III SA/Wa 1068/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. określił kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty (rozwiązanej [...] s.c.) na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P. oraz R. P. (dalej jako Skarżący lub Strona) - wspólników rozwiązanej [...] s.c. za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości. Wymieniona decyzja została doręczona Stronie w sposób zastępczy w dniu 3 lipca 2017 r., zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201, dalej także jako "O.p." lub "Ordynacja podatkowa" ). Pismem z dnia 22 listopada 2017 r. nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Strony podniósł, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przywrócenia terminu do uniesienia odwołania. Wskazał, iż nie doszło do skutecznego doręczenia Stronie decyzji przez operatora pocztowego, co nastąpiło wyłącznie z winy tego operatora pocztowego na skutek błędu popełnionego przez pracowników Urzędu Pocztowego w J.. W związku z brakiem wiedzy, gdzie czeka na Stronę przesyłka z organu podatkowego zawierająca decyzję i w jakim terminie można ją odebrać, nastąpiło uchybienie przez Stronę terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Zaznaczył, iż przesyłka pocztowa zawierająca decyzję została wysłana przez organ podatkowy na adres J., ul. [...]. Z okazanej Stronie przez pracownika organu podatkowego koperty wynika, iż przesyłka była do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym w J. na okres 14 dni. Na kopercie znajduje się przekreślenie adresu "J., ul. [...] " i adnotacja "dosłać L., ul. [...] ", co nie miało miejsca, ponieważ ww. przesyłka nigdy do Strony nie dotarła. Pełnomocnik Strony podał, iż w 03/2017 r. w Urzędzie Pocztowym w J. została dokonana przez siostrę Strony – K. P. pisemna dyspozycja poprzez wypełnienie formularza o przekierowaniu/dosłaniu kierowanej korespondencji z adresu J. ul. [...] na adres L., ul. [...]. Zmiana miejsca zamieszkania Strony spowodowana była czasową sytuacją osobistą siostry Strony, tj. siostra przebywała tymczasowo u rodziców w związku z koniecznością pomocy i opieki nad starszym synem siostry Strony ze względu na ostatnie tygodnie ciąży siostry Strony i opieką nad siostrą Strony po porodzie. Pełnomocnik Strony podniósł, iż Strona posiadając wiedzę o toczących się postępowaniach podatkowych, mając na względzie ich wagę i konsekwencje finansowe, na bieżąco monitorowała napływającą korespondencję z organów podatkowych. Dlatego była zaskoczona uzyskaniem informacji, iż na przełomie 06, 07/2017 r. nie odebrała przesyłki zawierającej decyzję. W ocenie Strony niemożliwym jest to, że Strona nie odebrała przedmiotowej decyzji, gdyż powinny do niej dotrzeć co najmniej 4 zawiadomienia: 2 do Strony i 2 do siostry Strony w odstępie 7 dni, tym bardziej, że taka sama przesyłka zawierająca decyzję nie dotarła również do siostry Strony – K. P., która zamieszkiwała z rodzicami pod tym samym adresem. Zaistniała sytuacja budzi tym bardziej zdziwienie i niedowierzanie Strony, ponieważ niecały miesiąc później, tj. w 08/2017 r. w sposób skuteczny Strona odebrała pismo od tego samego organu podatkowego skierowane pod adres: J., ul. [...], dotyczące decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za inne miesiące w terminie umożliwiającym Stronie wniesienie odwołania. Pełnomocnik Strony wskazał również, iż nigdy nie było problemów w przepływie informacji między Stroną, a organem podatkowym, poza tym jednym wyjątkiem opisanym w niniejszym wniosku. Pracownicy organu podatkowego posiadali numer kontaktowy Strony i siostry Strony, niejednokrotnie organ podatkowy korzystał z tej formy kontaktu. Parokrotnie różne dokumenty odbierane były osobiście w siedzibie organu podatkowego. Pełnomocnik Strony podniósł, iż biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności Strona zapewnia, że nie było w jej interesie unikanie odebrania przesyłki poleconej od organu podatkowego. Biorąc pod uwagę toczące się postępowania podatkowe brak odebrania korespondencji byłby działaniem na niekorzyść Strony, sprzecznym z