IV SA/Wa 2206/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].05.2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 i pkt 4, w związku z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2206, z późn. zm.) i art. 12 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 107), po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez obywatela Republiki Armenii, [...], ur. [...].08.1964 r. (określanego dalej jako skarżący), od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2016 r. nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 19.01.2016 r. [...] wystąpił do Wojewody [...], z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wskazując na związek małżeński z obywatelką Polski. Decyzją z dnia [...].05.2016 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia [...] wnioskowanego zezwolenia, powołując się na art. 100 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z dnia [...].08.2016 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2016 r. nr [...] odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, z uwagi na obowiązujący wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz na względy obronności, bezpieczeństwa i porządku publicznego. W odwołaniu [...] podniósł, iż błędnie uwzględniono art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zakwestionował niezastosowanie przepisów art. 187 pkt 6 oraz art. 191 ust. 1 pkt 4 tego aktu, wskazując na prawo do życia rodzinnego. Zdaniem strony, wpis do wykazu osób niepożądanych, nie stanowi przeszkody do udzielenia zezwolenia, a skazania cudzoziemca uległy zatarciu. Skarżący powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II Ko 13/17, zaznaczając, że nie zachodzi obawa zagrożenia bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2013 r. orzekł o wydaleniu skarżącego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzją z dnia [...].01.2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W związku z orzeczonym zakazem ponownego wjazdu, po zakończeniu postępowań w tej sprawie (wyrok NSA z dnia 14.09.2016 r. o oddaleniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 25.05.2014 r.), w dniu [...].11.2016 r. dane cudzoziemca zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (data ważności wpisu 13.09.2021 r.). Fakt umieszczenia w wykazie, pomimo małżeństwa z obywatelką Polski, podyktowany był uznaniem stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy wskazał, że uwzględnił materiał dowodowy, zgromadzony w toku poprzednich postępowań administracyjnych oraz akta osobowe strony. Dalej organ wywodził, że [...] przebywa na terytorium RP co najmniej od 2004 r. W dniu 4.11.2004 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zobowiązał cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski, a w wyniku niewykonania tej decyzji, w dniu 6.02.2009 r. Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu cudzoziemca. Jego dane zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. W dniu [...].09.2009 r. w Republice Armenii [...] i [...] z d. [...], zawarli związek małżeński. Powołując się na fakt zawarcia małżeństwa z obywatelką Polski, w dniu 26.02.2010 r. cudzoziemiec złożył wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu [...].04.2010 r. Wojewoda [...] odmówił stronie zezwolenia. W dniu 26.04.2010 r. zainteresowany złożył ponownie wniosek, a Wojewoda dnia [...].06.2010 r. zezwolił skarżącemu na zamieszkanie do dnia 17.06.2012 r. Cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w dniu 26.04.2012 r., a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].08.2012 r. nr [...] odmówił cudzoziemcowi zezwolenia, gdyż ustalił, iż skarżący wielokrotnie naruszył porządek prawny i kilka razy został skazany przez polskie sądy. Decyzją z dnia [...].07.2013 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 23.01.2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2484/13 WSA w Warszawie oddalił skargę. W dniu 17.09.2013 r. na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] Wojewoda [...] wszczął postępowanie o wydalenie cudzoziemca z terytorium RP. Decyzją z dnia [...].11.2013 r. nr [...], Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu [...] z terytorium RP, określając termin dobrowolnego powrotu na 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji i orzekając o zakazie ponownego wjazdu na okres 5 lat od dnia wykonania decyzji, a w przypadku jej niewykonania od daty jej wydania. Decyzją z dnia [...].01.2014 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Następnie, wyrokiem z dnia 25.06.2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 731/14 WSA w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję Szefa, a NSA, wyrokiem z dnia 14.09.2016 r. sygn. akt II OSK 3147/14, oddalił skargę kasacyjną. W toku postępowania, prowadzonego przed NSA, w dniu 19.01.2016 r. [...] złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na okres 3 lat, motywując go prawem do poszanowania życia rodzinnego. Na dowód tego, iż [...] jest osobą niekaraną, strona załączyła informację z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 29.12.2015 r. Decyzją z dnia [...].05.2016 r. Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, ze względu na obowiązujący wpis danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, z datą obowiązywania do dnia 23.07.2016 r. oraz wpis do SIS, do celów odmowy wjazdu do dnia 23.07.2016 r. Ponadto organ stwierdził, że małżeństwo nie zostało zawarte dla obejścia przepisów. W odwołaniu skarżący podniósł, iż organ I instancji winien zastosować art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, w konsekwencji czego przesłanki negatywne nie miałyby zastosowania. Organ II instancji decyzją z [...].08.2016 r. nr [...], uchylił decyzję, wskazując na potrzebę ustalenia, czy związek małżeński skarżącego uzasadnia jego pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące oraz czy pobyt skarżącego nie stanowi zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do podstawy prawnej organ zauważył, że zgodnie z obligatoryjną, a nie uznaniową treścią art. 100 ust. 1 pkt 2 i pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się, gdy: - obowiązuje wpis cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (pkt 2), - wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (pkt 4). Od dnia [...].09.2009 r. [...] pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką Polski – [...]. Z treści przeprowadzonego w dniu 26.08.2016 r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wywiadu środowiskowego wynika, że małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Organ uznał, że małżeństwo [...] i [...] nie zostało zawarte w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. Z informacji z Punktu Informacyjnego KRK przy Sądzie Okręgowym w [...] wynika, że cudzoziemiec na dzień 22.08.2016 r. nie figuruje w Kartotece Karnej KRK ani w Kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym. W dniu 23.11.2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpisał dane cudzoziemca do wykazu osób, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, określając datę obowiązywania wpisu do dnia 13.09.2021 r. Jako podstawę prawną wpisu, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach: cudzoziemcowi została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu, z orzeczonym zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej i innych państw obszaru Schengen. W sytuacji, gdy cudzoziemiec jest małżonkiem obywatelki Polski, wpis dokonany został ze względów obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, skoro wystąpiły dwie, obligatoryjne przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, tj. wpis danych cudzoziemca w rejestrze osób, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (do dnia 13.09.2021 r.) oraz względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, to organ był zobligowany do odmowy udzielenia zezwolenia, zgodnie z treścią art. 100 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto organ wywodził, że została spełniona przesłanka z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W kontekście wymogu z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską, uzasadnia pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Małżonkowie wspólnie zamieszkują i prowadzą gospodarstwo domowe. W ocenie Szefa, na konieczność odmowy, wskazuje powtarzalność i charakter popełnionych przez niego czynów karalnych. W tym kontekście organ wyjaśnił, że podczas pobytu na terytorium Polski [...] pięciokrotnie dopuszczał się naruszenia porządku prawnego: 1. W dniu 27.10.2004 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu sygn. akt VII KS 62/04 został uznany winnym naruszenia art. 91 § 3, w związku z art. 86 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 186), przewożąc samochód osobowy marki [...] bez opłat celnych i skazany na karę grzywny. Orzeczono także przepadek ww. samochodu osobowego. 