V SA/Wa 842/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych oddala skargę. A) G. sp. z o.o. dalej również jako "Grupa", "Strona", "Spółka", "Odwołująca się", na podstawie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2014 r. o przyznaniu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w dniu 20 stycznia 2017 r. złożyła wniosek o płatność w ramach ww. działania za okres od dnia 23 grudnia 2015 r. do dnia 22 grudnia 2016 r., tj. za 3 rok działalności wraz z załącznikami, który został zmodyfikowany kolejnymi pismami złożonymi na przestrzenie I – III 2017r. Mając na uwadze cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w dniu [...] kwietnia 2017 r., Dyrektor [...] OR ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od 23 grudnia 2015 r. do 22 grudnia 2016 r., tj. za 3 rok działalności. Realizując swoje prawo do dwuinstancyjnego postępowania w odwołaniu zarzuciła, iż decyzja została wydana z naruszeniem: I. Przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2016r. poz. 1387, z późn. zm.) dalej "ustawa PROW" poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności bez ustalenia czy produkty są wprowadzone na rynek, bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn takiego a nie innego sposobu dystrybucji produktów, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu I instancji, iż sposób i kanały dystrybucji produktów świadczą o niespełnieniu warunków i celów stawianych grupom producentów rolnych w szczególności poprzez niewprowadzenie produktów na rynek i do obrotu; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy PROW poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego spray i przyjęcie, że sprzedaż dokonywana przez Grupę w większości nie jest sprzedażą wprowadzającą towar na rynek ze względu na brak utraty władztwa faktycznego nad towarem sprzedanym jak również, że w przedmiotowej sprawie doszło do sprzedaży wewnętrznej między wzajemnie powiązanymi podmiotami; c) art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ I instancji odmówił przyznania Spółce środków finansowych za trzeci rok działalności jako grupie producentów rolnych, przejawiające się w szczególności, w tym, iż organ I instancji nie odniósł się w żaden sposób do twierdzeń, wyjaśnień i dowodów Spółki składanych w toku postępowania administracyjnego, jak również nie wyjaśnił on dostatecznie przyczyn oraz nie wskazał w jaki sposób naruszono przepisy prawa materialnego, ograniczając się jedynie do stwierdzenia i przestawienia subiektywnej oceny organu, że Grupa nie wprowadziła produktów na rynek i do obrotu, a w konsekwencji stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania pomocy, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić powyższy wniosek; II. Przepisów prawa materialnego: a) art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie nr 1698/2005" poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie polegają na wspólnym wprowadzeniu produktów do obrotu, że sprzedaż produktów do P. [...] nie stanowi wprowadzenia produktów na rynek, a w konsekwencji działania Grupy nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie; b) art. 35 ust. 2 Rozporządzenia Rady WE nr 1698/2005, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust.1 pkt 10) ustawy PROW oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81, poz. 550), dalej "rozporządzenie wykonawcze" poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Grupa nie "skierowała na rynek" produkcji, której wartość mogłaby stanowić podstawę naliczenia pomocy, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania powyższych przepisów i nieprzyznania Spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za trzeci rok działalności, w wysokości adekwatnej do wartości produkcji skierowanej przez Grupę na rynek; c) § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego poprzez bezpodstawne przyjęcie , że sprzedaż produktów przez Grupę do P. [...] narusza dyspozycję powołanego przepisu, gdyż sprzedaż ta nie stanowi wprowadzenia przez Grupę produktów na rynek; d) art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji UE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 2011.25.8) dalej "rozporządzenie nr 65/2011" poprzez jego zastosowanie, chociaż przepis ten został uchylony z dniem 1 stycznia 2015 r. na podstawie art. 43 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich praz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181,48), jak również poprzez błędne przyjęcie, że działalność Strony wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania pomocy w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. B) Decyzja z dnia [...] marca 2018r. Prezes ARiMR – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny. W motywach wskazano, że na gruncie przepisów wspólnotowych istota przedmiotowej pomocy przedstawiona została w art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005, pomimo, że rozporządzenie to utraciło moc z dniem 1 stycznia 2014 r., to stosuje się go nadal dla PROW 2007-2013, na podstawie art. 88 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. UE. L. 2013.347.487, ze zm.): "Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 stosuje się nadal do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2014 r." zgodnie z którym, wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup, b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005, zostały zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011 r., z późn. zm.), dalej "rozporządzenie nr 65/2011", które następnie zostało uchylone i w jego miejsce stosuje się m in. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r., z późn. zm.), dalej "rozporządzenie 1306/2013". Stosownie do art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Brzmienie ww. jest zbieżne z normami przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, dlatego też należy stosować wykładnię "sztucznych warunków", jaką sądownictwo administracyjne przyjęło do stosowania. Wskazany powyżej art. 60 rozporządzenia 1306/2013 należy interpretować w taki sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego oraz subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do organów rozstrzygających w sprawie należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach drugiego elementu natomiast należy rozważenie dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, ubiegający się o taką płatność zamierzał uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie organ może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Wykładnia ww. przepisów, została wskazana w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (szósta izba) z dnia 12 września 2013 r. w sprawie Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija [C- 434/12]. Na gruncie prawa krajowego, zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm.) (dalej "ustawa gpr"). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy gpr, grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów w celach określonych w art. 2 ww. ustawy. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w rapach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu wykonawczym. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, pomoc jest udzielana grupie producentów rolnych, zwanej dalej "grupą", która została utworzona ze względu na produkty lub grupę produktów, określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. 2016 r. poz. 577), (dalej "rozporządzenie w sprawie wykazu produktów"), z wyłączeniem owoców i warzyw oraz owoców i warzyw przeznaczonych dla przetwórstwa. Wykaz produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych znajduje się w załączniku do ww. rozporządzenia. W ww. wykazie, dla grupy producenckiej, zajmującej się produkcją ziarna zbóż lub nasion roślin oleistych, minimalna liczba członków grupy została określona na poziomie 5 członków. Przy czym, jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy gpr członkowie Grupy muszą być producentami jednego produktu rolnego lub grupy produktów w celach określonych w art. 2 ww. ustawy. Zgodnie z ww. art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. Powyższe cele zawarte są również w ustawie gpr. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Prezes ARiMR wskazał, iż w polskim porządku prawnym obowiązuje zasada bezpośredniego obowiązywania norm prawa unijnego, sprowadzająca się do tego, iż z chwilą ich wejścia w życie, stają się automatycznie, obok norm krajowych, częścią porządku prawnego państw członkowskich, skutkiem czego nie jest konieczna ich inkorporacja. Prawo unijne m. in. w zakresie działań będących we właściwości organów administracyjnych ARiMR, choć zachowuje swoją odrębność i obowiązuje obok prawa krajowego, jest ściśle z nim powiązane i przepisy krajowe uzupełniają bądź wykonują normy prawa unijnego. Organ zauważył, iż regulacje krajowe w zakresie grup producentów rolnych uzupełniają jedynie zagadnienia zawarte w rozporządzeniach unijnych, w zakresie w nich nieokreślonym lub przewidzianym do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Zatem, interpretacja przepisów rozporządzenia wykonawczego, w tym § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami unijnymi, w tym w szczególności w zakresie zgodności wykładni ww. przepisów z art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005. W przypadku przepisów rangi krajowej będących uzupełnieniem albo wykonujących przepisy prawa unijnego ich wykładnia winna być przeprowadzona w taki sposób aby była zgodna z uzupełnianymi lub wykonywanymi przepisami unijnymi. Powyższy pogląd na potrzeby rozstrzyganej sprawy dotyczącej pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 znajduje również potwierdzenie w art. 1 ustawy PROW, która normuje zagadnienia zawarte w rozporządzeniach unijnych w zakresie w nich nieokreślonym lub przewidzianym do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej i ten jej uzupełniający charakter dotyczy także aktów wykonawczych, w tym również rozporządzenia (taki pogląd również został wyrażony w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt: II GSK 626/10. Zatem interpretacja przepisów rozporządzenia gpr, w tym zakresie § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit c musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami unijnymi w tym, w szczególności w zakresie zgodności wykładni ww. przepisów z art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005. Grupa zobowiązana jest nie tylko do wykazania, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 8 ust. 1 rozporządzenia, przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy, ale także, iż sprzedaż ta powodowała wprowadzenie tych produktów na rynek. Zgodnie z art. 60 rozporządzenia 1306/2013 bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Jak wskazano w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 r. w sprawie Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencia [C-434/12], art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego oraz subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do organów rozstrzygających w sprawie należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach drugiego elementu natomiast należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności ubiegający się o taką płatność zamierzał uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie organ może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. Po przeprowadzonym postępowaniu, Organ II instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wypłaty Grupie pomocy finansowej za 3 rok działalności. Następnie Organ nawiązał do wcześniej wydanych negatywnych decyzji odnośnie pomocy finansowej za pierwszy i drugi rok działalności, które – jego zdaniem – mają wpływ na rozstrzygniecie wydane w niniejszej sprawie. W trakcie postępowania odwoławczego, w oparciu o całokształt dokumentacji sprawy, Prezes ARiMR ustalił, iż decyzją Marszałka Województwa [...] o nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. GO. sp. z o.o., została wpisana do rejestru prowadzonego na podstawie art. 9 ustawy gpr, w grupie: "ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych" i zarejestrowana przez Sąd Rejonowy dla W. w W., [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] grudnia 2013 r. (numer KRS [...]). Z odpisu KRS (stan na dzień: 9 lutego 2018 r.) wynika, iż wspólnikami G. sp. z o.o. (członkami Grupy) są: – A. G., – R.W., – M. W., – G. [...] sp. z o.o. w L., – Z. G. Wszyscy wspólnicy będący osobami fizycznymi posiadają po 20 udziałów w G. sp. z o.o. natomiast G. [...] sp. z o.o. w L. posiada 19 udziałów. Osoby wchodzące w skład organu to: – G. P.– Prezes Zarządu, – R.W. – Członek Zarządu. Wszyscy wyżej wymienieni byli członkami grupy producentów G. sp. z o.o. zajmującej się produkcją ziarna zbóż i nasion roślin oleistych, która decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Marszałka Województwa [...] została wpisana do rejestru grup producentów. W skład ww. grupy producentów G. sp. z o.o. wchodzili: – L.W., – C. S., – Z.G., – M. W., – R.W., – A. G., – T. G., – R. G. – J. sp. z o.o. w J., – G. [...] sp. z o.o. w L. Ujawnionymi w KRS wspólnikami J. sp. z o.o. są A. G. i R.W., a prokurentami R. W. (prokura samoistna) i A. G. (prokura samoistna). Natomiast zgodnie z KRS ujawnionymi wspólnikami G. [...] sp. z o.o. w L. są również R. W., A. G., a prokurentami są A. G. (prokura samoistna) i R.W.(prokura samoistna). Ponadto Osoby wchodzące w skład organu grupy producentów G. Sp. z o.o. to: – G.P. - Prezes Zarządu, – R.W. - Członek Zarządu, a więc te same osoby, które wchodzą w skład zarządu G. sp. z o.o. G. sp. z o.o. jako grupa producentów zajmująca się produkcją ziarna zbóż i nasion roślin oleistych, otrzymała już pomoc finansową za okresy: [...] w łącznej wysokości 1 025 323.87 zł, która to z dniem [...] czerwca 2014 r. została postawiona w stan likwidacji uchwałą nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników. Ponadto uchwałą nr [...] powołano G. P. na likwidatora spółki (Akt. Not. Rep. A nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.). Z dniem [...] listopada 2015 r. G. sp. z o.o. została wykreślona z KRS. Prezes stwierdził, iż zarówno działalność grupy producentów G. sp. z o.o., jak i nowo powołanej G. sp. z o.o. jest tożsama ze względu na grupę produktów, tj. produkcję ziarna zbóż i nasion roślin oleistych. Pięć osób, które wystąpiły z G. sp. z o.o. założyło G. sp. z o.o. w celu prowadzenia dokładnie takiej samej działalności ze względu na grupę produktów. Strona w wyjaśnieniach z dnia 6 marca 2017 r. wskazała, że " W ocenie Pana A. G, P.R., P. T., P. M. oraz zarządu G. [...] sp. z o.o., funkcjonowanie G. sp. z o.o. nie układało się najlepiej i przynosiło straty finansowe. W ocenie obecnych Wspólników spółki G. sp. z o.o., działającej jako grupa producentów rolnych G. sp. z o. o. nie osiągała zadowalających Wspólników wyników finansowych. G. sp. z o. o. od ponad trzech lat przynosiła straty (...). Biorąc pod uwagę powyższe, G. sp. z o. o. nie rokowała, iż w przyszłości uda się jej osiągnąć dodatnie wyniki ekonomiczne, które zadowoliłyby Wspólników (...)". W ocenie Prezesa ARiMR, uwzględniając, iż w skład G. sp. z o.o. wchodzą osoby fizyczne i jedna ze spółek, które wchodziły w skład G. sp. z o.o., nadto te same osoby stanowiły lub stanowią zarząd, nie ma podstaw by uznać, że celowe było tworzenie kolejnego podmiotu (grupy producenckiej) do prowadzenia takiej samej działalności, która była od trzech lat deficytowa i to przy większym potencjale osobowo-podmiotowym. Nadto, organ ustalił, że G. sp. z o. o. w okresie objętym wnioskiem, tj. od dnia 23 grudnia 2015 r. do dnia 22 grudnia 2016 r. sprzedawała część swojej produkcji tj. pszenicę, rzepak i żyto do P. "[...] z siedzibą w K. Wspólnikami, uprawnionymi do samodzielnej reprezentacji przedmiotowej spółki jawnej są m.in. A.G. i R. W. Są oni jednocześnie członkami grupy producentów rolnych G. sp. z o.o. i byli członkami G. sp. z o.o., a także wspólnikami obecnego członka Grupy i uprzednio członka G. Sp. z o.o., tj. G. [...] sp. z o.o. Jednocześnie organ podkreśla, że A.G. i R. W. są wspólnikami "J." sp. z o.o., czyli członka G. sp. z o.o. Wysokość przychodów netto Grupy ze sprzedaży pszenicy, rzepaku i żyta do P. [...] wynosi 6 917 455,30 złotych w stosunku do ogółu przychodów netto osiągniętych przez G. sp. z o.o. w okresie od dnia 23 grudnia 2015 r. do dnia 22 grudnia 2016 r. równych 6 917 455,30 złotych, co stanowi 72,34 % przychodów netto w okresie objętym przedmiotowym wnioskiem. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której A. G. i R. W., są członkami grupy producentów rolnych, tj. G. sp. z o.o. Nie jest również okolicznością sporną, iż 72,34 % wartości produktów wytworzonych przez członków Grupy sprzedanych zostało do podmiotu: P. [...] W konsekwencji Prezes ARiMR przyjął, iż produkty wyprodukowane w gospodarstwach członków Grupy i dostarczone do Grupy, a następnie sprzedane do podmiotu: P. [...] nie zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z celami wskazanymi w rozporządzeniu nr 1698/2005. W ocenie Prezesa ARiMR Organ I instancji słusznie wskazał, że członkowie grup producentów rolnych wprawdzie mają prawo prowadzić działalność na wielu płaszczyznach, niemniej jednak w sytuacji ubiegania się przez grupę producentów rolnych o pomoc finansową nie mogą oni jednocześnie angażować się jako członek grupy producentów rolnych w wytwarzanie w swoim gospodarstwie produktów, ze względu na które grupa została utworzona i występować jako odbiorca tych produktów, niezależnie od tego, czy stanowią osobę fizyczną, osobę prawną, czy jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. Zdaniem Prezesa ARiMR nietrafny jest zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 i 22 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2016, poz. 1578), dalej – k.s.h. niesporne jest bowiem, iż spółka jawna może być samodzielnie, jako odrębny podmiot, stroną wszelkich transakcji handlowych, zaś majątek spółki jawnej jest majątkiem odrębnym od majątków jej wspólników. Istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest natomiast okoliczność, iż fakt "powiązań" osobowych między P. [...] a Grupą powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu, a jedynie dokonaniem sprzedaży między wzajemnie wobec siebie "powiązanymi" osobowo poprzez osoby A. G. i R.W., podmiotami. Prezes ARiMR zauważył, iż Grupa pominęła w wywodach dotyczących zarzutów naruszenia k.s.h. regulację art. 22 § 2 k.s.h., w świetle której wspólnicy spółki jawnej ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia, całym swoim majątkiem. Odpowiedzialność wspólników spółki jawnej za zobowiązania spółki jest odpowiedzialnością osobistą, nieograniczoną, solidarną i subsydiarną. Jak stanowi przepis art. 31 § 1 k.s.h., wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika). Subsydiarna odpowiedzialność wspólników spółki jawnej za jej zobowiązania ma szczególny charakter, gdyż wspólnicy nie tylko odpowiadają za zobowiązania spółki, ale z racji tej odpowiedzialności mają status dłużników, a zatem wierzyciel spółki może domagać się od nich spełnienia świadczenia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 29 listopada 2006 r., II CSK 250/2006, wspólnik spółki jawnej jest wobec wierzyciela tej spółki dłużnikiem w rozumieniu art. 527 i 530 k.c. Subsydiarność odpowiedzialności wspólników rzutuje jedynie na kolejność zaspokojenia wierzyciela z określonych mas majątkowych (teza 1 wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 października 2004 r. I A Ca 327/2004, LexPolonica nr 383353). Oznacza to, że odpowiedzialność wspólników za dług spółki ma charakter gwarancyjny. W niniejszej sprawie faktyczne wprowadzenie przez Grupę produktów na rynek następowało poprzez P. "[...] . Biorąc pod uwagę występujące powiązania zachodzące pomiędzy Grupą a P. [...] podkreślić należy, że produkty nie zostały wprowadzone na rynek, a doszło w tym wypadku do sprzedaży wewnętrznej między wzajemnie "powiązanymi" podmiotami. G. sp. z o.o. stanowi zatem sztucznie utworzony podmiot w cyklu sprzedażowym realizowanym przez członków Grupy do P. [...]. W konsekwencji powyższych ustaleń niezasadne są zarzuty Grupy dotyczące naruszenia przepisów § 8 ust. 1 rozporządzenia. Opisane powyżej relacje handlowe pomiędzy Grupą a przedsiębiorstwem-nabywcą prowadzą do wniosku, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z tworzeniem przez członków G. sp. z o.o. sztucznych warunków, bowiem Grupa stanowi pozorny twór w procesie sprzedaży, co ma na celu uzyskanie korzyści w postaci pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętych PROW 2007-2013. Natomiast zgodnie z art. 60 rozporządzenia 1306/2013 bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone. Powyższa sytuacja nie jest sprzeczna z obowiązującym prawem, jednak związek pomiędzy poszczególnymi spółkami (wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej), a przez to i grupami producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności. W konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Prezes ARiMR stwierdził, że utworzenie G. sp. z o.o. było działaniem sztucznym, mającym jedynie na celu uzyskanie dodatkowych środków finansowych pochodzących z dotacji, ponieważ opisane powyższej działania członków nie spowodowały osiągnięcia celów zakreślonych w przepisach unijnych, a w szczególności wspólnego wprowadzania do obrotu i na rynek. W przedmiotowej sprawie w ramach elementu obiektywnego członkowie utworzyli Grupę producentów rolnych niezgodnie z celami w sprzeczności z celami tego wskazanymi w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, natomiast w ramach elementu subiektywnego organ wykazał, że działania i sposób funkcjonowania Grupy ma jedynie na celu uzyskanie dodatkowego wsparcia finansowego w postaci środków finansowych z programu "Grupy producentów rolnych". Udzielenie pomocy finansowej grupie, która została utworzona z byłych członków grupy producentów rolnych, która już skorzystała z pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" doprowadziłoby do obejścia limitu pomocy w sposób pośredni. Ograniczenia dotyczące limitu pomocy wynikające z przepisów wykonawczych do przedmiotowego działania zostały wprowadzone po to aby wesprzeć możliwie dużą liczbę podmiotów w ramach środków przeznaczonych na ten cel. Zdaniem Prezesa ARiMR, wyżej opisane działania noszą znamiona naruszenia prawa polegającego na stworzeniu sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści majątkowych, gdyż Strona, działając jako nowo utworzona Grupa w okresie pięcioletniego dofinansowania miałaby możliwość otrzymania wsparcia przekraczającego limit dla jednego wnioskodawcy. Dlatego też, należy stwierdzić, iż aspekt finansowy był decydującym czynnikiem dążenia wspólników do założenia nowej Grupy, a działanie to miało na celu ominięcie przepisów w zakresie przysługującego na jednego wnioskodawcę, limitu pomocy. Z całości zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy wskazuje, że zamiarem osób zawiązujących nową grupę producentów, było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. a, lit. b oraz lit. c rozporządzenia nr 1698/2005 oraz kwestii limitu pomocy, a w dalszej kolejności, otrzymanie płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Prezes ARiMR stwierdził po pierwsze, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty przez Grupę, a po drugie, wystąpił subiektywny element w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań unijnych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Prezes ARiMR rozważył obiektywne dowody pozwalające na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu, albowiem w świetle ustaleń powołanie G. Sp. z o.o. nie pozwalało na faktyczne osiągnięcie celów systemu wsparcia, zwłaszcza, iż członkowie Grupy prowadzili uprzednio identyczną działalność w ramach wcześniej powołanej G. Sp. z o.o. Fakt, że jako powód likwidacji G. Sp. z o.o. Strona podaje, ujemne wyniki finansowe za trzy ostatnie lata działalności, dodatkowo wskazuje, iż tworzenie G. Sp. z o.o. (w oparciu o połowę z byłych członków G. Sp. z o.o. i tych samych osobach wchodzących w skład zarządu – G.P. i R.W.) wskazuje, iż powołanie G. Sp. z o.o. spełnia przesłanki elementu subiektywnego. Organ wskazał, iż członkostwo w grupie producentów rolnych nie jest obowiązkiem, a wszystkie warunki i zobowiązania wynikające z tego członkostwa, prowadzące do uzyskania płatności z tytułu pomocy finansowej, członkowie grupy przyjmują dobrowolnie. Kluczowym warunkiem jednakże jest spełnianie celów określonych zarówno w prawie unijnych jak i krajowym. Zaznaczyć należy, iż pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 22 września 2011 r. (sygn. akt II GSK 942/10), wskazane zostało, że "(...) z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 wprost wynika, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia (...) skoro bowiem warunki do otrzymania płatności, odnośnie wskazanych wyżej okoliczności, nie były warunkami korespondującymi z rzeczywistymi stanem rzeczy, tj. warunkami rzeczywistymi, uprawniającymi do przyznania płatności, to w pełni zasadnie mogły być one uznane za warunki, które dla potrzeb otrzymania płatności wygenerowane zostały sztucznie, a więc niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. W takiej zaś sytuacji, poza sporem jest, jak wyżej już to wskazano, że udzielenie pomocy nastąpiłoby sprzecznie ze wskazanymi wyżej celami wsparcia. Skoro bowiem, przedmiotowa pomoc udzielana jest, po spełnieniu warunków określonych przepisami prawa unijnego i krajowego, to brak ich spełnienia nie daje podstaw do przyznania tej pomocy." Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 763/14: "Sąd stoi także na stanowisku, że w wypadku stwierdzenia stworzenia sztucznych warunków dla uzyskania pomocy w jednym roku działalności grupy, to brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do dokonania płatności w następnym okresie działalności grupy. Powyższe wynika z treści cytowanego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, który wskazuje, że nie udziela się pomocy beneficjentom, którzy stworzyli sztuczne warunki wymagane do otrzymania takich pomocy. Skoro pomoc w myśl art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 udzielana jest przez okres pierwszych 5 lat, to należy wywieść, że w wypadku ustalenia, że sztucznie stworzono warunki wymagane do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia, to pomoc taka nie może być udzielana zarówno w roku dokonania takiego stwierdzenia. jak i w latach następnych". Przeprowadzone, przez organy I i II instancji, w ramach niniejszej sprawy, postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że stan stworzenia "sztucznych warunków'' utrzymuje się w kolejnym roku działania Grupy. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w postępowaniu, o którym mowa w przepisie art. 21 ustawy PROW nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu przez organ, albowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Przyjmuje się również, że stanowiąc w art. 21 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a. Wobec bowiem zobowiązania strony do przedstawienia wszystkich dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym przeniósł ciężaru dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. np. wyrok NSA z 25 października 2011 r., sygn. akt GSK 1075/10; wyrok NSA z 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 88/11). W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego celem działania grupy producentów rolnych jest dostosowanie produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji rolnej ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych. Chodzi zatem o wzmocnienie pozycji pojedynczego producenta poprzez utworzenie grupy producentów produkujących ten sam produkt. Ponadto, działanie sprzyjać ma utworzeniu wspólnych zasad dotyczących informacji o produktach. Uzasadnienie wprowadzenia tego działania stanowi charakterystyka gospodarstw rolnych, gdzie silny indywidualizm producentów, przy dużym rozdrobnieniu gospodarstw rolnych, ogranicza ich konkurencyjność, a dodatkowo polscy producenci rolni w niewielkiej skali podejmują wspólne działania na rynku. W szczególności, przewidywaną korzyść stanowią dostosowanie produkcji prowadzonej w gospodarstwach członków grup producentów rolnych do wymogów rynkowych, wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacja sprzedaży oraz dostarczenie do odbiorców hurtowych. Realizacja działania uzasadniona jest, więc ze względu na rozdrobnioną strukturę polskiego rolnictwa, utrudniającą dostęp do rynku indywidualnym rolnikom i obniżającą ich siłę przetargową w negocjacjach z potencjalnymi klientami. Działanie w ramach osi I PROW, tj. poprawy konkurencyjności sektora rolnego i leśnego - grupy producentów rolnych docelowo ma mieć wpływ na zmniejszenie różnic strukturalnych oraz pozwolić dostrzec korzyści ze współpracy nie tylko producentom, którzy zdecydowali się na takie działanie, ale również tym, którzy takiego działania nie podjęli. W przypadku tego działania podstawowym kryterium jest wielkość sprzedaży lub obrotów grupy oraz liczba jej członków. Im mniejsza liczba członków, tym potencjalne korzyści z utworzenia Grupy są mniejsze. Przepisy wyżej przywołane wskazują na cel, jakim jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów. Na kolejnych stronach decyzji (16-19) Prezes ARiMR odniósł się do treści zarzutów podniesionych w odwołaniu. C) W skardze – postulując uchylenie decyzji Organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego – podniesiono, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: I. Przepisów prawa postepowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: a) art. 16 § 1 oraz art. 110 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, że odmowa wypłaty pomocy Skarżącej nastąpiła z naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej oraz zasady związania organu wydaną przez siebie decyzją o przyznaniu pomocy, poprzez pominięcie mocy wiążącej decyzji o przyznaniu pomocy w postępowania w sprawie wypłaty pomocy, b) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na zarzuceniu Grupie, że skoro jej Wspólnicy byli uprzednio członkami innej grupy producentów rolnych utworzonej w tej samej kategorii produktów, to w ocenie Organu II okoliczność ta ma świadczyć o stworzeniu sztucznych warunków, gdy podczas rozpatrywania wniosku o przyznanie Grupie płatności na lata 2013 - 2018 okoliczność powyższa była przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR badana i nie była w żaden sposób kwestionowana, nie budziła żadnych zastrzeżeń mimo, iż skład osobowy Grupy był wówczas taki sam (o czym ARiMR wiedziała), wówczas okoliczność ta nie stanowiła podstawy odmowy przyznania pomocy na lata 2013 - 2018 w konsekwencji działania i przedmiotowa decyzja Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utwierdzały Grupę w przekonaniu, że sposób jej organizacji (skład członkowski) są zgodne z przepisami prawa, w rezultacie czego, że otrzyma ona płatność za trzeci rok działalności jako grupa producentów rolnych; c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) i ust. 3 ustawy PROW poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że produkty nabywane przez Grupę od członków Grupy, nie były wprowadzane przez Grupę na rynek i do obrotu oraz że były w dalszej kolejności sprzedawane członkom Grupy. II. przepisów prawa materialnego: a) art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez przyjęcie, że Skarżąca utworzyła "sztuczne warunki" do otrzymania płatności z uwagi na utworzenie grupy producentów rolnych składającej się z podmiotów będących uprzednio członkami innej grupy producentów rolnych, podczas gdy ani prawodawca unijny, ani krajowy w przepisach dotyczących tworzenia jak i funkcjonowania grup producentów rolnych działających na podstawie Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, nie zakazał takiego postępowania, b) art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie realizuje celów systemu wsparcia dla działania "Grupy producentów rolnych", podczas gdy nie ustalono w niniejszej sprawie, aby Skarżąca nie zrealizowała któregokolwiek z celów określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, c) art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005, a to w związku z przyjęciem błędnej, rozszerzonej interpretacji pojęcia grupa producentów rolnych jako beneficjenta pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" i rozszerzeniem tego pojęcia na członków grupy producentów rolnych, podczas gdy taka interpretacja przepisów nie znajduje oparcia w innych przepisach dotyczących grup producentów rolnych, a jednocześnie ogranicza ona prawa podmiotów tego rodzaju, d) § 8 ust. 1 oraz § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia wykonawczego poprzez bezpodstawne przyjęcie, że sprzedaż produktów przez Grupę do P. [...] narusza dyspozycję powołanego przepisu, gdyż sprzedaż ta nie stanowi wprowadzenia