III OSK 1951/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 908/18 w sprawie ze skargi P.P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr: [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od P.P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. II SA/Wa 908/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddalił skargę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Komendant Powiatowy Policji w K. (dalej: "KPP") w dniu [...] października 2017 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej: "KWP") z wnioskiem o zwolnienie [...] P.P. (dalej: "skarżący") ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Uzasadniając powyższe KPP stwierdził, że w dniu [...] października 2017 r. w Prokuraturze Rejonowej dla K. skarżącemu przedstawiono zarzut tego, że: I. w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z A.B. oraz C.D., wziął udział w pobiciu M.D., w wyniku czego M.D. narażono na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k., II. w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z A.B. oraz C.D., pozbawił wolności M.D., przytrzymując go na ziemi przez okres około 20 minut bez podstawy prawnej ku temu, tj. o przestępstwo z art. 189 § 1 k.k. W dalszej części wniosku KPP wskazał, że skarżący od początku służby osobiście angażuje się w konflikt z rodziną D., na przestrzeni tych lat Prokuratura Rejonowa dla K. prowadziła szereg postępowań w sprawie gróźb pozbawienia życia kierowanych pod adresem M.D. i członków jego rodziny, znieważenia, uszkodzenia mienia, uszkodzenia ciała oraz udziału w pobiciu, w których pokrzywdzeni wskazywali jako sprawcę tych przestępstw skarżącego, jednak postępowania te były umarzane. Ponadto wskazał, że nie do pogodzenia z funkcją i rolą, jaką wypełnia Policja, jest realizowanie zadań służbowych przez policjanta, na którym ciążą zarzuty popełnienia przestępstwa. Funkcjonariusz Policji powinien posiadać nieposzlakowaną opinię i cieszyć się zaufaniem społeczeństwa, a skarżący jako policjant utracił to zaufanie. KWP pismem z dnia [...] października 2017 r. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] poinformował, iż Zarząd postanowił nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. KWP działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby z dniem [...] stycznia 2018 r. Decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu KWP wskazał, że funkcjonariusze Policji mają szczególny obowiązek przestrzegania przepisów prawa, a fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. W ocenie KWP skarżący utracił przymioty warunkujące jego dalsze pełnienie służby w Policji, tj. nieposzlakowaną opinię oraz gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Zdarzenie z udziałem policjanta stanowi realne zagrożenie dla "dobra służby", na które składają się między innymi dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji oraz gwarancje praworządnego działania aparatu administracji państwowej. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, KGP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu KGP stwierdził, że bezspornym jest fakt przedstawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw z art. 158 § 1 k.k. oraz art. 189 § 1 k.k. Zdarzenie z dnia [...] września 2017 r. z udziałem skarżącego zostało zarejestrowane przez kamerę monitoringu. Podejmujący w tej sprawie interwencję policjanci zeznali, że w uwidocznionym na wskazanym wyżej nagraniu zdarzeniu, leżącym na ziemi atakowanym mężczyzną jest M.D., natomiast w grupie trzech osób atakujących był skarżący. Zdaniem KGP, skarżący utracił przymiot "nieskazitelności charakteru", jak również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu KGP uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. KGP wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie podniósł, że zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. W kontekście zarzutu odnośnie rzekomego brutalnego ataku niebezpiecznym narzędziem w postaci łopaty na skarżącego KGP stwierdził, że protokół oględzin nagrania monitoringu z dnia [...] września 2017 r., ani też samo nagranie znajdujące się w aktach postępowania, nie potwierdza tej wersji zdarzeń. Skarżący wniósł skargę do WSA na powyższy rozkaz personalny, zarzucając błędne ustalenia oraz świadome i celowe fałszowanie dokumentacji i faktów. Zdaniem skarżącego, w dniu [...] września 2017 r. to on został napadnięty i uderzony łopatą, co zostało zarejestrowane na nagraniu, które dołączył do skargi. Podniósł, że to on jest pokrzywdzonym w sprawie i zarzucił organom Policji świadome i celowe fałszowanie dokumentacji. Wskazał, że funkcjonariusze Policji dokonujący zabezpieczenia nagrania z monitoringu jego sąsiada rażąco naruszyli przepisy prawa, zaś jego przełożony zabezpieczający i dokonujący oględzin zapisu pliku video trwającego ponad pół godziny, poświadczył własnoręcznym podpisem nieprawdę w protokole oględzin, że całość nagrania trwa około 9 minut. Zarzucił też, że przełożony od lat dręczy go psychicznie. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący złożył do akt sprawy kopię pierwszej strony aktu oskarżenia z dnia [...] października 2018 r. przeciwko jego sąsiadowi M.D. o to, że w dniu [...] września 2017 r. w W. poprzez uderzenie łopatą w lewe przedramię spowodował u skarżącego obrażenia w postaci rany tłuczonej przedramienia lewego, złamania kości łokciowej lewej, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni. Przy czym zaznaczono, że osoba ta miała w chwili czynu w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Ponadto złożył kopię opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] września 2018 r. dotyczącej sąsiada M.D. oraz dwa zdjęcia. Skarżący podkreślił, że to on był ofiarą w czasie zdarzenia w dniu [...] września 2017 r. i został napadnięty przez sąsiada oraz doznał urazu ręki. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku WSA wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Udział w pobiciu oraz pozbawieniu wolności człowieka jest niewątpliwie zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Pozostawanie pod zarzutem dopuszczenia się takich czynów może mieć zatem niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz z pewnością nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów obowiązującego prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest konieczna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania, jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego funkcjonariuszy Policji. Każdy funkcjonariusz tej formacji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe musi zatem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Postawienie skarżącemu wskazanych wyżej zarzutów może natomiast nasuwać uzasadnione wątpliwości, co do zachowania przez niego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza bowiem podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" - to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje tylko karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nawet podejrzenie o popełnienie przez funkcjonariusza Policji przestępstwa podczas wykonywania czynności służbowych, świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej. WSA podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma charakter czynu którego popełnienie zarzucono skarżącemu, okoliczności zdarzenia z dnia [...] września 2017 r., a także troska o należyty wizerunek Policji oraz właściwą postawę i zdyscyplinowanie policjantów pozostających w służbie. Wszystkie te fakty przytoczone przez organy Policji pozwalały na ocenę, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji oraz, że rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby było w pełni uprawnione. W związku z powyższym należy uznać, że zachodziły w tym przypadku przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a organom Policji nie można skutecznie wytknąć ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania tego przepisu. WSA zauważył, że KPP w swoim wniosku z dnia [...] października 2017 r. o zwolnienie skarżącego ze służby, wskazywał, że skarżący od początku służby angażuje się osobiście w konflikt z rodziną D. We wniosku tym wskazano także, że na przestrzeni tych lat Prokuratura Rejonowa dla K. prowadziła szereg postępowań w sprawie gróźb pozbawienia życia kierowanych pod adresem M.D. i członków jego rodziny, znieważenia, uszkodzenia mienia, uszkodzenia ciała oraz udziału w pobiciu, w których pokrzywdzeni wskazywali jako sprawcę tych przestępstw skarżącego, jednak postępowania te były umarzane. WSA podał, że Sądowi znany jest z urzędu także fakt, że KPP orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. uznał skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu [...] lipca 2015 r. będąc w czasie wolnym od służby, w trakcie prowadzonej interwencji przez policjantów z KP w K. pod adresem W. ul. [...], był czynnym uczestnikiem awantury z M.D., prowokował kłótnię, podburzał siostrę i ojca do prowadzenia awantury oraz nie stosował się do wezwań interweniujących policjantów do zachowania zgodnego z prawem, przez co jego zachowanie nie było przykładem praworządności oraz nie dbał o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. KWP orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał to orzeczenie w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 września 2016 r., sygn. III SA/Kr 339/16 oddalił skargę w tej sprawie. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, WSA stwierdził, że słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego. WSA zaznaczył, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Oznacza to, że bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. WSA uznał za nieuzasadnione podniesione w skardze zarzuty "błędnych ustaleń oraz świadomego i celowego fałszowania dokumentacji i faktów". KWP wydając zaskarżony rozkaz personalny przeanalizował zapis video utrwalony przez kamerę monitoringu. Z oględzin tego dowodu dokonanego przez organy Policji wynika, że skarżący wraz z siostrą i jej synem brali udział w pobiciu sąsiada skarżącego. Niezależnie zatem od tego, czy sąsiad skarżącego w jakikolwiek sposób sprowokował całe zajście, to udział skarżącego w zdarzeniu mającym taki przebieg, stawia go w wyjątkowo negatywnym świetle i uzasadnia ocenę, iż utracił on przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. WSA uznał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, albowiem Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] pismem z dnia [...] listopada 2017 r. poinformował, że Zarząd postanowił nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia skarżącego ze służby. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm., dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.- dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie obowiązku kontroli i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w wyniku niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez organy administracji publicznej art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. – dalej: "k.p.a.") co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych a w konsekwencji niewłaściwego zastosowanie przez organy administracji publicznej art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; 2) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie obowiązku kontroli i oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez organy administracji publicznej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; 3) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez organy administracji publicznej art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z nagrania zdarzenia z dnia [...] września 2017 r. zarejestrowanego przez skarżącego; 4) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia i nie uchylenie decyzji KGP w wyniku niedostrzeżenia przez WSA, że skarżącemu za zachowanie w dniu [...] września 2017 r. orzeczeniem nr [...] KPP z dnia [...] grudnia 2017 r. wymierzono karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe wobec czego wszczęcie postępowania na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie było zasadne, ponieważ organ, który wydał decyzję nr [...] był nią związany od chwili doręczenia jej skarżącemu, 5) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu przez WSA do dowodu w postaci nagrania zdarzenia z dnia [...] września 2017 r. wykonanego przez skarżącego, zalegającego w aktach sprawy, złożonego w postępowaniu administracyjnym, podważającym ustalenia faktyczne organów, mimo iż WSA wydaje wyrok na podstawie całości akt sprawy i nie jest związany zarzutami skargi, co prowadzi do wniosku, że okoliczność ta została przez WSA bezzasadnie pominięta, a zatem kontrola decyzji nie była pełna, 6) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji pomimo, iż w dniu wydania decyzji, tj. [...] marca 2018 r. istniał nowy dowód w postaci nagrania aparatem fotograficznym zdarzenia z dnia [...] września 2017 r. wykonanym przez skarżącego i nowe okoliczności, a podważające wiarygodność ustaleń faktycznych organów, lecz dowód ten nie znany był organom, które wydały decyzje, 7) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 85 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia i nie uchylenie decyzji, w wyniku niedostrzeżenia przez WSA, że organ I instancji dopuścił dowód z nagrania przekazanego przez skarżącego, jednak z uwagi na to, że nie mógł otworzyć pliku zaniechał dalszych czynności z jego przeprowadzeniem, a KGP przeszedł nad tym do porządku dziennego i utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy mimo, iż powinien ją uchylić stosownie do art. 138 § 2 k.p.a., 8) art. § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji polegające na tym, że WSA nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę i nie przeprowadził dowodu dokumentu z płyty DVD z nagrania wykonanego przez skarżącego, dołączonego aktu oskarżenia M.D. (pierwszej strony), zdjęć fotograficznych obrazujących uszkodzenie ciała skarżącego, po przeprowadzeniu których WSA doszedłby do wniosku, że ustalenia faktyczne organów są błędne. W wypadku stwierdzenia, że WSA nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżonemu wyrokowi WSA skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 9) art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 10) art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnie polegającą na stwierdzeniu, iż pozostawanie przez skarżącego pod zarzutem przestępstwa powoduje utratę nieposzlakowanej opinii. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: a) aktu oskarżenia przeciwko M.D. sygn. [...], b) dokumentu - płyty DVD z nagrania zdarzenia dokonanego przez skarżącego zalegającego w aktach sprawy sądowej, c) zdjęcia fotograficznego obrazującego obrażenia skarżącego,  d) protokołu oględzin z dnia [...] stycznia 2018 r. płyty DVD nagranej przez skarżącego - na okoliczność stwierdzenia, że w niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony błędnie, niezgodnie z prawdą obiektywną, e) orzeczenia KPP Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. - na okoliczność wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i bezzasadne wszczynanie postępowania administracyjnego przez organy w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, f) karty informacyjnej z leczenia szpitalnego na okoliczność, że w dniu [...] lipca 2017 r. skarżący doznał na służbie udaru niedokrwiennego prawej półkuli mózgu, a w dniu zdarzenia [...] września 2017 r. podczas tego zdarzenia przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z czym powstaje wątpliwość czy z uwagi na chorobę nie został pozbawiony możności obrony swoich praw zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i przed Sądem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił dodatkową argumentację na poparcie stawianych zarzutów, przedstawiając swoją wersję zdarzenia z dnia [...] września 2017 r. i stwierdzając, że był uprawniony do zatrzymania M.D. jako sprawcy przestępstwa do czasu przybycia patrolu Policji, na co wskazują przedstawione przez niego dowody w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: 1) wyroku Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 9 września 2019 r., sygn. akt II K 1038/18/K wraz z uzasadnieniem, 2) wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt IV K 1750/19 wraz z uzasadnieniem, 3) wyroku Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 2 marca 2020 r., sygn. akt IIK 1465/18/K wraz z uzasadnieniem, 4) wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt IV Ka 730/20 wraz z uzasadnieniem, - celem stwierdzenia, że stan faktyczny ustalony w zaskarżonych decyzjach, a następnie przyjęty w wyroku przez WSA jest błędny. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, które okazały się niezasadne. Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W tej sytuacji w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu powinna podlegać ocena zasadności zarzutów procesowych, a następnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, jednakże zarzuty naruszenia przepisów procesowych należało ocenić w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, albowiem prawidłowa wykładnia podstawy prawnej zaskarżonego rozkazu personalnego determinowała zakres postępowania dowodowego, jaki organy powinny przeprowadzić dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadny uznał przede wszystkim zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru tego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych - por.m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11. W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać o tym, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy formacji. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego pojęcia należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w omawianej formacji - z dnia 27 kwietnia 2022 r., III OSK 6020/21. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04, OTK-A 2004/9/93, lex 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał przy tym, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Organy Policji w uzasadnieniach swych decyzji wskazały przyczyny, z powodu których w okolicznościach niniejszej sprawy zdecydowano się na rozwiązanie stosunku służbowego z P.P. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd pierwszej instancji do tych argumentów się odniósł, aprobując je. Skarżący kasacyjnie P.P., jako funkcjonariusz Policji miał świadomość, jaki charakter ma macierzysta formacja oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Skarżący powinien wykazać, iż w każdej sytuacji gotowy jest wypełniać rotę złożonego ślubowania, oraz że posiada wszelkie predyspozycje do wykonywania zawodu policjanta. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy Policji i Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący nie spełnił przedstawionych wyżej wymogów stawianych policjantom. Niesporne bowiem jest, że w dniu [...] października 2017 r. w Prokuraturze Rejonowej dla K. skarżącemu przedstawiono zarzut tego, że: I. w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z A.B. oraz C.D., wziął udział w pobiciu M.D., w wyniku czego M.D. narażono na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k., II. w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z A.B. oraz C.D., pozbawił wolności M.D., przytrzymując go na ziemi przez okres około 20 minut bez podstawy prawnej ku temu, tj. o przestępstwo z art. 189 § 1 k.k. Policjant, któremu postawiono zarzuty dotyczące oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby, powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Policji. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, co wynika z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, także skarżący, musi zdawać sobie z tego sprawę. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu" służby - por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10. Zaznaczyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z wynikiem prowadzonego postępowania karnego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W sprawie dotyczącej zwolnienia Policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania karnego, w szczególności nie musi wykazywać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Wobec tego zbędne było prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie żądanym przez skarżącego. Dla legalności podjętych przez organy policji rozstrzygnięć istotny był stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozstrzygania sprawy. Dlatego też okoliczności, które wystąpiły już po zakończeniu postępowania zwolnieniowego w żaden sposób nie mogą podważać zgodności z prawem wcześniejszych decyzji o rozwiązaniu z policjantem stosunku służbowego. Uwzględniając treść zalegającego w aktach sprawy: 1) wyroku Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 9 września 2019 r., sygn. akt II K 1038/18/K wraz z uzasadnieniem, 2) wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt IV K 1750/19 wraz z uzasadnieniem, 3) wyroku Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 2 marca 2020 r., sygn. akt IIK 1465/18/K wraz z uzasadnieniem, 4) wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt IV Ka 730/20 wraz z uzasadnieniem, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że stanowisko organów policji oraz WSA w Warszawie co do podstaw faktycznych zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, było trafne. Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt IV K 1750/19 uznano skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i na mocy art. 66 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1 i § 3 k.k. warunkowo umorzono wobec niego postępowanie. Podstawą faktyczną wyroku wydanego przez Sąd karny było zdarzenie z dnia [...] września 2017 roku. Sąd karny przyjął, że skarżący wziął udział w pobiciu M.D. oraz w bezprawnym pozbawieniu go wolności przez kilkanaście minut. Tym samym okoliczności stanowiące faktyczną podstawę wydanego w sprawie rozkazu personalnego zostały potwierdzone w odrębnym postępowaniu, przed sądem karnym. Eksponowany przez skarżącego fakt, że został wcześniej zaatakowany przez pokrzywdzonego M.D. łopatą, w wyniku czego doznał złamania ręki nie ma w sprawie znaczenia. Niezależnie bowiem od tego, że skarżący został wcześniej bezprawnie zaatakowany, następnie sam stał się atakującym, co przybrało postać bezprawnego pobicia oraz pozbawienia wolności. Szczegółowy opis bezprawnego działania skarżącego oraz pozostałych osób biorących udział w ataku na M.D. organ zamieścił w uzasadnieniu rozkazu personalnego. Skarżący jako policjant miał świadomość, w jaki sposób, zgodnie z prawem, zareagować na przeprowadzony na niego atak. Ponadto z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 2 marca 2020 r., sygn. akt IIK 1465/18/K wynika, że to skarżący rozpoczął słowną utarczkę z M.D., która następnie przeistoczyła się w przemoc fizyczną. Okoliczności faktyczne wyłaniające się ze zgromadzonego materiału afirmują przyjętą przez organy oraz WSA ocenę, co do zasadności zwolnienia skarżącego ze służby. Organy oraz Sąd I instancji zwracały uwagę, że konflikt skarżącego kasacyjnie z M.D. jest długotrwały, a postawa skarżącego, jaką prezentuje w związku z tym konfliktem godzi w ważny interes służby. WSA w Warszawie zasadnie zatem uznał, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy obu instancji wydały prawidłowe rozkazy personalne, które zostały oparte na wystarczającym dla rozstrzygnięcia materiale dowodowym i właściwie go oceniły. W ich rozstrzygnięciach nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że podjęte rozstrzygnięcia noszą cechy dowolności lub arbitralności. Uzasadnienia tych rozkazów odpowiadają wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a., zawierają wszystkie wymagane tym przepisem elementy i nie są jak twierdzi skarżący, niespójne i wewnętrznie sprzeczne. W związku z powyższym Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania wobec kontrolowanych rozstrzygnięć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z powołanymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia dowodów pozwalających na odtworzenie całości zdarzenia z [...] września 2017 roku – nagrania z telefonu skarżącego - nie mogły więc zostać uwzględnione. Okoliczność, że M.D. zaatakował skarżącego kasacyjnie łopatą, zanim ten wziął udział w jego pobiciu i pozbawieniu wolności przez przytrzymywanie, nie zmienia oceny postępowania P.P. w kontekście podstaw stosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Irrelewantna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy była okoliczność wydania wobec skarżącego kasacyjnie orzeczenia dyscyplinarnego KPP Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wymierzającego karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Kontrolowane postępowanie i postępowanie dyscyplinarne to dwa niezależne od siebie postępowania, prowadzone w różnych trybach uregulowanych odrębnymi przepisami. Wymierzenie kary dyscyplinarnej nie tworzy więc powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2021 r., III OSK 584/21. Do naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. zatem nie doszło. Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargą kasacyjną – art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 200, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).