2. W dniu 25.04.2008 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Stalowej Woli sygn. akt VII K 93/08 został uznany winnym naruszenia art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) Kodeks karny, poprzez posługiwanie się przed Urzędem Stanu Cywilnego w [...] sfałszowanym zaświadczeniem o zdolności prawnej do zawarcia związku małżeńskiego i skazany na karę grzywny. 3. W dniu 4.08.2011 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Stalowej Woli, sygn. akt II Ks 17/11 został uznany winnym naruszenia art. 65 § 3 Kks, w związku z art. 91 § 3 kks, posiadając 13080 sztuk papierosów pochodzenia zagranicznego bez polskich znaków skarbowych akcyzy i skazany na karę grzywny. 4. W dniu 14.11.2011 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Stalowej Woli, sygn. akt II Ks 28/11 został uznany winnym naruszenia art. 65 § 3 K.k.s., w związku z art. 91 § 3 tej ustawy, posiadając 76000 sztuk papierosów pochodzenia zagranicznego bez polskich znaków skarbowych akcyzy i skazany na karę grzywny. 5. W dniu 27.06.2012 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Stalowej Woli, sygn. akt II K 306/12 został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 K.k. i skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat oraz karę grzywny, ze względu na fakt posiadania bez wymaganego zezwolenia broni palnej typu rewolwer sześciostrzałkowy marki [...], produkcji [...] i 12 sztuk amunicji, w postaci nabojów do broni palnej marki [...], w okresie od 2.06.2010 r. do 2.06.2011 r. Organ podkreślił, że kary, wymierzone za popełnianie kolejnych przestępstw, nie odwiodły cudzoziemca od ich dalszego popełniania, co wskazuje na brak lojalności wobec polskich władz. W ocenie organu, skarżący uczynił źródło zarobku z przestępstw, godząc w interes finansowy RP, a nielegalne posiadanie broni stanowi przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu. Wymienione kary zostały uwzględnione w wyrokach w sprawie o wydalenie [...] z terytorium RP, jako okoliczności, uzasadniające stwierdzenie, iż dalszy jego pobyt stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nadto organ wskazał, że pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską, nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, w trybie art. 158 ust. 1 pkt 1 i art. 100 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o cudzoziemcach. Art. 165 ust. 1 tej ustawy wskazuje, iż zastosowanie art. 100 ust. 1 pkt 1-5 tego aktu jest dopuszczalne, wobec cudzoziemca aplikującego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w związku z małżeństwem z obywatelem polskim. Nawet w przypadku cudzoziemca, będącego małżonkiem obywatelki polskiej, istnieje konieczność odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, jeżeli zostanie ustalone, że za odmową przemawia ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach). Mając na uwadze art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organ wywodził, iż wyjątki od art. 31 ust. 3 Konstytucji, określa ustawa o cudzoziemcach. W ocenie Szefa, ograniczenia prawa do prowadzenia życia rodzinnego i prywatnego w Polsce, wyrażające się w odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, są proporcjonalne wobec stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, jaki stwarza dalszy pobyt [...] na terytorium Polski. Jest to rozwiązanie proporcjonalne, w stosunku do art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Nawet w sytuacji odmowy zezwolenia na pobyt czasowy, orzekany zakaz ponownego wjazdu nie jest bezterminowy i wynosi maksymalnie 5 lat (por. art. 319 ustawy o cudzoziemcach). W skardze z dnia 4.07.2018 r. [...] zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1. art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 Konstytucji RP, poprzez nierespektowanie przez organ administracji publicznej prawa do poszanowania życia rodzinnego, w wyniku niezastosowania art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, zapewniającego ochronę życia rodzinnego; 2. art. 100 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 191 ust. 1 pkt 4 i art. 187 pkt 6 ustawy, polegające na i błędnym przyjęciu, iż istnienie wpisu cudzoziemca do wykazu osób niepożądanych stanowi podstawę do odmowy skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, w sytuacji gdy przepisy te nie mają zastosowania w przypadku wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy na podstawie art. 187 pkt 6 ustawy; 3. art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo iż w chwali obecnej nie ma żadnych podstaw, aby