logiką oraz doświadczeniem życiowym. Powyższe wzmacnia również to, że po zakończeniu kontroli za 07/2013 r. Strona wyniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli nie zgadzając się z jej ustaleniami. Przytoczone powyżej fakty potwierdzają, w ocenie pełnomocnika Strony, że nie posiadała ona wiedzy o przesłanym liście zawierającym decyzję. Brak skutecznego doręczenia decyzji został spowodowany błędem pracowników operatora pocztowego, którzy w wyniku przeoczenia, pomimo adnotacji na kopercie o odesłaniu pod adres w L. nie przekierowali/nie dosłali ww. korespondencji na właściwy adres Strony. O tym, że przesyłka zawierająca decyzję nigdy nie dotarła do L. świadczy brak jakichkolwiek pieczątek na kopercie Urzędu Pocztowego w L.. Pełnomocnik Strony podniósł również, iż brak skutecznego doręczenia decyzji może wynikać z zaniedbania listonosza, który nie dopełnił w sposób prawidłowy obowiązku dostarczenia przesyłki, poprzez wrzucanie do skrzynki na listy zawiadomienia/awiza. Pełnomocnik Strony podał również, iż w dniu 10 listopada 2017 r. Strona odebrała na poczcie upomnienie z dnia 9 października 2017 r. wzywające do uregulowania zaległości podatkowej za 07/2013 r. Strona nie wiedziała, z czego wynika owo upomnienie, więc udała się w dniu 14 listopada 2017 r. do Urzędu Skarbowego w L., aby uzyskać informacje i wyjaśnić sprawę. Okazało się, że upomnienie dotyczyło postępowania egzekucyjnego związanego z niedoręczoną decyzją. Pracownik organu podatkowego pokazał Stronie potwierdzenie zwrotu nieodebranej w terminie przesyłki wraz z kopertą adresowaną na Stronę. Mimo wyraźnej prośby Strony, pracownik organu podatkowego odmówił pokazania korespondencji, która nie została odebrana, W związku z zaistniałą sytuacją w dniu 16 listopada 2017 r. siostra Strony osobiście udała się do organu podatkowego w celu odebrania decyzji i zapoznania się z dokumentacją. Kopię decyzji Strona otrzymała we czwartek, tj. 16 listopada 2017 r. Strona złożyła wraz z przedmiotowym wnioskiem odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, iż wnosząc przedmiotowe podanie Strona dopełniła czynności, dla której był określony termin, złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. w dniu 22 listopada 2017 r. Z uwagi na to, iż ww. decyzja została doręczona w sposób zastępczy w dniu 3 lipca 2017 r., termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 17 lipca 2017 r., zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, iż odwołanie z dnia 22 listopada 2017 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., o ile nie budzi zastrzeżeń dochowanie przez Stronę wymogów formalnych przepisu art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, to jednak okoliczności przywołane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie uprawdopodobniają braku winy Strony w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. Organ stwierdził, iż poza gołosłownym twierdzeniem, iż nie doszło do skutecznego doręczenia Stronie decyzji przez operatora pocztowego, co nastąpiło wyłącznie z winy tego operatora na skutek błędu popełnionego przez pracowników Urzędu Pocztowego w J., którzy w wyniku przeoczenia, pomimo adnotacji na kopercie o odesłaniu pod adres w L. nie przekierował/ nie dosłali ww. korespondencji na właściwy adres Strony, jak również powyższe może wynikać z zaniedbania listonosza, który nie dopełnił w sposób prawidłowy obowiązku dostarczenia przesyłki, poprzez wrzucanie do skrzynki na listy zawiadomienia/awiza, Skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że taka okoliczność rzeczywiście wystąpiła. Nie przedstawił pisemnej dyspozycji złożonej na formularzu o przekierowaniu dosłania kierowanej korespondencji z adresu J., ul. [...] na adres L., ul. [...], na którą powołuje się we wniosku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podkreślił, iż nie kwestionuje, że w przypadku wskazanego operatora pocztowego mogło dojść do pewnych nieprawidłowości w doręczaniu przesyłek, to brak dowodów na potwierdzenie, iż w przypadku Skarżącego właśnie do takich nieprawidłowości doszło. Zauważył, że