I SA/Sz 730/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi PPUH "D." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 27 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności oddala skargę. Skargą z dnia 21 maja 2018 r. Skarżąca - P. P. - H. - U. "[...]" sp. z o.o. w G. zaskarżyła w całości rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej RPO WZ 2014-2020 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Zwiększenie wykorzystania odnawialnych źródeł energii dla kompleksu hotelowo - basenowego [...] w K.", opisanego we wniosku o nr [...], złożonego w naborze nr [...] [...] [...] dla Działania nr [...] Zwiększenie wykorzystania odnawialnych źródeł Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia w postaci: art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k p a.") w zw. z art. 50 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2017 r., poz. 1460, dalej: "ustawa wdrożeniowa") w brzmieniu obowiązującym przed 2 września 2017 r. poprzez uznanie za skutecznie doręczone Skarżącej pismo, które odebrał dyrektor Hotelu [...] w G., tj. osoba nieuprawniona od odbioru pism adresowanych do Skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia: punktu 3.3 ust. 3 oraz 3.8 ust. 6 Regulaminu konkursu nr [...] -32- [...] - poprzez dokonanie oceny merytorycznej wniosku pomimo braku uprzedniego skutecznego doręczenia wezwania do dokonania uzupełnienia/korekty wniosku. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi wraz ze stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Zarząd Województwa, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Instytucja Zarządzająca RPO WZ w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień to, czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna. Przedmiot skargi odnosi się do zarzucanych Instytucji Zarządzającej naruszeń proceduralnych, w następstwie których dokonano negatywnej oceny projektu w zakresie, koniecznych do spełnienia, kryteriów administracyjności: 2.1 - Poprawność i kompletność wniosku, 2.2 - Możliwość dokonania oceny merytorycznej wniosku. Podstawą przeprowadzenia konkursu jest regulamin konkursu. W treści Regulaminu wyjaśniono (Rozdział 1.3.4), że zgodnie z art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów (Regulamin konkursu nr [...] jest opublikowany na stronie internetowej RPO WZ 2014-2020 pod adresem: [...][...]) Stosownie do treści art. 39 K.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016 r. poz. 1113, 2250, 1823 i 1948) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby czynności tej dokonywała osoba upoważniona i to właśnie ta jednostka ponosi odpowiedzialność za właściwe zorganizowanie przyjmowania pism i obiegu korespondencji (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2952/14, postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2335/13, postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11). W wyroku z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 316/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał: "Skoro korespondencję do strony w miejscu siedziby jej firmy odbiera określona osoba, to istnieje uzasadnione domniemanie, że jest ona uprawniona do takiej czynności." W postanowieniu z 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania za każdym razem, czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienia do odbioru pism. To kierujący jednostkami mają obowiązek podjęcia takich działań, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione. Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie przedstawione poglądy podziela. A zatem, pod pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez spółkę do odbierania korespondencji pod wskazanym przez podmiot adresem. Jeśli osoba taka przebywała w miejscu wskazanym przez Spółkę i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro we wniosku o dofinansowanie (poz. [...] Skarżąca podała dane swojej siedziby oraz adres do korespondencji przy ul. [...], [...], a adres Skarżącej nie przewidywał numeru lokalu, czy też innego szczególnego sposobu doręczenia pism, chociażby ze względu na umiejscowienie siedziby, doręczenie spornego pisma uznać należy za skuteczne. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę odebrała w dniu 28 grudnia 2017 r. B. M., posługująca się pieczątką "D. H. [...] w G.". Niespornym jest, iż H. D. w G. jest markę firmową Skarżącej, stanowi jej własność oraz wchodzi w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Dane adresowe hotelu są takie same, jak siedziby Spółki, co z punktu widzenia każdego nadawcy pozwala zakładać, że wszelka korespondencja wysyłana pod dany adres zostanie właściwie zakwalifikowana. Z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą, wynika, że Dyrektor Hotelu podlega bezpośrednio Zarządowi Spółki, a zatem jest to pracownik o dużym zakresie odpowiedzialności i zorientowany w sprawach organizacyjnych przedsiębiorstwa. Nie sposób zaakceptować poglądu Skarżącej, jakoby żaden z pracowników nie miał upoważnienia do odbioru korespondencji lub, że korespondencja w okresie świąteczno-noworocznym nie miała być odbierana, skoro wypadały wówczas nie tylko dni świąteczne. Mając zatem powyższe na uwadze, jako zasadne ocenić należy stanowisko Instytucji Organizującej Konkurs, że z dniem 28 grudnia 2017 r. doszło do skutecznego doręczenia na rzecz Wnioskodawcy pisma z dnia 21 grudnia 2017 r. Z przyczyn leżących wyłącznie po stronie Skarżącej doszło do udzielenia odpowiedzi dopiero w dniu 12 stycznia 2018 r., czyli po upływie terminu określonego regulaminem. Stosownie do zapisów Rozdziału 3.3 ust. 3 Regulaminu w fazie oceny administracyjności i wykonalności przewidziana jest jednokrotna możliwość uzupełnienie/korekty wniosku o dofinansowanie projektu w zakresie błędów lub brakujących informacji w celu potwierdzenia spełnienia kryteriów. W ramach tej fazy IOK przewiduje również możliwość złożenia wyjaśnień przez wnioskodawcę w terminie 7 dni, liczonych od dnia następnego po doręczeniu wezwania. Jak stanowi Rozdz. 3.8 ust. 3 Regulaminu w toku oceny pod uwagę będą brane wyłącznie uzupełnienia/korekty oraz wyjaśnienia złożone w wyznaczonym terminie, 7 dni od daty doręczenia. Brak uzupełnienia i poprawy wniosku w terminie spowodował więc konieczność dokonania oceny na podstawie pierwotnej treści wniosku, z wykazanymi brakami lub błędami ujętymi w poz. od 1 do 15 załącznika do wezwania z dnia 21 grudnia 2017 r. Ze względu na przyczyny opisane w informacji o wyniku oceny z dnia 26 lutego 2018 r. należało przyjąć zatem, że projekt nie spełnia obowiązkowych kryteriów wyboru na etapie oceny administracyjności i wykonalności. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.