IV SA/Wa 1484/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].03.2018 r. nr [...] Wojewoda [...] (zwany dalej Wojewodą) - po rozpatrzeniu odwołania M. B. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].11.2017 r. nr [...] odmawiającą ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w [...] przy ulicy P., stanowiącą część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 1144 m², uregulowaną obecnie w księdze wieczystej KW Nr [...]. Stan niniejszej sprawy, ustalony przez Organy obu instancji, przedstawia się następująco. W dniu 4 listopada 2005 r. M. B. wystąpił z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną - ul. P., stanowiącą w części jego działki ewidencyjne. Powołał się na to, że ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. m. in. prawa własności nieruchomości o powierzchni 1144 m², zajętej pod część drogi krajowej nr [...] - ul. P. w W., stanowiącej część działki ewidencyjnej nr. [...] w obrębie ew. [...] Załączył do akt sprawy Akt własności ziemi z dnia [...] sierpnia 1975 r. nr [...], z którego – jak ustaliły Organy - wynika, że współwłaścicielami działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] obręb [...] o pow. 0,3994 ha, dz. nr. [...] obręb [...]o pow. 0,7004 ha o pow. 1,0998 ha - położonych w O., dla których złożona jest księga wieczysta KW [...], są M. B. w udziale 18/24 oraz M. W. w udziale 6/24. Z wykazu powierzchni gruntów z dnia [...] września 1996 r., zajętych pod ul. P. z nieruchomości KW nr [...] wynika, że część dawnej działki nr [...] z obrębu [...], objętej Aktem własności ziemi nr [...], nawiązuje do mapy [...] z dnia [...] września 1971 r. W tym wykazie wskazano, że pow. rozliczeniowa działki pochodzącej z księgi wieczystej KW [...], oznaczona jest numerem [...] i stanowi część ul. P. o łącznej pow. 2051 m². W punkcie 2 niniejszego wykazu, z danych ewidencji gruntów wynika, że jako współwłaściciele działki drogowej o pow. 1144 m² na podstawie Aktu własności ziemi z [...].08.1975 r. nr [...] wpisami zostali M. B. w udziale 18/24 i M. I. w udziale 6/24. Z odpisu zupełnego z księgi wieczystej KW nr [...], wydanego przez Ekspozyturę Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu [...].04.2015 r. wynika, że współwłaścicielami nieruchomości (dla której nie była prowadzona księga wieczysta), położonej przy ul. J., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], o pow. 0,1096 ha są: S. B. w udziale 24/48 części; M. W. w udziale 12/48 części; A. W. w udziale 2/48 części; K. W. w udziale 2/48 części; M. W. w udziale 2/48 części; R. B. w udziale 3/48 części; D. G. w udziale 3/48 części. Dział III - "prawa, roszczenia i ograniczenia" zawiera wpis o treści: "wszczęte zostało postępowanie wywłaszczeniowe obszaru o powierzchni 700 m² z niniejszej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie wniosku W. , Wydział Terenów [...] z dnia [...].07.1976r. KW Nr [...] i zawiadomienia tegoż Urzędu nr [...] z dnia [...].07.1976r., [...] Nr [...]." Dział IV - "hipoteka" nie zawiera wpisów. Z tego odpisu zupełnego z księgi wieczystej wynika, że odłączono m.in. działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,2051 ha, położoną przy ul. P. i przyłączono ją do księgi wieczystej KW Nr [...]. Zgodnie z kolei z odpisem z księgi wieczystej KW Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., wydanym przez Ekspozyturę Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości właścicielem nieruchomości położonej przy ul. P. , oznaczonej jako dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,2051 ha (pochodząca z księgi wieczystej KW Nr [...]) jest Skarb Państwa. Dział III - prawa, roszczenia i ograniczenia oraz dział IV - hipoteka nie zawierają wpisów. Natomiast z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...].03.2012 r. wynika, że: część działki nr [...] z obrębu [...] (o pow. 1144 m²) objęta jest decyzją Wojewody [...] z dnia [...].12.2010 r. nr [...] o stwierdzeniu nabycia przez Skarb Państwa prawa własności z dniem [...].01.1999 r.,część działki nr [...] z obrębu [...] (o pow. 238 m²) objęta jest decyzją Wojewody [...] z dnia [...].12.2010 r. nr [...] o stwierdzeniu nabycia przez Skarb Państwa prawa własności z dniem [...].01.1999 r.,część działki nr [...] z obrębu [...] (o pow. 669 m²) objęta jest decyzją z dnia [...].12.1976r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości. Cała zaś powierzchnia działki nr [...] z obrębu [...] wynosi 2051 m². Nadmieniono, że Wojewoda [...] w decyzji stwierdzającej nabycie przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości o powierzchni 238 m², zajętej pod część drogi krajowej nr [...] - ul. P. w W., stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], wskazał że z odpisu