VII SA/Wa 1165/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2018 r., znak: [...], po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...], przenoszącej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] decyzję z [...] listopada 2010 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na przebudowę strychu kamienicy na cele mieszkalne, rozbudowę kamienicy o zewnętrzną windę oraz rozbudowę oficyny o ok. 50 m2 wraz ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkalne przy ul. [...] w G. (dz. [...], [...], [...] i [...] KM [...] ob. [...]), przeniesionej na rzecz D. Sp. z o.o. decyzją z [...] marca 2012 r. znak: [...], a następnie przeniesionej na rzecz A. W. i P. G. w części dotyczącej przebudowy strychu kamienicy na cele mieszkalne i rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę, decyzją z [...] czerwca 2013 r. znak: [...] - w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę, - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] listopada 2010 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił I.Sp. j. pozwolenia na przebudowę strychu kamienicy na cele mieszkalne, rozbudowę kamienicy o zewnętrzną windę oraz rozbudowę oficyny wraz ze zmianą sposobu użytkowania, na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...], przy ul. [...] w G.. Następnie, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] marca 2012 r., znak: [...], przeniósł na rzecz D. Sp. z o.o. ww. decyzję o pozwoleniu na budowę - w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. Dalej, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] czerwca 2013 r. znak: [...], przeniósł ww. decyzję w powyższym zakresie na rzecz A.W. i P. G.. Pismem z 2 lutego 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w G., reprezentowana przez M. S., wniosła o przeniesienie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę - w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lutego 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku, przeniósł na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] decyzję z [...] listopada 2010 r., znak: [...], - w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. Pismem z 3 stycznia 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...], reprezentowana przez radcę prawnego A. F., wniosła na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...]. We wniosku Wspólnota Mieszkaniowa podniosła, że z wnioskiem o przeniesienie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r., znak: [...] - w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę, wystąpił M. S. wbrew woli Wspólnoty Mieszkaniowej. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej k.p.a., oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), odmówił stwierdzenia, na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G., nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...] Odwołanie od ww. decyzji z [...] grudnia 2017 r. wniosła w terminie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w G.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2018 r., znak: [...], po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych wart. 156 § 1 k.p.a. Ponadto, w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. Wobec powyższego, zakres prowadzonych w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu prowadzonemu w trybie zwykłym. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 Prawa budowlanego, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. GINB podał, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 40 Prawa budowlanego nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Prowadzi ono jedynie do zmiany adresata decyzji o pozwoleniu na budowę. Właściwy organ administracji nie może odmówić przeniesienia decyzji, jeśli spełnione zostaną warunki określone ww. przepisem art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. osoba na rzecz której ma być przeniesione pozwolenie na budowę, złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oświadczenie o przyjęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę, a strona na rzecz której pozwolenie zostało wydane wyrazi zgodę na przeniesienie. Z akt sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] w G., reprezentowana przez pełnomocnika M. S. (wraz z wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na budowę z [...] lutego 2016 r.) złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oświadczenie o przyjęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, oświadczeniem z 7 stycznia 2016 r. A. W. i P. G. wyrazili zgodę na przeniesienie ww. pozwolenia na budowę, w zakresie opisanym wyżej. GINB, odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewłaściwej – zdaniem wnioskodawcy - reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją o przeniesieniu pozwolenia na budowę, stwierdził, że jest on całkowicie bezzasadny. Z treści pełnomocnictwa z 5 stycznia 2016 r., udzielonego M. S. przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G., wynika szeroki zakres przedmiotowy tego upoważnienia. Wskazano w nim, że obejmuje ono