II SA/Lu 532/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] mocą której na wniosek S. i P. – B. A. spółka z o.o., ustalono warunki zabudowy dla realizacji budynku usługowo - mieszkalnego na dz. nr 54 obręb: 36 – Ś., arkusz: 5, położonej przy ul. P. 13A w L. Wniosek o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji wniosła B. B., współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości nr 53/3, podnosząc, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zawartym w postanowieniu z dnia [...]. Stwierdził on wówczas, że inwestycja jest zgodna z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych oraz warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień, a decyzja spełnia wymagania zawarte we wniosku. Zdaniem strony stanowisko to jest błędne. Organ skupił się bowiem wyłącznie na ocenie możliwości realizacji inwestycji na działce nr 54 jedynie z powodu wpisania tego terenu do rejestru zabytków. Pominął natomiast tak istotną okoliczność, jak fakt, że ustalone warunki zabudowy dotyczą projektowanego budynku usługowo - mieszkalnego, który miałby być realizowany na granicy sąsiedniej działki 53/3. Tymczasem działka ta jest zabudowana obiektem wpisanym do rejestru zabytków a realizacja inwestycji będzie miała wpływ na jego stan. Zaznaczyła, że granica pomiędzy działkami 54 i 53/3 przebiega przy południowej ścianie obiektu zabytkowego, po jego południowym licu, co oznacza, że cała jego południowa ściana, jest częścią obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Postępując zgodnie z warunkami zabudowy ścianę obiektu wpisanego do rejestru zabytków należy zamurować, nie bacząc, że w ścianie tej znajdują się okna i drzwi wychodzące na działkę nr 54. W opinii wnioskodawczyni, decyzja ta jest niezgodna z przepisem odrębnym art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, którego treść wnioskodawczyni przytoczyła i jednocześnie powołała się na art. 36 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Podkreśliła, że ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ani żaden inny przepis obowiązującego prawa nie dopuszcza działania z urzędu w sprawie zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Istnieje natomiast obowiązek uzgadniania wszelkich remontów, modernizacji i adaptacji tego obiektu. Zaznaczyła, że realizacja planowanej inwestycji wiązałaby się z wprowadzeniem znacznych zmian w substancji zabytkowej budynku. Akcentowała, że w sprawie bez znaczenia jest, iż okna i drzwi w obiekcie zabytkowym zostały wykonane wtórnie dla potrzeb funkcjonującej w tych pomieszczeniach kawiarni, skoro stan taki istniał w dniu wpisania kamienicy do rejestru zabytków i podlega ochronie prawnej. Nie oznacza to jednak, że nie można ich zamurować, lecz możliwe jest to przy zachowaniu obowiązujących reguł i wyłącznie na podstawie pozwolenia wydanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, po uprzednim rozpatrzeniu wniosku złożonego przez legitymowane osoby. Wnioskodawczyni zwróciła także uwagę, że decyzja ustalająca warunki zabudowy, stosownie do art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a pośrednio także organ zajmujący się ochroną zabytków. Ma on bowiem, zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zająć wyprzedzające stanowisko i udzielić pozwolenia na prowadzenia robót budowlanych, przyjmując jako podstawę art. 36 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ze względu na to, że postanowienie konserwatorskie nie może pozostawać w sprzeczności z decyzją ustalającą warunki zabudowy, wyznaczającą dopuszczalny zakres inwestycji, za podstawę prawną udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, organ ochrony zabytków musi przyjąć art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, sanując tym samym działania organu pierwszej instancji. Wnioskodawczyni dodała, że działania podejmowane przy zabytku na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie są tożsame z prowadzeniem robót budowlanych na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 czy pkt 2, o czym rozstrzyga art. 36 ust. 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium stwierdziło, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż wydając tą decyzję naruszono art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Świadczy o tym analiza tekstowa i graficzna uwarunkowań zagospodarowania terenu. Kolegium podniosła również, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Kultury z dnia 20 czerwca 2005 r. Z treści postanowienia uzgodnieniowego wynika, że organ I instancji, wydając to postanowienie miał świadomość, iż kamienica z oficyną położona przy ul. K. 6 wpisana została w dniu [...] do rejestru zabytków województwa l. pod numerem A/1028. Kolegium zauważyło, że w ocenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków fakt ten nie stoi na przeszkodzie w ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr 54. Kolegium stwierdziło, że Prezydent Miasta ustalając warunki zabudowy był związany ostatecznym postanowieniem uzgodnieniowym i nie mógł go