadanie, czy radny R. F. nie naruszył dyspozycji art. 24f ustawy o samorządzie gminnym zakazującego łączenia mandatu radnego z wykonywaniem działalności z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2017 r. Przewodniczący Rady Dzielnicy [...] m. [...], ustosunkowując się do pisma Wojewody [...], przesłał organowi nadzoru szereg dokumentów zebranych w okresie pomiędzy październikiem 2015 r. a majem 2017 r. wraz ze stanowiskiem Rady Dzielnicy [...] m. [...] z dnia [...] maja 2017 r., w którym Rada Dzielnicy [...] wskazała, że uznaje stanowisko zawarte w protokole nr [...] z posiedzenia Komisji Rewizyjnej Rady Dzielnicy [...] m. [...] w dniu [...] maja 2016 r., jako swoje. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Wojewoda [...] zwrócił się do skarżącego R. F. o złożenie wyjaśnień dotyczących okoliczności ewentualnego naruszenia przez niego dyspozycji art. 24f ust. 1 u.s.g., który zakazuje łączenia mandatu radnego z wykonywaniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, wskazując na dotychczasowe ustalenia poczynione przez organ nadzoru. W szczególności, organ nadzoru zwrócił uwagę na wnioski wynikające z wystąpienia pokontrolnego sporządzonego w związku z kontrolą przeprowadzoną przez Biuro Kontroli Urzędu m. [...] w Klubie Sportowym "[...]", z którego - zdaniem Wojewody [...] - wynika, że klub ten nieprawidłowo dokonywał rozliczeń, nie prowadził osobnych rachunków dla rozliczeń nieodpłatnej i odpłatnej działalności pożytku publicznego, jak też działalności gospodarczej. Ponadto, organ nadzoru zwrócił uwagę na fakt świadczenia przez skarżącego radnego, będącego jednocześnie członkiem Zarządu Klubu "[...]", usługi na rzecz tego klubu sportowego, które - jak zauważył organ nadzoru - rozliczane były z dotacji przyznanej przez m. [...] i Urząd Dzielnicy [...] m. [...]. Jednocześnie, w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. Wojewoda [...] zwrócił się do Rady Dzielnicy [...] m. [...] z wnioskiem o wygaszenie mandatu radnego R. F. W uzasadnieniu wniosku organ nadzoru, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wskazał, iż Rada Dzielnicy [...] m. [...] nie rozpatrywała sprawy, zaś jej dotychczasowe stanowisko jest trudne do ustalenia, wobec odwołania się do stanowiska Komisji Rewizyjnej Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2016 r., które - jak uznał organ nadzoru - nie rozstrzygało wcześniejszego stanowiska tej Komisji z dnia [...] października 2015 r. Ponadto, organ nadzoru zauważył, że w stanowisku Rady Dzielnicy [...] i Komisji Rewizyjnej zabrakło odniesienia się do stanowiska aktualnego Zarządu Klubu Sportowego "[...]", jak i weryfikacji dokumentacji powstałej i przesłanej do Rady Dzielnicy [...] m.[...] po dniu [...] maja 2016 r. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący radny R. F., reprezentowany przez radcę prawnego, przesłał do Wojewody [...] stanowisko, w którym - odnosząc się do podniesionych przez Wojewodę [...] zarzutów dotyczących prowadzenia działalności z wykorzystywaniem mienia komunalnego Dzielnicy [...] m.[...] - stwierdził, iż nie zgadza się z zarzutem naruszenia przez niego dyspozycji art. 24f u.s.g. W dniu [...] czerwca 2017 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wpłynęło również pismo Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] m.[...] z dnia [...] czerwca 2017 r., w którym poinformowano organ nadzoru, iż Rada Dzielnicy [...] m.[...] nie podjęła uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego R. F. Mając na uwadze powyższe, pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Wojewoda [...] skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zawiadomienie o zamiarze wydania zarządzenia zastępczego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego Dzielnicy [...] m.[...] R. F. W konsekwencji, mając na względzie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, Wojewoda [...] - działając na podstawie przepisów art. 98a ust. 2 w związku z art. 85 i art. 87 oraz w związku z art. 24f ust. 1 u.s.g. w związku z art. 383 § 1 pkt 5 i art. 383 § 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy - wydał w dniu [...] sierpnia 2017 r. zarządzenie zastępcze nr [...], na mocy którego stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Dzielnicy [...] m. [...] R. F. W uzasadnieniu wydanego zarządzenia zastępczego Wojewoda [...] zauważył na wstępie, że zgodnie z art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy w związku z art. 24f ust. 1 u.s.g., wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Organ wskazał jednocześnie, powołując się na brzmienie art. 24f ust. 1 u.s.g., że radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Mając na względzie powyższe, organ nadzoru uznał, że z ustaleń bezspornie wynika, iż w trakcie pełnienia funkcji radnego Dzielnicy [...] m.