III SA/Gd 722/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 6 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania staroście dodatku specjalnego oddala skargę. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 6 sierpnia 2018 r. (nr [...]) Wojewoda [...] - na podstawie art. 79 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 995 – dalej jako: "u.s.p.") - stwierdził nieważność § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu [...] Nr [...] z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty [...]. Jak wynika z akt sprawy w dniu 9 lipca 2018 r. do Wojewody [...]ego (organu nadzoru) w trybie art. 78 ust. 1 u.s.p. wpłynęła przedmiotowa uchwała. W toku czynności nadzorczych, pismem z dnia 19 lipca 2018 r. organ nadzoru zawiadomił Radę Powiatu [...] o wszczęciu postępowania nadzorczego w stosunku do przedmiotowej uchwały, wskazując dostrzeżone uchybienia i umożliwiając złożenie wyjaśnień. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda [...] wskazał, że jako podstawę prawną uchwały Rady Powiatu [...] Nr [...] z dnia 28 czerwca 2018 r. wskazano art. 12 pkt 2 u.s.p., art. 9 ust. 2, art. 36 ust. 3 i ust. 5 oraz art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 902 ze zm. – dalej powoływanej jako: "u.p.s.") oraz § 3 pkt 1 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 936 - zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Przedmiotowa uchwała w § 1 ust. 1 ustaliła wynagrodzenie Starosty [...] w wysokości: wynagrodzenie zasadnicze - 5.000,00 zł; dodatek funkcyjny - 2.100,00 zł; dodatek specjalny - 2.840,00 zł (40 % łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego); dodatek za wieloletnią pracę - 1.000,00 zł (20 % wynagrodzenia zasadniczego). Na mocy § 1 ust. 2 ww. uchwały przyznano Staroście [...] dodatek specjalny w kwocie 1.400,00 zł w okresie od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. Ponadto w § 1 ust. 3 ww. uchwały wskazano, że Staroście [...], zgodnie z właściwymi przepisami, przysługują nagrody jubileuszowe oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne. W ocenie organu nadzoru przyznanie Staroście [...] w § 1 ust. 2 powołanej uchwały dodatku specjalnego w kwocie 1.400,00 zł w wymienionym okresie wykracza poza przyznane w art. 12 pkt 2 u.s.p. w zw. z art. 9 ust. 2 u.p.s. uprawnienie do określenia wynagrodzenia staroście. Zgodnie z treścią art. 12 pkt 2 u.s.p. do wyłącznej właściwości rady powiatu należy wybór i odwołanie zarządu oraz ustalanie wynagrodzenia jego przewodniczącego. Stosownie zaś do treści art. 9 ust. 2 u.s.p. czynności z zakresu prawa pracy wobec starosty, związane z nawiązaniem i rozwiązaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady powiatu, a pozostałe czynności - wyznaczona przez starostę osoba zastępująca lub sekretarz powiatu, z tym że wynagrodzenie starosty ustala rada powiatu, w drodze uchwały. Zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.s. pracownikowi samorządowemu przysługuje wynagrodzenie stosowne do zajmowanego stanowiska oraz posiadanych kwalifikacji zawodowych. Z kolejnego przepisu (ust. 2) wynika, że pracownikowi samorządowemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za wieloletnią pracę, nagroda jubileuszowa oraz jednorazowa odprawa w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Stosownie zaś do treści art. 36 ust. 3 u.p.s. wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa przysługuje dodatek specjalny. W świetle art. 36 ust. 4 u.p.s. (nie wskazanemu w podstawie przedmiotowej uchwały) pracownikowi samorządowemu może zostać przyznany dodatek funkcyjny. Natomiast art. 36 ust. 5 u.p.s. stanowi, że pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań może zostać przyznany dodatek specjalny. Zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia dodatek specjalny dla osób, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s., przysługuje w kwocie wynoszącej co najmniej 20 % i nieprzekraczającej 40 % łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego, a w urzędach miast (miast na prawach powiatu) powyżej 300 tys. mieszkańców - w kwocie nieprzekraczającej 50 % łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Z powyższego wynika, że ustawa o pracownikach samorządowych rozróżnia dwa rodzaje