m. in. reprezentowanie i składanie w imieniu Wspólnoty oświadczeń "celem uzyskania niezbędnych decyzji, uzgodnień i opinii bezpośrednio związanych z projektem rozbudowy o zewnętrzny szyb windowy (...). Pełnomocnik jest upoważniony do składania i odbierania wszelkich dokumentów związanych z wykonywaniem pełnomocnictwa, w tym do składania oświadczeń, w tym oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością". W ocenie GINB, tak sformułowane upoważnienie nie budzi wątpliwości co do zakresu umocowania pełnomocnika. Organ II instancji stwierdził, że uzyskanie pozwolenia na budowę (w formie jego przeniesienia z innego podmiotu), w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę, jest czynnością "bezpośrednio związaną z projektem rozbudowy o zewnętrzny szyb windowy". W tym więc zakresie organ II instancji nie stwierdził, by organ stopnia podstawowego dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Zadaniem GINB, kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r., znak: [...], wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w G., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji lub jej zmiany i stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 2016 r. Strona skarżąca decyzji organu II instancji zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; 2) art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali polegające na braku ich zastosowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że nigdy nie wyraziła zgody na bycie inwestorem przedmiotowej inwestycji. Podniosła, że z wnioskiem o wydanie decyzji o przeniesienie pozwolenia na budowę na rzecz strony skarżącej wystąpił M. S., jednak udzielone mu pełnomocnictwo nie pozwalało na złożenie wniosku o przeniesienie decyzji z [...] listopada 2010 r. na rzecz strony skarżącej, ponieważ czynność ta nie jest czynnością wykonaną w celu uzyskania niezbędnych decyzji, uzgodnień i opinii bezpośrednio związanych z projektem rozbudowy o zewnętrzny szyb windowy kamienicy. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, czynność wykonana przez M. S. jest czynnością nieważną z mocy prawa, ponieważ nie została poprzedzona stosowną zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej w formie uchwały, stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zdaniem strony skarżącej, uzyskanie decyzji o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie było działaniem niezbędnym i bezpośrednio związanym z projektem rozbudowy o zewnętrzny szyb windowy kamienicy zlokalizowanej w G., przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...], przenoszącej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. decyzję z [...] listopada 2010 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na przebudowę strychu kamienicy na cele mieszkalne, rozbudowę kamienicy o zewnętrzną windę oraz rozbudowę oficyny o ok. 50 m2 wraz ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkalne przy ul. [...] w G. (dz. [...], [...], [...] i [...] KM [...] ob. [...]), przeniesionej na rzecz D. Sp. z o.o. decyzją z [...] marca 2012 r., znak: [...], a następnie przeniesionej na rzecz A. W. i P. G. w części dotyczącej przebudowy strychu kamienicy na cele mieszkalne i rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę, decyzją z [...] czerwca 2013 r., znak: [...], - w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. Na wstępie wskazać należy, że kontrolowane przez Sąd decyzje zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym. Stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy rozstrzygnięcie organu dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych podstaw jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zauważyć również trzeba, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo - w sposób jasny i niedwuznaczny. Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. art. 156 § 1 pkt 2, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że istnieje różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się także, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Z powyższego wynika, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Baza Orzeczeń LEX nr 50195). Kierując się powyższym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, że w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia). W konsekwencji, organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Prawidłowo przy tym organ przyjął, że zarzuty kierowane pod adresem badanej decyzji w toku postępowania przez stronę skarżącą, nie wykazały wadliwości kwalifikowanej tego aktu. Rozważając te zarzuty organ dokonał wyczerpującej ich analizy i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które to zawiera ocenę badanego orzeczenia (i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.). W efekcie, Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania orzeczenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i podziela ocenę tego organu w zakresie ważności badanej decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę. Kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...], została