[...], skarżący R. F. był członkiem Zarządu Klubu Sportowego "[...]" w [...], który to klub wykorzystuje mienie komunalne Dzielnicy [...] m.[...] w postaci nieruchomości, jak też dotacji i innych form finansowania przez Dzielnice i Gminę. Z kolei działalność Klubu Sportowego "[...]" nie miała charakteru charytatywnego, ale stanowiła działalność gospodarczą. Organ nadzoru zwrócił jednocześnie uwagę na to, iż skarżący radny zasiada w Komisji Kultury, Sportu i Spraw Społecznych Dzielnicy "[...]" m.[...], co mogło stanowić naruszenie zasad niedyskryminacji w związku z zakresem działań tej Komisji, a w szczególności opiniowania i ustalania wysokości dotacji na poszczególne jednostki organizacyjne działające na terenie Dzielnicy [...] w zakresie sportu, w tym Klub Sportowy "[...]". R. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze. Skarżący zarzucił organowi: I. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1) art. 24f u.s.g. w zw. z art. 2 ustawy o działalności gospodarczej - poprzez przyjęcie, iż Klub Sportowy "[...]" prowadził działalność gospodarczą w okresie 2012-2014 r., podczas gdy prowadzona przez Klub Sportowy "[...]" działalność gospodarcza nie spełnia przesłanek ustawowej definicja działalności gospodarczej, tj. prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zorganizowany i ciągły w celu osiągniecia zysku; 2) art. 82 ustawy o rachunkowości w zw. z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek niebędących spółkami handlowymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 137, poz. 1539) oraz zał. Nr 4 do ustawy o rachunkowości - poprzez przyjęcie przez organ nadzoru, iż mimo prowadzenia przez Klub Sportowy "[...]" rachunkowości na podstawie przepisów dotyczących podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej, według tzw. procedur uproszczonych, KS "[...]" prowadził działalność gospodarcza; II. błąd w ustaleniach faktycznych - poprzez przyjęcie, iż: 1) Rada Dzielnicy [...] m.[...] nie dokonała pełnej analizy przedłożonej jej dokumentacji i opierała się wyłącznie na opinii prawnej przedłożonej do akt sprawy, podczas gdy stwierdzenie takie nie wynika z żadnego dokumentu Rady Dzielnicy [...], jak też zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje wręcz odmiennie; 2) przyjęcia przez organ nadzoru, że w wyniku dokonanej kontroli Biura Kontroli Urzędu Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. (vide: protokół kontroli [...]) doszło do wykazania nieprawidłowości w prowadzonej przez Klub Sportowy "[...]" działalności, a w szczególności w zakresie prowadzenia przez KS "[...]" działalności gospodarczej (str. 2 zaskarżonego zarządzenia zastępczego), podczas gdy w żadnym miejscu protokołu kontroli nie ma takiego stwierdzenia; 3) fakt zasiadania przez skarżącego w Komisji Kultury, Sportu i Spraw Społecznych miał wpływ na przyznawane przez Dzielnicę [...] m.[...] dotację na rzecz Klubu Sportowego "[...]", podczas gdy przyznawanie dotacji na rzecz KS "[...]" jest poza zakresem kompetencji Komisji Kultury, Sportu i Spraw Społecznych Dzielnicy [...], a przyznawane w latach 2012-2015 dotacje w żaden sposób nie były uzgadniane, czy też przyznawane przez Komisję Kultury, Sportu i Spraw Społecznych Dzielnicy [...]. Jednocześnie, strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów szczegółowo wymienionych w petitum skargi, a także dowodu z zeznań świadków, przesłuchania skarżącego, dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ekonomiki przedsiębiorstw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik strony skarżącej, podtrzymując zarzuty skargi, wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów dołączonych do skargi. Obecny na rozprawie pełnomocnik Wojewody [...] wniósł o oddalenie przez Sąd wniosków dowodowych osobowych strony skarżącej, z uwagi na ich niedopuszczalność. Z kolei, jeśli chodzi o kwestię pozostałych wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę skarżącą, pełnomocnik Wojewody [...] oświadczył, iż pozostawia ich uwzględnienie do decyzji Sądu. Jednocześnie, pełnomocnik organu nadzoru zgłosił wniosek o przeprowadzenie dowodu z kopii zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2018 r. o wszczęciu śledztwa przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] - na okoliczność potwierdzenia, że Klub Sportowy "[...]" prowadził działalność gospodarczą. Ustosunkowując się do powyższego wniosku dowodowego organu nadzoru, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o jego oddalenie z uwagi na fakt, że przedłożone zawiadomienie w żaden sposób nie może przesądzać o tym, iż KS "[...]" prowadził działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydanym na rozprawie postanowieniem dopuścił wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych szczegółowo w treści skargi, jednocześnie oddalając zarówno wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie wskazanych w treści skargi dowodów o charakterze osobowym, jak również wniosek dowodowy pełnomocnika organu zgłoszony na rozprawie. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda [...], wydając sporne zarządzenie zastępcze z dnia [...] sierpnia 2017 r., nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia zastępczego, dlaczego uznał, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do stwierdzenia wygaśnięcia jego mandatu radnego Dzielnicy [...] m. [...], a przede wszystkim jednoznacznie wykazał, iż zachodzą zasadnicze przesłanki zastosowania rozwiązania antykorupcyjnego zawartego w przepisie art. 24f ust. 1 u.s.g., którego istotnym celem jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich. Sąd uznał w konsekwencji, że Wojewoda [...] - stwierdzając wygaśnięcie mandatu radnego Dzielnicy [...] m. [...] wykonywanego przez skarżącego - dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 98a ust. 2 w związku z art. 85 i art. 87 w związku z art. 24f ust. 1 u.s.g. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że Wojewoda [...], wydając sporne zarządzenie zastępcze z dnia 4 sierpnia 2017 r., nie dopuścił się naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy, albowiem uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego jednej z dzielnic m.[...], uwzględnił istotę wskazanego przepisu i zawartej w nim zasady "odpowiedniego" stosowania przepisów dotyczących radnych m.[...] do radnych dzielnicy, co w konsekwencji nie doprowadziło do zignorowania specyfiki ustroju m.[...] i szczególnego statusu dzielnic Gminy [...], jako jednostek pomocniczych. W ocenie Sądu, nie można również zarzucić organowi nadzoru, że decydując się na zastosowanie wobec skarżącego najsurowszej z możliwych sankcji przewidzianych w rozwiązaniach antykorupcyjnych zawartych w u.s.g., pominął w swych rozważaniach zarówno podstawowy cel owych rozwiązań prawnych zawartych w cyt. ustawie, jak też nie uwzględnił konstytucyjnej zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a którą należy wyprowadzać również z zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Podstawę prawną wygaśnięcia mandatu skarżącego R. F. - radnego Dzielnicy [...] m. [...] był przepis art. 24f ust. 1 u.s.g. Z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika bezspornie, iż w trakcie pełnienia funkcji radnego Dzielnicy [...] m.[...], skarżący R. F. był członkiem Zarządu Klubu Sportowego "[...]" w [...], który to klub sportowy wykorzystywał w tym okresie mienie komunalne Dzielnicy [...] m.[...] w postaci nieruchomości, jak też dotacji i innych form finansowania przez Dzielnicę [...], jak i Gminę (m. [...]). Z ustaleń tych wynika jednocześnie, że po wyborze na radnego Rady Dzielnicy [...] m.[...] w 2014 r., skarżący przez ponad 11 miesięcy nie tylko prowadził działalność, jako członek zarządu wspomnianego wyżej Klubu Sportowego "[...]", ale również - w ramach prowadzonej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej pod firmą [...] - przyjmował z wyłączeniem procedur zachowujących konkurencję zlecenia od Klub Sportowego "[...]", w którego zarządzie zasiadał. W tej sytuacji, z uwagi na spór pomiędzy Wojewodą [...]m, jako organem nadzoru wydającym zaskarżone zarządzenie zastępcze, a skarżącym radnym, istotą niniejszej sprawy, która podlegała rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie, była kwestia "prowadzenia działalności gospodarczej" przez współzarządzany przez skarżącego Klub Sportowy "[...]". Organizacja