II SA/Sz 980/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. 1. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] cofnął S. J. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg kategorii [...] prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynął wniosek K. K. W. P. w S. Nr L.dz. [...] [...] z dnia [...] r. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień za przekroczenie liczby 24 punktów karnych. W okresie od [...] r. do [...] r. Skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 26 punktów. W dniu [...] r. Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień oraz wezwał ww. do stawienia się w celu zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. W dniu [...] r. została wydana decyzja administracyjna Starosty [...] [...] o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, którego termin został wyznaczony do dnia [...] r. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym w skierowaniu terminie do dowolnego Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na kontrolny egzamin sprawdzający według powyższej kategorii prawa jazdy. W związku z powyższym w dniu [...] r. Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami wg kat. [...] w związku z niepoddaniem się w wyznaczonym terminie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w ramach posiadanych uprawnień. W ramach toczącego się postępowania strona przedstawiła szereg pism, których celem było uchylenie mandatu karnego serii [...], który to poprzez przypisanie Skarżącemu 6 punktów karnych spowodował przekroczenie sumy 24 punktów karnych oraz wystosowanie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji. W dniu [...] r. Starosta [...] wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami wg kat[...], w związku z niepoddaniem się w wyznaczonym terminie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w ramach posiadanych uprawnień - do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Pismem z dnia [...] r. Starosta [...] poinformował Skarżącego o obowiązku przedłożenia wszelkich informacji, rozstrzygnięć sądów w tym rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, do którego złożył skargę oraz innych dowodów, mogących mieć wpływ na przebieg prowadzonego postępowania administracyjnego. Celem podjęcia dalszych działań Starosta [...] pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z prośbą o przesłanie odpisu wyroku dotyczącego Skarżącego. W dniu 3 lutego 2017 r. otrzymano odpis wyroku NSA z dnia 10 listopada 2016 r. (sygn. akt I OSK 1654/16), w którym oddalono skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 r. (sygn. akt II SA/Sz 1152/15). Kolejno, pismem z dnia 15 lutego 2017 r. Starosta [...] postanowił podjąć z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami wg kat[...], w związku z niepoddaniem się w wyznaczonym terminie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w ramach posiadanych uprawnień. Dalej w uzasadnieniu Organ uwypuklił, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b. tej ustawy. 2. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia, Skarżący pismem z dnia 30 marca 2018 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie wykonania decyzji z uwagi na fakt podejmowanych czynności związanych z niniejszym postępowaniem administracyjnym m.in. złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 r. w przedmiocie wpisania do ewidencji kierowców punktów karnych oraz odmowy wykreślenia, z uwagi na okoliczności mające istotne znaczenie w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący podniósł, że nie może zgodzić się z postępowaniem i wydaną w związku z nim decyzją. Wskazał, że w dniu [...] r. uczestniczył w drobnej kolizji. W toku prowadzonego na miejscu postępowania funkcjonariusze Policji uznali go za sprawcę wykroczenia i ukarali grzywną w kwocie [...]zł w drodze mandatu karnego kredytowego, jako podstawę wpisując błędną kwalifikację prawną (art. 86 § 1 zamiast art. 97 kodeksu wykroczeń). Skarżący wskazał, że funkcjonariusze prowadzący czynności zapewnili go wówczas, że w wyniku tego zdarzenia nie zostaną nałożone na niego punkty karne, a omyłka zostanie sprostowana w siedzibie komisariatu, ponieważ dokonanie poprawy na miejscu nie jest możliwe, z uwagi na fakt, że mandat jest drukiem ścisłego zarachowania. Skarżący natomiast wskutek swojej niewiedzy i na podstawie zapewnień funkcjonariuszy przyjął mandat poprzez umieszczenie na nim swojego podpisu. Będąc w błędnym przekonaniu, że grzywna jest jedyną dolegliwością za popełnione wykroczenie, Skarżący uiścił odpowiednią kwotę w Urzędzie Skarbowym. Kiedy natomiast Skarżący dowiedział się, że wbrew zapewnieniom funkcjonariuszy omyłka nie została sprostowana a punkty karne zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, podjął szereg czynności zmierzających do uchylenia błędnie nałożonego na niego mandatu, które po dziś dzień kontynuuje. 3. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) - art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017r. poz. 978 ze zm.), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ II instancji wskazał, że przepisy ustawy o kierujących pojazdami nie przewidują terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani też nie przyznają organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Dlatego stosowane w tej mierze winny być ogólne unormowania w zakresie wykonalności ostatecznych decyzji. Oznacza to, że niezwłocznie z chwilą otrzymania ostatecznej decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji strona winna podjąć czynności zmierzające do poddania się takiemu egzaminowi. Organ podniósł, że to na organie spoczywa obowiązek oceny czy wskazany obowiązek został wykonany, a w konsekwencji czy zostały spełnione przesłanki warunkujące wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Nadto, co istotne, organ administracji publicznej winien badać indywidualnie każdy przypadek, przy czym