uznać, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego; II. naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., poprzez niekierowanie się przez organ w niniejszej sprawie słusznym interesem strony oraz niedążenie przez organ do pogłębienia zaufania obywateli do Państwa, przejawiające się niezastosowaniem przepisu art. 187 pkt 6 ustawy, który jest korzystniejszy dla strony a oparcie decyzji wyłącznie na art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy, który jest umiej korzystny dla strony, podczas gdy żaden przepis prawa obowiązującego nie wyklucza możliwości zastosowania art. 187 pkt 6 ustawy w sytuacji, gdy niemożliwe jest wydanie zezwolenia na pobyt na podstawie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2. art. 7, 8, 11, 77, 80 K.p.a. w zw. z art. 106 K.k., polegające na bezpodstawnym, pozbawionym analizy materiału dowodowego i rażąco niezgodnym ze stanem faktycznym sprawy i domniemaniem prawnym, wynikającym z zatarcia skazania, ustaleniu przez organ, że cudzoziemiec obecnie stwarza zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2. zobowiązanie organu do wydania w terminie jednego miesiąca decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy w Polsce. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Odnośnie do przesłanki pozytywnej, Sąd podziela pogląd, wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie zaistniała podstawa odmowy zezwolenia na pobyt czasowy, określona w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, odmawia się cudzoziemcowi, gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu ww. regulacja została w zaskarżonej decyzji należycie wyłożona oraz zastosowana. Po pierwsze prawidłowo organ wskazał, że przytoczona regulacja stanowi materialnoprawną podstawę do wydania decyzji związanej (a nie uznaniowej), orzekającej o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Innymi słowy, jeżeli organ administracji publicznej stwierdzi istnienie stanu, w którym dalszego pobytu cudzoziemca w Polsce nie można pogodzić z ochroną wartości takich jak: względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, to organ ten, biorąc pod uwagę zasadę praworządności, wysłowioną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. - jest zobligowany (ustawodawca nakłada na niego obowiązek), wydać decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Ponadto w zaskarżonej decyzji słusznie zwrócono uwagę, że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zawiera w sobie trzy samodzielnie podstawy odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, odnoszące się do ochrony określonej kategorii dóbr (wartości), ujętych w treści tego przepisu. Sposób skonstruowania przepisu, wskazuje na to, że dla zastosowania art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, wystarczające będzie stwierdzenie, że samodzielnie wymagają tęgo: 1) względy obronności. 2) względy bezpieczeństwa państwa, 3) względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uzasadnieniu decyzji trafnie wskazano, że organy administracji, powołując się na wskazaną regulację powinny jednoznacznie zidentyfikować te dobra (wartości), które przemawiają za wydaniem decyzji. Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że na podstawie materiału dowodowego, zgromadzonego w toku niniejszego postępowania oraz poprzednich postępowań administracyjnych z lat ubiegłych przyjęto, że za odmową udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, przemawiały względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dokonując takiej oceny Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców miał na względnie, że skarżący w przeszłości był pięciokrotnie karany oraz uwzględnił powtarzalność i charakter popełnionych przez niego czynów karalnych. Dokonując oceny uwzględnił także treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 14.09.2016 r (sygn. akt II OSK 3147/14) oddalił skargę kasacyjną w sprawie wydalenia skarżącego z Polski, w którym to wyroku NSA podzielił prawidłowość powołania się na organy na klauzulę "bezpieczeństwa i porządku publicznego" (art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach z 2003 r.). Odnośnie do dopuszczalności powoływania się na wyroki skazujące, które uległy zatarciu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym, dotyczącym problematyki legalizacji pobytu cudzoziemców podnoszono, że ustalenia odnoszące się do cudzoziemców pod kątem zagrożenia z jego strony dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, powinny być dokonywane na podstawie wszelkich dostępnych