IV SA/Wa 2559/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiło do Wójta [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy kwatery składowania odpadów KW Nr 3, planowanej na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, w miejscowości [...], gmina [...], na działkach nr ew. [...] z wykorzystaniem części działki o nr ew. [...] w pasie przylegającym bezpośrednio do działki o nr ew. [...] na wykonanie pasa zieleni izolacyjnej. Postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Wójt stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor złożył powyższy raport, który następnie był kilkukrotnie uzupełniany. W dniu [...] marca 2012 r. inwestor dokonał zmiany treści wniosku złożonego [...] marca 2011 r. w zakresie nazwy przedsięwzięcia, w związku z czym organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W toku postępowania uwagi do raportu składało m.in. Stowarzyszenie Zwykłe "[...]" w [...]. Decyzją z [...] czerwca 2013 r. Wójt [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Stowarzyszenie. Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując iż raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga uzupełnienia w zakresie racjonalnego wariantu alternatywnego, a w decyzji nie odniesiono się do uwag i wniosków składanych w trakcie postępowania. Ponownie rozpatrując sprawę Wójt [...] wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w zakresie wskazanym przez Kolegium, a następnie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ) o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: PPIS) o wydanie opinii w tej sprawie. PPIS [...] października 2013 r. zaopiniował pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. Wójt [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z [...] lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Wójta [...] z [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji SKO w [...] wskazało, że jest ona zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Nr [...] z [...] listopada 2011 r. Planowana kwatera składowania została tak zaprojektowana, aby nie zanieczyszczać wód gruntowych. Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia organ zaznaczył, że raport na temat oddziaływania na środowisko był w związku z kolejnymi wezwaniami organów, tj. RDOŚ oraz Wójta uzupełniany, w tym w odpowiedzi na uwagi zgłoszone przez organizacje ekologiczne. Jego ostateczna wersja podlegająca ocenie przed wydaniem zaskarżonej decyzji pochodziła z września 2013 r. Przed wydaniem decyzji Wójt zasięgnął opinii PPIS w [...] oraz uzgodnił z RDOŚ w [...] warunki realizacji przedsięwzięcia. Obydwa organy pozytywnie ustosunkowały się do realizacji planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie określiły warunki tej realizacji. Organ I instancji odniósł się także to zarzutów Stowarzyszenia podniesionych w toku postępowania. Decyzja SKO w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1046/14 oddalił skargę. Stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając mu naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż raport zawiera opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, podczas gdy raport w powyższym zakresie zawiera istotne braki, bowiem pomija całkowicie w swym opisie skupiska gatunków ptaków chronionych w odległości 300 m od miejsca inwestycji. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że przedłożony przez inwestora w sprawie raport nie był rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. W szczególności pominięta została kwestia oddziaływania inwestycji na znajdujące się na przedmiotowym obszarze siedliska określonych gatunków ptaków, objętych szczególną ochroną na podstawie rozporządzenia z 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków NATURA 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 listopada 2016 r. sygn. II OSK 512/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Sąd I instancji pomimo dopuszczenia, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu ze złożonego przez Skarżącego opracowania pt. "[...]", w uzasadnieniu swojego wyroku nie odniósł się w żaden sposób do jego treści i nie dokonał oceny środka dowodowego. W ocenie NSA, takie postępowanie, tj. dopuszczenie dowodu, a następnie pomięcie w uzasadnieniu wyroku oceny jego wpływu na wynik sprawy, stanowi naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a., w związku z art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie to mogło mieć zdaniem sądu odwoławczego wpływ na wynik sprawy, albowiem opracowanie to zawierało informacje dotyczące elementów przyrodniczych środowiska, będących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zatem w istocie nie dokonano pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co mogło spowodować błędną oceną kompletności przedstawionego przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko, będącego – jak słusznie wskazano w toku postępowania – podstawowym dokumentem dla wydania zaskarżonej decyzji. NSA wskazał, że brak dokonania oceny przeprowadzonego dowodu w połączeniu z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy nasuwa uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji dokonał oceny przeprowadzonego dowodu i ustosunkował się do zarzutów skargi w świetle zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego sprawy, w tym raportu w zakresie opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W wyniku ponownego rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 czerwca 2017 r. oddalił skargę Stowarzyszenia. W uzasadnieniu decyzji Sąd wskazał, że w postępowaniu środowiskowym na inwestorze ciąży obowiązek przedstawienia dokumentu specjalistycznego (raportu), który podlega ocenie właściwego organu administracji. Jednocześnie w toku postępowania raport ten podlega uzgodnieniu przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska. Na podstawie posiadanych kompetencji i na podstawie uzgodnienia, właściwy w sprawie organ główny dokonuje samodzielnej oceny raportu i wydaje rozstrzygnięcie w sprawie. Podważenie raportu wymaga zatem od innych stron postępowania przedłożenia stosownych dowodów, które będą podlegały ocenie w toku postępowania administracyjnego. Strona nie może przenieść swoich obowiązków w tym zakresie na organ, np. przez złożenie wniosku o przeprowadzenie opinii z dowodu biegłego. Skuteczne zakwestionowanie wniosków wynikających z raportu, wymagało wykazania przez skarżącego inicjatywy dowodowej i przedłożenia dowodu sporządzonego z uwzględnieniem wiedzy specjalnej. Sąd podkreślił, że nie może w żadnym przypadku poddać merytorycznej ocenie ustaleń faktycznych raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. Tego rodzaju ocena wymaga bowiem wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowód z opinii biegłego nie jest dopuszczalny. Dlatego ocena raportu dotyczy zasadniczo jedynie jego strony formalnej, w szczególności kwestii, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny w świetle wymogów określonych w treści art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zawęża to wpływ dopuszczonego przez Sąd I instancji dowodu, w postępowaniu poprzedzającym wyrok z 9 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1046/14, złożonego na rozprawie 9 września 2014 r., tj. opracowania pt. "[...]", sporządzonego przez K. A. z [...]. Sąd Wojewódzki wskazał, że strony postępowania mogą przedstawiać własne raporty oddziaływania inwestycji na środowisko. Wówczas możliwe jest dokonanie ich merytorycznej oceny, z uwzględnieniem przyjętej metodologii badań. Raporty takie nie mogą natomiast ograniczać się do arbitralnej krytyki sporządzonego już raportu. Odnosząc się do dopuszczonego przez Sąd I instancji dowodu, w postępowaniu poprzedzającym wyrok z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1046/14, pt. "[...]", Sąd Wojewódzki podkreślił, że zawiera on wskazanie działań, mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. Dotyczą one terminu wykonania prac (zakaz niszczenia legowisk jaskółek brzegówek w okresie rozrodu, tj. maj–lipiec) oraz zalecenia pozostawienia w ramach rekultywacji 50% terenu pozyskiwanego na tym etapie złoża do sukcesji wtórnej. Wskazano również na zminimalizowanie niewielkich konfliktów społecznych poprzez drukowanie ulotek edukacyjnych itp. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego inwestora obowiązują regulacje prawne, które powinien był przestrzegać podczas realizacji inwestycji. Są to regulacje, które zawierają normy prawne obowiązujące ex lege, niezależnie od treści raportu, a zatem dokumentu, który powinien być traktowany jako akt niezawężający stosowania innych przepisów, a tym samym niewyłączający ich obowiązywania. Dalej Sąd zaznaczył: "Rozporządzenie Ministra Środowiska z 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016r., poz. 2183), podobnie jak poprzedzające je rozporządzenia wydane na podstawie art. 49 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016 r. poz. 2134) zaliczają ten gatunek ptaków do objętych ochroną, co implikuje m.in. zakaz niszczenia ich gniazd. Działanie takie objęte jest również zakazem stypizowanym jako wykroczenie i sankcjonowanym w ustawie z 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1094). Nie sposób zatem, w ocenie Sądu Wojewódzkiego uznać braku odniesienia się do zakazu niszczenia legowisk jaskółek brzegówek w okresie rozrodu, tj. maj–lipiec za mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, czy mające wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Dodatkowo Sąd Wojewódzki podkreślił, że podobnie wskazanie na zalecenie pozostawienia w ramach rekultywacji 50% terenu pozyskiwanego na tym etapie złoża do sukcesji wtórnej, oraz edukacje mieszkańców, biorąc pod uwagę