dodatków specjalnych. Pierwszym z nich jest dodatek specjalny określony w art. 36 ust. 3 u.p.s., stanowiący obligatoryjny składnik wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa, którego sposób naliczania określony został w § 6 rozporządzenia. Drugim natomiast jest dodatek, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s., który ma charakter fakultatywny, a warunkiem jego przyznania jest zaistnienie określonych przesłanek, tj. okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. W ocenie organu nadzoru analiza porównawcza treści wyżej wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatek specjalny, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. nie przysługuje staroście oraz pozostałym osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. Na podstawie art. 36 ust. 3 u.p.s. przysługuje im bowiem - z tytułu zajmowanego stanowiska i związanych z tym zadań - dodatek specjalny, o charakterze obligatoryjnym, którego sposób naliczania oraz minimalną i maksymalną wysokość określono w § 6 rozporządzenia. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że przyznanie dwóch dodatków specjalnych, których łączna wysokość przekracza kwotę maksymalną przy założeniu zastosowania wskazanej w uchwale stawki wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego stanowi wprost naruszenie § 6 rozporządzenia. Przepis ten określa bowiem minimalną i maksymalną kwotę dodatku specjalnego przysługującego osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. W związku z powyższym Wojewoda [...] stwierdził, że § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały podjęty został z istotnym naruszeniem art. 12 pkt 2 u.s.p., art. 9 ust. 2 art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. w zw. z § 6 rozporządzenia, i wobec powyższego stwierdził nieważność uchwały w części dotyczącej § 1 ust. 2. Rada Powiatu [...] zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 78 § 1 u.s.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie uznania, że § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu [...] podjęty został z istotnym naruszeniem art. 12 pkt 2 u.s.p. oraz art. 9 ust. 2, art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. w zw. z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych; art. 12 ust. 2 u.s.p. polegającego na błędnym uznaniu, że Rada Powiatu [...] nie miała uprawnienia, aby przyznać Staroście dodatek specjalny na podstawie art. 36 ust. 5 u.p.s.; art. 36 ust. 5 u.p.s. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Starosta nie jest pracownikiem samorządowym, któremu może zostać przyznany dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. Skarżąca wyjaśniła, że w uzasadnieniu uchwały wskazała okoliczności faktyczne stanowiące podstawę przyznania dodatku specjalnego, tj. fakt, że Starosta [...] jest członkiem Zarządu Związku [...] - i jego wiceprezesem. Realizowane zadania w tym zakresie stanowią zwiększenie obowiązków służbowych i nie mieszczą się w ramach ustawowych obowiązków starosty wynikających z ustawy o samorządzie powiatowym. Przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego nie była analiza przesłanek ustawowych przyznania Staroście tego dodatku i jego merytoryczne uzasadnienie nie było kwestionowane. Skarżący zgadza się ze stanowiskiem, że § 6 rozporządzenia dotyczy dodatku specjalnego dla osób, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. Z brzmienia tego przepisu nie wynika jednak, że dotyczy dodatku specjalnego przyznawanego pracownikowi samorządowemu, jakim jest starosta. Przyznane uchwałą wynagrodzenie nie przekracza kwoty maksymalnego wynagrodzenia, o jakim mowa w art. 37 ust. 3 u.p.s., bowiem wynikająca z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy budżetowej na 2018 rok (Dz. U. poz. 291) wynosi 1 789,42 zł. Tak więc wszystkie składniki przyznanego wynagrodzenia mieszczą się w granicach ustawowych, jak również stanowią stosowne wynagrodzenie do zajmowanego stanowiska, przyznane w granicach maksymalnej kwoty ustawowej, jakie może być przyznane staroście. Zdaniem skarżącej wykładnia funkcjonalna również nie pozwala na rozstrzygniecie o nieważności § 2 uchwały. Wskazała, że w czasie obowiązywania ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (do dnia 