II OSK 1795/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1931/18 w sprawie ze skargi Gminy Miasto P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w W. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za usługi wodne oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1931/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Gminy Miasto P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wody Polskie w W. z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie określenia opłaty stałej za usługi wodne, uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w W. na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2017 r. poz.1566 z póżn. zm.) ustalił w formie informacji rocznej Gminie Miasto P., za odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r., opłatę stałą w łącznej wysokości: 2.655,00 zł. W dniu [...] marca 2018 r. Gmina Miasto P. złożyła reklamację, kwestionując zasadność naliczenia opłaty stałej, z uwagi na niewykonanie większości ulic objętych pozwoleniem wodnoprawnym. Nie uwzględniając złożonej reklamacji, Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w W. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. ustalali opłatę stałą za odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do wód powierzchniowych w wysokości 2.655,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że opłata została naliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 Prawa wodnego oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne ( Dz.U. poz. 2502). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina Miasto P. wniosła o uchylenie tej decyzji, zarzucając błędne ustalenie okoliczności stanu faktycznego, skutkujące zastosowaniem art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność wniesionej skargi i uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podana w pozwoleniu wodnoprawnym powierzchnia zlewni, na podstawie której wyliczono przepływ wody dotyczy w większości ulic jeszcze nie wykonanych, co oznacza, że organ błędnie ustalił stan faktyczny. Następnie Sąd wskazał, że z treści art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego definiującego usługi wodne wynika, że usługa w postaci odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych jest immanentnie związana z istnieniem otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo istnieniem systemów kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Konsekwentnie też z art. 268 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego wynika, że obowiązek poniesienia opłat za usługi wodne wiąże się z odprowadzaniem do wód - wód opadowych lub roztopowych uprzednio ujętych w oznaczone rodzaje urządzeń wodnych, tzn. w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej. Dopiero istnienie urządzeń wodnych składających się na otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, umożliwia ustalenia opłaty za usługę odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do wód. Urządzenia te stanowią zatem warunek niezbędny dla ustalenia opłaty, służą one bowiem przechwytywaniu wód odpadowych lub roztopowych i ich dalszemu odprowadzaniu do wód. Warunkiem natomiast uznania urządzeń wodnych za urządzenia kanalizacji deszczowej bądź kanalizacji zbiorczej jest potwierdzenie, że zostały one wybudowane i oddane do użytku oraz, że funkcjonują realizując przypisaną im funkcję przechwytywania wód opadowych lub roztopowych i dalszego ich odprowadzania do wód. O ile zatem pozwolenie wodnoprawne jest źródłem danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej, o tyle samo jego istnienie nie jest warunkiem wystarczającym do określenia tej opłaty. Sąd zwrócił również uwagę, że charakter opłat za usługi wodne jako daniny publicznej wymaga od organu stosowania wykładni prawa zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki i stosowania zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. 7a § 1 k.p.a.), szczególnie w sytuacji, która zaistniała w niniejszej sprawie, gdzie dla organu podstawą do ustalenia opłaty stałej było pozwolenie wodnoprawne wydane w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, które nie przewidywały opłat za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych za pomocą urządzeń kanalizacji deszczowej lub kanalizacji zbiorczej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Zarządu Zlewni Wody Polskie w W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa wodnego poprzez przyjęcie, że podstawą do ponoszenia określonej opłaty stałej jest fakt wybudowania urządzenia, a w przypadku gdy urządzenie takie nie zostało wybudowane opłata nie powinna być wnoszona, mimo że z treści art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego jednoznacznie wynika, że opłatę stałą nalicza się na podstawie treści pozwolenia wodnoprawnego, sam fakt jego udzielenia determinuje obowiązek uiszczenia opłaty stałej, natomiast po wybudowaniu urządzenia i faktycznym odprowadzaniu do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, podmiot byłby zobowiązany do uiszczenia opłaty zmiennej, przyjęcie wykładni WSA byłoby sprzeczne z rozróżnieniem dwóch rodzajów opłat: stałej oraz zmiennej; b. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. tj. organ nie był uprawniony do ustalenia skarżącej opłaty stałej, przedwcześnie stosując dyspozycję wynikające z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego, w sytuacji gdy prawidłowe odkodowanie normy prawnej z art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego prowadzi do jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości interpretacyjnych wniosku, że obliczenie opłaty stałej dokonuje się na podstawie największej ilości możliwych do odprowadzenia do wód - wód opadowych lub roztopowych, jaką można odprowadzić na podstawie pozwolenia wodnoprawnego; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wyłączenia stosowania art. 7a § 2 k.p.a., podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy opłaty należnej za wykorzystywanie zasobów naturalnych i jej zadaniem jest finansowanie działań oraz inwestycji w zakresie zabezpieczenia przeciwpowodziowego i ochrony zasobów wodnych, a tym samym jest to ważny interes