precyzyjnie określone liczne i szeroko zakreślone obowiązki inwestora w wielokrotnie uzupełnianym w toku postępowania administracyjnego raporcie, dostatecznie spełniającym wymóg ochrony środowiska, nie mogą przesądzać o konieczności uchylenia zaskarżonego aktu w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ czy c/ p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie Zwykłe "[...]", zaskarżając wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 308/18 uchylił zaskarżony wyrok. W uzasadnieniu NSA wskazał, że kluczowe znaczenie dla wyniku postępowania sądowego miała ocena raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko pod kątem jego kompletności w przedmiocie elementów określonych w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a mianowicie opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro raport powinien zawierać określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy) oraz opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy), to szczególnego znaczenia nabiera właściwy, a więc zgodny z rzeczywistością opis elementów przyrodniczych środowiska na terenie objętym planowaną inwestycją. Jednocześnie Sąd podkreślił, że zasadniczą przesłanką uchylenia wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był brak oceny dopuszczonego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu w postaci opracowania pt. " [...]" – na okoliczność występowania gatunków chronionych ptaków na obszarze objętym zaskarżoną decyzją. W ocenie NSA dowód ten miał związek ze zgłaszanymi przez Stowarzyszenie w toku postępowania administracyjnego uwagami i wnioskami dotyczącymi istnienia skupiska gatunków ptaków chronionych na terenie inwestycji i w bezpośrednim sąsiedztwie, a następnie podniesionym w skardze zarzutem co do braku w raporcie pełnej inwentaryzacji przyrodniczej. W dalszej kolejności NSA zwrócił uwagę, że istota skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak też pierwszej skargi kasacyjnej sprawdzała się do zarzutu, że sporządzony w sprawie raport w zakresie opisu elementów przyrodniczych nie odnosi się do faktu występowania gatunków chronionych ptaków na obszarze objętym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, czym narusza art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r., a w konsekwencji brak było podstaw do oceny wpływu oddziaływania planowanej inwestycji na warunki siedliskowe ptaków występujących w najbliższym otoczeniu składowiska odpadów. NSA wskazał zatem, że rzeczą Sądu Wojewódzkiego było dokonanie analizy całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a głównie skonfrontowanie przedstawionego przez Stowarzyszenie opracowania z treścią raportu w zakresie odnoszącym się do zawartej w nim inwentaryzacji przyrodniczej oraz ustaleń dotyczących opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem NSA, dokonanie oceny w tym zakresie nie wymagało wiedzy fachowej, a stanowiło realizację kompetencji sądu administracyjnego, polegającej na badaniu zgodności z prawem przeprowadzonego przez organy administracji postępowania dowodowego w kontekście wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. NSA wyjaśnił, że ocena wartości dowodowej raportu uzależniona jest od tego, czy zawarto w nim komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko, zwłaszcza danych identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych i społecznych planowanego przedsięwzięcia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. Ustalenia zawarte w raporcie mogą służyć wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko wówczas, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. Natomiast skuteczność zarzutów wobec raportu może być zróżnicowana w zależności od poparcia ich odpowiednimi dowodami i konkretną argumentacją, jednak w każdym przypadku rzeczą organu administracji jest wyjaśnienie i ocena rozbieżnych stanowisk dotyczących oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (por. wyroki NSA z: 26 marca 2015 r., II OSK 2032/13; 28 sierpnia 2014 r., II OSK 464/13; 5 marca 2015 r., II OSK 1858/13; 20 stycznia 2012 r., II OSK 2094/10; 18 maja 2016 r., II OSK 2151/14; por. A. Kozieradzka-Federczyk, Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych, ZNSA 2012, nr 1, s. 41-56 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych; K. Gruszecki, Komentarz do art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, System Informacji Prawnej Lex oraz powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). NSA wskazał, że złożone przez Stowarzyszenie opracowanie dotyczące występowania gatunków chronionych ptaków na obszarze objętym decyzją środowiskową miało wykazać niekompletność raportu w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej. Obowiązkiem Sądu było więc dokonanie oceny, czy przedłożony dokument podważa wartość dowodową raportu sporządzonego w sprawie oraz