31 grudnia 2007 r.) zasady wynagradzania pracowników samorządowych określały kolejne rozporządzenia Rady Ministrów wydane na podstawie art. 20 ust. 2 tej ustawy. W tym zakresie skarżąca przywołała: § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. Nr 61, poz. 707 z późn. zm.); § 7 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lutego 2003 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. z 2003 r. Nr 33, poz. 264 z późn zm.) oraz § 7 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. Nr 146, poz. 1223 ze zm.). Skarżąca zaznaczyła przy tym , że ustawodawca w § 8 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. wyraźnie wskazał, że możliwość przyznania z tytułu okresowego zwiększenia zakresu obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań albo ze względu na charakter pracy lub warunki wykonywania pracy nie przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa. Przed ustanowieniem natomiast tego przepisu kwestia przysługiwania omawianego dodatku osobom zatrudnionym w jednostkach samorządu terytorialnego na podstawie wyboru była przedmiotem rozstrzygnięć sądowoadministracyjnych wykluczających możliwość wypłaty tym osobom dodatku specjalnego z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań, albowiem obowiązujące poprzednio przepisy rozporządzeń takie uprawnienie przyznawały wyłącznie kierownikowi urzędu (np. wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2323/02). Mając to na uwadze wskazała, że uwzględniając poprzednio obowiązujący stan prawny dotyczący kwestii wynagrodzenia przysługującego wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta, staroście oraz marszałkowi województwa oraz fakt, że w obecnie obowiązującej ustawie o pracownikach samorządowych i wydanym na podstawie jej delegacji rozporządzeniu ustawodawca nie powtórzył poprzednich regulacji wskazujących na to, że wypłaty dodatku, o jakim mowa obecnie w art. 36 ust. 5 u.p.s., dokonuje jedynie kierownik urzędu (a więc nie wykluczył wprost tych osób z kręgu osób - brak bowiem takiego przepisu - którym może być przyznany ten dodatek), to można przyjąć, że ustawodawca zaniechał utrzymania dotychczasowych rozwiązań, a zatem Rada Powiatu [...] upoważniona była do przyznania Staroście dodatku określonego w § 1 ust. 2 uchwały, tak więc stwierdzenie nieważności uchwały w tym zakresie narusza kompetencje Rady. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. W szczególności wskazał, że za słusznością jego stanowiska przemawia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2004 r. (sygn. akt OSK 837/04), który dotyczył analizy kwesti wynagrodzeń pracowników samorządowych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. z 2000 r. Nr 61, poz. 707). Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia "z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności lub odpowiedzialności kierownik urzędu może przyznać pracownikowi na czas określony, nie dłuższy niż rok, dodatek specjalny, z zastrzeżeniem ust 4". Jak wynika z brzmienia tego przepisu, uprawnienie do przyznania dodatku specjalnego pracownikom samorządowym przysługiwało jedynie kierownikowi urzędu, a jako że w stosunku do starosty czynności z zakresu prawa pracy i ustalenia wynagrodzenia wykonywała rada powiatu, to literalne brzmienie ww. przepisu nie pozwalało radzie powiatu na przyznanie dodatku specjalnego staroście. Do cytowanego powyżej rozporządzenia z 2000 r., zmianą wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich - do § 7 - dodano ustęp 1a, zgodnie z którym "dodatek specjalny przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa w kwocie wynoszącej co najmniej 20 % i nieprzekraczającej 40 % łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego, a w urzędach: miasta stołecznego Warszawy, miast (miast na prawach powiatu) powyżej 300 tys. mieszkańców - w kwocie nieprzekraczającej 50 % łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Dodatek przyznaje właściwy organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego". Zatem wbrew zarzutom stawianym w skardze, jak wynika z przywołanego wcześniej orzeczenia NSA w Warszawie (sygn. akt OSK 837/04) rada gminy dopiero od momentu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 3 grudnia 2002 r. była