publiczny, jak jest to również związane z zapewnieniem przez organy administracji bezpieczeństwa i porządku publicznego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania według norm przepisanych. Oświadczając jednocześnie, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa wodnego. Należy bowiem zauważyć, że prawidłowa wykładnia art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego prowadzi do wniosku, że opłatę stałą za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, można naliczyć tylko wówczas, gdy wody takie są faktycznie odprowadzane, poprzez otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej albo systemy kanalizacji zbiorczej do wód. Do wniosków takich prowadzi odmienności w literalnym brzmieniu art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego w stosunku do poprzedzających go jednostek redakcyjnych powołanego przepisu tj. ust. 2 i 3, które regulują wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych i powierzchniowych. W przepisach tych ustawodawca wskazał, że wysokość opłaty ustala się z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej i powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast w art. 271 ust. 4 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej ustala się za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych. Zatem rację ma Sąd I instancji, że warunkiem koniecznym dla ustalenia opłaty stałej z tytułu odprowadzania wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych, jest ich faktyczne odprowadzanie. Mając na względzie racjonalność ustawodawcy, należało przyjąć, że wskazane wyżej różnice w redakcji poszczególnych przepisów, a co za tym idzie również różne reguły ustalania opłat stałych za pobór wód oraz za odprowadzanie wód było działaniem zamierzonym, mającym na celu nałożenie obowiązku uiszczenia opłat dopiero w przypadku rozpoczęcia odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Za taką wykładnią przemawia również argument celowościowy, bowiem o ile w przypadku ustalenia opłat stałych za pobór wód, czy to podziemnych, czy też powierzchniowych ochronie podlegają zasoby wody, to w przypadku odprowadzania wód opadowych i roztopowych, które i tak trafiają do środowiska niezależnie od sposobu ich odprowadzania, ochrona ta ma na celu zapewnianie odpowiedniej jakości wody oraz jej ilości, co powoduje, że ochrona nie musi być tak silna jak w przypadku poboru wód. Należy zgodzić się również ze stanowiskiem Sądu I instancji, że pozwolenie wodnoprawne jest zgodnie z art. 271 ust. 4 Prawa wodnego źródłem danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej, ale samo wydanie pozwolenia nie jest warunkiem wystarczającym do określenia tej opłaty. Istotne jest bowiem korzystanie z usługi wodnej, a w sytuacji braku odpowiednich urządzeń, czy też wyłączeniu z użytku istniejących już urządzeń, korzystanie takie nie jest możliwe. Organ uprawniony do ustalenia opłaty stałej nie może abstrahować od okoliczności faktycznych sprawy i poprzestawać wyłącznie na ustaleniu faktu uzyskania przez podmiot pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sam fakt wydania takiego pozwolenia nie stwarza rzeczywistej możliwości korzystania z określonej w nim usługi wodnej, a ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy powstaną odpowiednie dla danej usługi urządzenia wodne, które faktycznie działają ( por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Go 933/18). Rację ma również Sąd I instancji, że z treści art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego wynika, że usługa w postaci odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, jest związana z istnieniem otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo istnieniem systemów kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Konsekwentnie również z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) Prawa wodnego wynika, że obowiązek poniesienia opłat za usługi wodne wiąże się tylko z odprowadzaniem do wód - wód opadowych lub roztopowych uprzednio ujętych w oznaczone rodzaje urządzeń wodnych, tzn. w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej. Warunkiem uznania urządzeń wodnych za urządzenia kanalizacji deszczowej, bądź kanalizacji zbiorczej jest potwierdzenie, że zostały one wybudowane i oddane do użytku oraz, że funkcjonują realizując przypisaną im funkcję przechwytywania wód opadowych lub roztopowych i dalszego ich odprowadzania do wód. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w poglądach wyrażanych w piśmiennictwie administracyjnym (M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018, s. 41). Należy również zauważyć, że opłata stała za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód, niewątpliwie mieści się w pojęciu opłat za usługi wodne (art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) Prawa wodnego) i służy ochronie środowiska. Jest zatem instrumentem ekonomicznym mającym na celu racjonalne gospodarowanie wodami (art. 267 pkt 1 Prawa wodnego). Usługa wodna jest realizowana wówczas, gdy dany podmiot posiada urządzenie przeznaczone do odprowadzania wód, bo wówczas można mówić o korzystaniu ze środowiska, za co należą się opłaty (zwrot kosztów świadczonych usług wodnych). Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 3 Prawa wodnego gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Stąd też wcześniejsze pobieranie opłat (także stałych), zanim dojdzie do faktycznego wykonania urządzenia służącego do realizowania usługi wodnej, byłoby nieracjonalne i nieuprawnione. Stanowisko takie prezentowane jest jednolicie w dotychczasowym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i uznać należy je za prawidłowe (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 469/18, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 573/18, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 lipca 2018r. sygn. akt II SA/Ol 343/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 299/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 295/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 297/18, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 329/18 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 