wydana na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Zgodnie z tym przepisem, organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 Prawa budowlanego, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę jest "decyzją związaną". Oznacza to, że jeżeli podmiot uprawniony wyrazi wolę przeniesienia uprawnień z niej wynikających na inny podmiot, a ten przejmuje wszelkie warunki zawarte w tej decyzji i złoży oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to organ zobligowany jest wydać pozytywną decyzję o przeniesieniu pozwolenia na budowę. Tym samym w przypadku spełnienia wskazanych wyżej przesłanek, organ administracji jest obowiązany przenieść decyzję o pozwoleniu na budowę na wnioskującego, przy czym winno to nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie decyzji przenoszącej powinno określać jaka decyzja, przez kogo i kiedy wydana, i jakiego przedmiotu dotycząca jest przenoszona (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 404/05). Na wstępie Sąd wyjaśnia, że dopuszczalne było przeniesienie pozwolenia na budowę wyłącznie w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że w przypadku zamierzeń inwestycyjnych obejmujących więcej niż jeden obiekt (w znaczeniu nadanym przepisami prawa budowlanego) istnieje, na podstawie art. 40 Prawa budowlanego, możliwość dokonania przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu także w części, o ile owa część zamierzenia inwestycyjnego może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Pozwolenie na budowę zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany jest w istocie sumą pozwoleń na realizację poszczególnych obiektów budowlanych. Ponadto, jeśli zamierzenie inwestycyjne obejmujące więcej niż jeden obiekt budowlany może być realizowane częściami w oparciu o wiele pozwoleń na budowę - obejmujących obiekty lub zespoły obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem - wydanych nawet na rzecz różnych podmiotów, to nie powinno stać na przeszkodzie, aby efekt "rozdrobnienia" inwestorów osiągnąć poprzez podstawienie podmiotowe w miejsce dotychczasowego inwestora w zakresie części inwestycji, o ile rzecz jasna może ona samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 29 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 453/09, LEX nr 563765). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 679/06, (Lex nr 339629) stwierdził, że art. 40 Prawa budowlanego stwarza możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu również w części dotyczącej objętego tą decyzją zamierzenia inwestycyjnego pod warunkiem, że da się ono wyodrębnić i może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być traktowane jako środek do ponownej oceny lub wzruszenia pozwolenia na budowę przez organ administracji. Zatem, organ nie ma uprawnień do badania poprawności poprzednio wydanej decyzji. Zmiana inwestora w trybie art. 40 Prawa budowlanego nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić, jeśli spełnione są warunki określone tym przepisem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 1053/97 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1222/07). W świetle powyższego stwierdzić należy, że wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z [...] lutego 2016 r., znak: [...], przenoszącej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę – w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę, ograniczało się jedynie do zmiany adresata tej decyzji. Sąd podziela ocenę organów orzekających w sprawie, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] lutego 2016 r., bowiem decyzja ta nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wobec powyższego, Sąd uznał rozważania organów obu instancji za prawidłowe, a zarzuty skargi za niezasadne. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r., znak: [...], bowiem z wnioskiem o przeniesienie ww. decyzji wystąpił w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. – M. S., przekraczając zakres udzielonego mu pełnomocnictwa z 5 stycznia 2016 r. Z akt sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] w G., reprezentowana przez pełnomocnika M.S., w dniu 5 lutego 2016 r. wniosła o przeniesienie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na budowę, w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. Do ww. wniosku Wspólnota Mieszkaniowa złożyła oświadczenie z 7 stycznia 2016 r. A. W. i P. G. wyrażające zgodę na przeniesienie ww. pozwolenia na budowę, w powyższym zakresie, oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także oświadczenie z 2 lutego 2016 r. o przyjęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę, podpisane przez M. S., wraz z pełnomocnictwem z 5 stycznia 2016 r. udzielonym przez jednoosobowy Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej – M. B. dla M. S.. Z treści ww. pełnomocnictwa wynika upoważnienie m. in. do reprezentowania i składania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej oświadczeń "celem uzyskania niezbędnych decyzji, uzgodnień i opinii bezpośrednio związanych z projektem rozbudowy o