legitymowana do przyznania dodatku specjalnego wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Stanowisko to znalazło również potwierdzenie w odniesieniu do wynagrodzenia starosty w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2005 r. (sygn. akt OSK 1354/04). Mając na względzie opisaną powyższej historię zmian przepisów regulujących kwestię wynagradzania pracowników samorządowych oraz wykładnię przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny należy przyjąć, że ustawodawca przewidział art. 36 ust. 3 u.p.s., jako jedyną podstawę prawną do przyznania dodatku specjalnego staroście i innym organom wskazanym w tym przepisie. Nawet gdyby uznać, iż staroście powiatu przysługuje jednocześnie dodatek specjalny określony w art. 36 ust. 3 u.p.s., jak i dodatek specjalny określony w art. 36 ust. 5 u.p.s., to jego łączna wysokość nie mogłaby przekroczyć kwoty określonej w § 6 rozporządzenia. Przyznanie przez Radę Powiatu [...] dwóch dodatków specjalnych, których łączna wysokość przekracza kwotę maksymalną stanowi wprost naruszenie § 6 rozporządzenia. Zarzut naruszenia przez organ nadzoru art. 78 ust. 1 u.s.p. wynika wprost z błędnego przyjęcia, że doszło do naruszenia prawa w zakresie art. 36 ust. 5 u.p.s., jednakże - jak wykazano powyżej oraz w samym rozstrzygnięciu nadzorczym - nie doszło do naruszenia tych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") przedmiotem kontroli sądowej mogą być akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Z regulacji zawartych w p.p.s.a. wynika ponadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 76 i art. 77 u.s.p. wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością powiatu na podstawie kryterium zgodności z prawem. W ramach sprawowania tego nadzoru wojewoda orzeka o nieważności uchwały organu powiatu, gdy stwierdzi jej sprzeczność z prawem (art. 79 ust. 1 u.s.p.) Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące powiatu, jako akty nadzoru, podlegają - jak wskazano powyżej - zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem (art. 85 ust. 1 u.s.p. w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a). Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w oparciu o wskazane wyżej kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ogólną regulacją zawartą w art. 36 u.p.s. pracownikowi samorządowemu przysługuje wynagrodzenie stosowne do zajmowanego stanowiska oraz posiadanych kwalifikacji zawodowych. Na wynagrodzenie pracownika składa się wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za wieloletnią pracę, nagroda jubileuszowa oraz jednorazowa odprawa w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Poza wskazanymi wyżej składnikami wynagrodzenia ustawodawca wprowadza również składniki dodatkowe. Jednym z nich jest tzw. dodatek specjalny. Zgodnie z art. 36 ust. 3 u.p.s. wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa przysługuje dodatek specjalny. Z kolei zgodnie z art. 36 ust. 5 tej ustawy pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań może zostać przyznany dodatek specjalny. Pierwszy z przytoczonych przepisów wskazuje na konieczność przyznania wymienionym w tym przepisie podmiotom (w tym osobie piastującej funkcję organu wykonawczego w powiecie) powyższego dodatku. Prawo do dodatku specjalnego osoby pełniące funkcje: wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa mają zatem zagwarantowane ustawowo. Z kolei druga z przytoczonych regulacji wskazuje na możliwość przyznawania w określonej sytuacji dodatkowego składnika wynagrodzenia. Jest to zatem składnik fakultatywny, a więc samo zwiększenie obowiązków lub powierzenie dodatkowych zadań pracownikowi samorządowemu nie rodzi po stronie pracodawcy obowiązku jego przyznania. O jego przyznaniu decyduje bowiem wola pracodawcy. Również w zakresie wysokości tego dodatku pracodawcy została pozostawiona swoboda działania, co jest istotne ze względu na różną kondycję finansową jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniwszy istotę wskazanego składnika wynagrodzenia, która jest skorelowana ze zwiększeniem zakresu wykonywanych przez daną osobę zadań, nie sposób - w ocenie Sądu - przyjąć, że prawo do dodatku specjalnego, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. może być przyznane