II SA/Gd 528/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 kwietnia 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2018 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 kwietnia 2018 r., nr [...], orzekającą o braku podstaw do prowadzenia postępowania w trybie przepisów prawa budowlanego wobec niestwierdzenia samowoli budowlanej w sprawie robót budowlanych polegających na ułożeniu kabla optotelekomunikacyjnego na działce nr [...], obręb S., gmina B. Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 29 grudnia 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 maja 2017 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ułożenia na działce nr [...], gmina B., kabla optotelekomunikacyjnego i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania wskazując, że przedmiotowa sieć kablowa nie jest zlokalizowana w pasie drogowym drogi wojewódzkiej. Jak wynika bowiem z operatu technicznego pomiaru powykonawczego sieci, projekt zakładał ułożenie kabla na terenie działki nr [...] (w pasie drogowym drogi wojewódzkiej), natomiast został on ułożony na terenie działki nr [...], która nie jest pasem drogi drogowym drogi wojewódzkiej nr [...], ale własnością prywatną. W konsekwencji, organem właściwym do rozpoznania ww. sprawy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji w dniu 29 marca 2018 r. przeprowadził kontrolę robót budowlanych polegających na ułożeniu kabla optotelekomunikacyjnego na terenie działki o nr [...]w obrębie S., gm. B., stanowiącej współwłasność K. i M. M., ustalając, że decyzją z dnia 2 sierpnia 2016 r., nr [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich zezwolił A. na lokalizację w pasie drogi wojewódzkiej nr [...]urządzeń infrastruktury technicznej, zgodnie z projektem kabla światłowodowego w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości S. na działce o nr [...], obręb S. oraz demontaż kabla światłowodowego przebiegającego przez teren prywatny na działce nr [...]. Według oświadczenia przedstawiciela inwestora linia kablowa została przebudowana w dniu 13 września 2016 r., a przebudowa ta miała miejsce na działce nr [...]. Jak wskazano w inwentaryzacji powykonawczej z dnia 9 listopada 2016 r., kabel został wykonany zgodnie z projektem. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że przedmiotowe roboty obejmujące ułożenie linii kablowej nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia W konsekwencji decyzją z dnia 11 lipca 2018 r. orzekł o braku podstaw do prowadzenia postępowania w trybie przepisów prawa budowlanego wobec niestwierdzenia samowoli budowlanej w sprawie robót budowlanych polegających na ułożeniu kabla optotelekomunikacyjnego na działce nr [...], obręb S, gmina B. W odwołaniu K.M. stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 30 ust. 1 pkt 2b w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e Prawa budowlanego, albowiem przedmiotowe roboty stanowiły przebudowę sieci telekomunikacyjnej. Świadczy o tym ustalenie, przez organ, że inwestycja dotyczy sieci kablowej zgodnie z operatem technicznym pomiaru wykonawczego sieci technicznej z dnia 9 listopada 2016 r. Na skutek rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia 11 lipca 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności organ wskazał, że niewątpliwie przedmiotowa sprawa dotyczy przebudowy kabla optotelekomunikacyjnego, a nie sieci. Nie mniej zauważył, że budowa lub przebudowa telekomunikacyjnej linii kablowej nie podlega badaniu w aspekcie legalności, albowiem żadne z tych robót nie wymagały ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Jedyna możliwa przesłanka do prowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, tj. wykonywanie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego), nie była na żadnym etapie postępowania w tej sprawie sygnalizowana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona podtrzymała swoje stanowisko, co do przepisów, które winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie podkreślając, że dotyczyła ona budowy i przebudowy sieci optotelekomunikacyjnej. W jego ocenie organy celowo pominęły stan przed rokiem 2016, który uwidacznia fakt samowoli budowlanej i tym samym działały na szkodę skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. skarżący wyjaśnił, że kabel na jego działce został położony w 2011 r., a w 2016 r. po wznowieniu granic kabel przełożono bliżej granicy z działką drogową. Wskazał, że nie wie, czy kabel pierwotnie położony