kwestionować, dopóki znajdowało się ono w obrocie prawnym. Kolegium podniosło ponadto, że objęta wnioskiem decyzja ustalająca warunki zabudowy posiada uzasadnienie faktyczne i prawne oraz daje odpowiedź na pytanie, czy zamierzona inwestycja może być zrealizowana na działce nr 54 położone przy ul. P. 13A. Decyzja ta wskazuje, że zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy działki nr 53/3, na której zlokalizowana jest kamienica położona przy ul. K. 6, wpisana do rejestru zabytków pod numerem A/1028. Decyzja ta nie dotyczy żadnych prac budowlanych, które miałyby być podejmowane przy tej kamienicy. Dlatego nie może być tu mowy o naruszeniu art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko. Dodatkowo zaznaczono, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] nie udzielił pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na działce nr 54. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. B. zażądała uchylenia tej decyzji oraz stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła decyzji ustalającej warunki zabudowy, że wydana została z rażącym naruszaniem prawa czyli, iż w tym przypadku zachodzi podstawa stwierdzenia nieważności unormowana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżonej decyzji zarzuciła natomiast, że wydana została z naruszeniem art. 7 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem ustalenie stanu faktycznego sprawy; art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego przed wydaniem decyzji oraz art. 8 i 9 k.p.a. w związku z art. 156 k.p.a. poprzez faktyczną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skarżąca wskazała, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z tych warunków jest zasada dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie przestrzegania ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powstająca bowiem nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej zabudowy już istniejącej. Z tych powodów określenie charakterystyki urbanistycznej jest jednym z obowiązków organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Określenie charakterystyki urbanistycznej powinno stanowić jeden z elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skarżąca stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga położenie planowanej inwestycji, a tym samym to, jaki obszar powinien być wyznaczony do analizy i w konsekwencji poddany tej analizie. Wyjaśnienia wymaga więc to, czy wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy w sposób prawidłowy dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wprawdzie, dowodziła skarżąca, decyzja o warunkach zabudowy została wydana po uzgodnieniu z konserwatorem zabytków, to jednak istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do nieuwzględnienia faktu, że warunki dotyczą projektowanego budynku, który miałby być zrealizowany na granicy z nieruchomością zabudowaną kamienicą, wpisaną do rejestru zabytków. Konsekwencją tego jest to, że ściana budynku wpisanego do rejestru zabytków byłaby zamurowana nie bacząc, że znajdują się w niej okna i drzwi wychodzące na działkę nr 54. Kamienica ta jest zaś zabytkiem w rozumieniu art. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i objęta jest ochroną konserwatorską. Brak natomiast uzgodnienia obejmującego problematykę zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru zabytków prowadzi do obejścia prawa. Według skarżącej bez znaczenia jest przy tym, że w zabytkowej kamienicy wykute zostały drzwi i okna, gdyż stan taki istniał już w dniu wpisania kamienicy do rejestru zabytków. Podała, iż obowiązkiem właściwych organów administracji publicznej w sytuacji analogicznej do tej, która ma miejsce w sprawie niniejszej jest podejmowanie z urzędu działań mających na celu ochronę substancji zabytkowej. Obowiązek podejmowania działań mających na celu ochronę substancji zabytkowej przekłada się również na działania podejmowane w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego jak i działania z zakresu ochrony środowiska. W ocenie skarżącej w sprawie niniejszej Prezydent Miasta wykonał ciążący na nim obowiązek niezgodnie z przepisami prawa. W przesłanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy zawarte zostały bowiem jedynie wymogi dotyczące zasad ochrony zabytkowego układu urbanistycznego i tylko w takim zakresie zostało to uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Twierdzenie zaś Kolegium, że organ ten miał świadomość dotyczącą tego, że kamienica jest wpisana do rejestru zabytków ma jedynie charakter polemiczny. Skarżąca podkreśliła również, że zaangażowane w sprawę organy administracji mogą z urzędu wszcząć w sprawie postępowanieo wznowienie postępowania oraz, iż złożyła stosowny wniosek w tym zakresie do Ministra Kultury. W odpowiedzi na skargę Kolegium, wnosząc o jej oddalenie podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych jest nadzwyczajnym, wyjątkowym środkiem weryfikacji takich rozstrzygnięć, stanowiącym odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, zasady trwałości decyzji. Stąd