prawidłowość ustaleń przyjętych za podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W zależności od wyników analizy całego materiału dowodowego, Sąd Wojewódzki powinien rozważyć, czy występują takie braki bądź niedostatki raportu, które należałoby zakwalifikować jako naruszające przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r., z konsekwencjami określonymi w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. NSA wskazał również, że przy badaniu zaskarżonej decyzji przez pryzmat art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. należało również ocenić działania organów w odniesieniu do wniosków Stowarzyszenia zawartych w licznych pismach złożonych w toku postępowania, wskazujących na potrzebę uzupełnienia inwentaryzacji przyrodniczej oraz analizy zagrożeń środowiskowych celem ustalenia działań ochronnych przed negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji (np. pisma z dnia: 16 czerwca 2013 r., 28 października 2013 r., 21 grudnia 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż sąd obowiązany był uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w powołanych powyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2016 r. sygn. II OSK 512/15 oraz z 6 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 308/18. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji lub postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1602/12, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I GSK 1498/13). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (przykładowo: wyrok WSA w Olsztynie z 25 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 540/15 - LEX nr 1946442, w Krakowie z 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1207/15 - LEX nr 1939461). Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, analizowany w pierwotnie przeprowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ bowiem zmianie. Nie uległ również zmianie stan prawny. Mając na uwadze powyższe uwagi, przypomnieć należy, że w wyrokach z 30 listopada 2016r. oraz 6 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że rzeczą sądu rozpoznającego skargę było odniesienie się do przedłożonego na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. dokumentu "[...]". Wskazane opracowanie zawiera informacje dotyczące elementów przyrodniczych środowiska, będących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Taką ocenę prawną przyjął NSA i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, oceną tą jest związany. Jednocześnie treść raportu o oddziaływaniu na środowisko przedłożonego przez inwestora nie pozostawia wątpliwości, że takich elementów, jakie wskazano w przywołanym opracowaniu, tam nie zawarto. Powyższe budzi zatem wątpliwości co do tego, czy raport spełniał na etapie postępowania administracyjnego warunek rzetelności, spójności oraz czy był wyczerpujący i kompletny, w szczególności w kontekście wypełnienia dyspozycji przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. Skoro natomiast raport stanowi podstawowy dokument pozwalający na wydanie zaskarżonej decyzji, to prawidłowość i kompletność jego treści nie może takich wątpliwości budzić. Jednocześnie Sąd w tym miejscu nie przesądza, który z omówionych dokumentów zawiera prawidłowe wskazania co do elementów przyrodniczych środowiska, a jedynie że treść opracowania przedłożonego przez Stowarzyszenie oraz treść raportu w zakresie elementów przyrodniczych środowiska będących w sąsiedztwie inwestycji, znacząco się od siebie różnią. Ustalenie natomiast zasadności wystąpienia różnic wymaga wiadomości specjalistycznych Rzeczą organu zatem będzie przeprowadzenie postępowania celem ustalenia stanu faktycznego sprawy w powyższym zakresie (tj. wyjaśnienie przyczyn stwierdzonych różnic i ustalenie jakie ostatecznie elementy przyrodnicze środowiska winny uwzględnione w raporcie ze stosownym uzasadnieniem, w szczególności odnoszącym się do twierdzeń podnoszonych w toku postępowania przez Stowarzyszenie) oraz zgromadzenie materiału dowodowego potwierdzającego zasadność treści raportu bądź opracowania w tym właśnie zakresie. Jeżeli zaś chodzi o ocenę działań organów orzekających w sprawie odnośnie do pism Stowarzyszenia wskazujących na potrzebę uzupełnienia inwentaryzacji przyrodniczej oraz analizy zagrożeń środowiskowych celem ustalenia działań ochronnych przed negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji, obowiązkiem Kolegium będzie po zweryfikowaniu konieczności uzupełnienia inwentaryzacji przyrodniczej – odniesienie się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji, bądź skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy uzupełnienie raportu wymagać będzie dodatkowej analizy zagrożeń środowiskowych i ustalenia działań ochronnych przed negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji. Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.