organom informacji o cudzoziemcu, w tym również informacji o skazaniu za popełnienie przestępstwa lub wykroczenia - nawet jeśli skazanie uległo zatarciu. Taki wniosek wynika z treści art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, bowiem przepis ten nie wiąże skutków w nim wskazanych z samym faktem skazania cudzoziemca, a pozwala – a nawet obliguje organy do oceny dotychczasowej postawy cudzoziemca i dokonania prognozy na przyszłość, w kontekście całokształtu informacji o cudzoziemcu. Abstrahując od okoliczności tej konkretnej sprawy wskazać należy, że nawet popełnianie przez cudzoziemca przestępstw czy wykroczeń, charakteryzujących się pojedynczo relatywnie niskim stopniem społecznej szkodliwości, za które był skazywany na niski wymiar kary, ograniczającej się do grzywny, nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeśli przemawia za tym całokształt okoliczności sprawy. W tym kontekście kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miała w szczególności częstotliwość i powtarzalność naruszeń prawa oraz niezmienność postawy cudzoziemca, świadczącej o całkowicie lekceważącym stosunku do porządku prawnego obowiązującego w państwie, w którym dotychczas miał prawo przebywać i według deklaracji zamierzał osiedlić się wraz z rodziną. Abstrahując od okoliczności tej konkretnej sprawy wskazać ponadto należy, że nawet popełnianie przez cudzoziemca przestępstw czy wykroczeń, charakteryzujących się pojedynczo relatywnie niskim stopniem społecznej szkodliwości, za które był skazywany na niski wymiar kary, ograniczającej się do grzywny, nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeśli przemawia za tym całokształt okoliczności sprawy. W tym kontekście kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miała w szczególności częstotliwość i powtarzalność naruszeń prawa oraz niezmienność postawy cudzoziemca, świadczącej o lekceważącym stosunku do porządku prawnego, obowiązującego w państwie, w którym dotychczas miał prawo przebywać (tak NSA w wyroku z dnia 28.12.2017 r., sygn. akt II OSK 2397/17, CBOSA). Powyższe wnioski potwierdza wykładnia systemowa. Judykatura, formułująca wnioski na podstawie innych ustaw, niż ustawa o cudzoziemcach, również bowiem akceptuje założenie, że zatarcie skazania nie oznacza uznania wszelkich skutków wyroku za niebyłe, w tym dopuszczalności prognozowania odnośnie do sposobu przyszłego zachowania się skazanego. Gwoli przykładu należy przytoczyć pogląd, że zatarcie skazania odnosi się do samej kary, orzeczonej w postępowaniu karnym, natomiast nie ma wpływu na odbiór zachowania skarżącego wśród innych (taki pogląd, choć w odmiennej rodzajowo sprawie, od ustawy w sprawie cudzoziemców, wyraził NSA w wyroku z dnia 10.11.2017 r., sygn. akt I OSK 2557/16, CBOSA). Zaś Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt SDI 32/10, wywodził, że "Zatarcie skazania jest pewną fikcją prawną i oznacza, że skazanemu ponownie przysługuje status osoby niekaranej, bowiem przyjmuje się, że skazanie, jako zdarzenie historyczne, nie miało w ogóle miejsca. Trafny jest jednak pogląd, że nie oznacza to, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne prawne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tu bowiem o domniemanie, lecz o fikcję prawną. Trudno mówić o domniemaniu, skoro zostało ono już wcześniej obalone prawomocnym wyrokiem. (...) Zatarcie skazania nie oznacza więc anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydanego, i nie niweluje też całkowicie wszystkich skutków skazania, bowiem skazany nie odzyskuje wszystkich utraconych np. praw, urzędów, orderów czy też odznaczeń". Zwrotu "skazanie uważa się za niebyłe" nie można interpretować w ten sposób, że uważa się je za niebyłe z mocą wsteczną, a więc, że skazany odzyskuje m.in. wypracowane przed zapadnięciem wyroku dobre imię (por. B. J. Stefańska, "Skutki zatarcia skazania", Prokuratura i Prawo 10/2007, s. 55), wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.03.2015 r., VI SA/Wa 3161/14, CBOSA. Również ze względów celowościowych uprawnione jest wywodzenie, że art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, nie wiąże skutków z samym faktem skazania cudzoziemca, a pozwala - a nawet obliguje organy - do oceny dotychczasowej postawy cudzoziemca i dokonania prognozy na przyszłość, w kontekście całokształtu informacji o cudzoziemcu. Wprawdzie zatarcie skazania danej osoby za przestępstwo umożliwia późniejsze uznawanie tej osoby za niekaraną, niemniej fakt popełnienia w przeszłości