księgi wieczystej KW nr [...] wynika, iż nieruchomość zajęta pod części ul. P. stanowiła w dniu [...] grudnia 1998 r. współwłasność osób fizycznych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko I. instancji, że w związku z zaistniałą rozbieżnością co do osób będących właścicielami przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 1144 m², należało przyjąć, że decydujące znaczenie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość miał w niniejszej sprawie wpis w księdze wieczystej. Ustalono, że z odpisu zupełnego księgi wieczystej, datowanej na dzień [...] kwietnia 2015 r. wynika, iż postawą wpisu osób wskazanych w tej księdze wieczystej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości - tj. S. B., M. W., A. W., K. W., M. W., R. B. oraz D. G. - jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości było postanowienie w przedmiocie stwierdzenia praw do spadku po zmarłej Z. K., wydane przez Sąd Powiatowy [...] z dnia [...] grudnia 1957 r. Niniejszego wpisu dokonano [...] września 1959 r. i do chwili obecnej w tej księdze wieczystej nie zostały ujawnione inne osoby, jako właściciele przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Wojewody, Organ I. instancji prawidłowo wskazał, że podstawowa zasada wyrażona w art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, który brzmi "domniemywa się że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisem zgodnym z rzeczywistym stanem prawnym", wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tejże księdze wieczystej. Wpis w księdze wieczystej wiąże organ administracji publicznej, który samodzielnie nie może dokonywać innych ustaleń. Wojewoda w tej kwestii powołał się na utrwalone orzecznictwo sądowe (wyrok NSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2338/98 z dn. 06.04.199r., wyrok NSA w Warszawie z dnia 01.04.2014 r. sygn. akt I OSK 2459/12, wyrok WSA sygn. akt I SA/Wa 1594/15 z dn. 14.01.2016 r.). To musiało prowadzić do odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania. We wniesionej skardze zarzucono obrazę przepisów prawa materialnego - mających wpływa wpływ na wynik sprawy - art. 1, 5 i 12 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, poprzez uznanie, że Organ I. instancji prawidłowo ustalił, iż M. B. nie udokumentował swojego prawa własności do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, podczas gdy wylegitymował się Aktem własności ziemi z dnia [...] sierpnia 1975 r., z którego bezspornie wynika przysługujące mu prawo własności względem części nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka ew. nr [...], obręb [...], o pow. 1144 m2. Skarżący powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego, że art. 1 ust. 1 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych nie był wyrazem konwalidacji nieformalnych umów zbycia nieruchomości rolnych, lecz stanowił formę pierwotnego nabycia własności. W istocie chodziło o usankcjonowanie stanów posiadania gruntów rolnych oraz uporządkowanie skomplikowanych stosunków własnościowych na wsi, w związku z czym prawodawca dokonał swoistej konwalescencji istniejących stanów faktycznych, nadając im walor prawny przez przyznanie samoistnym posiadaczom - z mocy samej ustawy - prawa własności posiadanych nieruchomości. Zgodnie z kolei z art. 3 ustawy dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece "domniemywa się, ze prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisem zgodnym z rzeczywistym stanem prawnym". Zdaniem Skarżącego, to domniemanie nie uzasadnia odmowy przyznania mu przymiotu właściciela nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, zwłaszcza, że domniemanie to jest wzruszalne, a zatem ma charakter nieostateczny. Skarżący uważa, że udokumentował swój tytuł własności względem nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Znajdujący się w aktach sprawy Akt własności ziemi z dnia [...] sierpnia 1975 r. jednoznacznie potwierdza bowiem, że był właścicielem przedmiotowej nieruchomości na dzień [...].12.1998 r., a zatem jest uprawniony do uzyskania odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sadem, profesjonalny pełnomocnik Skarżącego poinformował, że [...].12.2018 r. Skarżący złożył pozew o ustalenie prawa własności do tej nieruchomości i sprawa nie ma jeszcze nadanej sygnatury. Z tego wywiódł, że Organ winien zobowiązać go do wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie tytułu do nieruchomości, a prowadzone postępowanie zawiesić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody nie naruszyła obowiązującego prawa w stopniu prowadzącym do jej uchylenia. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 roku we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W myśl zaś art. 73 ust. 4 powołanej ustawy, odszkodowanie, o którym mowa w art. 73 ust. 1 i 2 jest ustalane i wypłacane na wniosek właściciela nieruchomości złożony w terminie od dnia 1 stycznia 2001 roku do dnia 31 grudnia 2005 roku, według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Przenosząc przytoczone regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy, należało podzielić stanowisko Organów obu instancji, że Wnioskodawca – M. B. nie udokumentował, aby na dzień [...] grudnia 1998 r. przysługiwało mu prawo własności przedmiotowej nieruchomości (części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], o powierzchni 1144 m², położonej w W. [...] przy ulicy P., , uregulowanej obecnie w księdze wieczystej KW Nr [...]). Stąd też Organ I. instancji miał podstawy do odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną przy ulicy P. w W. [...], stanowiącą część działki ewidencyjnej nr [...]z obrębu [...] o powierzchni 1144 m², uregulowaną obecnie w księdze wieczystej KW Nr [...]. Jedyne czym mógł wylegitymować się Skarżący, to ów Akt własności ziemi z [...].08.1975 r. nr [...]. Jednakże, wobec faktu braku ujawnienia go w księdze wieczystej jako współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], w sytuacji, gdy znajdowały się tam inne osoby - wpisane na podstawie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia praw do spadku po zmarłej Z. K., wydanego przez Sąd Powiatowy dla W. z dnia [...] grudnia 1957 r. – nie można było jednoznacznie przyjąć, że posiadał tytuł prawny do tej części nieruchomości. Jak wynika z odpisu zupełnego z księgi wieczystej KW nr [...], wydanego przez Ekspozyturę Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu [...].04.2015 r. - jako współwłaściciele nieruchomości (dla której nie była prowadzona księga wieczysta), położonej przy ul. J., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], o pow. 0,1096 ha - zostały wymienione inne osoby i następnie wskazane w decyzjach przez Organy obu instancji. Dział III - "prawa, roszczenia i ograniczenia" zawierał wpis o treści: "wszczęte zostało postępowanie wywłaszczeniowe obszaru o powierzchni 700 m² z niniejszej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie wniosku Urzędu [...], Wydział Terenów [...] z dnia [...].07.1976r. KW Nr [...] i zawiadomienia tegoż Urzędu nr [...] z dnia [...].07.1976r., [...]." Dział IV - "hipoteka" - nie zawiera wpisów. Z tego odpisu zupełnego z księgi wieczystej wynika, że odłączono m.in. działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,2051 ha, położoną przy ul. P. i przyłączono ją do księgi wieczystej KW Nr [...]. Trzeba poza tym mieć na względzie, że uzyskanie własności czy współwłasności nieruchomości na podstawie aktu własności ziemi pozwalało na nieodpłatne ujawnienie swych praw w księdze wieczystej i ta regulacja obowiązywała przez lat kilka. Regułą więc był niezwłoczny wpis tych praw do księgi. W niniejszej sprawie należy odnotować, że Organ w piśmie skierowanym do pełnomocnika Skarżącego w dniu [...].08.2015 r. wyraźnie wskazał, iż prawo M. B. do tej nieruchomości nie zostało uwidocznione w księdze wieczystej i jako współwłaściciele figurowały inne osoby. Podkreślenia wymaga, że w tej dacie dostęp do ksiąg wieczystych był już jawny i Skarżący miał świadomość, że w księdze wieczystej nie figurował. Na wskazane pismo odpowiedzi udzielił Skarżący wyjaśniając, że nie do wszystkich nieruchomości objętych wskazanym Aktem własności ziemi, jak i drugim posiadanym przez niego Aktem, została podjęta procedura ujawnienia jego prawa własności, ale przysługujące mu Akty własności ziemi zostały utrzymane w 1976 r. i stanowią wystarczającą podstawę do żądania odszkodowania. Jego zdaniem, zbędne było wykazywanie czegoś więcej. Wielokrotnie podnoszona przez Skarżącego okoliczność wymienienia go w tym Akcie własności ziemi, nie jest jednak – wbrew jego twierdzeniom - wystarczająca do wyjaśnienia powstałej wątpliwości. Nie doszło więc, wbrew zarzutom skargi, do naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci: art. 1, 5 i 12 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Poza tym Skarżący wiedząc, że w 2010 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie tej nieruchomości przez Skarb Państwa z dniem [...] stycznia 1999 r. (decyzje tę otrzymał), do listopada 2017 r. (dec. I. inst.) miał sporo czasu, by złożyć pozew o ustalenie prawa własności do tej nieruchomości. Zamiaru takiego jednak nie deklarował. W tym kontekście trzeba nadmienić, że w odpowiedzi na kolejne wezwanie Organu do wykazania tytułu prawnego do tej części nieruchomości, z uwagi na brak ujawnienia jego praw w księdze wieczystej, Skarżący wyjaśnił, że procedura ujawnienia jego własności w księgach