przez Grupę produktów na rynek, a pośrednio została zakwalifikowana przez Organ II jako sprzedaż do podmiotu będącego członkiem Grupy, podczas gdy z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że podmiot do którego następowała sprzedaż, w świetle dyspozycji powyższego przepisu, winien być kwalifikowany jako podmiot "niebędący członkiem grupy" w konsekwencji czego łączna wartość sprzedanych do niego produktów, wskazanych w załączniku nr 3 do wniosku o płatność, winna stanowić podstawę naliczenia pomocy finansowej należnej Grupie; e) art. 35 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie polegają na wspólnym wprowadzaniu produktów do obrotu, że sprzedaż produktów do P. [...] nie stanowi wprowadzenia produktów do obrotu i na rynek, a w konsekwencji n działania Grupy nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie; f) art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że Grupa zobowiązana jest do łącznej realizacji wszystkich celów określonych ww. przepisie, podczas gdy z przepisu tego nie wynika obowiązek łącznego spełnienia przez Grupę wszystkich celów wskazanych ww. przepisie; g) art. 35 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10) ustawy PROW oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Grupa nie "skierowała na rynek" produkcji, której wartość mogłaby stanowić podstawę naliczenia pomocy, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania powyższych przepisów i nieprzyznania Spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za trzeci rok działalności, w wysokości adekwatnej do wartości produkcji skierowanej przez Grupę na rynek. W motywach wskazano na argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi. D) W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty przeciwne (zbieżne z motywami wydanych w sprawie decyzji). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie – o czym mowa w decyzji Prezesa ARiMR – wcześniej wydano odmowne decyzje w zakresie przyznania Grupie środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za pierwszy i drugi rok działalności. W sprawach tych Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 6 września 2017r., sygn. akt V SA /Wa 2105/16 i 2319/16 oddalił skargi. Tak więc niniejsza sprawa – dotycząca trzeciego roku płatności - jest kolejną skargą dotyczącą tej samej tematyki. Warto więc zwrócić uwagę, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).  Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna, mimo zasadności części podnoszonych zarzutów. Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, ze zm., dalej: "ustawa o grupach"). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o grupach osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Art. 3 ustawy o grupach określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, m.in. zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4 ustawy o grupach). Na podstawie art. 6 ustawy o grupach Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w załączniku do rozporządzenia z 9 kwietnia 2008r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (t.j. Dz. U. z. 2013 r., poz. 642, ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie wykazu produktów" określił, że minimalna liczba członków grupy producentów rolnych w grupie produktów "ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych", wynosi 5 członków. Na podstawie art. 7 ustawy o grupach, spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy o grupach). Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu w zakresie działania "Grupy producentów rolnych", na terytorium RP reguluje ustawa PROF (art. 5 ust. 1 pkt 10). W art. 10 ust. 1 ustawy przewidziano, że pomoc jest przyznawana na wniosek i jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W myśl § 3 rozporządzenia wykonawczego pomoc jest udzielana grupie producentów, która: prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ww. ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa; została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia; został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. Z kolei § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi, że pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczonych od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru. Zgodnie z art. 20 pkt d) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcie ukierunkowane na konkurencyjność sektora rolnego i leśnego dotyczy: środki przejściowe dotyczące wspierania tworzenia grup producentów (dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty, Polski, Rumunii, Słowenii, Słowacji i Węgier). O tymczasowym charakterze powyższego środka stanowi również motyw 30 rozporządzenia nr 1698/2005, który stanowi, że istnieje potrzeba zapewnienia łagodnego przejścia szeregu indywidualnych środków wprowadzonych na mocy Aktu Przystąpienia z 2003 r., (Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej - Dz.U. UE L z dnia 23 września 2003r., nr 236, s. 33), a mianowicie środka dotyczącego rolnictwa niskotowarowego oraz środka dotyczącego grup producentów. W związku z powyższym pomoc w zakresie wspierania tworzenia grup producentów została ograniczona czasowo (do pierwszych 5 lat), a także do podmiotów, które zostały oficjalnie uznane najpóźniej w dniu 31 grudnia 2013r. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcia udziela się w postaci zryczałtowanej pomocy w formie rocznych rat przez okres pierwszych 5 lat przypadających po dacie, w której grupa producentów została uznana. Oblicza się je na podstawie rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek do pułapu określonego w załączniku I. Wsparcia udziela się grupom producentów, które zostały oficjalnie uznane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego najpóźniej w dniu 31 grudnia 2013 r. (art. 35 ust. 3). Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa. Wobec uzyskania przez Grupę w dniu [...] grudnia 2013 r. wpisu do prowadzonego przez Marszałka [...] rejestru grup producentów rolnych Nr [...], Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty. Wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi, ale i unijnymi. Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 i rozporządzenia nr 65/2011. Przechodząc do oceny zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego – vide pkt II skargi - przypomnieć należy, że na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Wskazać trzeba, że na mocy art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie – wbrew zarzutom II a i II b skargi -zostały wypełnione przesłanki wskazane w cytowanym wyżej art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011. Zgodnie z poglądem zawartym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, organy analizując całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, zasadnie uznały, że w sprawie wystąpiły zarówno elementy obiektywne w postaci naruszenia celów systemu jak elementy subiektywne w postaci zamiaru stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW w celu uzyskania wyłącznie korzyści sprzecznej z celami tego systemu, warunkujące zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Organy orzekające nie kwestionowały, że grupa spełniła formalne warunki konieczne do uzyskania statusu grupy producentów rolnych. Organy jednakże zasadnie zakwestionowały faktyczny powód powstania skarżącej grupy. Zgodzić się należy ze stroną, że brak jest przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który wprost zabraniałby zakładania przez producentów uczestniczących wcześniej w grupie producentów rolnych, kolejnej grupy. Jednakże tam, gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy, limity czasowe) lub cele, dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać m.in. przyczyny powstania grupy jak i sposób jej funkcjonowania. Naczelny sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 344/15 (dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zasadnie zauważył, że "z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia nie sposób nie zwrócić uwagę i na ten jego aspekt, który w kontekście odnoszącym się do odzwierciedlanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunału Konstytucyjnego tożsamości podstaw aksjologicznych obowiązywania systemu prawa krajowego