przez cudzoziemca, wnioskującego o zezwolenie, przestępstwa i prawomocnego skazania za to przestępstwo, nawet późnej zatartego, nie może być obojętny dla oceny, czy w stosunku do wnioskodawcy występują przedmiotowe przesłanki. Ponadto wzięcie pod uwagę czynów zabronionych cudzoziemca, których dopuścił się on w przeszłości, nie ma celu zastosowania wobec cudzoziemca powtórnej sankcji za te same czyny. Nie chodzi zatem o to, aby cudzoziemca ponownie ukarać, tym razem nie na podstawie przepisów K.k., ale aby ocenić możliwość udzielania zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP, które nie powodowałoby zagrożenia dla porządku publicznego. Celem ustaleń w powyższym zakresie jest zatem zgromadzenie materiału do oceny stosunku cudzoziemca do praworządności i porządku publicznego, w określenie perspektywy możliwych zachowań na przyszłość, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Samo brzmienie przepisu zawiera zatem w sobie wzgląd na konieczność ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego, stanowiące kryterium teleologiczne do wykładni celowościowej. O ile zatem - co do zasady - sam fakt popadnięcia w przeszłości przez cudzoziemca w konflikt z prawem nie może stanowić podstawy do odmownego załatwienia wniosku cudzoziemca, w razie stwierdzenia trwałej zmiany postawy cudzoziemca, wyrażającej się w późniejszym przestrzeganiu porządku prawnego, o tyle w razie stwierdzenia, że cudzoziemiec pozostaje w konflikcie z prawem aktualnie, to okoliczność, że był on karany również poprzednio, ma obejmujących nie tylko sam fakt skazania go w przeszłości na karę pozbawienia wolności, ale również informacji, np.: o naruszeniach przepisów, regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców etc. Dodatkowo należy zauważyć, że zastosowanie art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, może mieć również miejsce także w przypadkach, w których cudzoziemiec nie był w Polsce w ogóle karany. W orzecznictwie NSA można odnotować nawet przypadki, w których Sąd ten kwalifikował np.: fakt wieloletniego naruszania przepisów regulujący zasady pobytu w Polsce (nielegalny pobyt), jako stwarzający zagrożenie dla porządku publicznego. W wyroku z dnia 31 stycznia 2007 r. (II OSK 430/06, LEX nr 327821) NSA stwierdził m.in., że skarżący naruszył porządek publiczny, z uwagi na wieloletni nielegalny pobyt w Polsce (tj. skarżący nielegalnie wjechał do Polski w 1996 r., dopiero wnioskiem w rozpoznawanej sprawie zainicjował postępowanie w sprawie legalizacji pobytu). Przytoczone przez organ okoliczności (wyroki skazujące) opisują zachowanie skarżącego na przestrzeni wielu lat i stanowią wystarczającą podstawę do oceny rzeczywistej postawy skarżącego i wiarygodnej prognozy jego zachowania na przyszłość. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, dotychczasowe zachowanie skarżącego utwierdza w przekonaniu, że cudzoziemiec prezentuje postawę, świadczącą o negacji przepisów prawa, obowiązujących na terytorium państwa, w którym dotychczas miał prawo przebywać. Implikuje to uznanie, że pobyt skarżącego może stwarzać zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa państwa. W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na kategoryczną treść art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach w niniejszej sprawie, konieczne było wydanie decyzji orzekającej o odmowie udzielenia zezwolenia. Odnośnie do przesłanki negatywnej, tj. ochrony życia rodzinnego, Sąd wskazuje, że art. 8 Konwencji rzymskiej nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania, dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium. Ingerencja w prawa chronione art. 8 Konwencji, aby mogła zostać uznana za dopuszczalną, musi służyć ochronić określonych dóbr (bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób), jednak nie oznacza to, że ingerencja taka może zostać uznana za dopuszczalną wyłącznie w przypadku popełnienia jedynie ciężkich przestępstw. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja kama czy środki administracyjne. Przyznanie organom władzy możliwości reakcji, w postaci wydalenia (obywatela państwa trzeciego), stanowi ważny środek ogólnej prewencji, w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Należy uznać, iż system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci wydalenia, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. Orzecznictwo ETPCz wskazuje, że wydalenie takich osób nawet w przypadku popełnienia przez te osoby relatywnie poważnych przestępstw lub też notorycznego naruszania prawa może okazać się w pewnych przypadkach niedopuszczalne (wyrok z 22.04.2004 r. Radovanovic p-ko Austrii sprawa nr 42703/98, z 27 października 2005 r. Keles v. Republika Federalna Niemiec, sprawa nr. 32231 /02). Powyższe zapatrywanie wiąże się przede wszystkim z kwestią długości zwykle legalnego pobytu w kraju goszczącym i związanej z tym relatywnie silnej integracji z tym krajem przy, często występującej nieznajomości kraju ojczystego i istniejącymi obiektywnymi trudnościami w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Odnosząc się do sytuacji skarżącego należy stwierdzić, że w jego sprawie takie okoliczności nie zachodzą. W sprawie uwzględniono fakt, że skarżący prowadzi życie rodzinne w Polsce ale także zwrócono uwagę na ilość i rodzaj popełnionych przez skarżącego przestępstw oraz powtarzające się łamanie przez skarżącego przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców w Polsce. W przeszłości z uwagi na nielegalny pobyt i niewykonanie decyzji nakazującej wyjazd z Polski, skarżący był już z Polski wydalony. Skarżący w 2010 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jednak, w dniu 20.04.2010 r. Wojewoda [...] wydał decyzję odmowną. Po rozpoznaniu kolejnego wniosku ww. organ decyzją z dnia [...].06.2010 udzielił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 17.06.2012 r., ale już kolejny wniosek o udzielenie takiego zezwolenia spotkał się z decyzją odmowną. Decyzją z dnia [...].07.2013r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując stanowisko organu I instancji, odnośnie do uznania, że pobyt cudzoziemca w Polsce stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a decyzja ta została następnie uznana za prawidłową w postępowaniu sądowo administracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.01.2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2484/13). Pomimo odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, skarżący nie zdecydował się na wyjazd z Polski, skutkiem czego, konieczne było wszczęcie postępowania w sprawie wydalenia go z Polski. Do wydanej w dniu [...].01.2014 r. nr [...] ostatecznej decyzji w tej sprawie, skarżący również się nie zastosował, pozostając w Polsce nielegalnie, pomimo tego, że NSA, wyrokiem z dnia 14.09.2016 r. sygn. akt II OSK 3147/14, prawomocnie zakończył postępowanie sądowe, dotyczące kontroli prawidłowości decyzji wskazując na zasadność wydalenia skarżącego z Polski. Z powyższego wynika, że w czasie trwania związku małżeńskiego, zawartego w 2009 r. Strona jedynie przez okres ok. trzech lat przebywała w Polsce legalnie. Powyższe okoliczności wymagają podkreślenia albowiem w skardze pełnomocnik skarżącego powołuje się m.in. na wieloletni pobyt skarżącego w Polsce z żoną, na plany życiowe małżonków itd. wymieniona okoliczność, w świetle powyższych ustaleń, nie mogła mieć decydującego dla sprawy znaczenia, albowiem już od lipca 2013 r. skarżący powinien liczyć się z koniecznością wyjazdu z Polski, wobec odmowy przedłużenia legalizacji pobytu. Skarżący kontynuował wprawdzie pobyt w Polsce, ale czynił to niezgodnie z przepisami. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka podkreślano niejednokrotnie, że dokonując oceny, czy środek w postaci wydalenia cudzoziemca jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie, należy brać pod uwagę nie tylko długość tego pobytu, ale również charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał on więzi z tym krajem. W wyroku w sprawie Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu Niderlandów (No 50435/99) Trybunał uznał (obok innych okoliczności istotnych dla oceny, czy doszło do naruszenia art. 8 Konwencji), że w tego typu sprawach istotną kwestią jest rozważenie czy więzy rodzinne, "życie rodzinne", którego naruszenie jest badane, miało swój początek w czasie, w którym osoby związane ze sprawą uświadamiały sobie, że ich status prawny na terytorium państwa goszczącego był tego rodzaju, że trwanie życia rodzinnego w tym państwie było zagrożone od samego początku (akapit nr 39 wyroku). Podobne stanowisko zostało zawarte np.: w wyroku w sprawie Darren Omoregie i inni p-ko Norwegii z dnia 31 lipca 2008 r. (skarga nr 265/07). W ostatnim z w/w wyroków wskazano nawet, jeżeli taka jak powyżej sytuacja zachodzi, wydalenie członka rodziny niebędącego obywatelem [Układającego się Państwa] będzie niezgodne z art. 8 Konwencji jedynie w wyjątkowych okolicznościach (akapit 57 orzeczenia). Analogiczny pogląd, wyrażono w wyrokach Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28 czerwca 2011 r., skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii (wyrok z dnia 14 lutego 2012 r., skarga nr 26940/10). Zarówno skarżący, jak i jego małżonka powinni liczyć się z koniecznością wyjazdu skarżącego z Polski. Skarżący zdecydował się jednak pozostać z Polsce niezgodnie z przepisami i to pomimo wydania wobec niego decyzji o wydaleniu, której prawidłowość została potwierdzona w postępowaniu sądowym. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie zasługuje na uwzględnienie. Z analogicznych powodów skarżący niezasadnie zarzuca naruszenie art. 47 Konstytucji, zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Sąd nie stwierdził, aby organ dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 czy 80 K.p.a., w zakresie w jakim skarżący zarzuca brak rzetelnych ustaleń na temat sytuacji życiowej skarżącego i jego rodziny. Spór dotyczy interpretacji prawa, w kontekście okoliczności sprawy. Należy zatem zaznaczyć, że Sąd podziela pogląd, iż możliwość legalizacji pobytu przewidziana została jedynie w tych przypadkach, w których opuszczenie przez cudzoziemca terytorium RP, wiązałoby się z naruszeniem art. 8 Konwencji. W przeciwnym przypadku pobytu cudzoziemca w Polsce nie można uznać za niezbędny w rozumieniu w/w regulacji. W okolicznościach faktycznych, które zaistniały w sprawie, w tym w szczególności z uwagi na stwierdzone wielokrotne naruszenie przez skarżącego porządku prawnego w Polsce, skutkujące wydaniem decyzji, orzekającej o jego wydaleniu, ingerencja w prawo do poszanowania przez skarżącego życia rodzinnego w Polsce, była dopuszczalna. Obie okoliczności wykluczały udzielenie zezwolenia z zastosowaniem art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach i to niezależnie od uznaniowego charakteru tego przepisu. W przypadku stwierdzenia, okoliczności, o której mowa w art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w tym zastosowanego art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy organ zobowiązany był wydać decyzję odmowną, albowiem żaden przepis prawa materialnego, w tym art. 191 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, nie wyłączał zastosowania tej regulacji. Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano także art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się, gdy obowiązuje wpis cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Jak ustalono, dane skarżącego figurują w wykazie, z terminem obowiązywania wpisu do dnia 13.09.2021 r. Trzeba podkreślić, że każdy cudzoziemiec który przebywa na terenie Polski musi liczyć się z koniecznością jego ewentualnego opuszczenia w sytuacji, w której podejmie działania przeciwko obowiązującemu porządkowi prawnemu. Tym bardziej w przypadku posiadania w Polsce rodziny, o którą powinien dbać (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15.11.2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1442/18, CBOSA). Doprowadzenie do sytuacji w której dane skarżącego zostały wpisane do systemu Schengen świadczą o czymś przeciwnym. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów poza powołaniem się na Konwencję z których wynikałoby on i jego rodzina są w wyjątkowo trudnej sytuacji. Dodatkowo Sąd wskazuje, że za ugruntowany w judykaturze uznać należy pogląd, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym (np. wyroki NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 27/09, niepubl., z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1706/06, LEX nr 384287, z dnia 16 maja 2008 r., II OSK 438/07, LEX nr 505306). Powyższa regulacja nie może być interpretowana w sposób, prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również przepis ten nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym, zakazującej wydalenia cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne. W postepowaniu prawidłowo ustalono stan faktyczny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi, określone w art. 107 § 3 K.p.a., bowiem zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które pozwalają skarżącemu na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niego niekorzystnej. W sprawie nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Uznaniowy charakter decyzji, która miałaby w sprawie być wydana wyklucza zastosowanie art. 145a § 1 P.p.s.a. (por. red R. Hauser, M. Wierzbowski. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, str. 603). Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.