II SA/Kr 1288/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Firma B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenie warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z 13 września 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. K. - Pracownia Projektowa [...]" w K., (dalej także "inwestor"), ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na działkach nr [...] [...] obr [...], wraz z obsługą komunikacyjną, przy ul. [...] w K.". Do decyzji zostały dołączone załączniki: warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z załącznikiem graficznym, jako załącznik nr 1 i 2 oraz część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej jako załącznik nr 3 wraz z załącznikiem graficznym mapą ewidencyjną - zał. nr 4. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), dalej "u.p.z.p.", § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie", § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003, nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 18.03.2014 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek K. K. - Pracownia Projektowa " [...]", o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: " Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na działkach nr [...] [...] obr [...], wraz z obsługą komunikacyjną, przy ul. [...] w K.". Teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 15.10.2014r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania przez [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15.09.2015r. znak: SKO. [...] uchyliło w całości ww. decyzję Prezydenta Miasta K., a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w sporządzonej analizie urbanistyczno-architektonicznej nie wykazano w sposób dostateczny zapewnienia realizacji zasady kontynuacji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie wyniki analizy nie dostarczają dostatecznego uzasadnienia dla odejścia od ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy na rzecz nieprzekraczalnej, ponadto w sprawie winna być dostatecznie wyjaśnione kwestie: dopuszczalności ustalenia średniej wartości szerokości elewacji frontowej, pomiarów stanowiących podstawę ustalenia wysokość elewacji frontowych budynków oraz uzupełniony opis w zakresie geometrii dachów w badanym obszarze. Ponadto Kolegium wskazało na konieczność należytego wyjaśnienia spełnienia przesłanki określonej przepisem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dotyczącej zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu inwestycji w drogę w kontekście lokalizacji w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwy terenowej pod planowaną Trasę [...] Z uwagi, iż część terenu inwestycji znajduje się obszarze zagrożenia powodzią od rzeki W., projekt decyzji powinien zostać uzgodniony z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. W konsekwencji uznania przed określonym terminem uznano, że doszło do milczącego uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. stwierdzono, iż przedmiotowa decyzja wydana została bez wymaganego uzgodnienia. Mając na uwadze powyższe uwagi i zastrzeżenia wobec ustalenia, iż w niniejszej sprawie teren określony we wniosku nie jest objęły miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy uzyskano stanowisko Wydziału Gospodarki Komunalnej UMK, pismo z dnia 01.04.2016r., dotyczące ewentualnej kolizji z planowanym przebiegiem Trasy [...] Ponadto projekt decyzji kończącej przesłano do uzgodnienia Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., który pismem z dnia 15.06.2016r. potwierdził prawidłowość określonych warunków w zakresie do możliwości obsługi komunikacyjnej zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Odnosząc się do wątpliwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ i instancji wskazał, iż zawarty w treści zapis informujący, iż w przypadku realizacji Trasy [...] obsługa komunikacyjna inwestycji może ulec zmianie, stanowi jedynie informację dla Inwestora o planowanej inwestycji miejskiej. Brak podstaw do uznania, iż z użytego sformułowania wynika, że w przypadku realizacji Trasy [...] zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem pozbawione zostanie dostępu do drogi publicznej lub uzbrojenie terenu w zakresie dróg będzie nie wystarczające dla planowanej zabudowy. Mając na względzie obowiązek uwzględniania przez organy administracji w wydawanych rozstrzygnięciach stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, jak również przepis art. 56 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak jest podstaw do przyjęcia, iż plany inwestycyjne dotyczące sąsiednich nieruchomości mogą mieć wpływ na określone warunki realizacji bądź charakter rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W toku powtórnego rozpatrzenia sprawy, realizując wytyczne zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przeprowadzono powtórnie analizę urbanistyczno-architektoniczną, o której mowa w § 3 ust. 1 i § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588). Wskazano, że dla terenu przedmiotowych działek oraz zamierzenia inwestycyjnego o tożsamym z przedmiotowym zakresie pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego na działkach nr [...] obr. [...], wraz z obsługą komunikacyjną, przy ul. [...] w K.", wydano decyzję nr [...] z dnia 24.02.2015 r. Przeprowadzoną w dniu 15.03.2013 r. analizę urbanistyczno - architektoniczną stanowiącą podstawę ustalonych warunków, skład Samorządowego Kolegium Odwoławczego ocenił jako wykonaną prawidłowo (co zostało zawarte w uzasadnieniu do decyzji nr [...] z dnia 17.08.2015r.). Prawidłowość sporządzonej analizy oraz ustalonych na jej podstawie warunków znalazła potwierdzenie w treści wyroku WSA w Krakowie z dnia 07.02.2015 r. (Sygn. akt II SA/Kr 1515/13) gdzie stwierdzono cyt.: "Analiza została przeprowadzona prawidłowo i właściwie uzasadnia odstępstwa od wartości średnich odnośnie szerokości elewacji frontowej (...), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz ustalenia geometrii dachu". Powyższy fakt nie może być pominięty w toku ponownego rozpatrzenia niniejszej sprawy, z uwagi na konieczność przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli wobec organów Państwa, jak również równości wobec prawa, która zobowiązuje organ do konsekwentnego oraz spójnego ustalania warunków zabudowy. Wykonana w trakcie postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia warunki w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki ustalone w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej, uzgodnienia i opinie zgromadzone w toku postępowania, zostały zawarte w załącznikach nr 1, 2 do niniejszej decyzji. Organ podkreślił, iż zarówno przeprowadzając analizę, jak również formułując na jej podstawie wyniki, a w konsekwencji warunki realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, organ uwzględnił całość wnioskowanych robót budowlanych, ich specyfikę, jak również uwarunkowania przestrzenne wynikające z lokalizacji. W toku postępowania przeanalizowano cechy charakterystyczne wszystkich obiektów budowlanych położonych w obszarze analizowanym, wskazując elementy kształtujące ład przestrzenny i parametry, które powinny być kontynuowane. Wyznaczone warunki realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały ustalone w sposób optymalnie jednoznaczny, co znajduje uzasadnienie w treści sporządzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej i jej wynikach. Sporządzony projekt decyzji kończącej w toku ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz w związku z art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zmianami), przesłano do uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Z uwagi na fakt, iż w terminie 21 dni od przesłania projektu decyzji o warunkach zabudowy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nie zajął stanowiska w sprawie, należało uznać, zgodnie z treścią art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił! projekt decyzji pozytywnie. Ponadto na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz w związku z art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, projekt niniejszej decyzji przesłano do uzgodnienia przez Dyrekcję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w przypadku nie zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Tym samym, z uwagi na nie zajęcie stanowiska przez Dyrekcję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we wskazanym terminie, uzgodnienie z tym organem należało uznać za dokonane. Zwrócono uwagę, że milczące uzgodnienie, dokonane na etapie ustalania warunków zabudowy, nie przesądza o treści stanowiska tego organu na późniejszych etapach procesu inwestycyjnego, o ile takie stanowisko (w formie odpowiedniej opinii, uzgodnienia, pozwolenia itp.) jest wymagane przepisami prawa. Działając zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. przed wydaniem decyzji organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, jak również wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W toku postępowania uzyskano: Opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 08.04.2014r., podtrzymaną pismem z dnia 15.06.2016r. i z dnia 21.06.2016r. w zakresie infrastruktury i obsługi komunikacyjnej; Opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej w K. z dnia 01.04.2016r. w odniesieniu do obszarów kolidujących z terenami wyznaczonymi na inwestycję komunikacyjną: Trasa [...] Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 14.04.2014r. i z dnia 06.07.2016 r. w zakresie ochrony środowiska; Opinię Prezydenta Miasta K. sprawującego funkcję Starosty w mieście na prawach powiatu, jako organ ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Opinia z dnia 10.04.2014r.oraz pismo z dnia 01.07.2016r.; Opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 02.04.2014r. w zakresie stref nadzoru archeologicznego; Opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego z dnia 24.07.2015r. oraz pismo z dnia 27.06.2016r. w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p.. W toku postępowania strony nie wniosły żadnych uwag i zastrzeżeń. Mając powyższe na uwadze, rozstrzygnięto jak w sentencji. Odwołanie od ww. decyzji złożyła spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w K., wnosząc o zmianę wydanej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie jej do organu I instancji. Decyzją z dnia 9 stycznia 2017 r. SKO w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do podnoszonych zarzutów i wywiódł, że są one bezzasadne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w K.. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r. WSA uchylił zaskarżoną decyzję SKO. W uzasadnieniu wskazano, iż przy wydawaniu decyzji doszło do naruszeń prawa procesowego, a to art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a. co w konsekwencji doprowadziło do konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Powołane powyżej uchybienia polegały w szczególności na poddaniu kontroli instancyjnej innej decyzji organu I instancji, niż wydana w postępowaniu. Tym samym organ odwoławczy winien był ponownie rozpoznać odwołanie Spółki i orzec merytorycznie, mając na uwadze wskazane przez WSA w Krakowie uwagi i zastrzeżenia. Tym samym, sprawa trafiła ponownie do SKO w K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 16 lipca 2018 r., znak [...], po rozpoznaniu odwołania spółki [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa w K., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017. poz. 1073,dalej też jako "u.p.z.p."), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i gospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako ,,rozporządzenie") oraz art 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej także jako "K.p.a."): uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II. ppkt 2 lit. a pt: "pod względem ochrony zieleni" i w tym zakresie orzekło reformatoryjnie, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy oraz powiadomił strony o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożeniu ewentualnych wyjaśnień i uwag. Do SKO nie wpłynęły jakiekolwiek zastrzeżenia lub uwagi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywoławszy i wyjaśniwszy regulacje z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., art. 59 i nast. u.p.z.p., art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazało, że narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie. W niniejszej sprawie w toku postępowania pierwszoinstancyjnego przeprowadzono analizę urbanistyczno - architektoniczną, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem Kolegium przeprowadzona analiza w maju 2016 r. odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości od ok 99 do 145 m (wyłącznie od strony południowej) od granicy terenu objętego wnioskiem, stanowiącego działkę nr [...] obr. [...], z załącznika graficznego zaś wynika, iż front terenu inwestycji (południowa granica działki nr [...]) od strony ul. [...] jest w wielkości ok. 33 m. Wobec powyższego SKO stwierdziło, iż sposób określenia obszaru analizowanego wypełnia dyspozycje 3 ust. 2 rozporządzenia. W części tekstowej dokumentu analizy, charakteryzując teren inwestycji, podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w zachodniej części K., po północnej stronie ul. [...]. Wskazano, że teren inwestycji zabudowany jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym nr [...], stanowiącym składową pierzei zabudowy szeregowej( wraz z budynkami nr [...] [...]) oraz przewidzianym do rozbiórki budynkiem gospodarczym i znajduje się w terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. W jego otoczeniu występuje zabudowa wolnostojąca, głównie niskie obiekty użyteczności publicznej oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie szeregowym, zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej (dz. nr [...], [...], [...]). Wobec powyższego jako bezsporne należy uznać, iż planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie budynku jednorodzinnego, będzie kontynuowało funkcję mieszkalną zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Zdaniem Kolegium przeprowadzona analiza pozwala również na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Linię zabudowy organ I instancji wyznaczył działając w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, w odległości 30 m od granicy z działką drogową nr [...]. W analizie wskazano, iż po tej samej stronie co teren inwestycji linie zabudowy istniejących obiektów zlokalizowane są w różnych odległościach - od ok. 0 m - budynek nr [...] na działce nr [...], do ok. 28 - 30 m, tak jak budynki zabudowy szeregowej na działkach nr [...]. Podano także, ze budynek nr [...] znajdujący się na działce [...] jest zlokalizowany niezgodnie z przepisami. Wskazano, że zabudowa na działkach nr [...], [...], [...] stanowi bezpośredni kontekst urbanistyczny dla nowoprojektowanej zabudowy, a jest ona oddalona znacznie od ul. [...]. J., co spowodowane jest m. in. okolicznością, iż ulica ta jest jedną z głównych arterii miasta i generuje ona nadmierny hałas. Wobec powyższego Kolegium uznało, że w sposób prawidłowy wyznaczono linię zabudowy w oparciu o ust. 4 § 4 rozporządzenia, jako przedłużenie linii zabudowy na działkach stanowiących najbliższe sąsiedztwo terenu inwestycji. Przeprowadzona analiza wykazała, iż względy przestrzenne uzasadniają wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na przedłużeniu zabudowy już istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji (budynki usytuowane na dz. nr [...], [...], [...]) w odległości 30 m od krawędzi jezdni. Wyjaśniono, iż budynek znajdujący się aktualnie na terenie inwestycji będzie podlegać wyburzeniu, dlatego też organ I instancji zasadnie nie uwzględnił go w analizie urbanistycznej. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż z załącznika nr 2, obejmującego część graficzną decyzji o warunkach zabudowy, wynika, iż budynek wielorodzinny, znajdujący się na dz. [...], podlega wyburzeniu. Z powyższych względów Kolegium nie podzieliło zarzutu dotyczącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. dz.[...], został wyznaczony w przedziale od 17 % do 18 %. W analizie podano, iż parametr ten kształtuje się w przedziale od 6 % (dz. [...]) do 51 % (dz. [...] z [...]). Średnia wartość wskaźnika powierzchni istniejącej zabudowy do powierzchni terenu dla wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym wynosi 18 %. W analizie w zestawieniu tabelarycznym zobrazowano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w całym obszarze analizowanym. Ustalenie przedmiotowego parametru w oparciu o wyjątkowy sposób określony w ust. 2 § 5 rozporządzenia nie budziło zastrzeżeń Kolegium. Zdaniem Kolegium ustalenie wartości tego parametru poprzez nawiązanie do średniego wskaźnika w terenie, którego wartość osiąga 18 %, znajduje pełne uzasadnienie w przeprowadzonej analizie, rzetelnie prezentującej poziom istniejącego zainwestowania nieruchomości zlokalizowanych w obszarze analizowanym. Wartość ta nie odbiega też od wartości zauważonych w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Uznało zatem, iż dopuszczona 1% tolerancja w dół, uzasadniona jest względami technologicznymi i nie będzie prowadzić do naruszenia ładu przestrzennego. Przechodząc do ustalonej w decyzji szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy na poziomie 14, 0 m z tolerancją +/- 20 %, tj. w przedziale od 11,2 m do 16,8 m, SKO wskazało, iż ustalenie przedmiotowego parametru w oparciu o zasadniczy sposób wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20% nie budzi zastrzeżeń. Organ I instancji wyjaśnił, iż szerokość elewacji frontowych budynków są bardzo zróżnicowane, uzależnione od funkcji i formy zabudowy i wahają się w przedziale od ok. 3-32 m (dz. [...]) do ok. 56 (dz.[...]). Sporządzona analiza podaje szerokości elewacji frontowych wszystkich znajdujących się w obszarze obiektów, co daje podstawę do wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowej. Wynosi ona w obszarze analizowanym ok. 14 m. Taką właśnie szerokość, czyli odpowiadającą podstawowej zasadzie wynikającej z rozporządzenia, ustalono dla projektowanej zabudowy i zawiera ona w swym przedziale projektowaną we wniosku szerokość na poziomie 13.5 m. Odpowiadając na wątpliwości strony odwołującej w zakresie sposobu ustalenia szerokości elewacji frontowej przyszłej zabudowy, SKO wskazało, iż zgodnie z zasadą wynikającą z § 6 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej ustala się jako średnią z obszaru analizowanego. Co za tym idzie, należy dodać wszystkie szerokości elewacji frontowych jakie posiadają obiekty w całym obszarze analizowanym, i to bez względu na ich charakter, tj. mieszkaniowy, usługowy, itp. i otrzymaną wielkość podzielić przez ilość obiektów. W analizie podano dane wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym (strona nr [...] opracowania). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono w wielkości 3 m do okapu i 6 m do kalenicy. Dopuszczono jednocześnie dla obu powyższych wartości 1 m tolerancję w dół i w górę. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który dopuszcza rezygnację z zastosowania zasadniczych metod wyznaczania tego parametru z § 7 ust. 1 – 3 tego rozporządzenia, jeżeli znajduje to uzasadnienie w wynikach analizy. W analizie zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Podano, iż w obszarze analizowanym dominują budynki o dachach płaskich, a ich wysokości wynoszą od 3 - 4 m, do 10 m, poprzez 7 m, którą posiada większość obiektów. Podano, że średnia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi ok. 7 m, średniego poziomu kalenicy - ok. 6m, a do okapu średnia wartość wynosi 3,5 m. Analiza działek sąsiednich, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie parametrów, cech kształtowania zabudowy, w tym wysokości nowych obiektów pozwala na uznanie, iż oznaczenie przedmiotowego parametru znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, wyznaczony parametr w nawiązaniu do średnich wielkości tj. wysokość głównej kalenicy na poziomie 6 m i wysokość okapu na poziomie 3 m, znajduje pełne poparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dopuszczony zaś przedział +/- 1 m uwzględnia względy techniczne i technologiczne, mogące wyniknąć na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Nadto, jak wskazano w wynikach analizy, wyznaczone wielkości uwzględniają urozmaiconą konfigurację objętego wnioskiem terenu, mającą wpływ na zwiększenie intensywności oddziaływania nowoprojektowanego obiektu w odbiorze z poziomu [...] i projektowaną zabudowę w drugiej linii zabudowy w sąsiedztwie cennych krajobrazowo terenów i na tyłach tych obiektów, należy przyjąć za korzystne obniżenie całkowitego gabarytu projektowanej zabudowy względem budynku nr [...] Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, że będzie to dach połaciowy, dwuspadowy, symetryczny, o kącie nachylenia połaci dachowych od 15 ° do 35°. Ustalenie dla wnioskowanej inwestycji formy pokrycia budynku, jak ww. wskazano, zasługuje na aprobatę wobec jej potwierdzenia w stanie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, bowiem przeprowadzona analiza wykazała, iż w obszarze występują budynki o dachach spadzistych dwuspadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od 15° do 35°. Wobec powyższego Kolegium nie podzieliło zarzutu strony odwołującej co do naruszenia § 8 rozporządzenia poprzez określenie geometrii dachu w sposób niezgodny z geometrią dachów występujących w obszarze. W przedmiotowej sprawie analiza, stanowiąca kluczowy dowód w sprawie, nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności. Zdaniem Kolegium argumentacja, dotycząca ustalonych parametrów podana zarówno w analizie, jak i w Załączniku Nr 3 do decyzji, w omawianym zakresie jest w pełni przekonywująca i w konkretnie opisanym stanie rzeczy, jaki ma miejsce w terenie, jest w pełni do zaakceptowania. Jednocześnie Kolegium wskazało, że sprawa dotycząca takiego samego przedmiotu inwestycji oraz terenu inwestycji, była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w swym wyroku z 07.02.2014 r. sygn. II SA/Kr 1515/13, uznał zarówno sporządzoną Analizę i wykazany sposób ustalenia poszczególnych parametrów dla przyszłej zabudowy za prawidłowe. W wyroku tym Sąd stwierdził, że: "analiza została przeprowadzona prawidłowo i właściwie uzasadnia odstępstwa od wartości średnich odnośnie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz ustalenia geometrii dachu." Przechodząc do pozostałych przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w zakresie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), bezspornym jest, iż teren inwestycji, oznaczony jako dz. nr [...] obr. [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...]. Zastrzeżeń Kolegium nie budziły ustalenia, czy istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61. ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zgodnie z pkt 4 lit. a Załącznika nr 1 do decyzji zaopatrzenie energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Powyższe potwierdza opinia zarządcy drogi. Jednocześnie Kolegium wskazało, że przywołane przez stronę odwołującą przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie mogą być brane pod uwagę na obecnym etapie postępowania, kwestia ta podlegać będzie ustaleniom organów budowalnych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. postępowania o udzielnie pozwolenia na budowę. Odwołująca się podnosi, że wydana decyzja pierwszoinstancyjna nie zawiera wymogów zawartych w opinii geologa powiatowego z dnia 08.01.2013r., z 14.01.2013r. oraz 18.04.2013r. w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych. Według strony odwołującej decyzja stwierdza, że odprowadzenie wód opadowych jest możliwe w oparciu o rozwiązania indywidualne do szczelnego wybieralnego zbiornika retencyjnego. W zakresie tym, czyli ustaleń decyzji dotyczących geologii, a konkretnie w jej Załączniku nr 1, w pkt II.2.a w podtytule Geologia stwierdzono, że w związku z lokalizacją na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, planowana inwestycja została uzgodniona z organem administracji geologicznej, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5a pismem z dnia 10.04.2014r i warunki uzgodnienia zostały zamieszczone w punkcie nr 6. Kolegium stwierdziło, że istotnie w cyt. wyżej Załączniku nr 1 w pkt II.6 w podtytule Ustalenia dotyczące granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, który to punkt powstał na podstawie opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 10.04.2013r. uzupełnionej w dniu 01.07.2016r. oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z 27.06.2016r., w zakresie ścieków sanitarnych stwierdzono (...) "zagospodarowanie ścieków sanitarnych poprzez ujęcie ich w system kanalizacji sanitarnej i odprowadzenie do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z warunkami MPWiK z dnia 10.12.2012r. (uzgodnienie - karta nr [...] akt sprawy). W zakresie wód opadowych stwierdzono (...)"zagospodarowanie wód opadowych z powierzchni szczelnych poprzez ujęcie w system kanalizacyjny i odprowadzenie do szczelnego wybieralnego zbiornika retencyjnego umożliwiającego retencje wód opadowych oraz ograniczających odpływ wody z terenu inwestycji. Z uwagi na fakt, iż zastosowanie tego rozwiązania może jedynie zminimalizować zagrożenie osuwania się mas ziemnych należy : -obliczyć niezbędną wielkość zbiornika mając na uwadze m. innymi czynniki: powierzchnia rzutu poziomego powierzchni szczelnych, współczynnik materiałów powierzchni szczelnych, średnia wielkość opadów w danym rejonie, -uzależnić realizację zbiornika retencyjnego od wyników badań podłoża gruntowego (skuteczność stoku), które powinny dowieść możliwości bezpiecznego obciążania statycznego i dynamicznego zbocza, w tym m. innymi przez budynek mieszkalny, zbiornik retencyjny (wody opadowe), -wykluczenie odprowadzania wód bezpośrednio do gruntu (np. przy wykorzystaniu studni chłonnych czy skrzyń rozsączających ) (...)". Kolegium podkreśliło, iż powyższa treść jest zgodna z ustaleniami zawartymi w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 10.04.2014r. Nadto w piśmie tym stwierdzono, że Wydział uzgadnia planowaną inwestycję pod warunkiem uwzględnienia powyższych uwag w decyzji. Co za tym idzie warunek ten został spełniony. Również dalszy zarzut strony odwołującej stwierdzający, że w świetle pisma MPWiK z dnia 18.09.2015r. nie ma możliwości należytego odwodnienia projektowanej inwestycji, z racji na brak możliwości przyjęcia tych wód do miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej, jest niezasadny, gdyż problem odprowadzenia wód opadowych został zgodnie z sugestią zawartą w cyt. wyżej piśmie MPWiK przedstawiony jako sposób zagospodarowania wód opadowych na terenie przedmiotowej nieruchomości. Ten indywidualny sposób zagospodarowania przedstawiony jest właśnie w przywoływanym pkt II.6 Załącznika nr 1, jak też przywołany powyżej w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Strona odwołująca stwierdziła, że - jak to wynika z pisma ZIKiT-u z 27.11.2014r. - w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji ma przebiegać Trasa [...], co stawia pod znakiem zapytania w ogóle planowaną budowę. Kolegium w tym aspekcie wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta K. z 01.04.2016r. (karta nr [...]), stwierdzające, iż na terenie objętym wnioskiem nie planuje się realizacji inwestycji z zakresu planowanego układu drogowego co powoduje, iż Wydział pozytywnie opiniuje przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Niezależnie od powyższych wyjaśnień Kolegium przypomniało, że i ten parametr jako właściwy uznał w swym wyroku z dnia 07.02.2014r . Wojewódzki Sąd Administracyjny. Co do zarzutu, że organ I instancji nie przeanalizował i nie odniósł się do wymagań polegających na określeniu w decyzji liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, Kolegium stwierdziło, że w tym wypadku, tj. przy realizacji obiektu mieszkalnego jednorodzinnego, lokalizowanego na dużej nieruchomości, określenie takie nie jest wymagane, bowiem jest oczywistym, że może dotyczyć to jednego lub dwu miejsc postojowych, a taką ilość teren, na którym zlokalizowany będzie obiekt mieszkaniowy, w pełni zabezpieczy. Ponadto jak podaje orzecznictwo sądowo - administracyjne, ustalenie miejsc postojowych nie jest wymagane na tym etapie postępowania. Natomiast co do pominięcia w decyzji wytycznych co do sposobu zagospodarowania terenu, zawartych w Rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, Kolegium zwróciło uwagę, iż takie zalecenia zostały zawarte w Załączniku Nr 1 punkt II.2.a. Warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z 27.04.2001r.Prawo ochrony środowiska. Jeśli chodzi o warunki w zakresie ochrony zieleni, zostały one oparte o przepisy ustawy o ochronie przyrody obowiązujące w dacie orzekania przez organ I instancji. Ponieważ już po wydaniu kwestionowanej decyzji przepisy ustawy o ochronie przyrody w zakresie ochrony zieleni i zasad dotyczących ewentualnej wycinki drzew znajdujących się na terenie inwestycji uległy zmianie, Kolegium w tym zakresie, tzn. w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II. ppkt 2 lit. a pt: "pod względem ochrony zieleni" uchyliło decyzję organu I instancji. Na podstawie nowych przepisów ustawy o ochronie przyrody Kolegium orzekło w tym zakresie merytorycznie, wprowadzając do decyzji o warunkach zabudowy zapisy zgodne z aktualnym stanem prawnym regulującym ww. kwestię. Poza powyższym Kolegium nie dopatrzyło się niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Podsumowując Kolegium stwierdziło, iż wszelkie uzgodnienia, jakie organ uzyskał na etapie prowadzonego postępowania, zostały uwzględnione w treści rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów strony odwołującej Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Przyjmuje się, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi promesę dla pozwolenia na budowę i nie przesądza oczywiście, że inwestycja taka powstanie. W toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, ocenie organu podlegać będzie zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi. Organ administracji architektoniczno – budowlanej, działając na podstawie właściwych przepisów Prawa budowlanego dokona analizy, czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich - zwłaszcza jeżeli inwestycja zrealizowana może być w graniach działki inwestora. Jeżeli przedłożony projekt budowlany (projekt architektoniczno - budowlany i projekt zagospodarowania działki) będzie naruszał właściwe w sprawie przepisy Prawa budowlanego (np. zbliżenia do nieruchomości sąsiedniej), nie będzie możliwości pozytywnego załatwienia sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Spełnienie ściśle określonych przesłanek Prawa budowanego skutkować będzie dopiero wydaniem pozytywnej decyzji w sprawie. Kwestie zaciemnienia nieruchomości sąsiednich nie należą do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, że badana decyzja organu I instancji jest prawidłowa i orzekło jak w sentencji decyzji. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1.naruszenie art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne, poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji w sytuacji, gdy decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia wygasła z mocy samego prawa z dniem 1 stycznia 2018 r., co skutkuje nieważnością decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a to w związku z wydaniem decyzji przez organ II instancji mimo braku funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji organu I instancji będącej przedmiotem zaskarżenia. Ponadto decyzji zarzuciła: 2.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełniało wymogów określonych w opinii geologa powiatowego z dnia 8 stycznia 2013 roku, z dnia 14 stycznia 2013 roku oraz z dnia 18 kwietnia 2013 roku w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych, - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy pomimo, iż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego, - art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 54 u.p.z.p. w zw. z art 64 u.p.z.p. w zw. z art. 106 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że opinia Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. (dalej: ZIKIT) ma dla Prezydenta Miasta K. charakter wiążący i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji, mimo braku ustalenia czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne ma zapewnioną należytą obsługę komunikacyjną, - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełniało wymogów w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, - § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mimo określenia parametrów dachu w sposób niezgody z geometrią dachów występujących na obszarze analizowanym, - art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 roku, Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia 17 października 2006 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]) poprzez nieuwzględnienie, - art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 18 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozp. o warunkach technicznych) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy mimo nieustalenia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, w szczególności nieokreślenie niezbędnej liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, 3.naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a to: - art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy; - art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego; - 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak odpowiedniej weryfikacji ustaleń dokonanych przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w opinii z dnia 8 kwietnia 2014 roku; - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności wynikających z opinii ZIKIT z dnia 8 kwietnia 2014 roku, do czego organy zostały zobowiązane decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2015 roku. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwagi na wygaśnięcie z mocy prawa decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 13 września 2016 r. Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu skutkującego nieważnością zaskarżonej decyzji, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła opisane wyżej zarzuty, wskazując, że w myśl art. 546 ust. ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne decyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych. Dniem wejścia w życie powyższej ustawy był 1 stycznia 2018 r. Zgodnie z ust. 4 cytowanego przepisu do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wydanych na postawy art. 50 i 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisów art. 162 K.p.a. nie stosuje się. Zgodnie z art. 16 ust. 34 ustawy Prawo wodne, przez obszar szczególnego zagrożenia powodzią rozumie się w szczególności obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%. Zgodnie z informacjami zawartymi w Miejskim Systemie Informacji Przestrzennej K., część obszaru działki nr [...] obr. [...] znajduje się w obszarze zagrożenia powodzią od rzeki W. - prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi 1% - raz na 100 lat. Ww. okoliczności potwierdzone zostały także w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 13 września 2016 roku nr [...] - w załączniku nr 1 pkt II ppkt 6 wskazano, iż zgodnie z mapami zagrożenia powodziowego i mapami ryzyka powodziowego, sporządzonymi przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, część działek, na których zlokalizowana jest inwestycja znajduje się w obszarze zagrożenia powodzią od rzeki W. - w przypadku zaistnienia powodzi stuletniej oraz całkowitego zniszczenia obwałowań zalanie może wystąpić do rzędnej około 207,00 m n.p.m. W przytoczonym przepisie mowa jest o decyzjach dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego oraz o decyzjach o warunkach zabudowy, wydawanych na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego została wydana na podstawie przywołanych przepisów. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Zgodnie z jego dyspozycją takie decyzje wygasają z dniem wejścia w życie ustawy czyli z dniem 1 stycznia 2018 r. Decyzje te wygasają z mocy samego prawa, tym bardziej, że w tym przypadku nie ma zastosowania art. 162 K.p.a. Wygaśnięcie decyzji z mocy prawa oznacza, że decyzja zostaje, wskutek samego ziszczenia się określonego stanu, o którym mowa w art. 546 Prawa wodnego, wyeliminowana z obrotu prawnego. Z taką sytuacją – zdaniem strony skarżącej - mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wygaszona z mocy samego prawa. Przy tak jednoznacznie brzmiącej treści przepisu organ II instancji nie ma możliwości orzekać w sprawie merytorycznie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, gdyż z obrotu prawnego z mocy samego prawa została wyeliminowana decyzja, która była przedmiotem postępowania. Zgodnie z art. 156 § 1 ust 2 K.p.a. nieważna jest decyzja wydana bez postawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rażąco narusza prawo, a to na skutek merytorycznego rozpoznania skargi na decyzję Prezydenta Miasta K., która na skutek opisanych powyżej okoliczności w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji nie funkcjonowała w obrocie prawnym. Wobec wygaśnięcia z dniem 1 stycznia 2018 roku decyzji o warunkach zabudowy, brak było podstaw do merytorycznego orzeczenia w sprawie. Przechodząc do analizy treści decyzji SKO strona skarżąca wskazała, iż na podstawie przepisu art. 61 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich opisanych w ust. 1 pkt 1 do 5 warunków. Brak spełnienia którejkolwiek z przewidzianych tym przepisem przesłanek nakłada na organ obowiązek wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej z art. 61 u.p.z.p. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 lutego 2013 roku, sygn. II SA/Lu 1126/12, opubl. Legalis nr 648809). Skarżąca wskazała, że wobec niespełnienia przez planowaną inwestycję zasady tak zwanego "dobrego sąsiedztwa" wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., braku wystarczającego uzbrojenia terenu, a także wobec braku zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, organy zobligowane były do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto na podstawie przepisu art. 53 ust. 