oraz systemu prawa unijnego nakazuje uwzględniać tę jego konsekwencję, że prawo unijne - a więc tak samo, jak i prawo krajowe - sprzeciwia się powoływaniu się na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. To jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawy C-131/13, C-163/13 i C-164/13). Ze stanowiskiem tym, koresponduje również orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, na które w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołuje się strona skarżąca. Z orzeczenia tego, w którym sąd europejski odwołał się również do wyroku w sprawie C-515/03 (pkt 29) wyraźnie wynika, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie wymaga, z jednej strony, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w uregulowaniach wspólnotowych cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a z drugiej strony, wystąpienia subiektywnego elementu woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań wspólnotowych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek". W sprawie w szczególności należy zauważyć, że grupa producentów G. Sp. z o.o. nie musiała zostać stworzona, gdyż obecni członkowi grupy producentów rolnych G. Sp. z o.o. (A. G., R. W., T. G. zamieszkały pod tym samym adresem co A. G., M. W. zamieszkały pod tym samym adresem co R. W., G. [...] Sp. o.o. -wspólnikami spółki są A.G. i R.W., a w skład zarządu spółki wchodzą L. W. oraz T.G.) tworzyli wcześniej wraz z dodatkowymi podmiotami grupę producentów rolnych G. Sp. z o.o. Grupa producentów rolnych G. Sp. z o.o. zajmowała się tożsamą produkcją co skarżąca, gdyż była wpisana do rejestru w grupie "ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych" (decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2008 r.). Oprócz powyższych podmiotów tworzących obecnie stronę w skład G. Sp. z o.o. wchodzili: L.W., C. S., Z. G., R. G.i, "J." Sp. z o.o. w J. (wspólnikami tej spółki są A. G. i R. W., a w skład zarządu spółki wchodzą L.W. oraz T.G.). Podkreślenia wymaga także, że w skład zarządów spółek G. i G. wchodzą te same osoby, tj. G.P.- prezes oraz R.W. - członek, identyczny jest także adres siedziby obydwu spółek, tj. [...]. Bezsporne jest także, że G. Sp. z o.o. w okresie pięciu lat (2008-2013), za poszczególne 12-miesięczne okresy otrzymała już pomoc w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w łącznej wysokości 1.025.323,87 zł. A więc mając na względzie cytowany powyżej art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 podmiot ten nie mógłby uzyskać już dodatkowej pomocy w ramach tego działania, gdyż środek ten ma charakter tymczasowy. Trzeba bowiem zauważyć, że najpierw 5 członków będących członkami skarżącej podjęło decyzję o wystąpieniu z G. Sp. z o.o. (zbycie udziałów), a następnie pozostali członkowie tej spółki podjęli decyzję o postawieniu spółki w stan likwidacji z dniem [...] czerwca 2014 r. i z dniem [...] listopada 2015 r. "G." sp. z o.o. została wykreślona z KRS. Stąd też mając na uwadze powyższą chronologię zdarzeń podkreślenia wymaga, że pięciu dotychczasowych członków grupy producentów, jako wspólników G. sp. z o.o., było beneficjentami pomocy finansowej, a następnie po uzyskaniu pomocy finansowej za pięć kolejnych lat działalności utworzyło nową grupę producentów G. sp. z o.o. w celu dalszego uzyskiwania pomocy. W ocenie Sądu takie działanie wspólników spółki mimo formalnej poprawności prowadzi do ominięcia przepisów ograniczających okres w której pomoc może być udzielana. Unia Europejska dała 5 lat na realizację celów określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 i celem tego działania miało być stworzenie podmiotów, które będą wstanie konkurować na rynku. Unia Europejska założyła, że ten 5-letni okres będzie wystarczający, gdyż gdyby tak nie było, to umożliwiłaby uzyskiwanie dalszej pomocy po upływie 5 lat. Zatem powołanie nowej grupy producentów przez pięciu byłych członków grupy producentów "G." sp. z o.o. funkcjonującej w ramach tej samej grupy produktów, powoduje, że członkowie "G." sp. z o.o., powołali nową grupę by uzyskać wsparcie finansowego dla celów, które z założenia powinna była osiągnąć już grupa producentów "G." sp. z o.o. Wypłata pomocy finansowej takiemu podmiotowi doprowadziłaby do udzielenia po raz drugi pomocy pięciu byłym członkom "G." Sp. z o.o. na osiągnięte już cele, określone w przepisie ww. art. 35 ust. 1 lit. a - c, co byłoby sprzeczne z celami systemu wsparcia. Nie mają przy tym znaczenia powody, dla których spółka G. Sp. z o.o. została zlikwidowana, a tym bardziej fakt nieukładania się współpracy w ramach spółki G. Sp. z o.o. oraz przynoszenie przez tę spółkę strat w okrasie 2011-2013. Pomijając fakt, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego), to nic nie stało na przeszkodzie (oprócz chęci uzyskania dodatkowej pomocy w ramach działania), aby nadal kontynuować działalność spółki G. w pomniejszonym składzie wspólników. Skoro przepisy unijne ograniczają możliwość uzyskiwania pomocy do 5 lat, to skuteczność stosowania prawa unijnego wymaga, aby Państwa Członkowskie uniemożliwiały tworzenie sztucznych tworów w celu ominięcia tego zakazu. Tym bardziej, że twór ten korzysta z renomy poprzedniej spółki, pozostał bowiem rdzeń poprzedniej nazwy "G.", a jedynie dodano cyfrę "1". Pozostał także ten sam zarząd spółki, co sugeruje niezasadność twierdzeń strony wskazujących, że poprzednia spółka "nie rokowała" pozytywnie na przyszłość. Pozostał również adres siedziby. Jedyna różnica dotyczy składu osobowego, z tym, że udziałowcami spółki "J." Sp. z o.o. wchodzącej w składa G. Sp. z o.o. są R. W. i A. W., co wskazuje, że przy podejmowaniu ważkich decyzji w spółce G. można było forsować swoją wizję rozwoju (po dodaniu głosów podmiotów wchodzących w skład G. Sp. z o.o.). Co więcej przyjmując za stroną, że gdyby nawet utworzenie nowej spółki było konieczne, to obecnie skarżąca nie może ubiegać się o pomoc finansową z tego działania, gdyż tę pomoc poprzednia spółka już otrzymała. Pomoc ta miała posłużyć do osiągnięcia celów określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005. Niewątpliwie również pomoc ta przyczyniła się zarówno do realizacji wskazanych przez przepisy celów, jak i wzmocnienia pozycji konkurencyjnej na rynku spółki G., czego dowodem jest przekazana w formie płatności kwota ponad 1 mln zł. Zatem obecna spółka G. może działać i korzystać z wypracowanych w poprzedniej, już zlikwidowanej spółce rozwiązań. Jednakże spółka ta nie może otrzymać pomocy finansowej w tym działaniu na realizację założonych celów, gdyż cele te winny być zrealizowane w pierwszych 5 latach i nie jest dopuszczalna dalsza pomoc finansowa w tym działaniu. Podkreślenia także wymaga, że wśród celów utworzenia grupy producentów rolnych przepisy unijne nie wymieniają uzyskiwania przez beneficjentów środków finansowych uzyskiwanych od instytucji płatniczych. Zatem uzyskiwane środki finansowe nie stanową celu samego w sobie uzyskania pomocy. Mając powyższe na względzie Sąd zgadza się z Prezesem ARiMR, że nie było podstaw aby uznać, że celowe było tworzenie kolejnego podmiotu (grupy producenckiej) do prowadzenia takiej samej działalności, która była już prowadzona przez inny podmiot i to przy większym potencjale osobowo-podmiotowym (większa liczba producentów w "G." sp. z o.o.). W tej sytuacji oczywistym staje się wniosek, że powołanie nowej grupy producentów, tj. G. sp. z o.o., miało na celu jedynie uzyskanie dodatkowego wsparcia finansowego niezgodnego z założeniami działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007¬2013. Powyższe działania zostały podjęte w celu stworzenia nowego podmiotu mogącego ubiegać się o wsparcie w ramach działania "Grupy producentów rolnych" i uzyskiwania wsparcia na poziomie już niedostępnym dla G. Sp. z o.o. (pięcioletni limit czasowy zawarty w rozporządzeniu nr 1698/2005), a nie potrzebą dostosowania procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, centralizacją sprzedaży, ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcie, co rzutuje na ocenę spełnienia celu określonego w treści art. 35 ust. 1, lit a-c rozporządzenia 1698/2005. Dodatkowo trzeba wyjaśnić, że to Grupa otrzymuje określoną pomoc finansową, jednakże nie można tracić z pola widzenia faktu, że taką