przez KS "[...]" imprez sportowych na obiektach będących własnością gminy, z których dochody w postaci wpływów biletów przypadają wskazanemu klubowi sportowemu, wypełnia hipotezę art. 24f ust. 1 u.s.g., w przypadku, gdy radny pozostaje członkiem organu zarządzającego takim klubem sportowym. Podkreślenia wymaga również fakt, że jednym z wykonawców owych świadczeń umownych na rzecz KS "[...]" był sam skarżący radny R. F., który w ramach prowadzonej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej (vide: działalność gospodarcza prowadzona pod firmą [...]) otrzymywał zlecenia od Klubu Sportowego "[...]", w którego składzie zarządu wówczas zasiadał. Według Sądu, uznać należy, że nawet w sytuacji, w której klub sportowy prowadzi działalność gospodarczą, z której dochody są przeznaczane wyłącznie na cele statutowe owego klubu, ale we władzach tego klubu sportowego zasiada radny, to - jeżeli w działalności wspomnianego klubu sportowego było wykorzystywane jednak mienie komunalne (mienie gminy) - zachodzą wszelkie przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Bez znaczenia jest przy tym fakt, czy radny pełniący funkcję w zarządzie klubu sportowego pełnił ją za wynagrodzeniem, czy też nieodpłatnie (społecznie). W okresie od listopada 2014 r. do października 2015 r. Klub Sportowy "[...]" prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług marketingowych i promocyjnych, czego dowodem są załączone do pisma Zarządu KS "[...]" z dnia [...] marca 2017 r. faktury wystawiane przez ten podmiot. Sąd uznał, że brak kwalifikacji danej działalności, jako gospodarczej, przez samą stronę skarżącą, w żaden sposób nie oznacza, że w świetle przepisów nie była ona wykonywana w spornym okresie. Strona skarżąca, odwołując się do rocznego sprawozdania z działalności organizacji pożytku publicznego za 2013 r., wskazywała, że Klub Sportowy "[...]", jako organizacja pożytku publicznego, nie prowadził odpłatnej działalności pożytku publicznego, jak też nie prowadził działalności gospodarczej. Tymczasem, jak podniósł organ nadzoru, w zestawieniu wyników działalności klubu, wynik za działalność nieodpłatną to [...] złotych, zaś koszty nieprowadzonej działalności gospodarczej to aż [...] złotych. Ponadto, warto zauważyć, że z dodatkowych informacji i objaśnień do bilansu za 2015 r. wynika, że KS "[...]" osiągnął przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie [...] złotych, co - jak słusznie wskazał organ nadzoru - pokrywa się z rocznym sprawozdaniem merytorycznym Klubu Sportowego "[...]" z działalności organizacji pożytku publicznego za 2015 r. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż także dokumenty finansowe za 2014 r. wskazują przychody operacyjne, inne niż przychody z nieodpłatnej i odpłatnej działalności pożytku publicznego, na poziomie [...] zł. Sąd nie podzielił podnoszonego w skardze zarzutu, jakoby Klub Sportowy "[...]" nie prowadził działalności gospodarczej z uwagi na fakt, że prowadzona przez niego działalność nie miała cech działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Nie ma istotnego znaczenia, że dochód z działalności KS "[...]" służy wyłącznie do realizacji celów statutowych, bowiem gospodarczego celu działalności nie niweczy fakt, iż dochód z jej prowadzenia jest przeznaczony na działalność statutową. W ocenie Sądu, nie można też uznać, że powyższą działalność można zakwalifikować jako odpłatną działalność pożytku publicznego (w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie), niebędącą działalnością gospodarczą. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R. F., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie, działając na podstawie art. 174 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm., powoływana dalej, jako: "P.p.s.a."), zarzucił: Naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 24f u.s.g. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym sprawy, tj. poprzez przyjęcie, że Klub Sportowy "[...]" prowadził działalność gospodarczą w okresie grudzień 2014 - wrzesień 2015 roku, podczas gdy prowadzona przez Klub Sportowy [...] działalność gospodarcza nie spełnia przesłanek ustawowej definicji działalności gospodarczej określonej w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. prowadzenia działalności gospodarczej w sposób zorganizowany i ciągły w celu osiągnięcia zysku, co stanowi o spełnieniu się przesłanki z art. 24f u.s.g. i tym samym uznaniu, iż zachodzą przesłanki do wygaśnięcia mandatu skarżącego; 2. art. 383 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku Kodeks wyborczy poprzez jego błędne zastosowanie, tj. uznaniu, iż w niniejszym stanie faktycznym doszło do spełniania się przesłanki wskazanej w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym i tym samym doszło do naruszenia przez skarżącego ustawowego zakazu łączenia funkcji mandatu radnego z wykorzystaniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego; 3. art. 6 ustawy o działalności pożytku publicznego poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędne zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż prowadzona przez Klub Sportowy [...] działalność jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podczas gdy art. 6 ustawy o działalności pożytku publicznego wyklucza możliwość prowadzenia działalności pożytku publicznego przez podmioty, które prowadzą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art.145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego na Zarządzenie zastępcze w sytuacji, kiedy zachodziły przesłanki do uwzględnienia skargi i uchylenia wydanego Zarządzenia Zastępczego z uwagi na fakt, że Wojewoda [...] nie rozpoznał w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego i przy wydawaniu zarządzenia pominął istotne dla sprawy dokumenty, tj. oświadczeń członków zarządu Klubu Sportowego [...] w roku 2014 - 2015, którzy wskazali, iż Klub Sportowy [...] nie prowadził działalności gospodarczej w czasie, kiedy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazywał; dokumentów finansowych sporządzanych i składanych na podstawie art. 82 ustawy o rachunkowości w zw. z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2001 roku w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek niebędących spółkami handlowymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 137, poz. 1539) oraz zał. Nr 4 ustawy o rachunkowości, które to dokumenty składane były według tzw. procedur uproszczonych, tj. dla podmiotów nie prowadzących działalności gospodarczej; co spowodowało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. błędnego ustalenia przez organ, iż Klub Sportowy [...] prowadził działalność gospodarczą w okresie, kiedy funkcje członka zarządu pełnił skarżący, a co za tym idzie, doszło do naruszenia przez niego art. 24f ustawy o samorządzie gminnym; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego na Zarządzenie zastępcze w sytuacji, kiedy zachodziły przesłanki do uwzględnienia skargi i uchylenia wydanego Zarządzenia Zastępczego z uwagi na fakt, że Wojewoda [...] nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego, tj. nie dokonał weryfikacji złożonego do akt postępowania sprawozdania finansowego za rok 2015, podczas gdy dokument ten obejmował cały rok 2015, a nie tylko okres, kiedy członkiem zarządu Klubu Sportowego [...] był skarżący R. F., który to zrezygnował z pełnionej funkcji we wrześniu 2015 roku, i tym samym dokument ten nie mógł stanowić wiarygodnego dokumentu przesądzającego o faktycznym prowadzeniu przez Klub Sportowy [...] działalności gospodarczej w czasie, kiedy członkiem zarządu Klubu Sportowego [...] był skarżący R. F., tj. do września 2015 r. i tym samym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. prowadziło do ustalenia, iż Klub Sportowy [...] prowadziło działalność gospodarczą, a co za tym idzie, doszło przez Skarżącego do naruszenia art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na rzecz organu nadzoru kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze kasacyjnej - do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd Wojewódzki, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia zastępczego, nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości co do jego kompletności. W przedmiotowej sprawie nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd Wojewódzki nie dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia. Zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia prawa procesowego nie mogą zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na fakt, że stanowią w istocie polemikę w zakresie oceny materiału dowodowego. Należy zauważyć, że zebrane dokumenty w trakcie postępowania przed organem, jak też złożone w trakcie rozprawy potwierdzają wnioskowanie przedstawione przez organ. Z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika bezspornie, że w trakcie pełnienia funkcji radnego Dzielnicy [...] m.