okres, w jakim osoba miałaby poddać się egzaminowi kontrolnemu powinien być krótki z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jednocześnie zaś okres ten powinien być na tyle realny, by umożliwić zainteresowanemu przystąpienie do egzaminu. Kolegium ustaliło, że obowiązek poddania się egzaminowi przez Skarżącego stwierdzony został decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] i w decyzji tej nie rozstrzygano o terminie w jakim należy poddać się egzaminowi kontrolnemu sprawdzającemu kwalifikacje kierowcy, lecz zawarto w niej jedynie informację i pouczenie, w jakim terminie należy się poddać sprawdzeniu kwalifikacji, by uniknąć skutku cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji została doręczona stronie w trybie zastępczym uregulowanym w art. 44 K.p.a. Decyzja ta jest decyzją ostateczną. Po uzyskaniu tego przymiotu nie wstrzymano też jej wykonania w przewidzianym przepisami trybie, nie została również wyeliminowana z obrotu prawnego. Oznacza to, jak podniósł Organ, że Skarżący się miał obowiązek poddać się wynikającemu z tej decyzji kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ wskazał, że bezspornym w sprawie jest, że Skarżący pomimo skierowania go na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie zgłosił się na ten egzamin. Nie uczynił tego również po tym, jak WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 marca 2016r. (sygn. akt II SA/Sz 1152/15) oddalił jego skargę w przedmiocie wpisania do ewidencji kierowców punktów karnych oraz odmowy ich wykreślenia, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. (sygn. akt I OSK 1654/16) oddalił skargę kasacyjną w tej sprawie. W ocenie Kolegium upływ okresu od wydania decyzji kierującej na egzamin, a nawet od momentu podjęcia zawieszonego postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania (postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r.) do dnia wydania decyzji o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania, przesądza, iż strona miała dostatecznie dużą ilość czasu, by temu egzaminowi się poddać. Nadto zdaniem Kolegium wniesienie do NSA skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 r. w przedmiocie wpisania do ewidencji kierowców punktów karnych oraz odmowy wykreślenia nie zwalniało Skarżącego z obowiązku zgłoszenia się na egzamin państwowy. Organ podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji nie bada się już zasadności podstaw faktycznych, które stanowiły przyczynę skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i nie prowadzi się w tym zakresie postępowania dowodowego. Tym samym, w ocenie Organu, zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami obligujące Organ I instancji do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. 4. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Powyższej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie - art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p., przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w stosunku do Skarżącego istnieje podstawa do zastosowania sankcji wskazanej w tej regulacji; 2/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym pominięcie faktu niesłusznego nałożenia punktów karnych na skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z dnia [...]. nr [...], a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w dniu [...] r. uczestniczył w drobnej kolizji w miejscowości M. na ul. [...]. W toku prowadzonego wówczas na miejscu zdarzenia postępowania, funkcjonariusze Policji uznali Skarżącego za sprawcę wykroczenia i ukarali grzywną w kwocie [...]zł w drodze mandatu karnego kredytowego. Skarżący przyjął mandat poprzez umieszczenie swojego podpisu. Uczynił to jednak tylko dlatego, że funkcjonariusze Policji prowadzący czynność zapewnili go, iż nie zostaną nałożone żadne punkty karne. Funkcjonariusze poinformowali Skarżącego również, że w związku z omyłką w druku mandatu, tzn. błędnie wpisaną kwalifikacją prawną, nie jest możliwe dokonanie poprawek na miejscu, ponieważ jest to druk tzw. ścisłego zarachowania. Powiedzieli, że dokonają sprostowania w siedzibie Komisariatu. Skarżący, pozostając w przeświadczeniu, że kwota [...]zł jest jedyną dolegliwością za popełnione wykroczenie, uiścił grzywnę w Urzędzie Skarbowym. W dniu 19 czerwca 2014 r. dowiedział się, że wbrew zapewnieniom policjantów, punkty karne zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jak również pozostała błędna kwalifikacja prawna czynu, a mianowicie z art. 86 § 1 k.w., zamiast prawidłowej z art. 97 k.w. Próby naprawienia powyższego uchybienia w drodze postępowania sądowego, nie przyniosły pożądanych rezultatów. Sąd Rejonowy w G. w [...] stwierdził, że wobec regulacji art. 101 § 1 k.p.w.o. prawomocny mandat karny może zostać uchylony wyłącznie wówczas, gdy czyn w chwili jego popełnienia w ogóle nie stanowił wykroczenia. Czyn popełniony przez Skarżącego nosił jednak znamiona wykroczenia, opisanego w art. 97 k.w. w zw. z 23 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego też postanowieniem z dnia [...]. (sygn. akt [...] [...]) Sąd Rejonowy w G. w [...] odmówił uchylenia prawomocnego mandatu karnego seria [...]