osobie pełniącej funkcję wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa. Regulacje zawarte w art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. nie odnoszą się do dwóch zupełnie odrębnych składników wynagrodzenia, lecz do identycznego składnika wynagrodzenia, który ustawodawca dywersyfikuje w taki sposób, że wyróżnia kategorie podmiotów, którym ten składnik przysługuje (art. 36 ust. 3 u.p.s.) bądź może być przyznany (art. 36 ust. 5 u.p.s.). W odniesieniu do podmiotów wskazanych w art. 36 ust. 3 u.p.s. ustawodawca uznaje przedmiotowy dodatek za element obligatoryjny wynagrodzenia. Regulacja ta stanowi zatem wyraz w pełni uzasadnionego uznania, że pełnienie funkcji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa z założenia wiąże się z permanentnym wykonywaniem zwiększonego zakresu zadań i obowiązków służbowych. Z kolei świadczenie, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. mające charakter fakultatywny, a więc może być przewidziane jedynie za wykonanie dodatkowych zadań, poza stricte bieżącymi zadaniami służbowymi lub z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych. Jest to świadczenie o charakterze jednorazowym lub krótkookresowym, które może być ustalone dla wszystkich pracowników umownych, w tym zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, kierowniczych stanowiskach urzędniczych, pomocniczych i obsługi, a także doradców i asystentów. Z faktu użycia w przepisie art. 36 ust. 5 u.p.s. zwrotu "pracownikowi samorządowemu [...]" nie wynika w żaden sposób, że regulacja ta jest adresowana także do podmiotów wskazanych w art. 36 ust. 3 u.p.s. W ocenie Sądu, właśnie z uwagi na regulację zawartą w art. 36 ust. 3 u.p.s., świadczenie, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. nie może być przyznane podmiotom wskazanym w art. 36 ust. 3 u.p.s. Dodatek specjalny dla tych podmiotów, jako świadczenie obligatoryjne, ma bowiem swe źródło w art. 36 ust. 3 tej ustawy. W świetle powyższych zapatrywań nie ma w sprawie znaczenia podnoszony przez stronę skarżącą brak wykluczenia uprawnienia wójta do otrzymania wskazanego dodatku w treści ustawy, względnie brak wyraźnego stwierdzenia, że uprawnienie do dodatku określonego w art. 36 ust. 5 u.p.s. nie przysługuje osobom, które obligatoryjnie otrzymują dodatek w oparciu o art. 36 ust. 3 tej ustawy. Regulacja normatywna dotycząca dodatku specjalnego zawarta w art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. pozwala - w ocenie Sądu - na odkodowanie intencji ustawodawcy i jasne określenie, jakim kategoriom pracowników samorządowych należy bądź można przyznać określone składniki wynagrodzenia. Niezależnie od powyższego podzielić należy pogląd organu nadzoru, że przyznanie przez Radę Powiatu [...] dwóch dodatków specjalnych prowadzi do przekroczenia kwoty maksymalnej określonej w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. Należy wskazać, że § 6 powyższego rozporządzenia określa minimalną i maksymalną kwotę dodatku specjalnego przysługującego - co wymaga podkreślenia - osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. (a zatem m.in. staroście). Wobec tego nie jest możliwe przyznanie staroście dodatku specjalnego przekraczającego wskazany w tym przepisie limit. W świetle powyższych wyjaśnień nie znajdują prawnego uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty. Sąd pragnie dodać, że prezentowane w niniejszej sprawie stanowisko prawne zostało również wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyrokach: z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt III SA/Gd 712/18 i III SA/Gd 725/18), z dnia 22 listopada 2018 r. (sygn. akt III SA/Gd 741/18), z dnia 29 listopada 2018 r. (sygn. akt III SA/Gd 762/18), a także z dnia 6 grudnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Gd 735/18) – publ. Centralna baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze uznać za w pełni prawidłowe. Organ nadzoru stwierdziwszy, że § 1 ust. 2 zakwestionowanej uchwały podjęty został z istotnym naruszeniem art. 12 pkt 2 u.s.p. oraz art. 9 ust. 2, art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. w zw. z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych, uprawniony był do wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.