został usunięty. Podkreślił, że roboty zostały wykonane bez jego wiedzy, a granice nieruchomości nie uległy zmianie po wznowieniu. Przedłożył również pismo procesowe w formie załącznika do protokołu rozprawy, z którego wynika, że zasadniczym zarzutem wobec organów nadzoru jest brak kompleksowego rozpoznania sprawy ułożenia przez inwestora kabla telekomunikacyjnego na jego działce nr [...] jeszcze przed rokiem 2016, na dowód czego dołączył dokumentację potwierdzającą te okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza również art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a). Z kolei art. 135 p.p.s.a. uprawnia sąd do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, mocą której stwierdzono brak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w trybie przepisów prawa budowlanego wobec niestwierdzenia samowoli budowlanej w sprawie robót budowlanych polegających na ułożeniu kabla optotelekomunikacyjnego na działce nr [...], obręb S., gmina B. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że organ nadzoru budowlanego zawiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r. wszczął postępowanie w sprawie wskazanych wyżej robót, w reakcji na pismo skarżącego z dnia 16 marca 2016 r. o podjęcie działań mających na celu usunięcie kabla optotelekomunikacyjnego z terenu jego działki o nr [...]. Ze wskazanej podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, w trybie których przepisów Prawa budowlanego procedowały oba organy, jednak z treści ich uzasadnień wynika, że przeanalizowały one sprawę w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w kierunku ustalenia, czy na wykonanie robót budowlanych polegających na położeniu kabla optotelekomunikacyjnego podziemnego należało uzyskać pozwolenie na budowę bądź dokonać zgłoszenia. Organ ustaliwszy, że roboty polegały na demontażu istniejącego kabla i ułożeniu nowego, zakwalifikowały je jako roboty z art. 29 ust. 1 pkt 20a w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1a Prawa budowlanego, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego). Uznały bowiem, że doszło do przebudowy kabla optotelekomunikacyjnego, a nie do przebudowy sieci, jak tego oczekiwał skarżący, co uzasadniało stwierdzenie, że na jego wykonanie nie było potrzebne ani pozwolenie, ani zgłoszenie. W tych okolicznościach organy obu instancji uznały, że brak jest podstaw do ingerencji w trybie przepisów Prawa budowlanego, albowiem wykonanych robót nie można uznać za samowolę, a wystąpienia innych przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego nikt w toku postępowania administracyjnego nie zgłaszał. Takiego stanowiska organów nie można było zaakceptować. W ocenie Sądu bezsporną okolicznością w niniejszej sprawie jest ułożenie kabla światłowodowego na terenie działki skarżącego nr [...] wzdłuż granicy z działką drogową nr [...] (droga wojewódzka nr [...]). Okoliczność tą potwierdza zarówno skarżący, jak i inwestor. Organy prawidłowo, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznały, że wykonane roboty budowlane obejmowały ułożenie kabla światłowodowego, który zakwalifikowały jako telekomunikacyjną linię kablową w rozumieniu art. § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864 ze zm.). W świetle przepisów powołanego rozporządzenia tego rodzaju linia kablowa stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany. Z materiału dowodowego, w tym z odpisu protokołu z narady koordynacyjnej w sprawie nr [...], decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia 2 sierpnia 2016 r. zezwalającej inwestorowi na lokalizację w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] kabla światłowodowego, przedłożonego projektu przebudowy kabla światłowodowego oraz oświadczenia projektanta wynika, że w inwestor robót - A. uzyskał zezwolenie zarządcy drogi wojewódzkiej na przeprowadzenie kabla światłowodowego w pasie drogi stanowiącej działkę nr [...], któremu towarzyszyć miał również demontaż kabla przebiegającego przez działkę prywatną nr [...]