[...], skarżący był członkiem Zarządu Klubu Sportowego "[...]" w [...], który to klub sportowy wykorzystywał w tym okresie mienie komunalne Dzielnicy [...] m.[...] w postaci nieruchomości, jak też dotacji i innych form finansowania przez Dzielnicę [...], jak i Gminę (m.st. [...]). Z ustaleń tych wynika jednocześnie, że skarżący przez ponad 11 miesięcy od dnia objęcia mandatu prowadził działalność, jako członek zarządu Klubu Sportowego "[...]", jak również - w ramach prowadzonej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej pod firmą [...], przyjmował, z wyłączeniem procedur zachowujących konkurencję, zlecenia od Klubu Sportowego "[...]", w którego zarządzie zasiadał. Podkreślić należy, że wygaśnięcie mandatu radnego jest instytucją prawa wyborczego. Jako sankcja uchybienia zakazowi łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych funkcji lub działalności, wygaśnięcie mandatu jest wkroczeniem ustawodawcy w materię chronioną konstytucyjnie, jaką jest czynne i bierne prawo wyborcze. Do wygaśnięcia mandatu dochodzi na skutek zdarzeń, z którymi ustawa wiąże utratę mandatu uzyskanego w wyborach powszechnych. Co do zasady są to zdarzenia, które następują po wyborach (po objęciu mandatu). W świetle powyższego chybiony jest zarzut skargi naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w procedurze wygaszania mandatu radnego nie stosuje się przepisów K.p.a. Wygaśnięcie mandatu radnego jest bowiem instytucją prawa wyborczego i mają do niej zasadniczo zastosowanie przepisy Kodeksu wyborczego i u.s.g. Zaznaczyć trzeba, że przepisy Kodeksu wyborczego stanowią szczególny reżim normatywny określający przesłanki materialnoprawne i tryb wygaszania pochodzących z wyborów mandatów. Nie jest to postępowanie przed organami administracji publicznej w sprawach indywidualnych należących do właściwości tych organów, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Zakres obowiązywania przepisów K.p.a. regulujących ogólne postępowanie administracyjne, do których należy zaliczyć art. 7 i art. 77, jest ograniczony do rozpoznawania i rozstrzygania spraw indywidualnych w formie decyzji administracyjnych. Przepis art. 98a ust. 2 u.s.g. nie odsyła do stosowania przepisów K.p.a., a zatem nie można zarzucić naruszenia art. 7 i art. 77 przy wydawaniu zarządzenia zastępczego. Wydanie zarządzenia zastępczego stanowi odrębną kompetencję nadzorczą wojewody, do której nie ma też zastosowania art. 91 ust. 5 u.s.g. Sąd prawidłowo ocenił, że dokumentacja zebrana przez organ przed wydaniem zaskarżonego aktu była wystarczająca do oceny stanu faktycznego, a fakt, że skarżący z tą oceną się nie zgadza nie świadczy o braku niezbędnego materiału dowodowego, czy też o naruszeniu przepisów prawa. Podstawę prawną wygaśnięcia mandatu skarżącego – radnego Dzielnicy [...] m. [...] był przepis art. 24f ust. 1 u.s.g. Stanowi on, że: "Radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności". Stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego z tego powodu, że naruszył on zakaz łączenia go z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat, niewątpliwie wymaga ustalenia i rozważenia okoliczności dotyczących naruszenia tego zakazu z uwagi na cel jego wprowadzenia, którym jest ograniczenie korupcji i wykorzystywania stanowisk publicznych dla własnych, prywatnych celów. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na brzemiennie przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o ustroju miasta stołecznego [...] należało uwzględnić istotę wskazanego przepisu i zawartej w nim zasady "odpowiedniego" stosowania przepisów dotyczących radnych [...] do radnych dzielnicy, a w konsekwencji - winien wziąć pod uwagę specyfikę ustroju m.