pomoc otrzymują pośrednio także sami producenci rolni skupieni w grupie. Tym samym można uznać, że spółka (podobnie jak spółdzielnia) jest tylko formą prawną podmiotu, który otrzymuje pomocy. Tym samym skoro istnieje wymóg przynależności tylko do jednej grupy w zakresie danego produktu lub grupy produktów, to nie można dopuścić do sytuacji, że ten wymóg jest obchodzony w ten sposób, że się likwiduje jedną grupę (zbywa udziały) i zawiązuje się grupę kolejną. Zgodnie z cyt. wyżej art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Europejski Trybunału Sprawiedliwości (szósta izba) w wyroku z 12 września 2013 r., C-434/12, wyjaśnił, że wskazany art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego oraz subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do organów rozstrzygających w sprawie należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach drugiego elementu natomiast należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności ubiegający się o taką płatność zamierzał uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie organ może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. Słusznie organ odwoławczy wyjaśnił, że członkostwo w grupie producentów rolnych nie jest obowiązkiem, a wszystkie warunki i zobowiązania wynikające z tego członkostwa, prowadzące do uzyskania płatności z tytułu pomocy finansowej, członkowie grupy przyjmują dobrowolnie. Kluczowym warunkiem jednakże jest spełnianie celów określonych zarówno w prawie unijnym jak i krajowym. Sama pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona. Zdaniem Sądu, działania podjęte przez grupę w okresie objętym wnioskiem istotnie wskazują, że skarżąca wypełniła, zarówno obiektywny warunek wskazujący na stworzenie sztucznych warunków do otrzymania pomocy, poprzez utworzenie grupy niezgodnie z celami wskazanymi w art. 35 ust. 1 lit. a -c w ocenie także Sądu w celu ominięcia ograniczenia wynikającego z art. 35 ust. 2 rozporządzenia 1698/2005 oraz subiektywny warunek do uznania, poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń poprzedzających utworzenie grupy był zaplanowanym działaniem, które miało za cel w konsekwencji uzyskanie płatności sprzecznej z ograniczeniami związanymi ze wsparciem oraz jego celami. Podkreślenia wymaga, że wszystkie cele wskazane w powołanym przepisie mogła realizować w poprzedniej grupie. Sąd z urzędu wskazuje, że organ administracji mimo formalnego nie wskazania art. 35 ust. 2 rozporządzenia 1698/2005 jako przepisu, którego dyspozycji strona w sposób sztuczny omija, to w ocenie składu orzekającego uzasadnienie decyzji na naruszenie tego przepisu wskazuje. Zatem mimo formalnej wadliwości uzasadnienia (brak powołania tego przepisu), wada ta nie mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż nieprawidłowość ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, potwierdzają zasadność stanowiska organu przedstawionego w zaskarżonej decyzji. Sąd natomiast nie podziela argumentacji organów orzekających w zakresie naruszenia przez skarżącą § 8 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z tym przepisem wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy i podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniach spraw V SA/Wa: 2105/16 i 2319/16. W ocenie Sądu powyższy przepis jest jasny i wskazuje, ze wysokość udzielanej pomocy uzależniona jest od sprzedaży netto produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy oraz sprzedanych odbiorcom nie będącym członkiem grupy. W przedmiotowej sprawie zatem hipoteza normy prawnej zawartej w tym przepisie w całości została spełniona. Produkty bowiem były wytworzone w gospodarstwach członków grupy i sprzedane zostały przez Grupę odbiorcom niebędącym członkiem grupy, m.in. P. [...] Z akt sprawy, co nie jest kwestionowane przez strony postępowania członkiem grupy nie jest P. [...] Podmiot ten, posiada tzw. ułomną osobowość prawną. Jest podmiotem samodzielnym i odrębnym podmiotem od samych wspólników. Spółka jawna może bowiem samodzielnie, jako odrębny podmiot, stroną wszelkich transakcji handlowych, zaś majątek spółki jawnej jest majątkiem odrębnym od majątków jej wspólników. Co więcej zgodnie z art. 8 § 1 k.s.h. spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Spółka osobowa prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą (art. 8 § 2). Nie ma przy tym znaczenia fakt, że wspólnicy spółki jawnej ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczeń, całym swoim majątkiem (art. 22 § 2 K.s.h.), gdyż spółka ta jest podmiotem odrębnym od wspólników, a jedynie wspólnicy także swoim majątkiem odpowiadają za jej zobowiązania. Jednakże odpowiedzialność wspólników ma charakter tylko gwarancyjny. Tym samym przekładając powyższe na stan sprawy spółka jawna nie jest członkiem grupy G.i strona mogła dokonać sprzedaży produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy do tej spółki jawnej. Powyższe tym bardziej jest zasadne, że w sprawach dotyczących grupy producentów G. Sp. z o.o., podmiot ten dokonywał sprzedaży do P. [...] i przyznając pomoc tej grupie nie budziło to jakichkolwiek zastrzeżeń organu (patrz wykaz faktur VAT za piąty rok działalności). Dlatego też zasadne są zarzuty skargi (pkt II d i nast.) w tym zakresie, gdyż przepisy rozporządzenia wprost wskazują jedynie na obowiązek sprzedaży podmiotom niebędącym członkiem grupy. W ocenie Sądu niedopuszczalna jest w tym wypadku rozszerzająca interpretacja tego przepisu, gdyż nie ma ona umocowania w jednobrzmiącym przepisie. Gdyby ustawodawca chciał, aby nie wliczać sprzedaży (do rocznej sprzedaży netto) podmiotowi nie będącemu członkiem grupy ale będącym z tym członkiem grupy spokrewnionym lub przez takiego członka utworzonym, to takie ograniczenie zawarłby w określonym przepisie. Jednakże takich ograniczeń prawodawca zarówno krajowy, jak i tym bardziej unijny nie ustanowił. Nie można zatem w drodze rozszerzającej wykładni takich ograniczeń narzucać. Należy zatem podkreślić, że z treści § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nie wynika zakaz zbywania produktów przez grupę na rzecz innego podmiotu utworzonego przez niektórych członków obecnej Grupy. Z treści wskazanego przepisu wynika tylko, że wysokość udzielanej pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych jest ustalana na podstawie rocznych przychodów netto sprzedaży produktów tej grupy, jeżeli zostały wytworzone w gospodarstwach członków grupy oraz sprzedane odbiorcom, którzy nie są członkami tej grupy. Wcześniejsze utworzenie nabywcy produktów grupy (przed zawiązaniem Grupy), przez także niektórych członków grupy nie może być utożsamiane z przynależnością takiego nabywcy do grupy producenckiej, jeżeli prowadzi on samodzielną działalność gospodarczą. Przyjęcie szerokiego rozumienia członka grupy producenckiej i objęcie tym pojęciem także odrębnych podmiotów prawnych, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą swobody działalności gospodarczej, bo ograniczałoby tę swobodę w zawieraniu umów handlowych. Oczywiście ograniczenie tej swobody może mieć miejsce, ale musi wynikać z ustawy, a nie być konsekwencją wykładni prawa, zwłaszcza rozporządzenia. W sprawie, organ w żaden sposób nie podważył, że zarówno poszczególni członkowie Grupy jak i oddzielny podmiot (spółka jawna) prowadzą oddzielną i samodzielną działalność gospodarczą, a więc to każdy z tych podmiotów samodzielne podejmuje strategiczne decyzje gospodarcze w ramach prowadzonych działalności gospodarczych. W żadnym także wypadku nie można traktować sprzedaży produktów przez skarżącą P. [...] jako wewnętrznej sprzedaży. Zgodnie z art. 535 § 1 K.c, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. W sprawie niewątpliwie nastąpiła zmiana po stronie właściciela rzeczy. Trzeba bowiem wskazać, że sprzedaż została dokonana pomiędzy dwoma odrębnymi przedsiębiorcami, tj. pomiędzy skarżącą spółką z o. o., a P. [...]. Zauważyć także trzeba, że przedsiębiorcą jest spółka jawna, a nie jej wspólnicy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi odnoszące się do powyższej kwestii. Sąd stwierdza, że organy rozpoznające sprawę dokonały nieprawidłowej wykładni § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, co jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do analizy zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego w zakresie w którym Sąd oddalił skargę (zbędne jest więc omawianie zarzutu I c skargi, bo w tym zakresie Sąd uznał zasadność skargi, o czym była już wyżej mowa), to organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy w kontekście sztucznego stworzenia przez stronę warunków wymaganych do otrzymania płatności. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy PROW, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem z treści ww. przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zatem zawarty w skardze zarzut dotyczący ich naruszenia nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji, odniósł się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 16 § 1 oraz 110 k.p.a. (zarzut I a skargi). Wbrew zarzutom skarżącej organ II instancji właściwie ustalił stan faktyczny w odniesieniu do sztucznie stworzonych warunków w celu uzyskania pomocy oraz wskazał mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa krajowego i unijnego. Dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes ARiMR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym. Nie naruszył tym samym również art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy PROW. Za niezasadne uznać również należało zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 oraz 110 k.p.a., a także wskazanego w piśmie procesowym art. 16 k.p.a. Zdaniem strony kwestia ewentualnego stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności powinna i była zweryfikowana przez Dyrektora Oddziału przed wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2014 r. o przyznaniu pomocy. Wówczas nie budziła żadnych wątpliwości organu. W związku z czym działania organu utwierdziły Grupę w przekonaniu, że sposób jej organizacji (skład członkowski) są zgodne z przepisami. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że postępowanie w sprawach przyznawania pomocy w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest podzielone na dwa etapy. Pierwszy to przyznanie pomocy, który zarazem jest warunkiem obligatoryjnym do przyznawania w kolejnych latach płatności, a drugi to przyznanie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Decyzja o przyznaniu pomocy finansowej wydawana jest po sprawdzeniu spełnienia przez Grupę określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wymogów formalnych, zaś wniosek o płatność składany jest po upływie konkretnego okresu faktycznej działalności Grupy i realizacji przyjętego przez nią celu działania. Tak więc, składając wnioski o płatność ARiMR wszczyna nowe postępowanie administracyjne. Mając na uwadze powyższe, fakt przyznania pomocy finansowej w latach ubiegłych nie jest gwarancją otrzymania płatności w całym pięcioletnim okresie, na który pomoc została przyznana, Podkreślić należy, że dopiero wraz z wnioskiem o przyznanie płatności składanych jest szereg dokumentów na podstawie, których ARiMR może wywieść konkretne wnioski w zakresie stworzenia sztucznych warunków przez stronę. Ponadto, na etapie oceny wniosku o przyznanie płatności przeprowadzana jest kontrola, m.in. w siedzibie Grupy, podczas której sprawdzane są dokumenty do których organ nie miał dostępu na etapie weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy. Tym samym, brak jest możliwości, aby przed rozpatrzeniem dostarczanych do wniosku o płatność dokumentów ARiMR mogła stwierdzić zaistnienie okoliczności świadczących o stworzeniu sztucznych warunków przez stronę (tak więc zarzut I a i b skargi nie są zasadne). Należy zwrócić uwagę, iż w trakcie badania mogą zostać ujawnione fakty, które dotychczas nie były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji, a są istotne dla rozstrzygnięcia. Art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy PROW stanowi, iż: "W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." Tym samym ARiMR zobowiązana jest rozpatrzyć ponownie całość materiału dowodowego. Wskazać ponadto należy, iż organ ARiMR dokonujący płatności (organ Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa) ma obowiązek badać, w każdym kolejnym roku czy spełnione są warunki do otrzymania kolejnej części pomocy. Sam fakt formalnego istnienia Grupy, nie może stanowić wystarczającego warunku do uzyskania płatności. W wypadku wystąpienia przesłanki wskazującej na stworzenie przez stronę sztucznych warunków brak jest podstaw do przyznania płatności (podobnie NSA w wyroku z 28 lutego 2013r., II GSK 2138/11 - orzecznia.nsa.gov.pl). Organy ARiMR wydając decyzje o płatności zobowiązane są sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, jak również, czy spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie występują określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty pomocy. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi. Odmienną kwestią jest spełnienie formalnych warunków do uzyskania statusu grupy producentów rolnych (o czym decyduje właściwy miejscowo marszałek województwa), a odmienną spełnienie przesłanek do otrzymania pomocy finansowej w ramach PROW określonych w przepisach wspólnotowych i krajowych, czy też otrzymania płatności za kolejny rok. Przeciwna interpretacja prowadziłyby do sytuacji, w której rola organu sprowadzona zostałaby wyłącznie do naliczenia wysokości pomocy, gdyż sam fakt wpisania grupy do rejestru prowadzonego przez marszałka województwa oraz otrzymania decyzji o udzieleniu pomocy na 5 lat, przesądzałby o zasadności przyznania płatności. Taką interpretację wyklucza jednak cytowany powyżej art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, który nakazuje badanie, czy przyznanie płatności nie jest konsekwencją stworzenia przez danego beneficjenta sztucznych warunków. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia zasady wynikającej z art. 8 i 16 oraz 110 k.p.a. Decyzja organu II instancji o odmowie przyznania płatności za trzeci rok działalności grupy została wydana bowiem na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Raz jeszcze podkreślić należy, iż postępowanie w sprawie przyznania płatności za kolejny rok działalności grupy jest odrębną sprawą administracyjną. Tym samym także Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego w wyroku z 28 marca 2017r., II GSK 2528/15. Stanowisko to jest stanowiskiem odosobnionym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zasadniczy nurt orzeczniczy w tej materii obecnie kształtuje się w formie wskazanej w przedmiotowym wyroku i wskazuje na możliwość odmawiania płatności, mimo że w obiegu prawnym funkcjonuje decyzja przyznająca pomoc na pięcioletni okres. W powyższym kontekście niezasadnie również strona podnosi, że organ wydając decyzję o przyznaniu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" na pięcioletni okres związany jest jej treścią w momencie wydawania decyzji o przyznaniu płatności za poszczególne lata działalności grupy, tj. nie może badać kwestii stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności (vide zarzut I a skargi). Należy w tym miejscu także wyjaśnić, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 wskazujący na brak podstaw do przyznania płatności w wypadku stworzenia sztucznych warunków posługuje się terminem "płatność", a nie terminem "pomoc", co wskazuje na etap weryfikacji przez organ sytuacji faktycznej sprawy, a więc etap związany z przyznaniem płatności (ustaleniem jej wysokości), a nie etap z związany z przyznaniem pomocy (formalnym spełnienie warunków przyznania pomocy). Ponadto nawet przyznając rację stronie w zakresie naruszenia przez organ art. 8 k.p.a., czego Sąd nie akceptuje, to w ocenie składu orzekającego niedopuszczalne byłoby przyznanie płatności za trzeci rok działalności, gdyż byłoby to sprzeczne ze wskazanymi wyżej przepisami unijnymi, a uzyskana w ten sposób płatność stanowiłaby płatność nienależną. Reasumując, w ocenie Sądu, wszystkie kwestie sporne zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną również w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Poprzez wykazanie chronologii zdarzeń poprzedzających powstanie grupy organ II instancji w sposób czytelny odniósł się zaś do elementu subiektywnego - zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącą zarzuty. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.