. Roboty te nie miały obejmować wykonania sieci telekomunikacyjnej, co potwierdza dokumentacja projektowa. Oceny tej zmienić nie mogła treść mapy obrazującej wyniki pomiaru powykonawczego położonego kabla, przy sporządzaniu której posłużono się terminem "sieć teletechniczna", albowiem mapa ta przedstawia stan, który w żadnym razie nie odbiega od stanu objętego projektem wykonania kabla. Zatem pojawiające się w trakcie postępowania wątpliwości co do tego, czy w wyniku robót budowlanych powstała sieć telekomunikacyjna czy kabel, zostały prawidłowo przez organy rozwiane. Zgodnie z definicją sieci telekomunikacyjnej zawartą w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1907 ze zm.), pojęcie to oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Natomiast, w myśl § 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, telekomunikacyjny obiekt budowlany to linia kablowa podziemna, linia kablowa nadziemna, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe, a linia kablowa to ciąg połączonych kabli (§ 3 pkt 6). Z powyższego wynika, że linią kablową jest obiekt budowlany składający się wyłącznie z połączonych kabli, a na sieć oprócz kabli składają się również "inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci", a więc jej nieaktywne części, które są wykorzystywane do przekazywania sygnałów, chociaż niekoniecznie bezpośrednio, czyli aktywnie. Takim elementem sieci są np. betonowe słupy. Z tego rodzaju dodatkowymi elementami kształtującymi sieć w niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Ustawodawca zwolnił niektóre z robót z tego obowiązku, ale część z tych "zwolnionych" podlega obowiązkowi zgłoszenia. Wśród nich jest wykonywanie sieci telekomunikacyjnych (art. 29 ust. 1 pkt 19a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Natomiast realizacja samej linii kablowej rzeczywiście nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, tak jak to prawidłowo oceniły organy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zarówno budowa (art. 29 ust. 1 pkt 20a), jak i przebudowa linii kablowych (art. 29 ust. 2 pkt 1a) zwolnione są spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia. Z tego powodu brak precyzyjnego określenia przez organy orzekające, jakiego rodzaju roboty zostały wykonane, czy budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, czy przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, nie miał zasadniczego znaczenia dla oceny legalności decyzji, albowiem w tym zakresie organy prawidłowo ustaliły, że w żadnym z tych wariantów nie doszłoby do samowoli budowlanej rozumianej jako wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego prawem pozwolenia bądź zgłoszenia i zaistnienia podstaw prawnych z art. 50 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 Prawa budowlanego do władczej ingerencji organu nadzoru budowlanego. Powyższe nie oznacza jednak, że przedmiotowa linia kablowa jest wyłączona z zakresu kompetencji organów nadzoru budowlanego. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że organy nadzoru budowlanego mogą podejmować działania przewidziane w Prawie budowlanym również wówczas, gdy chodzi o obiekty budowlane lub roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę albo zgłoszenia właściwemu organowi (zob. uzasadnienie do uchwały NSA z 20 października 1997 r., OPS 3/97, ONSA 1998, Nr 1, poz. 3; wyroki NSA: z dnia 12 lutego 2008 r., II OSK 2041/06 i z dnia 10 września 2015 r., II OSK 1884/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zatem - wobec zastrzeżeń skarżącego odnośnie lokalizacji realizowanej linii światłowodowej - wszczęły w niniejszej sprawie postępowanie zmierzające do zweryfikowania zgodności z przepisami Prawa budowlanego. Nie wskazały przy tym, w trybie dokładnie których przepisów weryfikowały przeprowadzone roboty budowlane, ale – jak wyżej wskazano - z przeprowadzonych w uzasadnieniu decyzji wywodów wynika, że analizę swoją oparły na dyspozycji przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. W ramach tego postępowania organy zobowiązane były ocenić, oprócz tego, czy sporny obiekt telekomunikacyjny wymagał uzyskania pozwolenia na budową bądź dokonania zgłoszenia (art. 50 ust. 1 pkt 1), również, to, czy został on zrealizowany w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, ewentualnie w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego). Tak określonemu obowiązkowi organy uchybiły. Wojewódzki organ nadzoru budowlanego wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że na jedyną przesłankę umożliwiającą prowadzenie postępowanie, tj. wykonania robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2) nikt się w toku postępowania nie powołał. Tymczasem, to do obowiązków organów nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a czynności w tym zakresie organy zobowiązane są podejmować z urzędu, bez oczekiwania na inicjatywę stron. Zgodnie z przepisami