[...] i szczególnego statusu dzielnic [...], jako jednostek pomocniczych. Ocena zakresu i sposobu zastosowania "odpowiednio" określonych przepisów do radnych dzielnic musi uwzględniać szczególny status dzielnic, w tym zakres przyznanych im ustawowo i aktami prawa miejscowego zadań i kompetencji. Musi także uwzględniać cel rozwiązań "antykorupcyjnych", w tym powołanego przepisu art. 24f ust. 1 u.s.g. Szczególny status dzielnic wpływa na zakres stosowania w stosunku do radnych dzielnic przepisów u.s.g. dotyczących radnych. Celem regulacji z art. 24f ust.1 u.s.g. jest m.in. ograniczenie możliwości wpływania radnych poprzez ich własne działanie, związane z wykonywaniem mandatu, na gospodarowanie majątkiem gminy w celu uzyskania jakichkolwiek korzyści własnych z tym majątkiem związanych. W stosunku do radnych dzielnic trzeba dokonywać oceny, czy zaistniały przesłanki wygaśnięcia mandatu z uwagi na naruszenie zakazu określonego w art. 24f ust. 1 u.s.g., biorąc pod rozwagę zarówno zakres właściwości określonej dzielnicy, jak i charakter wykorzystywanego mienia, a także ewentualne odrębności statusu radnych dzielnicy (zob. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1447/18, dostępny [w:] CBOSA). Wygaśnięcie mandatu jest skutkiem realnego naruszenia spoczywającego na radnym obowiązku. Utrata mandatu nie jest zatem skutkiem czysto formalnie ujętego uchybienia, nieprowadzącego do zniweczenia celu, który przyświecał ustawodawcy przy wprowadzeniu zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego. Zaznaczyć przy tym należy, że norma art. 24f ust. 1 u.s.g. nie ogranicza zakazu do "własności" ani do "zarządzania" mieniem komunalnym, lecz używa znacznie pojemniejszego określenia: "wykorzystanie mienia", którego granice desygnatów są o wiele trudniej uchwytne. Na pewno to wykorzystanie mienia gminy musi pozostawać w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Skarżący stoi na stanowisku, że prowadzona przez Klub Sportowy "[...]" działalność gospodarcza nie spełnia przesłanek ustawowej definicji działalności gospodarczej określonej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z tym przepisem działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że sformułowanie: "wykorzystywanie" odnosi się do wszystkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bez względu na to, czy wykorzystanie to ma podstawę prawną czy też nie, jest stałe bądź jednorazowe, wreszcie czy jest odpłatne czy też nieodpłatne (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1714/10, LEX nr 746748). Wykorzystanie mienia komunalnego jest wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego i nie ma znaczenia, czy przy wykorzystaniu tego mienia komunalnego radny odniósł korzyści, czy też nie. Przepis art. 24f ust. 1 u.s.g. nie uzależnia bowiem wygaśnięcia mandatu radnego od osiągnięcia zysku z korzystania z mienia komunalnego, lecz rozstrzygający jest sam fakt korzystania z tego mienia. Ratio legis zakazu wynikającego z art. 24f ust. 1 u.s.g. opiera się na założeniu, że należy dążyć do wykluczenia sytuacji, w której radny, wykonując mandat w gminie, będąc członkiem organu stanowiącego podejmującego m.in. decyzje dotyczące zasad zarządu mieniem tej gminy, mógłby wpływać na korzystne dla siebie rozporządzenie tym mieniem, które pozostaje w jego władaniu. Jak już podniesiono zasadniczym celem rozwiązań antykorupcyjnych zawartych w ustawach samorządowych jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich. O potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 530/15, LEX nr 1780636; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 132/07, LEX nr 341083). W wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 2935/16 (dostępny [w:] CBOSA) NSA zwrócił uwagę, że konstrukcja materialna zakazu wprowadzonego w art. 24f ust. 1 u.s.g. "opiera się na pełnej reglamentacji swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez radnego z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy i obejmuje wszystkie formy jego preferencyjnego wykorzystania, co ma miejsce w tych przypadkach, gdy reguły korzystania z mienia wyłączają go, czasowo lub trwale, z powszechnego dostępu". Mając na względzie powyższe uwagi, wbrew zarzutom skargi, trzeba zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że działalność Klubu Sportowego "[...]" nie była działalnością charytatywną. Podejmowane przez ten Klub działania, jak chociażby sprzedaż biletów na mecze organizowane na terenie Klubu, stanowią dowód na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast brak zysków nie stanowi przesłanki negatywnej prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko w znaczeniu przedmiotowym, ale i funkcjonalnym. Zarówno organ nadzoru, jak i Sąd Wojewódzki trafnie zwrócili uwagę, że Klub zawierał umowy na wykonanie poszczególnych świadczeń na jego rzecz, które były finansowane ze środków uzyskiwanych od Dzielnicy [...] i od Gminy (m.