IV SA/Po 991/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2018 r. przy udziale sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu M. , część A1 w P. 1. stwierdza nieważność zaskarżonego planu w części obejmującej § 3 pkt 2, § 9, § 14 pkt 2, § 15 pkt 4, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. zasądza od Miasta P. na rzecz skarżącego W. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Pismem z dnia 14 września 2018 r. W. W. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 10 lipca 2018 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu M., część A 1 w P., wnosząc o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały – ze względu na istotne naruszenie prawa; 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że zaskarżonej uchwale zarzuca : 1) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu z zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315) w formie braku wprowadzenia w Planie ograniczeń w zakresie lokalizacji nowej zabudowy dla terenów MN, MN/MW i MN/U w strefie 50 metrów od granic cmentarza zlokalizowanego na terenie oznaczonym symbolem ZC; 2) na załączniku graficznym do uchwały - rysunku planu, brak zwymiarowania obowiązujących i maksymalnych nieprzekraczalnych linii zabudowy od linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, co zwłaszcza w sytuacji, gdy linie zabudowy zostały wyznaczone bez nawiązania do istniejącej zabudowy, może utrudniać odczyt ustaleń rysunku planu. Nadto w treści uchwały również nie określono szczegółowo ich odległości od linii rozgraniczających terenu. Ze względu na skalę rysunku planu miejscowego i zastosowaną grafikę, brak wymiarowania może powodować problemy interpretacyjne na etapie przyjęcia zgłoszenia lub wydawania pozwolenia na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, ale także budzić wątpliwości u przyszłych adresatów planu na etapie sporządzania projektu budowlanego co do dopuszczonej w planie odległości od linii rozgraniczającej dla planowanej inwestycji; 3) ustalenie w Planie minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych, w oparciu o stan prawny sprzed wejścia w życie nowelizacji wprowadzającej do art. 15 ust. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), zwanej dalej "u.p.z.p.", wprowadzającej taką możliwość. Wcześniej brak było wyraźnej podstawy dla tego typu zapisów. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2010 r., Nr 130, poz.871), która weszła w życie 21 października 2010 r. Na mocy art. 4 ust.2 tej ustawy do planów miejscowych oraz studiów, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W przypadku niniejszego planu uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia podjęto w dniu 25 września 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyczerpująco ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać częściowo za uzasadnioną. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako, że podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302, zwanej dalej – Ppsa). Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 Ppsa dokonuje się na gruncie art. 28 ust. 1 ustawy, w myśl którego istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Rolą sądu administracyjnego jest ocena prawidłowości czynności i aktów nadzorczych, a także legalności kontrolowanych decyzji i aktów, a więc w tym przypadku zaskarżonej uchwały. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących MPZP nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Stosownie do art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takim przypadku organ nadzoru może jedynie zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 u.s.g.). W niniejszej sprawie organ nadzoru w ustawowym terminie nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. W związku z tym Wojewoda był władny zaskarżyć uchwałę do sądu w trybie art. 93 u.s.g. Co istotne, organ nadzoru realizując swe kompetencje na podstawie tej regulacji nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej: NSA) z 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05, ONSAiWSA z 2006 r. nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29 listopada 2005 r., I OSK 572/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej: WSA) w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r., IV SA/Po 732/13; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: CBOSA). Ponieważ skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. podkreślenia wymaga, że ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1 