art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego ingerencja organów nadzoru konieczna jest w sytuacji prowadzenia robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Konieczność weryfikacji w tym trybie zgodności realizowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi oznaczała, że organy zobowiązane były również do ustalenia, czy inwestor, realizując sporny obiekt, posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obowiązek badania tej kwestii w postępowaniu naprawczym prowadzonym na zasadzie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego nie był wprawdzie jednoznacznie oceniany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednak Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, odzwierciedlającym aktualnie dominującą linię orzeczniczą, zgodnie z którym w postępowaniu prowadzonym w tym trybie organy nadzoru budowlanego są obowiązane do badania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postępowaniu tym nie może bowiem dojść do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich (por.m.in. wyroki NSA: z dnia 29 stycznia 2013 r., II OSK 1783/11; z dnia 6 marca 2014 r., II OSK 2426/12; z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2183/11; z dnia 10 marca 2015 r. II OSK 1918/13, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 listopada 2018 r., II SA/Ol 606/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego konfrontacja z treścią podjętych decyzji prowadzi do wniosku, że organy nie ustaliły w sposób rzetelny i prawidłowy wszystkich wskazanych wyżej kwestii mających znaczenie dla oceny zasadności ewentualnego nałożenia na inwestora obowiązków przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało w szczególności, czy sporny obiekt zrealizowany jest zgodnie ze sztuką budowlaną i czy nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia a także dla bezpieczeństwa środowiska. Poza tym nie zweryfikowano, czy roboty budowlane wykonano w sposób zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach odrębnych, w tym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Pominięto również kwestię zlokalizowania przedmiotowego kabla telekomunikacyjnego na działce nr [...], stanowiącej własność skarżącego, który nie wyrażał zgody na taki jej przebieg. Brak powyższych ustaleń przekłada się na ocenę niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Organy obu instancji nie wykluczyły istnienia przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego i tym samym przedwcześnie stwierdziły brak podstaw uzasadniających ingerencję w trybie przepisów Prawa budowlanego. Procedując w ten sposób organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w postaci art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. pomijając wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co narusza zasadę przekonywania wynikającą z art. 11 k.p.a. Ustalenia faktyczne i ich ocena poczynione z naruszeniem przepisów postępowania doprowadziły w istocie do naruszenia przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że nie znajdują one zastosowania w okolicznościach sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wskutek powyższego rozstrzygnięcia sprawa robót budowlanych przeprowadzonych przez A. jako inwestora na działce skarżącego nr [...]w S. podlegać będzie ponownemu rozpoznaniu, a organy nadzoru budowlanego, związane na podstawie art. 153 p.p.s.a., oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania tutejszego Sądu, zweryfikują przesłanki przeprowadzenia postępowania naprawczego wynikające z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Organy wyjaśnią również, pominiętą w kontrolowanym postępowaniu, kwestię demontażu poprzednio istniejącego na działce skarżącego kabla telekomunikacyjnego. Skarżący zwracał uwagę, że kabel ten istniał wcześniej niż miała miejsce przebudowa, a potwierdza to materiał zgromadzony w sprawie. Organy ustalą zatem, czy przeprowadzone roboty budowlane obejmowały demontaż poprzedniego kabla i położenie nowego w tym samym bądź innym miejscu, czy też poprzedniego kabla nie zdemontowano, co obligowałoby wówczas organ do wyjaśnienia również i tej kwestii i przedsięwzięcia, odpowiadających ustaleniom, działań w trybie przepisów Prawa budowlanego. Oznacza to, że kwestia kabla położonego na działce skarżącego jeszcze przed 2016 rokiem będzie miała znaczenie dla ponownego rozpoznania sprawy wówczas, gdy kabel ten, obok nowego, nadal istnieje. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.