Skarżący nie udowodnił, iż podjął jakiekolwiek kroki reklamacyjne u doręczyciela w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, po zorientowaniu się, że wydanej w dniu [...] czerwca 2017 r. decyzji nie otrzymał. Organ podkreślił, że Strona zdawała sobie sprawę z toczącego się wobec niej postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości zlikwidowanej spółki cywilnej, wszczętego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., doręczonym Stronie w dniu 12 stycznia 2017 r. W toku przedmiotowego postępowania Strona odbierała kierowaną do niej korespondencję, w tym postanowienia z art. 180, art. 200 i art. 140 Ordynacji podatkowej. Zauważył również, iż w dniu 3 marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał postanowienie o przedłużeniu terminu załatwienia w/w sprawy do dnia 12 maja 2017 r. (ostatnie pismo odebrane przez Stronę w toku postępowania). Ww. postanowienie zostało doręczone w dniu 16 marca 2017 r. Strona winna mieć świadomość, iż do dnia 12 maja 2017 r. może spodziewać się wydania decyzji w przedmiocie jej odpowiedzialności lub ewentualnego postanowienia o przedłużenia terminu załatwienia sprawy, skoro do tej pory takie postanowienia otrzymywała. Pomimo upływu nowego terminu załatwienia sprawy, wskazanego w postanowieniu, Strona nie podjęła żadnych działań w celu ustalenia w organie podatkowym, czy postępowanie wobec niej zostało zakończone w przewidywanym terminie, czy też trwa dalej. W ocenie organu powyższe działania mogłyby ustrzec ją przed późniejszymi negatywnymi konsekwencjami niedochowania terminu do wniesienia odwołania. Ponadto zauważył, iż nawet jeśli Strona złożyła w Urzędzie Pocztowym dyspozycję dotyczącą przekierowania na inny adres korespondencji, to nie zwalniało jej z aktualizacji danych adresowych w Urzędzie Skarbowym w L. w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym. Wskazał, iż organ pierwszej instancji był w posiadaniu adresu Strony dostępnego w Centralnym Rejestrze Podatników (CRP Serce), tj.: ul. [...],[...]. Adres ten został zmieniony przez Stronę dopiero w dniu 30 października 2017 r. Zaznaczył, że Skarżący jako osoba fizyczna jest podatnikiem w rozumieniu art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej. Na podatniku ciąży obowiązek informowania organów podatkowych o zmianie swoich danych adresowych dotyczących miejsca jego zamieszkania, gdyż organy podatkowe muszą mieć zapewnioną możliwość sprawnego działania, w tym pewność skuteczności doręczeń pism procesowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, iż w niniejszej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. prawidłowo została wysłana na adres Strony dostępny w Centralnym Rejestrze Podatników (CRP Serce), tj.: ul. [...],[...] i była awizowana w dniu 19 czerwca 2017 r. oraz w dniu 27 czerwca 2017 r. Zastępcze doręczenie ww. decyzji nastąpiło z dniem 3 lipca 2017 r. (z upływem 14-tego dnia od daty pierwszej awizacji), zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż Strona winna mieć świadomość, że wszelka korespondencja kierowana do niej będzie trafiała pod wskazany adres, skoro nie zaktualizowała swoich danych adresowych w Urzędzie Skarbowym w L.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uznał, iż Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił zaskarżanemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że: a) nie udowodnił tego, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winny, podczas gdy wystarczającym było uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, tego faktu oraz b) uznanie, że wobec przedstawionych przez Skarżącego okoliczności nie uprawdopodobnił on faktu uchybienia terminu bez własnej winy; 2) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych. Zdaniem Skarżącego postępowanie w sprawie przywrócenia terminu nie jest postępowaniem sformalizowanym, stąd też przytoczone argumenty były wystarczające dla uprawdopodobnienia faktu uchybienia terminowi bez jego winy. Zdaniem Skarżącego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w prowadzonym postępowaniu przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż rozstrzygnięcie nie jest oparte na przekonywujących podstawach. Zakwestionował wskazane przez Dyrektora okoliczności, które jego zdaniem świadczą o niedbałości Skarżącego - przykładowo fakt, że Skarżący powinien spodziewać się otrzymania decyzji podatkowej. Podniósł, iż doświadczenie życiowe oraz logika świadczy o tym, że żaden podatnik nie pozostaje non stop w gotowości, czekając, że może organ podatkowy zainicjuje względem niego jakieś działania. Skarżący (adresat) nie miał możliwości podjęcia działań reklamacyjnych przez adresata u doręczyciela. Prawo do wniesienia reklamacji w przypadku przesyłki rejestrowanej (np. listu poleconego) przysługuje nadawcy lub adresatowi - gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi. Również Dyrektor w Postanowieniu nie zakwestionował tego, że w przypadku tego operatora pocztowego mogło dojść do pewnych nieprawidłowości związanych z doręczaniem przesyłek. Powyższe zadaniem Skarżącego wskazuje na to, że Dyrektor dał wiarę, że ta okoliczność mogła mieć miejsce a tym samym Dyrektor powinien uznać tę okoliczność za uprawdopodobnioną. Skarżący nigdy nie unikał kontaktu z organami podatkowymi, ani też nie unikał odbierania kierowanej do niego korespondencji dotyczącej toczących się postępowań kontrolnych czy też postępowań podatkowych. Decyzja, która Skarżącemu nie została doręczona, której dotyczył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, była wyczekiwana przez Skarżącego, który aktywnie angażuje się w spór z organami podatkowymi. Tak więc, nie było w interesie Skarżącego, to aby nie odebrać decyzji, której skutki finansowe są bardzo poważne dla Skarżącego. Właśnie w celu zachowania staranności Skarżący złożył dyspozycję w urzędzie pocztowym w J. w zakresie przekierowania korespondencji, jeżeli zaistniałaby sytuacja w której Skarżący nie mógłby chwilowo jej odbierać w miejscu swego zamieszkania. Powyższe działania Skarżącego przemawiają za tym, że działa on rozważanie, poważanie traktując sprawy dotyczącej swojej sytuacji prawnej oraz finansowej. Na gruncie argumentów przytoczonych powyżej, stosując zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, nie można twierdzić że zachowanie Skarżącego było niedbałe i pozbawione staranności. To błąd operatora pocztowego a nie niedbalstwo Skarżącego przyczyniło się do tego, że decyzja organu pierwszej instancji nie dotarła do Skarżącego. Tym bardziej, że Skarżący nie uchylał się od kontaktu z organami podatkowymi. Skarżący wskazuje ponadto, że odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka zostanie mu doręczona w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Według Strony dojście do takiego wniosku nie wymaga żadnej wiedzy specjalistycznej a dojście do wniosku przeciwnego jest wyrazem braku życzliwości organu podatkowego oraz tendencyjnego prowadzenia postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie. W myśl art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznane w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Treść powyższego przepisu upoważniała zatem Sąd do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie z dnia 8 lutego 2018 r., w którym organ stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia. W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że odwołanie Strony zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a Skarżący dochował wymogów formalnych przepisu art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Spór w sprawie dotyczy tego, czy okoliczności przywołane w tym wniosku uprawdopodobniają brak winy Strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wbrew twierdzeniu Strony organ nie oczekuje udowodnienia ww. okoliczności. Organ, odwołując się do stosownego orzecznictwa, prawidłowo stwierdził, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko organu, iż Strona nie dochowała należytej staranności w dbałości o swoje interesy, a wręcz, jak twierdzi organ, zachowała się niedbale nie aktualizując swoich danych adresowych. Organ prawidłowo stwierdził, że z danych rejestracyjnych Skarżącego, zgłoszonych w organie podatkowym wynika, że Pan R. P. poza adresem rejestracyjnym (zamieszkania) zgłosił również adres korespondencyjny, tj.: J. ul. [...]