u.s.g.), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSA i WSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). W tym stanie rzeczy skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Uwzględniając przedmiot regulacji zawartych w zaskarżonej uchwale należy wskazać, że podstawę prawną wydania przez radę gminy uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie MPZP, należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt K 27/00 (publ. OTK 2001/2/29) wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu MPZP i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Powyższa zasada konstytucyjna oznacza, że każda norma kompetencyjna musi być tak realizowana, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09, LEX 646458). Przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej dowolności. Akty te mianowicie, nie mogą wykraczając poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28.02.2013 r. IV SA/Wa 2595/12). Akty prawa miejscowego nie mogą także zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować lub uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Tak więc uregulowanie przez gminę w inny sposób tego, co zostało już zamieszczone w akcie powszechnie obowiązującego prawa, w istotnym stopniu narusza porządek prawny. Zaskarżona przez W. W. uchwała Rady Miasta z dnia 10 lipca 2018 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu M., część A1 w P. dotyczyła: 1) naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315) w formie braku wprowadzenia w Planie ograniczeń w zakresie lokalizacji nowej zabudowy dla terenów MN, MN/MW i MN/U w strefie 50 metrów od granic cmentarza zlokalizowanego na terenie oznaczonym symbolem ZC; 2) braku zwymiarowania a załączniku graficznym do uchwały - rysunku planu, jak i w samej treści planu obowiązujących i maksymalnych nieprzekraczalnych linii zabudowy od linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu; 3) ustalenia w planie powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych, w oparciu o stan prawny sprzed wejścia w życie nowelizacji wprowadzającej do art. 15 ust. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), zwanej dalej "u.p.z.p.", wyraźnej podstawy dla tego typu zapisów. Podniesione przez Wojewodę zarzuty skargi w ocenie Sądu częściowo zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów należy zauważyć, że w zaskarżonym Planie, jednym z terenów funkcjonalnych wyznaczonych liniami rozgraniczającymi jest cmentarz, oznaczony symbolem ZC (kolor zielony). Północna część terenu ZC, stanowi istniejący, historyczny cmentarz parafialny. Znaczna część otaczających cmentarz terenów (oznaczonych symbolami MN, MN/MW i MN/U) jest zagospodarowana, budynki mieszkalne zostały już zrealizowane na podstawie wcześniejszych pozwoleń na budowę wydanych w latach 2011 - 2013. Z tego już względu w niniejszej sprawie § 3 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że " odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone" w znacznej mierze nie znajdzie zastosowania, gdyż Plan obejmuje tereny z istniejącym cmentarzem w sąsiedztwie istniejącej zabudowy. Zgodnie zaś z § 7 rozporządzenia "przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do cmentarzy już istniejących, jeżeli ich zastosowanie uniemożliwiałoby korzystanie z cmentarza, a właściwy powiatowy (miejski, dzielnicowy) inspektor sanitarny nie sprzeciwia się dalszemu korzystaniu z tego cmentarza". Odnośnie nowo powstającej zabudowy na terenach sąsiadujących z terenem ZC należy wskazać, iż strefa 50 m od wyznaczonej na rysunku Planu, dopuszczalnej strefy lokalizacji grobów, obejmuje swoim zasięgiem część terenów wskazanych w Planie do zabudowy (tereny oznaczone symbolami: MN, MN/MW, MN/U), Na terenie MN Plan ustala lokalizację nie więcej niż jednego budynku mieszkalnego wolno stojącego na każdej działce budowlanej oraz powierzchnię nowo wydzielonej działki budowlanej nie mniejszą niż 700 m2, przez co nie dopuszcza wtórnych podziałów działek, a tym samym możliwości lokalizacji jakichkolwiek nowych budynków na działkach nr [...], [...], [...] i [...] (ark. 16, obr. 11). Maksymalne nieprzekraczalne linie zabudowy na sąsiadujących dwóch działkach nr [...] i [...] (ark. 16, obr. 11), na których nie istnieje jeszcze zabudowa, wyznaczone jednak zostały na rysunku Planu w odległości mniejszej niż 50 m od cmentarza, natomiast poza zasięgiem 50 m od strefy lokalizacji grobów na terenie cmentarza – powierzchni grzebalnej. Sąd podziela stanowisko zawarte w skardze o braku wprowadzenia ograniczeń w zakresie lokalizacji nowej zabudowy dla terenu MN (teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej) w strefie 50 m od granic cmentarza, a tym samym również wadliwym wyznaczeniu strefy ochrony sanitarnej. Oznaczało to konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie regulacji Planu dotyczących tego obszaru, a więc co do § 3 pkt 2, § 9, § 14 pkt 2, § 15 pkt 4. Przede wszystkim w ocenie Sądu strefa ochronna winna być liczona od granicy cmentarza. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia o terenach odpowiednich na cmentarze, odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z tej wody są do tej sieci podłączone. W ocenie Sądu określone w tym przepisie odległości dotyczą zarówno odległości cmentarzy od zabudowy mieszkaniowej, jak i odległości zabudowy mieszkaniowej od cmentarzy. Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć na uwadze nie tylko wykładnię gramatyczną, ale również wykładnię celowościową. Celem tego przepisu jest zapewnienie bezpieczeństwa sanitarnego osób mieszkających w pobliżu cmentarzy. (wyrok NSA z dnia 24 maja 2017 r., II OSK 2424/15; Lex). Przepis § 3 ust.1 dotyczy także sytuacji, w której istnieje już zabudowa przy cmentarzu. Mając na względzie cel tego przepisu Sąd nie podziela stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę, że granice cmentarza można liczyć od miejsca grzebania zwłok. Co prawda § 3 ust.1 rozporządzenia mówi o "odległości cmentarza od zabudowań mieszkalnych ...", nie zaś o "odległości od granicy cmentarza zabudowań mieszkalnych". Takie skonkretyzowanie istnieje w ust. 2 § 3 rozporządzenia i odnosi się do ujęć wody. Jednakże w ocenie Sądu brak podstaw, by nadawać odmienne znaczenie terminom "odległość cmentarza od (...)" z § 3 ust.1 i "odległość od granicy cmentarza" – z § 3 ust.2 rozporządzenia. Nadto w ocenie Sądu brak podstaw prawnych, do wyznaczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego granicy miejsc grzebalnych. Kwestia ta leży poza władztwem planistycznym i pozostaje w gestii zarządcy cmentarza. Natomiast zarzuty skargi dotyczące terenów MN/MW i MN/U należało uznać za bezzasadne. Na terenie oznaczonym symbolem MN/MW, sąsiadującym od północy z zagospodarowaną już częścią cmentarza, strefa 50 m od strefy cmentarza wkracza w obszar możliwy do zabudowy, wyznaczony poprzez maksymalne nieprzekraczalne linie zabudowy, jedynie na działkach nr [...] i 11 (ark. 15, obr. 11). Teren oznaczony symbolem MN/MW został zdefiniowany w Planie jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 3 pkt 1 Planu), z dopuszczoną na nim lokalizacją budynków garażowych (§ 8 pkt 4 lit. a Planu). Tak więc na tym terenie możliwe jest zlokalizowanie budynków garażowych. Stosownie do powołanego już wyżej treści § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 sierpnia 1959 r., odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z tej wody są do tej sieci podłączone. Zatem w strefie tej można lokalizować garaże. Ponadto każdorazowe rozpoczęcie procesu budowlanego na przedmiotowym terenie będzie wymagało kontroli organów administracji pod kątem jego zgodności z Planem i powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Z uwagi na fakt, iż rozporządzenie jest powszechnie obowiązującym prawem, wynikające z niego ograniczenia muszą znaleźć zastosowanie do przedmiotowych terenów niezależnie od ewentualnego powtórzenia tych ograniczeń w treści Planu, lecz dopiero na etapie wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie pozwolenia na budowę. Również na terenie MN/U w planie miejscowym oprócz budynków mieszkalnych dopuszczono realizację budynków o innych funkcjach, tj. usługowych, garażowych lub gospodarczych (§ 10 pkt 1-4 Planu). Tak więc na terenie tym będą mogły zostać zlokalizowane budynki garażowe, gospodarcze, czy usługowe, inne niż związane z żywieniem. Także w tym przypadku ograniczenie zagospodarowania wynikające z § 3 ust. 1 rozporządzenia znajdzie zastosowanie na etapie wydawania decyzji administracyjnej – pozwolenia na budowę. Tak więc w strefie 50 m od granicy strefy lokalizacji grobów nie powstanie zabudowa mieszkaniowa ani zabudowa usługowa związana z żywieniem, gdyż organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę musi respektować przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia. Określenie minimalnej odległości 50 m od cmentarza na wymienionych terenach jest poszanowaniem prawa właściciela nieruchomości