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w toku postępowania organ zobligowany jest do uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego m.in. z organem administracji geologicznej. Opinia wydana przez organ uzgadniający na podstawie art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ma dla organu charakter wiążący. Stanowisko powyższe potwierdza m.in. treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Lu 532/10 zgodnie z którym "Charakter uzgodnienia decyzji polega na stwierdzeniu, czy uzgadniana decyzja, ze względu na zadania publicznoprawne pozostające we właściwości organu uzgadniającego, może wejść do obrotu prawnego. Organ uzgadniający podejmuje zatem cząstkowe rozstrzygnięcie sprawy w ramach przyznanych mu kompetencji, a organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu uzgadniającym". W toku postępowania organ I instancji uzyskał uzgodnienie geologa powiatowego, które zostało wyrażone w pismach z dnia 10 kwietnia 2014 oraz 14 kwietnia 2014 roku. W uzgodnieniach tych geolog powiatowy wskazał, iż planowana inwestycja znajduje się w terenie, w którym występuje zagrożenie osuwania się mas ziemnych, co w rezultacie może prowadzić do utraty stateczności stoku. W tych warunkach zabudowa terenu i dodatkowe obciążenie podłoża obiektami budowlanymi mogą skutkować uruchomieniem procesów geodynamicznych. W związku ze wskazanymi powyżej właściwościami terenu organ uzgadniający wskazał, że zagospodarowanie wód opadowych z powierzchni szczelnych powinno nastąpić poprzez ich ujęcie w system kanalizacyjny i odprowadzenie do miejskiej sieci kanalizacji opadowej, rowu lub cieku. Jednocześnie organ wskazał, iż brak jest możliwości odprowadzania wód bezpośrednio do gruntu (np. przy wykorzystaniu studni chłonnych czy skrzyń rozsączających). W zaskarżonej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego organ wskazał, iż odprowadzanie wód opadowych jest możliwe w oparciu o rozwiązanie indywidualne, do szczelnego wybieralnego zbiornika retencyjnego umożliwiającego retencję wód opadowych oraz ograniczających odpływ wody z terenu inwestycji. Jednocześnie jednak organ stwierdza, iż w zakresie zminimalizowania zagrożenia wystąpienia zjawisk geodynamicznych, sposób odprowadzenia wód opadowych należy oprzeć o system kanalizacyjny i odprowadzenie wód do odbiornika (tj. rowu, cieku, kanalizacji). Jednocześnie, jak wynika z treści przedłożonej przez pełnomocnika inwestora aktualnej informacji Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółka Akcyjna z dnia 18 września 2015 roku, przeprowadzona przez MPWiK S.A. analiza hydrauliczna parametrów pracy ww. miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...] wykazała brak możliwości przyjęcia wód deszczowych z tego kanału z południowej i północnej części obszaru w rejonie tej ulicy. Ponadto MPWiK wskazuje, iż nie może przyjąć wód opadowych pochodzących z odwodnienia terenu planowanej inwestycji do ww. kanału ogólnospławnego Ř 60 cm w ul. [...]. Wobec tego inwestor nie ma możliwości zapewnienia należytego odwodnienia projektowanej inwestycji, co wobec ukształtowania terenu, może powodować zagrożenie osuwaniem się mas ziemnych z nieruchomości inwestora na działki sąsiednie. Tym samym w ocenie skarżącej istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego i z uwagi na brak spełnienia przez objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne przesłanki z art. 61 ust 1 pkt 3 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien podlegać oddaleniu w całości. Rozpatrując odwołanie strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się w zakresie powyższych zarzutów do zacytowania treści opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK oraz na ich podstawie do stwierdzenia, że ich treść jest zgodna z ustaleniami zawartymi w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 10 kwietnia 2013 roku, a co za tym idzie warunek powyższy został spełniony. Organ poniechał dokonania w tym zakresie jakiejkolwiek głębszej weryfikacji, mimo szeregu zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą. Z kolei, wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego, sposób zagospodarowania wód opadowych na terenie przedmiotowej nieruchomości jest niewystarczający dla zapewnienia należytego odwodnienia projektowanej inwestycji. Skarżąca podniosła, iż ustalając czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zakresie obsługi komunikacyjnej organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia, że "wnioskowany teren posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...]". Skarżąca podkreśliła, iż w przypadku gdy decyzje oraz uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wydaje ten sam organ, nie dochodzi do uzgodnienia w trybie przepisu art. 106 K.p.a. i organ wyraża swoje stanowisko wyłącznie w formie opinii. Opinia ta, jako pochodząca od innej komórki organizacyjnej tego samego organu, wchodzi w zakres materiału dowodowego w sprawie i podlega ocenie na tych samych zasadach, jak wszystkie inne dowody. W przeciwieństwie do uzgodnienia, opinia nie ma charakteru wiążącego. Organ zaniechał przeprowadzenia weryfikacji, czy obsługa komunikacyjna inwestycji przez istniejący zjazd na działkę [...] będzie możliwa i czy ten zjazd spełnia wymagania Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Stanowisko powyższe potwierdza m.in. treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 825/09 zgodnie z którym "przekształcenie zjazdu na kategorie generującą większe zagrożenia należy traktować, w myśl rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430), jako realizację nowego zjazdu (o określonej kategorii), z uwzględnieniem wszystkich wymagań, jakie się z tym wiążą". Skarżąca podniosła, iż zjazd na działkę nr [...] zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie zatoki autobusowej i jako taki nie spełnia wymagań § 77 i § 113 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Realizacja zamierzenia inwestycyjnego i zwiększenie natężenia ruchu w obrębie istniejącego zjazdu może spowodować zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu zarówno pieszego jak i kołowego. Istniejące uzbrojenie terenu/zjazd jest niewystarczające do należytej obsługi komunikacyjnej planowanego zamierzenia inwestycyjnego, zatem z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zostać w całości oddalony. Strona skarżąca wskazała ponadto, iż zgodnie z pismem ZIKIT z dnia 8 kwietnia 2014 roku "działka na której planowana jest inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwy terenowej pod planowaną [...], a zatem obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji może ulec zmianie". Zarząd równocześnie nie podał, na czym ta zmiana może polegać. Pismo to było przedmiotem analizy Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które w decyzji z dnia 15 września 2015 roku, na mocy której uchylona została poprzednia decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, wskazało, iż informacja ta stawia pod znakiem zapytania zapewnienie inwestycji odpowiedniej obsługi komunikacyjnej, a ustalenia te mogą się okazać nieadekwatne do stanu faktycznego powstałego w związku z realizacją Trasy [...]. SKO wskazało, iż kwestia ta powinna zostać wyjaśniona przez organ I instancji. Prezydent Miasta K. w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 13 września 2016 roku nie wykonał jednak powyższego wskazania. Organ I instancji ograniczył się bowiem do wskazania, iż zawarty w treści opinii zapis stanowi jedynie informację dla Inwestora o planowanej inwestycji miejskiej i brak jest podstaw do uznania, iż z użytego sformułowania wynika, że w przypadku realizacji Trasy [...]j zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem pozbawione zostanie dostępu do drogi publicznej lub uzbrojenie terenu w zakresie dróg będzie nie wystarczające dla planowanej zabudowy. Organ nie wskazał jednak, na jakiej podstawie oparł powyższe wnioski. W ocenie skarżącej uzasadnionym było wystąpienie przez organ do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z wnioskiem o udzielenie szczegółowych informacji dotyczących planowanego przebiegu Trasy [...] oraz rozważenie ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na działkę nr [...] w zakresie dostępu do drogi publicznej, a także uzbrojenia terenu. Wydanie przez organ I instancji decyzji ustalającej warunki zabudowy, mimo braku wcześniejszej szczegółowej analizy wpływu planowanej Trasy [...] na zapewnienie nieruchomości inwestora należytej obsługi komunikacyjnej, stanowi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a.. Ponadto na podstawie przepisu art. 53 ust. 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w toku postępowania organ zobligowany jest do uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego m.in. z zarządcą drogi. Opinia wydana przez organ uzgadniający na podstawie przepisu art. 106 § 1 K.p.a. ma dla organu charakter wiążący. W przypadku jednak, gdy decyzje oraz uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wydaje ten sam organ, nie dochodzi do uzgodnienia w trybie przepisu art. 106 K.p.a. i organ wyraża swe stanowisko wyłącznie w formie opinii. Opinia ta jako pochodząca od innej komórki organizacyjnej tego samego organu wchodzi w zakres materiału dowodowego w sprawie i podlega ocenie na tych samych zasadach, jak wszystkie inne dowody. W przeciwieństwie do uzgodnienia opinia nie ma charakteru wiążącego. W związku z powyższym organy zobowiązane były do dokonania samodzielnej oceny kwestii wystarczającego uzbrojenia terenu, zaś opinia ZIKIT stanowić mogła w tym zakresie jeden z dowodów branych pod uwagę przez organ w toku rozstrzygania sprawy. Organ poprzestał na tej opinii, nie dokonując samodzielnej oceny jej mocy dowodowej, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. Powyższą wadliwość powiela decyzja organu II instancji. Ponadto strona skarżąca podniosła, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogów z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może zostać wydana dla zamierzenia inwestycyjnego, które będzie stanowiło kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu nieruchomości sąsiednich. W niniejszej sprawie, jak skazał organ I instancji na str. 3 wyników analizy Urbanistyczno-Architektonicznej zabudowa jednorodzinna na obszarze analizowanym występuje w postaci dwukondygnacyjnego zespołu obiektów przykrytych dachami płaskimi. Objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne zakłada budowę budynku jednorodzinnego o dachu połaciowym, dwuspadowym, symetrycznym o kącie nachylenia od 15° do 35°. Znajdujące się w obszarze analizowanym budynki jednorodzinne nie posiadają dachów o geometrii zbliżonej do planowanego przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego, zatem przyjąć należy, iż w tym zakresie ww. zamierzenie nie stanowiło kontynuacji formy architektonicznej budynków mieszkalnych znajdujących się w obszarze analizowanym. Parametry dachu objętego wnioskiem zamierzenia organ i instancji ustalił z naruszeniem przepisu § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt, iż w obszarze analizowanym znajduje się jeden budynek, który posiada kąt nachylenia od 15° do 35°, nie jest wystarczający dla przyjęcia, iż projektowana inwestycja realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa, a więc stanowić będzie kontynuację zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Strona skarżąca wskazała ponadto, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ ponownie rozpatrujący sprawę na skutek decyzji kasacyjnej organu II instancji zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę okoliczności wskazanych mu w decyzji kasacyjnej. Prezydent zobowiązany był więc do uzasadnienia odejścia w przedmiotowej sprawie od ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy na rzecz nieprzekraczalnej. Kolegium wskazywało też na konieczność uzupełnienia opisu w zakresie geometrii dachów w badanym obszarze. Powyższe kwestie nie zostały przez organ I instancji wyjaśnione w dostatecznym stopniu. Zgodnie z pismem Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 14 kwietnia 2014 roku objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne znajduje się na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązuje Rozporządzenie nr [...] Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 654, poz. 3997). Zaskarżona decyzja orzekająca o ustaleniu warunków zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego nie uwzględnia wytycznych co do sposobu zagospodarowania nieruchomości wchodzących w zakres [...] Parku Krajobrazowego zawartych w ww. Rozporządzeniu nr 81/06 z dnia 17 października 2006 roku. W szczególności na obszarze objętej zamierzeniem inwestycyjnym nieruchomości obowiązuje zakaz: likwidowania i niszczenia zadrzewień, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, dokonywania zmian stosunków wodnych. Zgodnie z opinią Urzędu Miasta K. Wydział Kształtowania Środowiska z dnia 14 kwietnia 2014 roku, na działce nr [...] występują liczne drzewa ozdobne, między innymi: sosny, świerki, modrzewie, pozostałe drzewa i krzewy, w tym zadrzewienia śródpolne. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego będzie się wiązać z ich usunięciem, a to będzie stanowić naruszenie przepisu § 3 ust. 1 Rozporządzenia nr 81/06 z dnia 17 października 2006 roku. Ponadto zgodnie z opinią geologa powiatowego działka nr [...] położona jest w obszarze charakteryzującym się znacznymi deniwelacjami o nachyleniu terenu przekraczającym 12 %. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego, w tym w szczególności budowa garażu podziemnego, jak wynika z załączonej do wniosku koncepcji architektonicznej, będzie sią wiązała z koniecznością realizacji wykopu na głębokość co najmniej 3 m, co może skutkować uruchomieniem procesów geodynamicznych i będzie stanowić naruszenie zakazu realizacji prac zmiennych trwale zniekształcających rzeźbę terenu wprowadzonego w przepisie § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia nr 81/06 z dnia 17 października 2013 roku. Ze względu na lokalizację planowanej inwestycji na terenie [...] Parku Krajobrazowego należy przestrzegać szczególnych celów ochrony parku oraz wszelkich zakazów, a co za tym idzie należy również dążyć do zachowania istniejącego naturalnie ukształtowania terenu. Nie ulega wątpliwości, iż prowadzenie przez inwestora prac ziemnych koniecznych dla realizacji inwestycji, wpłynie negatywnie na istniejące naturalnie ukształtowanie terenu, w szczególności ze wzglądu na rodzaj gleb i podłoża. Organ I instancji nie uwzględnił ponadto wpływu realizacji objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego na walory krajobrazowe [...] Parku Krajobrazowego. Teren planowanego zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowany jest na wzgórzu [...]y. Ww. wzgórze jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów krajobrazu K., a zarazem podstawowym elementem [...] Parku Krajobrazowego, stanowiącym o jego charakterze i tych względów wymagającym szczególnej ochrony. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego spowoduje zakłócenie harmonii zastanych relacji przestrzennych i w sposób trwały obniży walory estetyczno-widokowe wzgórza [...]. Organ II instancji rozpatrując odwołanie wniesione przez skarżącą w żadnym stopniu nie odniósł się do wskazanych zarzutów, ograniczając się do stwierdzenia, iż zalecenia zostały zawarte w Załączniku Nr 1 punkt II.2.a. Warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zalecenia te nie realizują jednak całości warunków zawartych rozporządzeniu w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Organ nie przeanalizował także w żadnym stopniu, jaki wpływ na krajobraz Parku będzie miała realizacja przedmiotowej inwestycji. Ponadto organ pierwszej instancji w ogóle nie poddał analizie (nie zweryfikował) i nie odniósł się do wymagań wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 18 pkt 2 rozporządzenia o warunkach technicznych, w szczególności nie określono liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Nie sposób zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż w przypadku gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy budynku jednorodzinnego, nie ma potrzeby wskazywania liczby i sposobu urządzenia miejsc parkingowych. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zwalnia bowiem organu w tym zakresie z żadnych wymogów. Liczba i sposób urządzenia tych miejsc powinny być dostosowane, zgodnie z § 18 rozporządzenia, do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej i uwzględniać potrzeby zarówno stałych, jak i okresowych użytkowników takiej działki, w tym korzystających z jej zabudowy. W związku z powyższym w decyzji o warunkach zabudowy organ zobowiązany był do określenia ilości oraz usytuowania miejsc parkingowych przeznaczonych zarówno dla stałych, jak i okresowych użytkowników nieruchomości. Ponadto w niniejszej sprawie organ, utrzymując w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego, zaniechał przeprowadzenia weryfikacji, jaki wpływ na obsługę komunikacyjna inwestycji będzie mieć realizacja w jej bezpośrednim sąsiedztwie Trasy [...] Organ rozpatrując sprawę nie uwzględnił także okoliczności związanej z brakiem możliwości odprowadzania wody opadowej do kanalizacji zlokalizowanej w ul. [...]. Pominięcie w toku rozpatrywania sprawy przedstawianych przez stronę skarżącą twierdzeń stanowi – jej zdaniem - rażące naruszenie art. 8 w zw. z art. 11 K.p.a., art. 6 w zw. z art. 12 § 1 K.p.a.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. ustalającą warunki zabudowy dla "Budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na działkach nr [...] obr 16 K., wraz z obsługą komunikacyjną, przy ul. [...] w K.". Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że prawidłowe było wydanie rozstrzygnięcia jak w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji - doszedł do wniosku, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skargi nie uzasadniały usunięcia jej z obrotu prawnego. Bezspornym w sprawie było, że teren inwestycji określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono zasadnie postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy terenu następuje zasadniczo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w razie braku takiego aktu prawa miejscowego – w decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie to potwierdza brzmienie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Niekwestionowane było też spełnienie w sprawie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Powyższe nie budzi też wątpliwości Sądu. Formalna poprawność graficznych załączników do decyzji (zał. nr 2 i 4) również nie była kwestionowana. Istota zarzutów skargi opiera się na kwestionowaniu zaaprobowanych przez organy wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5 u.p.z.p. Trzeba podkreślić, że prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1542/09). Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi Sąd wskazuje, że zarzut nieważności zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i ustalonego przez organy stanu faktycznego. Uzasadniając ten zarzut strona skarżąca powołała się na treść art. 546 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, zgodnie z którym: "decyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy zmienianej w art. 497, dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2, lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (...)". Jak wynika z map znajdujących się w aktach sprawy oraz opinii Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego w opinii z 24 lipca 2015 r. i 27 czerwca 2016 r. w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią, teren objęty decyzją o warunkach zabudowy nie jest szczególnie zagrożony powodzią, nie znajduje się także w odległości mniejszej niż 50 metrów od stopy wału przeciwpowodziowego. Należy tu wskazać, że zgodnie z definicją zawartą w nowym Prawie wodnym, które weszło w życie 1 stycznia 2018 r., do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią zalicza się przede wszystkim obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1 proc. oraz obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10 proc. W badanej sprawie w opinii Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzenia Kryzysowego przelanie się rzeki W. przez obwałowania wystąpi w przypadku zaistnienia powodzi 500-letniej (Q 0,2 %) natomiast przy wystąpieniu powodzi stuletniej (Q 1%) oraz całkowitym zniszczeniu obwałowań zalanie może nastąpić do rzędnej ok. 207,10 m n.p.m. Tym samym, przy wystąpieniu powodzi stuletniej, bez zniszczenia obwałowań teren wskazany w decyzji o warunkach zabudowy nie zostanie zalany. Natomiast przepis na który powołuje się strona skarżąca, a to art. 546 ust. 1 ustawy Prawo wodne odnosi się do art. 169 ust. 2 pkt 2, lecz kwestie dotyczące uszkodzenia wałów zawarte są w art. 169 ust. 2 pkt 3 ustawy. Dlatego też, w świetle dokonanych uzgodnień, na które powołuje się sama strona skarżąca, jedynie w przypadku wystąpienia powodzi stuletniej wraz z całkowitym zniszczeniem wałów, może dojść do zalania części nieruchomości objętych zaskarżona decyzją co powoduje, iż nie można uznać, że działki objęte planowanym zainwestowaniem znajdują się w terenie, gdzie prawdopodobieństwo zaistnienia powodzi jest wysokie, co tym samym prowadzi do konkluzji, że dyrektywa zawarta w art. 546 ust. 1 w zw. z art. 169 ust. 2 pkt 2 prawa wodnego nie znajdzie zastosowania w sprawie. Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skargi należy podkreślić, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przez podmiot uprawniony, przy czym na organie spoczywa - wynikający z art. 80 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. - obowiązek dokonania oceny takowej analizy pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, w jaki ocenić należy każdy dowód z opinii biegłego (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Kr 49/10). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie", zostały określone parametry tej zabudowy tj. linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu oraz sposób ustalenia tych parametrów w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno - architektoniczną. Analizę urbanistyczno - architektoniczną sporządza uprawniony architekt - urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ, a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji. Organ ma obowiązek przeprowadzenia pełnej kontroli sporządzonej w sprawie analizy, która stanowi merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku, co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2012 r., sygn. II OSK 1252/11). Takie opracowanie zostało w niniejszej sprawie prawidłowo sporządzone przez osobę uprawnioną do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. W niniejszej sprawie – wbrew stanowisku strony skarżącej - warunki, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zostały spełnione, a tym samym brak było podstaw, by odmówić ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje się ponadto po uzgodnieniu z właściwymi organami, o czym stanowi art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W rozpatrywanej sprawie uzyskano stosowne opinie i uzgodnienia. Wyjaśnić jednocześnie należy, że ustalenie szczegółowych rozwiązań projektowych dotyczących planowanego zamierzenia na etapie ustalania warunków zabudowy prowadziłoby do pokrywania się zakresów postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem ustawodawca wyraźnie oddzielił te dwa postępowania spełniające dwie odmienne funkcje. Decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi dla przyszłego inwestora pewne ogólne określenie rodzaju inwestycji możliwej do zrealizowania na danym terenie. Konkretne i definitywne ustalenia dotyczące szczegółowych rozwiązań technicznych planowanej inwestycji zagospodarowania będą miały miejsce na kolejnym etapie realizacyjnymi, czyli przy ubieganiu się inwestora o pozwolenie na budowę, kiedy to inwestor będzie dysponował stosownym projektem budowlanym oraz planem zagospodarowania terenu. Dopiero na tym etapie dojdzie do definitywnego sprecyzowania kształtu projektowanej inwestycji. Należy pamiętać, iż organ administracyjny udzielający pozwolenia na budowę bada m.in. czy przedstawiony wraz wnioskiem projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W pierwszej kolejności należało zbadać spełnienie przez zamierzoną inwestycję przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Weryfikacja w tym zakresie jest pozytywna. Planowana zabudowa będzie stanowić kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich, tj. na działkach nr [...], [...] – dostępnych z tej samej drogi publicznej ul. [...] oraz na stanowiącej część terenu objętego wnioskiem działce nr [...] obr. [...], co znalazło wyraz w wynikach analizy. W ramach zamierzonej inwestycji przewidziano budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że wbrew zarzutom skargi, teren inwestycji oznaczony jako dz. nr [...] obr. [...]. ewid. K., posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...] w K., co stanowi spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.. Należy przy tym zauważyć, że nie jest przedmiotem kontrolowanej decyzji budowa zjazdu, wobec czego zarzuty skargi dotyczące braku oceny zjazdy z punktu widzenia warunków technicznych nie mogą zostać uznane za zasadne. Wskazane przez stronę skarżącą przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie mogą być brane pod uwagę na obecnym etapie postępowania; kwestia ta będzie podlegać ustaleniom organów budowalnych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania o udzielnie pozwolenia na budowę. Ponadto, jak wynika z pisma zarządcy drogi - ZIKiT-u, z 8 kwietnia 2014 r. (k. 45 akt adm.), obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji od drogi publicznej – ul. [...] w K. – poprzez istniejący zjazd na teren inwestycji. Pismo to zawiera także inne wskazania dla decyzji WZ, które zostały spełnione. ZIKiT pozytywnie zaopiniował to zamierzenie inwestycyjne. Nadto, co wynika z pisma Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta K. z 1 kwietnia 2016 r. (karta 162 akt adm.) na terenie objętym wnioskiem nie planuje się realizacji inwestycji z zakresu planowanego układu drogowego, co powoduje, iż Wydział pozytywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Brak jest podstaw do negatywnej oceny tych opinii, jak tego chciałaby strona skarżąca. Należało uznać także, że istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z pkt 4 lit. a Załącznika nr 1 do decyzji zaopatrzenie w energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie są także zasadne zarzuty skargi, a podnoszone wcześniej w odwołaniu, dotyczące braku w decyzji organu I instancji wymogów zawartych w opinii geologa powiatowego z dnia 8 stycznia 2013r., 14 stycznia 2013r. i 18 kwietnia 2013r. w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych. W zakresie ustaleń decyzji dotyczących geologii, w jej Załączniku nr 1, w pkt II.2.a w podtytule Geologia stwierdzono, że w związku z lokalizacją na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, planowana inwestycja została uzgodniona z organem administracji geologicznej, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5a u.p.z.p., pismem z 10 kwietnia 2014r. i warunki uzgodnienia zostały zamieszczone w punkcie nr 6. Należy wskazać, że w ww. Załączniku nr 1 w pkt II.6 w podtytule Ustalenia dotyczące granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, który to punkt powstał na podstawie opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 10 kwietnia 2013r., uzupełnionej w dniu 1 lipca 2016r. oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z 27 czerwca 2016r., w zakresie ścieków sanitarnych, stwierdzono (...) "zagospodarowanie ścieków sanitarnych poprzez ujęcie ich w system kanalizacji sanitarnej i odprowadzenie do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z warunkami MPWiK z dnia 10.12.2012r. (uzgodnienie - karta nr 20 akt sprawy). W zakresie wód opadowych stwierdzono (...) "zagospodarowanie wód opadowych z powierzchni szczelnych poprzez ujęcie w system kanalizacyjny i odprowadzenie do szczelnego wybieralnego zbiornika retencyjnego umożliwiającego retencje wód opadowych oraz ograniczających odpływ wody z terenu inwestycji. Z uwagi na fakt, iż zastosowanie tego rozwiązania może jedynie zminimalizować zagrożenie osuwania się mas ziemnych należy : -obliczyć niezbędną wielkość zbiornika mając na uwadze m. innymi czynniki : powierzchnia rzutu poziomego powierzchni szczelnych, współczynnik materiałów powierzchni szczelnych, średnia wielkość opadów w danym rejonie, -uzależnić realizację zbiornika retencyjnego od wyników badań podłoża gruntowego (skuteczność stoku), które powinny dowieść możliwości bezpiecznego obciążania statycznego i dynamicznego zbocza, w tym m. innymi przez budynek mieszkalny, zbiornik retencyjny(wody opadowe), -wykluczenie odprowadzania wód bezpośrednio do gruntu (np. przy wykorzystaniu studni chłonnych czy skrzyń rozsączających ) (....)". Zasadnie Kolegium stwierdziło, że powyższa treść jest zgodna z ustaleniami zawartymi w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 10 kwietnia 2014r. Nadto w piśmie tym stwierdzono, że Wydział uzgadnia planowaną inwestycję pod warunkiem uwzględnienia powyższych uwag w decyzji. Zatem warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. należy uznać za spełniony. Również zarzut strony skarżącej, że w świetle pisma MPWiK z dnia 18 września 2015r. nie ma możliwości należytego odwodnienia projektowanej inwestycji z racji braku możliwości przyjęcia tych wód do miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej, jest niezasadny, gdyż problem odprowadzenia wód opadowych został, zgodnie z sugestią zawartą w cyt. wyżej piśmie MPWiK, przedstawiony jako sposób zagospodarowania wód opadowych na terenie przedmiotowej nieruchomości. Ten indywidualny sposób zagospodarowania przedstawiony jest w przywoływanym pkt II.6 Załącznika nr 1. Sąd zwraca przy tym uwagę, że na etapie występowania o ustalenie warunków zabudowy wystarczające jest posiadanie przez inwestora zapewnienia jednostki świadczącej dane usługi (warunki dostawy mediów), że umowa na świadczenie tych usług zostanie w przyszłości zawarta. Na gruncie art. 61 ust. 5 u.p.z.p. jest istotne, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o tym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawniona jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 672/09). Zdaniem Sądu dla spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zakresie mediów w pełni wystarczające jest oświadczenie dostarczycieli mediów o tym, że ich zapewnienie dla planowanej inwestycji jest w pełni realne (por. wyrok NSA z 22 października 2009 r. sygn. II OSK 1642/08). Przechodząc do oceny ustalonych analizą parametrów nowej zabudowy należy w pierwszej kolejności podkreślić, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jako wartość podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności, a to oznacza odejście od rygorystycznej wykładni przepisów tej ustawy. Na takim założeniu oparta jest regulacja prawna rozporządzenia, przez dopuszczenie odstępstw od ustanowionych podstawowych wymogów (por. wyrok NSA z 15 marca 2018 r., sygn. II OSK 2240/17). Sposób ustalania wymagań dotyczących wnioskowanej zabudowy i zagospodarowania terenu został uszczegółowiony w przywołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), w którym określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Stosownie do § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę sytuacji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie możliwości spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia, obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami wykreślonymi na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., stosowanej do postępowania dotyczącego wydawanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (art. 64 ww. ustawy), objęty wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy, którego funkcję i cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W toku kontrolowanego postępowania została sporządzona wyczerpująca analiza urbanistyczno-architektoniczna, w której określono obszar zgodnie z § 3 rozporządzenia, a następnie słusznie ustalono, że w analizowanym obszarze istnieją działki sąsiednie nr [...], [...], [...] – dostępne z tej samej drogi publicznej ul. [...] oraz stanowiąca część terenu objętego wnioskiem działka nr [...] obr. [...], pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Należycie wyznaczono również obszar analizy wokół terenu inwestycji, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Autorka analizy właściwie uzasadniła przyjęty obszar analizy. W oparciu o tak właściwie wyznaczony obszar analizy prawidłowo stwierdzono, że planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Parametry urbanistyczne zostały ustalone rzetelnie, na podstawie weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. W analizie zostały przedstawione w sposób prawidłowy średnie wskaźniki i parametry ustalane w warunkach zabudowy, a następnie, dążąc do zharmonizowania wnioskowanej inwestycji z zastaną zabudową, niektóre wskaźniki i parametry ustalone zostały "w inny sposób", tj. z odstępstwami od sposobów wskazanych w rozporządzeniu jako podstawowe. Nie narusza to jednak przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego, w którym dopuszczono możliwość innego wyznaczenia linii nowej zabudowy (§ 4 punkt 4, wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (§ 5 punkt 2), parametrów dot. wysokości (§ 7 punkt 4), jednak pod warunkiem, że wynika to z analizy. Należy podkreślić, że w decyzji o warunkach zabudowy nie określa się usytuowania wnioskowanego budynku, a jedynie wyznacza się obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 rozporządzenia). Przepis ten określa także sposób wyznaczenia linii w sytuacji gdy istniejąca zabudowa przebiega "uskokowo" (ust. 3) oraz dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii jeśli wynika to z analizy (ust. 4). W ocenie Sądu warunek ten został spełniony i przekonująco uzasadniony w analizie. Linię zabudowy ustalono w oparciu o przeprowadzona analizę i jej wyniki z odstępstwem zgodnie z § 4 pkt 4 rozporządzenia, w odległości 30 m od granicy z działką drogową nr [...], co szczegółowo uzasadniono w analizie, a następnie w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Należy tu wskazać, że organ odwoławczy w swojej decyzji na str. 6 – 8 szczegółowo omówił i uzasadnił przyjęte w warunkach zabudowy parametry, co Sąd w pełni akceptuje, nie widząc – także po analizie zarzutów skargi - podstaw do uznania tych rozważań organu odwoławczego za nieprawidłowe. Co do kwestionowanej w skardze geometrii dachu ustalonej przez organ w oparciu o przepis § 8 rozporządzenia należy zauważyć, że w wynikach analizy wskazano, że w analizowanym obszarze dominują dachy płaskie o kącie nachylenia połaci dachowych do około 15°, obecne są mniej liczne dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych od około 15° do około 35° z doświetleniami w formie okien połaciowych; całkowite gabaryty budynków nie przekraczają około 10 m. Przeprowadzona analiza wykazała, że dla projektowanej zabudowy należy ustalić geometrię dachu w następujący sposób: dach połaciowy, dwuspadowy, symetryczny, o kącie nachylenia połaci od 15° do 35° o głównej kalenicy w układzie zbliżonym do równoległego i/lub prostopadłego w stosunku do frontu działki nr [...], z możliwością zastosowania okien połaciowych jako form doświetlenia poddasza. Pomimo braku lukarn w obszarze analizowanym, z punktu widzenia ładu przestrzennego nie znajduje się przeciwwskazań dla wprowadzenia ich w przedmiotowej inwestycji. W samej analizie analizator wskazał natomiast, że proponowany przez inwestora kąt nachylenia głównych połaci dachowych - około 15° - jest niewielki i nawiązuje do większości dachów wypłaszczonych dominujących w analizowanym obszarze. Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję, nie znalazł zatem podstaw, by kwestionować ten parametr i uznał, że nie doszło do ustalenia geometrii dachu w sposób niezgodny z geometrią dachów występujących w obszarze. Ustalony parametr geometrii dachu pozwoli w tym zakresie na kontynuowanie i nawiązanie do architektury występującej w obszarze analizy. Nie jest także uzasadniony zarzut skargi naruszenia "art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 18 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozp. o warunkach technicznych) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy mimo nieustalenia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, w szczególności nieokreślenie niezbędnej liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych". Zgodnie z obowiązującym w niniejszej sprawie, a dotyczącym zapewnienia miejsc postojowych, brzmieniem § 18 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1); liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Należy zaakcentować, że mając na uwadze treść ww. przepisu obowiązek ustalenia miejsc postojowych realizuje się poprzez ich urządzenie - stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Program Obsługi Parkingowej Dla Miasta K. przewiduje dla budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej na jeden dom min. 1, max. 2 miejsca postojowe. Kolegium stwierdziło, że w tym wypadku, tj. przy realizacji obiektu mieszkalnego jednorodzinnego, lokalizowanego na dużej nieruchomości, określenie takie nie jest wymagane, bowiem jest oczywistym, że może dotyczyć to jednego lub dwu miejsc postojowych. Takie stanowisko organu jest, zdaniem Sądu, całkowicie racjonalne – mając na względzie, że warunki zabudowy dotyczą stosunkowo niewielkiej inwestycji. Dodatkowo należy zauważyć, że w decyzji ustalono wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej oraz nowoprojektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] - na poziomie od 17% do 18%. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustalono w wysokości min. 70%. Zatem taką ilość miejsc postojowych teren, na którym zlokalizowany będzie budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący, w pełni zabezpieczy. Ponadto, co należy także zauważyć, jedna z linii orzeczniczych podaje, że ustalenie miejsc postojowych nie jest wymagane na tym etapie postępowania, lecz na etapie pozwolenia na budowę. Natomiast co do zarzuty skargi pominięcia w decyzji wytycznych co do sposobu zagospodarowania terenu, zawartych w Rozporządzeniu nr 81/06 Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, należy zauważyć, że takie zalecenia zostały zawarte w Załączniku Nr 1 punkt II.2.a. Warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Jeśli zaś chodzi o warunki w zakresie ochrony zieleni, zostały one oparte o przepisy ustawy o ochronie przyrody obowiązujące w dacie orzekania przez organ I instancji. Ponieważ już po wydaniu kwestionowanej decyzji przepisy ustawy o ochronie przyrody w zakresie ochrony zieleni i zasad dotyczących ewentualnej wycinki drzew znajdujących się na terenie inwestycji uległy zmianie, zatem zasadnie Kolegium w tym zakresie, tzn. w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II. ppkt 2 lit. a pt: "pod względem ochrony zieleni" uchyliło decyzję organu I instancji. Na podstawie nowych przepisów ustawy o ochronie przyrody Kolegium orzekło w tym zakresie merytorycznie, wprowadzając do decyzji o warunkach zabudowy zapisy zgodne z aktualnym stanem prawnym regulującym ww. kwestię. Podsumowując należy wskazać, że niezasadne są zarzuty skargi, bowiem ustalenia warunków zabudowy zostały szczegółowo przedstawione w decyzji organu I instancji, opartej na kompletnej analizie urbanistyczno - architektonicznej, a następnie były przedmiotem ponownego szczegółowego badania w postępowaniu przed organem odwoławczym, który dokonał stosownej korekty oraz odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów odwołania. Wszystkie powyższe motywy sprawiły, że Sąd uznał zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą za odpowiadające prawu. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa uznając, że w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Wyjaśnienia organów są wyczerpujące i wszechstronne, a sporządzona analiza jest kompletna, określając przy tym w sposób szczegółowy cechy zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wymogi zarówno materialne, jak i formalne z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tej sytuacji organy administracji publicznej były zobowiązane do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Niezasadne w świetle powyższego okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna jest prawidłowa i spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia, mogąc stanowić podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy. W żadnym razie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., a w konsekwencji także do naruszenia art. 138 K.p.a., a organ procedował zgodnie z przepisami i z poszanowaniem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z tych względów Sąd oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..