. Na ten też adres organ kierował w toku prowadzonego postępowania korespondencję. W toku prowadzonego postępowania Skarżący nie zakwestionował prawidłowości wykorzystywanego przez organ adresu, mimo iż pierwszą skierowaną na ww. adres korespondencję odebrał osobiście. Skarżący nie dokonał również aktualizacji uprzednio zgłoszonych danych. Adres ten został zmieniony dopiero, po zakończeniu postępowania w sprawie, tj. w dniu 30 października 2017 r. Skarżący miał świadomość co do toczącego się wobec niego postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości zlikwidowanej spółki – Stronie w dniu 12 stycznia 2017 r. doręczono postanowienie o jego wszczęciu. W toku przedmiotowego postępowania Skarżący odbierał kierowaną do niego korespondencję, w tym postanowienia z art. 180, art. 200 i art. 140 ustawy Ordynacja podatkowa. Wiedział On, iż do dnia 12 maja 2017 r. może spodziewać się wydania decyzji w przedmiocie jego odpowiedzialności lub ewentualnego postanowienia o przedłużenia terminu załatwienia sprawy, skoro do tej pory takie postanowienia otrzymywał, z uwagi na to, że w dniu [...] marca 2017 r. wydano postanowienie o przedłużeniu terminu załatwienia ww. sprawy do dnia 11 maja 2017 r. (ostatnie pismo odebrane przez Stronę w toku postępowania); postanowienie to zostało doręczone Stronie w dniu 16 marca 2017 r. Pomimo powyższego Strona nie podjęła działań w celu ustalenia w organie podatkowym, czy postępowanie wobec niej zostało zakończone w przewidywanym terminie czy też trwa dalej, zwłaszcza w sytuacji, gdy wiedziała, że nie będzie odbierała korespondencji pod dotychczasowym adresem. Skarżący nie wypełnił obowiązku informowania organów podatkowych o zmianie danych adresowych dotyczących miejsca zamieszkania. Nawet jeśli Strona, jak twierdzi, złożyła w Urzędzie Pocztowym dyspozycję dotyczącą przekierowania na inny adres korespondencji, to nie zwalniało to jej z obowiązku aktualizacji danych adresowych w Urzędzie Skarbowym w L. w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym. Skarżący winien mieć świadomość, iż wszelka korespondencja kierowana do niego będzie trafiała pod wskazany dotychczas adres, skoro nie zaktualizował swoich danych w Urzędzie Skarbowym w L.. W odniesieniu do dowodów i twierdzeń Skarżącego w zakresie uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania Sąd podzielił w całości stanowisko organu. Poza twierdzeniami Strony brak jest dowodów na podjęcie jakichkolwiek kroków reklamacyjnych, czy też innych, w celu wyjaśnienia u doręczyciela zaistniałej sytuacji. Strona nie uprawdopodobniła, że wyłącznie z winy operatora pocztowego nie doszło do skutecznego doręczenia jej decyzji, na skutek błędu popełnionego przez pracowników Urzędu Pocztowego w J., którzy w wyniku przeoczenia, pomimo adnotacji na kopercie o odesłaniu pod adres w L. nie przekierowali i nie dosłali ww. korespondencji na właściwy adres Strony, czy też powyższe może wynikać z zaniedbania listonosza, który nie dopełnił w sposób prawidłowy obowiązku dostarczenia przesyłki, poprzez wrzucanie do skrzynki na listy zawiadomienia/awiza. Dochowania należytej staranności przez Skarżącego nie dowodzi załączona do skargi kserokopia "Żądania dosyłania przesyłek i przekazów pocztowych" z dnia 22 marca 2017 r. Przede wszystkim podkreślić należy za organem, że powyższa dyspozycja nie dotyczyła adresata, jakim w tym przypadku był Skarżący. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, taka dyspozycja nie była złożona przez Niego, tylko Jego siostrę. Ponadto z informacji zawartych na tym piśmie wprawdzie wynika, że siostra Skarżącego wnioskuje o przesyłanie korespondencji w okresie od 22 marca 2017 r. do 22 marca 2018 r. z jej dotychczasowego adresu w J., na adres w L., jednakże jest w nim zawarte wyraźne zastrzeżenie że dosyłaniu nie podlegają pisma w postępowaniu: karnym cywilnym, sądowo-administracyjnym, administracyjnym, podatkowym oraz pisma w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów Skarżącego, że może wykorzystać na swoją korzyść dyspozycję złożoną przez siostrę i w ten sposób wykazać, że starannie dbał o swoje interesy i mógł zasadnie oczekiwać, że operator pocztowy wykona takie żądanie w zakresie dosłania decyzji, co do której uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Skoro siostra Skarżącego podpisała i złożyła powyższe żądanie dosłania zawierające ww. zastrzeżenie, nie sposób przyjąć, że działała w zaufaniu do operatora i miała podstawy oczekiwać wykonania takiego dosłania w stosunku do decyzji w postępowaniu podatkowym, którą niewątpliwie jest decyzja o określeniu kwoty do zapłaty podatku VAT oraz orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności. W związku z powyższym nie sposób uznać, że winę za niedoręczenie ww. korespondencji pod adresem ponoszą pracownicy operatora pocztowego, w szczególności listonosz. Przekierowanie przez Urząd Pocztowy korespondencji w postępowaniu podatkowym na inny adres niż adres wskazany organowi do doręczeń spowodowałoby naruszenie przepisów dotyczących doręczeń zawartych w Ordynacji podatkowej. Przepisy te nie przewidują takiej instytucji. Pisma mają być doręczane pod wskazany przez Stronę adres do doręczeń. Zgodnie z art. 146 Ordynacji podatkowej w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń; w razie niedopełnienia tego obowiązku, w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem operatora pocztowego, pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W odniesieniu do twierdzeń Skarżącego zauważyć należy, że z obowiązujących przepisów nie wynika obowiązek ciążący na organie telefonicznego zawiadamiania o tym, że została wysłana decyzja podatkowa. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia twierdzenia Strony, że nie było podstaw do aktualizacji danych adresowych, gdyż pod tym adresem zamieszkiwała nadal siostra, która nie zamierzała się wyprowadzać, urząd skarbowy kierował pisma na adres w L., a urząd pocztowy w tym czasie przekierowywał korespondencję w innych sprawach przesyłanych listami poleconymi z urzędu skarbowego do Skarżącego. Zauważyć należy, że choćby z okazanej dyspozycji wynika, iż siostra Skarżącego zamierzała opuścić soje dotychczasowe miejsce zamieszkania na okres ok. 1 roku. Natomiast w pozostałym zakresie należy stwierdzić, że na załączonej do skargi kserokopii przesyłki wprawdzie jest zamieszczona adnotacja dotycząca dosłania na adres L., [...], jednakże, jak słusznie zauważył organ, żaden z zamieszczonych na niej stempli pocztowych nie potwierdza, by przesyłka trafiła do L.. Nadto z wydruku z systemu śledzenia przesyłek wynika, że korespondencja ta została odebrana w dniu 16 sierpnia 2017 r. w placówce pocztowej J. k. W.. Historia doręczenia przesyłki nie wskazuje by na jakimkolwiek etapie realizacji doręczenia korespondencja została skierowana przez Urząd Pocztowy w J. do Urzędu Pocztowego w L.. Strona zdawała sobie sprawę z trwającego postępowania podatkowego, nie podjęła niezbędnych działań mających na celu zapewnienie jej prawidłowego doręczenia korespondencji, w szczególności zgodnie z art. 146 Ordynacji podatkowej nie zawiadomiła o tym organu. Brak jest podstaw do twierdzenia, że Skarżący uprawdopodobnił brak winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania, w szczególności nie wskazują na to podnoszone okoliczności dotyczące niewłaściwego wykonywania obowiązków przez pracowników operatora pocztowego. Sąd nie znalazł również podstaw do upatrywania braku winy w niedotrzymaniu terminu w twierdzeniu Strony o braku ekonomiki w prowadzeniu postępowań kontrolnych i powstałym na jej skutek "zamieszaniu", którego ponosi negatywne konsekwencje. Te postępowania są poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd nie doszukał się nieprawidłowości w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w szczególności wskazanych w skardze naruszeń art. 162 § 1, art. 121 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, dlatego też na postawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.