[...]). Przy czym istotne jest to, że jednym z wykonawców tych umów był skarżący, w ramach osobno prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zgodzić się trzeba z Sądem Wojewódzkim, że nie ma istotnego znaczenia, że dochód z działalności Klubu służy wyłącznie do realizacji celów statutowych, ponieważ gospodarczego celu działalności nie niweczy fakt, że dochód z jej prowadzenia jest przeznaczony na działalność statutową. Strona skarżąca, odwołując się do rocznego sprawozdania z działalności organizacji pożytku publicznego za 2013 r., wskazywała, że Klub Sportowy "[...]", jako organizacja pożytku publicznego, nie prowadził odpłatnej działalności pożytku publicznego, jak też nie prowadził działalności gospodarczej. Jednakże zestawienie wyników działalności klubu w roku 2013 temu zaprzecza. Także z dodatkowych informacji i objaśnień do bilansu za 2015 r. wynika, że Klub osiągnął przychody z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można zatem podzielić zarzutu skargi naruszenia art. 6 ustawy o działalności pożytku publicznego poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżący argumentuje, że art. 6 ustawy o działalności pożytku publicznego wyklucza możliwość prowadzenia działalności pożytku publicznego przez podmioty, które prowadzą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Odpłatna działalność pożytku publicznego jest działalnością w zakresie wykonywania przez organizację pozarządową zadań należących do sfery zadań publicznych wymienionych w art. 4 tej ustawy, za którą pobierane jest wynagrodzenie, a także sprzedaż towarów i usług wytworzonych lub świadczonych przez osoby bezpośrednio korzystające z działalności pożytku publicznego, w szczególności w zakresie rehabilitacji oraz przystosowania do pracy zawodowej osób niepełnosprawnych, a także sprzedaż przedmiotów darowizny na cele prowadzenia działalności pożytku publicznego. Wynika z powyższego, że za działalność pożytku publicznego można uznać tylko taką, która jest społecznie użyteczna oraz prowadzona w sferze zadań publicznych określonych w ustawie (art. 3 ust. 1 powołanej ustawy). Działalność pożytku publicznego nie jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i może być prowadzona, jako działalność nieodpłatna lub jako działalność odpłatna (art. 6 powołanej ustawy). Gdyby przyjąć, że ograniczenie wynikające z ustawy o działalności pożytku publicznego dotyczy tylko takiej działalności, która przynosi dochody, należałoby uznać, że osoby sprawujące funkcje publiczne, objęte tym przepisem, mogłyby de facto prowadzić działalność gospodarczą, byleby tylko nie przynosiła ona żadnego dochodu. Taka interpretacja stoi w sprzeczności z ratio legis art. 24f ust. 1 u.s.g., którego celem było właśnie wyłączenie możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 6 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego. Niezasadne jest twierdzenie skarżącego wskazujące, że działalność Klubu winna być traktowana jak działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego. Zgodnie bowiem z treścią art. 22 tej ustawy uzyskanie statusu organizacji pożytku publicznego wymaga wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. W związku z tym to sąd rejestrowy - a nie organ administracji, czy sąd administracyjny - jest uprawniony do badania, czy zostały spełnione przesłanki określone w tej ustawie, pozwalające na uznanie, że prowadzona działalność ma charakter działalności pożytku publicznego. Ponadto trzeba mieć na uwadze pogląd wyrażony w judykaturze sądów administracyjnych, że organizowanie odpłatnych imprez sportowych nie może być uznane za mieszczącą się w pojęciu działalności pożytku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 921/10). Wbrew zarzutom skargi Sąd Wojewódzki zasadnie odwołał się do treści art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego. Prawidłowo ocenił, że ustalony przez Wojewodę [...] stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie przepisów art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego w związku z art. 24f ust. 1 u.s.g. Skarżący w trakcie pełnienia funkcji radnego Dzielnicy [...] m.[...] był członkiem Zarządu Klubu Sportowego "[...]" w [...], który to klub wykorzystywał mienie komunalne Dzielnicy [...] m.[...] w postaci nieruchomości, jak też dotacji i innych form finansowania przez Dzielnicę i Gminę. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.