też utrwalony jest pogląd, według którego z rażącym naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt.2 kpa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (wyroki NSA z 4 lipca 1996 r. II SA 1621/95, z 31 stycznia 1994 r. II SA 771/93 , 9 września 1989r II SA 1249/97 Legalis oraz wyroki Sądu Najwyższego z 22 października 1987 r. III CRN 314/87 publ. OSP z. 1 z 1989 r., poz. 4 i z 16 lutego 1994 r. III ARN 1/94 publ. OSN z. 1 z 1994 r. poz. 1). Inaczej mówiąc rażące naruszenie prawa to naruszenie wyraźnej, nie budzącej wątpliwości normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego. Oczywistość naruszenia prawa polega na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną Obowiązkiem zaś organu stwierdzającemu nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ocenił jako rażące (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92 i V SA 436-466/92 ). Na tak rozumiane pojęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt.2 kpa wskazywał także Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 18 listopada 1993r ( III ARN 56/93 OSNC 1994/5/116 ) podkreślił, że rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze (uzasadnia ją bowiem w konkretnej sprawie odstąpienie od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych), wymagającym przeprowadzenia szczególnie wnikliwego postępowania, uwzględniającego w pełni przepisy art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., a także wypełniającego zawarte w art. 1 Konstytucji RP wskazanie o stosowaniu w praktyce zasad demokratycznego państwa prawnego i udowodnienia, dlaczego uznano je w konkretnej sprawie za rażące. W rozpoznawanej sprawie uzasadnione jest przekonanie, że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy nie tylko nie dopuścił się naruszenia prawa kwalifikowanego jako rażące, ale trudno uznać, aby w ogóle doszło do jego naruszenia. Zgodnie z art. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zmianami ) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy jest ona zgodna z przepisami łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Według natomiast art. 53 ust.4 pkt.2 w związku z art. 64 tej ustawy, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków Uzyskanie tego uzgodnienia poprzedzać musi wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jest to więc uzgodnienie, którego tryb wydania normuje art. 106 § 1 do 6 kpa. W sprawie niniejszej bezsporne jest to, że kamienica z oficyną położona przy ul. Kołłątaja 6 wpisana jest do rejestru zabytków województwa l. pod numerem A/1028 i stanowi współwłasność skarżącej jak i to, iż w kamienicy tej przed wpisaniem jej do rejestru zabytków wybite zostały okna i drzwi. Poza sporem pozostaje również, że działka, na której znajduje się ta kamienica, graniczy z działką nr 54, objętą w dacie rozstrzygania ochroną konserwatorską, na której realizowana ma być inwestycja. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] wydanym w trybie art. 106 kpa uzgodnił projekt wspomnianej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a postanowieniem z dnia [...] Minister Kultury rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. Zwrócić należy uwagę, że charakter uzgodnienia decyzji polega na stwierdzeniu, czy uzgadniana decyzja, ze względu na zadania publicznoprawne pozostające we właściwości organu uzgadniającego, może wejść do obrotu prawnego. Organ uzgadniający podejmuje zatem cząstkowe rozstrzygnięcie sprawy w ramach przyznanych mu kompetencji, a organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu uzgadniającym. Nie ma więc wątpliwości, że zarówno decyzja o warunkach zabudowy jak i poprzedzające ją postanowienie uzgadniające mają swój własny odrębny byt procesowy (por. tezę 1 wyroku NSA z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1207/06 – Lex nr 372491). Konsekwencją tego, że postanowienie uzgadniające jak i decyzja o warunkach zabudowy stanowią odrębny byt procesowy jest to, że odrębny jest także tryb ich wzruszenia (por. tezę 1 wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06 – Lex nr 340121). Tym samym stwierdzić należy, że nie można uzyskać rezultatu w postaci stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy poprzez negowanie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nawet przez zarzucanie mu błędne określenie zakresu uzgodnienia, do czego, zdaje się, zmierza skarżąca. Efekt ten mógłby ewentualnie zostać osiągnięty jedynie po wzruszeniu postanowienia uzgodnieniowego, co jednak nie może mieć miejsca w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności samej decyzji. Podkreślić przy tym trzeba, że nawet wadliwość postępowania uzgodnieniowego nie skutkuje automatyczną wadliwością postępowania zakończonego decyzją ostateczną (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 239/08 – Lex nr 515197). Taka sytuacja ma miejsce dlatego, że organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy nie ma możliwości sprawdzenia czy zweryfikowania postanowienia uzgadniającego (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2005 r., sygn. akt II OSK 69/05 – Lex nr 194983). Wręcz przeciwnie. Stanowisko zawarte w postanowieniu uzgadniającym wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy dopóki, jak już wyjaśniono, w stosownym trybie postanowienie uzgadniające nie zostanie usunięte z obrotu prawnego. Zauważyć jednocześnie należy, że Kolegium badając decyzję o warunkach zabudowy uwzględniło okoliczność wpisania kamienicy do rejestru zabytków województwa l. Kolegium ustaliło również, iż powyższa decyzja wydana została przez organ rzeczowo właściwy, posiada podstawę prawną, nie dotyczy sprawy, która byłaby uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną i nie została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w tej sprawie. Analiza decyzji o warunkach zabudowy nie wskazuje również, aby dotknięta była ona innymi wadami skutkującymi jej nieważnością. Z tych powodów brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 8, 9, 77 i 156 k.p.a. Przypomnieć należy, że w postępowaniu nieważnościowym dokonuje się oceny ważności decyzji administracyjnej w oparciu o zgromadzony przed jej wydaniem materiał dowodowy i na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Zasadą jest zatem, że organ administracji publicznej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie gromadzi nowych dowodów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 830/09 - Legalis). Organ ten ma jednak w postępowaniu o stwierdzenie nieważności obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem jest ustalenie, czy stan faktyczny przyjęty przy wydaniu decyzji będącej przedmiotem postępowania "nieważnościowego" odpowiada prawdzie w świetle istniejącego w sprawie materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 845/06 – Lex nr 344539). Tylko w takim kontekście można więc w rozpoznawanej sprawie rozważać naruszenie przez Kolegium przy wydaniu zaskarżonej decyzji art. 7 i 77 kpa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wnosić należy, iż decyzja o warunkach zabudowy wydana została z uwzględnieniem znajdującej się w aktach sprawy analizy tekstowej i graficznej uwarunkowań zagospodarowania terenu, dokumentów wskazujących osoby uprawnione do rozporządzania nieruchomością, prawidłowo ustalając w ten sposób strony postępowania, jak i to, że jej wydanie poprzedzone zostało uzyskaniem wymaganych postanowień uzgadniających. Nie można więc przyjąć, aby wydając zaskarżoną decyzję Kolegium naruszyło art. 7 i 77 § 1 kpa. Przeprowadzone bowiem postępowanie wyjaśniające w pełni daje odpowiedź na pytanie, czy stan faktyczny przyjęty za podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy odpowiada prawdzie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skoro zaś, jak wynika z całości powyższych rozważań, wydając zaskarżoną decyzję Kolegium w sposób zgodny z wymogami art. 7 i 77 § 1 kpa, stawianymi organowi prowadzącemu postępowanie o stwierdzanie nieważności, przeprowadziło postępowanie wyjaśniające oraz prawidłowo oceniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest obarczona wadą prawną skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności, brak jest przesłanek do przyjęcia, iż naruszyło ono art. 156 kpa. Przepis ten normuje bowiem pozytywne i negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności. Zatem jeżeli Kolegium w sposób prawidłowy przeprowadziło postępowanie wyjaśniające, prawidłowo ustalając stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy dokonało subsumcji tego stanu faktycznego do wynikających z art. 156 kpa przesłanek stwierdzenia nieważności, to nie można przyjąć, aby proces decyzyjny stosowania art. 156 kpa przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa. Jeżeli zaś brak jest przesłanek do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji to tym samym nie można przyjąć, że wydając ją Kolegium naruszało unormowaną w art. 8 kpa zasadę działania organu administracji w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Z zasady tej wynika obowiązek prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania w sposób przejrzysty, uczciwy i sprawiedliwy. Dotychczasowa analiza legalności działania Kolegium dokonana przez Sąd nie wykazała aby postępowanie o stwierdzenie nieważności jak i kończąca je decyzja naruszały mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazywało stronom postępowania zarówno przepisy procesowe jak i materialne mające w sprawie zastosowanie, wskazywało przyjęte za podstawę swoich decyzji ustalenia faktyczne jak i pouczało o terminach i sposobach zaskarżenia wydanych decyzji. Działaniem tym Kolegium zabezpieczyło ochronę interesu pranego stron postępowania. Mając na uwadze te okoliczności nie można przyjąć, aby w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Kolegium nie postępowało w sposób przejrzysty i nie informowało stron o jego aspektach, tak prawnych jak i faktycznych, a tym samym, aby postępowanie to naruszało tak art. 8 jak i 9 kpa. Z tych powodów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegała oddaleniu.