. Skarżący podkreślił, że w uzasadnieniu swojego postanowienia w sposób niebudzący wątpliwości sąd stwierdził, że kwestia punktów karnych nie należy do właściwości Sądu i dlatego nie mogła być w ogóle przedmiotem rozważań w toku tego postępowania. Prośba skierowana do K. P. P. w G. o wyjaśnienie tego stanu rzeczy, doprowadziła do wyrażenia przez ten organ stanowiska, wedle którego w rzeczywistości, przy prawidłowej kwalifikacji prawnej zaistniałego zdarzenia drogowego, nie powinny zostać na Skarżącego nałożone żadne punkty karne. Skarżący podniósł, że w tym postępowaniu organy stanęły na stanowisku, że w sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Uznały bowiem, że bezzasadnie Skarżący nie stawił się na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Z powyższą oceną, zdaniem Skarżącego, nie sposób się zgodzić. Fakt wpisania do ewidencji kierowców punktów karnych, przy rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, nie przesądza o zastrzeżeniach co do kwalifikacji. Skarżący podkreśla, że wpisanie punktów karnych wynikało tylko i wyłącznie z błędnej kwalifikacji prawnej popełnionego wykroczenia, której dokonał funkcjonariusz Policji wystawiający mandat. Odmowa usunięcia punktów karnych z ewidencji nie wynikała przy tym z braku zasadności moich twierdzeń, lecz tylko i wyłącznie z braku regulacji prawnych umożliwiających wzruszenie prawomocnego mandatu. Organy postępowania administracyjnego mają obowiązek dokonać własnej oceny całokształtu materiału dowodowego i wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie Skarżącego winny prawidłowo ocenić, że nie istnieją wątpliwości co do moich kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami. Samo wpisanie, do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, punktów karnych w liczbie przekraczającej 24, nie stanowi automatycznie, że kwalifikacje do kierowania pojazdami są wątpliwe i wymagają sprawdzenia. 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji (postanowienia) z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako P.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu, wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przy braku powyższych przesłanek sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. 7. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja S. K. O. w S. utrzymująca w mocy decyzję Organu I instancji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg kategorii [...] prawa jazdy. 8. Jak wynika z akt sprawy, K. W. P. w S. pismem z dnia [...] r. skierował do Starostwa Powiatowego w G. wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Skarżącego do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, w związku z otrzymaniem łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z wniosku K. W. P. o sprawdzenie kwalifikacji wynika, że podstawą jego skierowania był m.in. art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. (dalej przywoływanej również jako "u.k.p."). Zgodnie z norma wyrażoną w tym przepisie sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji. Natomiast Starosta [...] decyzją administracyjną z dnia [...] r., nr [...] skierował Skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii [...]. Podstawę prawną wydania tej decyzji stanowił m.in. art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., w myśl którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. 9. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami. W myśl tego przepisu starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku: niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b. Przede wszystkim wskazać należy, że zawarte w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. W przypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Niewykonanie przez kierowcę nałożonego na niego obowiązku obliguje organ do uruchomienia odrębnego postępowania, niezależnego od wcześniej prowadzonego postępowania w sprawie sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Podkreślenia wymaga, czego w obliczu oczywistego żalu Skarżący nie dostrzega, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. Ustawodawca bowiem jednoznacznie rozdzielił postępowanie w sprawie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji od postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, a skoro tak, to ani organy administracji publicznej, ani także sąd administracyjny nie są uprawnione do uchylenia tego rozgraniczenia. W konsekwencji, w postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania: czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja taka jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji. Sąd w pełni podziela i uznaje za swoje stanowisko, jakie wyraził w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, że takie ustalenia są konieczne - a zarazem wystarczające - do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1794/15, dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 10. Sąd jednocześnie podziela ustalenia, jakie gruncie rozpatrywanej sprawy, a o których mowa wyżej, zostały poczynione - obowiązek poddania się egzaminowi przez skarżącego stwierdzony został decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...]; decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna i istnieje w obrocie prawnym, Skarżący natomiast z obowiązku tego się nie wywiązał. W ocenie Sądu zatem istniały nie budzące wątpliwości podstawy do cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. 11. Jednocześnie Sąd podkreśla, że sprawa cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest odrębną od spraw dotyczących prawidłowości wpisu ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego czy skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Z tego względu kwestia prawidłowości dokonanych wpisów nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia uprawnień, ani w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach. Stąd też zarzuty naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym pominięcie faktu niesłusznego nałożenia punktów karnych na Skarżącego, uznać należy za bezpodstawne. 12. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie argumentacja Skarżącego jako chybiona nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ dokonane przez Organy ustalenia, co do wystąpienia okoliczności uzasadniających wydanie Skarżącemu decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i zastosowanych w oparciu o powyższe przepisach prawa i ich wykładni. 13. Z podanych powyżej przyczyn skarga nie była zasadna. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów oraz po zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa. 14. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.