do jej zabudowy. W zakresie zarzutu drugiego w ocenie Sądu kwestionowany przez skarżącego sposób obrazowania linii rozgraniczających jest w pełni zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) i spełnia wymogi zawarte w § 5 - § 9 wskazanego rozporządzenia. Oznaczenia graficzne na rysunku planu miejscowego są przejrzyste i czytelne. Plan został sporządzony, zgodnie z wymogami prawa, w określonej skali. Natomiast wymiarowanie odległości linii zabudowy od linii rozgraniczających nie jest elementem niezbędnym dla prawidłowego sporządzenia planu miejscowego i brak takiego zwymiarowania, czy to na rysunku Planu, czy w jego treści, nie stanowi podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego Planu. Nadto organ nadzoru we wskazaniach nadzorczych z dnia 28 listopada 2018 r. dotyczących uchwał w sprawie planów zagospodarowania przestrzennego innych rejonów P. stwierdził, iż brak zwymiarowania maksymalnych nieprzekraczalnych linii zabudowy wyznaczonych na terenie planu od linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego (wskazanie nadzorcze W. W. z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]). Odnośnie zarzutu ostatniego, to również wskazanie w planie minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek nie stanowi naruszenia prawa, z uwagi na dopuszczalność takich zapisów także na gruncie u.p.z.p. sprzed nowelizacji, jak również z uwagi na istotne znaczenie dla kształtowania ładu przestrzennego. Wprowadzenie takiego zapisu po nowelizacji nie oznacza, iż przed zmianą stanu prawnego nie było dopuszczalne określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego minimalnej wielkości nowo wydzielonej działki budowlanej. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu mogą być określane na podstawie różnych atrybutów. Jednym z nich może być także określenie minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki budowlanej. Podstawą prawną określenia tej wartości będzie w takiej sytuacji art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed zmianą tego przepisu (czyli w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2010 r., Nr 130, poz.871)), który nakazuje obowiązkowe ujmowanie w planie miejscowym wskaźników kształtujących zabudowę na danym terenie. Umieszczenie zatem w planie miejscowym regulacji dotyczącej minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek było dopuszczalne, skoro potrzeba taka wynikała z analizy specyfiki terenu i założeń przyświecających uchwalanemu planowi, a kompetencja do zamieszczenia w planie miejscowym zapisów o minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych wynikała z art.15 ust.2 pkt 2 u.p.z.p., który przewiduje obowiązkowe określanie, w treści projektu planu zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wyznaczenie minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych pozwala na ukształtowanie przestrzeni tworzącej harmonijną całość, co jak słusznie podkreśla organ jest istotne dla ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Nadto należy wskazać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 909/07, które niniejszy Sąd w pełni podziela, że nawet nie można racjonalnie założyć, że każda czynność organu gminy podejmowana w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego wymaga konkretnego przepisu upoważniającego. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby przekreślenie istoty władztwa, u podstaw którego leży samodzielne decydowanie o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania określonych obszarów. Wystarczającą zatem podstawą do działania w ramach władztwa, o którym mowa, jest zespół przepisów wyżej przywoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art. 3 ust. 1) oraz ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a zwłaszcza jej art. 7 ust. 1 pkt 1. Inną natomiast kwestią jest ewentualne nadużycie władztwa planistycznego przez gminę. Ta kwestia podlegała kontroli Sądu, którego to nadużycia Sąd się nie dopatrzył. W zaskarżonym Planie przyjęto minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych 700 m2, co wobec przyjętej funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MN) nie może zostać uznane za działanie nieracjonalne i bez znaczenia dla ładu przestrzennego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie art.147 § 1 P.p.s.a. W punkcie 2 Sąd orzekł na podstawie art.151 P.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art.200 i art.205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.).