zewnętrzny szyb windowy, Kamienicy zlokalizowanej w G., przy ulicy [...] (...). Pełnomocnik upoważniony jest do składania i odbierania wszelkich dokumentów związanych z wykonywaniem pełnomocnictwa, w tym do składania oświadczeń, w tym oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością". W pełnomocnictwie zawarto, że jest ono ważne 3 miesiące. W okresie obowiązywania pełnomocnictwa M. S., reprezentując Wspólnotę Mieszkaniową [...] w G., wniósł o przeniesienie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r. Następnie, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] przeniósł na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2010 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę, w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że pełnomocnik – M. S. nie był właściwie umocowany do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej w zakresie przeniesienia pozwolenia na budowę, w części dotyczącej rozbudowy kamienicy o zewnętrzną windę. Odnosząc się zaś do naruszenia przez zaskarżony organ art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, Sąd stwierdza, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ww. ustawy, do podjęcia przez zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że czynności przekraczające zwykły zarząd nieruchomością wspólną – w tym wyrażenie zgody na zabudowę, przebudowę nieruchomości wspólnej – podejmuje zarząd. Należy więc podkreślić, że zgoda zarządu jest wystarczająca, aby realizować roboty budowlane na nieruchomości wspólnej. Kwestia tego czy owa zgoda zarządu została udzielona prawidłowo nie podlega badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Jest to kwestia wewnątrzwspólnotowa, zaś wadliwe uchwały mogą być kwestionowane w trybie sądowym (cywilnoprawnym) na podstawie art. 25 ust. 1 o własności lokali (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2015 r. sygn. akt II OSK 1245/14). W niniejszej sprawie nie ulega więc wątpliwości, że z wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na budowę mógł wystąpić Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej, reprezentowany przez pełnomocnika. Sąd raz jeszcze podkreśla, że przeniesienie pozwolenia na budowę, w trybie art. 40 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, prowadzi wprawdzie wyłącznie do zmiany inwestora, to jest adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić w przypadku spełnienia warunków określonych w tym przepisie, a mianowicie: podmiot na rzecz którego ma być przeniesione pozwolenie na budowę złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz oświadczenie, że przyjmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji zezwalającej na budowę oraz posiada zgodę strony na rzecz której decyzja zezwalające na budowę została wydana. W niniejszej sprawie powyższe warunki zostały spełnione, zatem brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej przeniesienia pozwolenia na budowę. Ponadto, Sąd wyjaśnia, że pozwolenie na budowę daje uprawnienie do rozpoczęcia i kontynuowania robót budowlanych związanych z określoną inwestycją. Inwestor (adresat decyzji) nie ma obowiązku ani rozpoczęcia, ani kontynuowania robót objętych decyzją. Może je przerwać na każdym etapie inwestycji. Osoba, która po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę uzyska tytuł prawny do nieruchomości w miejsce dotychczasowego inwestora może oczywiście (ale nie musi) realizować inwestycję planowaną przez poprzednika, pod warunkiem jednak uzyskania decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 3163/14 i wyrok WSA w Gdańsku z 5 października 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 218/11). Również decyzja przenosząca pozwolenie na budowę nie zobowiązuje adresata decyzji (inwestora) ani do rozpoczęcia danej inwestycji ani do jej kontynuowania. Decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę ma na celu wyłącznie zmianę inwestora inwestycji budowlanej. Oznacza to, że przeniesienie pozwolenia na budowę nie ma żadnego wpływu na realizację przewidzianych w nim uprawnień. Mając na uwadze stwierdzić należy, że zarzuty skargi, jako całkowicie bezzasadne, nie zasługiwały na uwzględnienie. W konsekwencji Sąd stwierdza, że GINB prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie nieważności i orzekł o braku wad powodujących nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...], przenoszącej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] decyzję z [...] listopada 2010 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na przebudowę. Kontrolowane przez Sąd decyzje zostały wydane w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności z art. 6-9, art. 77, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. Organy przeanalizowały zebrany w sprawie materiał dowodowy i poddały go prawidłowej analizie oraz subsumpcji prawnej, ta zaś znalazła odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu decyzji sporządzonym w myśl art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty podniesione w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.