wieczystych jest niemożliwa do przeprowadzenia, ponieważ stwierdzono nabycie tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Nie widział też celowości ustalania swego prawa, ponownie odwołując się do owego Aktu własności ziemi. Z tego względu, nieuprawnione jest twierdzenie pełnomocnika Skarżącego, że Organ zobowiązany był do zawieszenia tego postępowania administracyjnego i udzielenia mu terminu na złożenie owego powództwa. Przede wszystkim w innej sprawie Skarżącego, toczącej się przed WSA w Warszawie (wyrok z 22.11.2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1757/18), gdzie Sąd potwierdził prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego - w księdze wieczystej było wpisane ostrzeżenie o niezgodności, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Poza tym w trakcie całego przedmiotowego postępowania, Skarżący nie wyrażał zamiaru wszczęcia żadnej procedury przed sądem powszechnym, w szczególności składania pozwu o ustalenie prawa własności tej nieruchomości. Uznawał wszelkie swe działania w tym względzie za zbędne. Należy raz jeszcze podkreślić, że dwukrotnie był o to dopytywany przez Organy i nakłaniany do podjęcia działań wykazujących jego własność. Za każdym razem negował taką potrzebę. W tej sytuacji, niecelowe byłoby zawieszanie niniejszego postępowania administracyjnego i zobowiązywanie Skarżącego do podjęcia działań, na które przez szereg lat nie wyrażał zgody, twierdząc, że Akt własności ziemi z dnia [...] sierpnia 1975 r. nr [...], jest wystarczającą podstawą do popierania przez niego żądań odszkodowawczych. Podkreślenia wymaga, że po raz pierwszy wniosek o zawieszenie tego postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. sformułował jego pełnomocnik na rozprawie przed Sądem – 14.12.2018 r., podając, że dzień wcześniej M. B. wniósł stosowne powództwo do sądu powszechnego lecz sprawa nie ma jeszcze nadanej sygnatury. W tym stanie rzeczy, nie można zarzucić Organom obu instancji, by w tym zakresie nie dopełniły swych obowiązków, naruszając art. 100 k.p.a. i dopuszczając się naruszenia art. 9 k.p.a., poprzez niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Do podjęcia niezbędnych działań wykazujących posiadanie prawa własności do tej nieruchomości Organy przez szereg lat bezskutecznie starały się nakłonić Skarżącego. On z kolei na ich podjęcie miał przynajmniej siedem lat (2011 – 2017). Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zagadnienie rzeczywistego skutku prawnego umów i mocy prawnej zapisu prawa własności w księdze wieczystej nie może być rozstrzygane w sprawach administracyjnych regulowanych na podstawie art. 73 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (por. wyrok NSA z 7.12.2017 r. sygn. akt I OSK 461/16, LEX nr 2427522). Wnioskodawca winien jednak w tym zakresie wyrazić gotowość wykazania swych uprawnień w stosownym postępowaniu przed sądem powszechnym. W sytuacji, gdy nie wyraża takiej gotowości, zasadne staje się wydanie rozstrzygnięcia co do meritum. Poza tym nie jest kwestionowane w orzecznictwie, że w przypadku, gdy nieruchomość stanowi współwłasność kilku podmiotów, ustawodawca w art. 73 ust. 4 powołanej ustawy nie wprowadza wymogu, by z wnioskiem o odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w warunkach określonych w art. 73 ust. 1 ustawy wystąpili wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Każdy ze współwłaścicieli domagać się może odszkodowania jemu należnego, w wysokości odpowiadającej jego udziałowi w prawie własności przedmiotowej nieruchomości (por. wyrok NSA z 21.04.2017, sygn. akt I OSK 2176/16). Zatem brak chęci dowiedzenia swych praw w sposób sugerowany przez organ nie wstrzymuje pozostałych uprawnionych przed zgłoszeniem roszczeń odszkodowawczych. Należy więc stwierdzić, że Organ II. instancji szczegółowo przeanalizował i wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował Prezydent W. wydając rozstrzygnięcie w tej sprawie, dał im wyraz w uzasadnieniu swej decyzji, spełniając wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Dopełnił obowiązków wynikających z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., ponownie właściwie analizując sprawę w jej całokształcie, w myśl art. 15. k.p.a. Sąd natomiast działając z urzędu nie stwierdził takich uchybień zaskarżonej decyzji, które prowadziłyby do uwzględnienia skargi. Wskazać natomiast należy, że jeśli Skarżący w zainicjowanym postępowaniu przed sądem powszechnym, wszczętym pozwem o ustalenie prawa własności, złożonym zgodnie z oświadczeniem jego profesjonalnego pełnomocnika 13.12.2018 r., dowiedzie swego prawa, będzie mógł wnieść o wznowienie niniejszego postepowania administracyjnego. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.