października 2019r. sygn. akt II SA/Bk 445/19, CBOSA). W tej sytuacji gdy organ nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie zrealizowania inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym ograniczając się jedynie do stwierdzenia jego wydania, zasadnie Sąd I instancji przyjął, że wydana decyzja narusza przepisy postępowania obligujące organy do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowania, w zakresie dotyczącym wykładni art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego oraz wyboru wskaźników dotyczących sposobu naliczenia opłaty stałej. Słusznie bowiem Sąd I instancji wskazał, że w sytuacji gdy opłatę stałą za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ustala się w oparciu wydane na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy pozwolenie wodnoprawne i zachodzi konieczność dostosowania przyjętych w nim wskaźników do obowiązujących obecnie przepisów prawa, niezbędne jest rozstrzyganie istniejących w tym zakresie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść zobowiązanego, zgodnie z dyspozycją art. 7a § 1 k.p.a. Podobnie mając na uwadze, że opłaty za usługi wodne stanowią daninę publiczną, to przepisy nakładające te opłaty i określające sposób ich naliczenia powinny być jasne, precyzyjne i nie nasuwać wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu nałożonego obowiązku. W sytuacji gdy wątpliwości interpretacyjne budziła norma prawna zawarta w art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego, co do możliwości naliczenia opłaty stałej z tytułu odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych z terenu inwestycji, która nie została zrealizowana w całości, zasadnie przy ich rozstrzygnięciu Sąd I instancji zastosował wykładnię prawa korzystną dla podmiotu zobowiązanego zgodnie z dyspozycją art. 7a § 1 k.p.a. Brak jest również podstaw do przyjęcia zasadności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Pomijając wewnętrzną sprzeczność tego zarzutu, gdzie autor skargi kasacyjnej z jednej strony zarzuca niezastosowanie art. 7a § 2 k.p.a., a z drugiej stwierdza, że błędnie Sąd I instancji przyjął, że nie zachodzą przesłanki do wyłączenia stosowania art. 7a § 2 k.p.a., jak również brak precyzyjności zarzutu i niewskazanie pełnej jednostki redakcyjnej art. 7a § 2, który zawiera pkt 1 i 2, stwierdzić należy, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym o zmiennej treści, zależnym od kontekstu, w którym występuje (szerzej zob. np. J. Chmielewski, Pojęcie nadrzędnego interesu publicznego w prawie administracyjnym, Warszawa 2015; A. Żurawik, Interes publiczny w prawie gospodarczym, Warszawa 2013). Niewątpliwie organ administracji publicznej w toku postępowania jest obowiązany ocenić, czy w sprawie występuje skonkretyzowany i zdefiniowany interes publiczny. Jednakże nie jest dopuszczalne – w celu odmowy zastosowania zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony – powołanie się na abstrakcyjny i nieokreślony interes publiczny. Wyłączenia zasady określonej w art. 7a § 1 k.p.a. wymaga nie każdy (skonkretyzowany i zdefiniowany) interes publiczny, ale wyłącznie ważny interes publiczny. Organ powinien zatem ocenić wagę i znaczenie występującego w sprawie interesu publicznego jako ważnego interesu publicznego. Przepis art. 7a § 2 pkt 1 k.p.a. wskazuje przy tym przypadki ważnego interesu publicznego jako "istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego". Organy administracji publicznej powinny zatem nadawać temu pojęciu możliwie najwęższe znaczenie, mając na uwadze cel i funkcje omawianej zasady, in dubio pro libertate. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że środki uzyskane z tytułu opłat stałych miały posłużyć na finansowanie inwestycji wodnych i utrzymanie istniejących obiektów związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym, co jego zdaniem wypełnia dyspozycję art. 7 § 2 k.p.a. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, bowiem prowadzenie działalności związanej z szeroko pojętą gospodarką wodną, nie przesądza o tym, że mamy do czynienia z ważnym interesem państwa, w szczególności w zakresie jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego. Odnosząc się do zarzutu zawartego w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP stwierdzić należy, że o naruszeniu tego przepisu można mówić, gdy doszło do różnego traktowania osób znajdujących się w podobnych sytuacjach. To znaczy, że podmioty należące do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, zaś podmioty należące do różnych kategorii mogą być traktowane różnie ( por. wyrok TK z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt SK 37/06 oraz wyrok TK z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt K 5/10). Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, że w przypadku opłat za usługi wodne, podmioty legitymujące się pozwoleniem wodnoprawnym wydanym na podstawie przepisów Prawa wodnego z 2001 r. posiadają tę samą cechę relewantną, co podmioty korzystające z usług na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego na podstawie przepisów Prawa wodnego z 2017 r. Pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie Prawa wodnego z 2001 r. były dostosowane do poprzedniego systemu opłat za korzystanie z wód, opartego na faktycznym zużyciu wody i opłatach ustalanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, również treść tego rodzaju decyzji była odmienna, jeżeli chodzi o maksymalne i dopuszczalne wskaźniki poboru wód. Z kolei wejście w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne, wprowadziło zmianę dotychczasowego systemu opłat, regulując go w ustawie i dodając opłaty stałe dla części usług wodnych oraz określając sposób ustalania wysokości tych opłat. Zatem nie można uznać, że w tym zakresie istnieje nieuzasadnione różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat stałych za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych, w oparciu o pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów Prawa wodnego z 2001 r. i 2017 r. ( por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3691/18, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.