I SA/Gd 1375/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 817 (osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 27 stycznia 2010 r. przyznał panu A. K. płatność rolnośrodowiskową na rok 2009 w łącznej wysokości 9.107,10 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 7,50 ha, w kwocie 6.300 zł, z tytułu wariantu 2.4 -Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,67 ha, w kwocie 551,10 zł, z tytułu wariantu 2.6 Uprawy warzywne (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,58 ha, w kwocie 899 zł, w wariancie 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,29 ha, w kwocie 522 zł oraz z tytułu pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach za powierzchnię uwzględnioną w płatności 3,67 ha, w kwocie 835 zł. Decyzją z dnia 17 marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową na rok 2010 w łącznej wysokości 8.538,30 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 7,33 ha, w kwocie 6 157,20 zł, z tytułu wariantu 2.4 -Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,67 ha, w kwocie 553,10 zł, z tytułu wariantu 2.6 Uprawy warzywne (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,34 ha, w kwocie 527,00 zł, wariantu 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,26 ha, w kwocie 468,00 zł oraz z tytułu pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach za powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,67 ha, w kwocie 835,00 zł. Następnie, decyzją z dnia 28 lutego 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał panu A. K. płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 w łącznej wysokości 8.492,20 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.1 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 7,02 ha, w kwocie 5 545,80 zł, z tytułu wariantu 2.3 -Trwale użytki zielone (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,56 ha, w kwocie 348,40 zł, z tytułu wariantu 2.5 Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,68 ha, w kwocie 884 zł, wariantu 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,58 ha, w kwocie 1044 zł oraz z tytułu pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach za powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,56 ha, w kwocie 670 zł. Decyzją z dnia 6 lutego 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową na rok 2012 w łącznej wysokości 7.143 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.1 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 5,08 ha, w kwocie 4 013,20 zł, z tytułu wariantu 2.3 -Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,56 ha, w kwocie 405,60 zł, z tytułu wariantu 2.5 Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,69 ha, w kwocie 897 zł, wariantu 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,68 ha, w kwocie 1047,20 zł oraz z tytułu pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone w wariancie 3.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach za powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,56 ha, w kwocie 780 zł. W piśmie z dnia 25 listopada 2013 r. organ poinformował stronę o możliwości dokonania dobrowolnego zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. W piśmie strona została poinformowana, że w przypadku braku zwrotu nienależnie pobranych płatności we wskazanym terminie, tj. do 25 grudnia 2013 r. zostanie wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne mające na celu wydanie decyzji w sprawie nienależnie pobranych płatności. Pan A. K. nie dokonał zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych przyznanych rolnikowi decyzjami z dnia 27 stycznia 2010 r., 17 marca 2011 r. oraz 28 lutego 2012 r. W piśmie z dnia 16 stycznia 2014 r. pan A. K. poinformował, że nie skorzysta z możliwości dokonania zwrotu w kwocie 4 942,20 zł w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych płatności. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie, czy rzeczywiście na działkach rolnych B, C, D, 1, MM i P, na których realizował w 2012 roku pakiet 2.1. na łącznej powierzchni 1,69 ha zaprzestał realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, gdyż w plonie głównym zasiał gorczycę, która w większości była przeznaczona na pozyskanie plonu masy zielonej, a masa ta, po zastosowaniu efektywnych mikroorganizmów, została przeznaczona po około miesiącu jako nawóz organiczny do poprawy jakości gleby poprzez przeoranie. Pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w powyższej sprawie zawarte jest w decyzji z dnia 6 lutego 2013 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości tj. niedochowanie wymogu z załącznika nr 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego polegającego na przeznaczeniu plonu na paszę, do bezpośredniego spożycia przez ludzi, do przetwórstwa, do kompostowania lub przekazanie do innych gospodarstw rolnych odnośnie działek rolnych B, C, D ,I, MM oraz P. Następnie, decyzją z dnia 26 marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił panu A. K. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 4 942,20 zł. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia 12 lutego 2015 r. ustalił panu A. K. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 5177,20 zł. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznania odwołania, decyzją z dnia 2 lipca 2015 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i ustalił panu A. K. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 4.900 zł. W uzasadnieniu, wskazując na treść art. 29 ust. 1-8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm.), Dyrektor wskazał, że wypłacone panu A. K. środki publiczne za lata 2009, 2010 i 2011 z tytułu płatności rolnośrodowiskowej, pochodzą ze środków Europejskiego Funduszu Rolniczego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ww. ustawy, zatem ustalenie kwoty nienależnie pobranych środków następuje w drodze decyzji wydawanej przez Kierownika Biura Powiatowego. W przedmiotowym postępowaniu organ był zobowiązany do ustalenia, czy rolnik pobrał nienależne lub nadmierne płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego za rok 2009, 2010 i 2011. Następnie Dyrektor wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.) z zastrzeżeniem, że § 45 rozporządzenia stosuje się w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z 15 marca 2014 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r., poz. 324). Przytaczając treść § 39, § 49 wskazanego rozporządzenia a także § 28 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) oraz art. 28 ust. 1 -3 i art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.) wskazał, że rolnik zobowiązany jest do realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego przez cały okres jego trwania, tzn. przez pięć lat, co wynika z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., zgodnie z którym płatność rolnośrodowiskowa przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21 października 2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. Mając na uwadze powyższe organ jest zobowiązany do sprawdzenia czy rolnik wnioskujący o płatność rolnośrodowiskowa spełnia wymogi dla poszczególnych pakietów i wariantów przez cały okres zobowiązania rolnośrodowiskowego. W przedmiotowej sprawie, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy decyzją z dnia 28 lutego 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 m.in. do wariantu 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) i wariantu 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach do powierzchni 1,56 ha, podczas gdy podjęte przez rolnika w dniu 15 marca 2009 r. zobowiązanie w ramach wskazanych wariantów wynosiło 1,67 ha. Ponadto decyzją z dnia 6 lutego 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową na rok 2012 m.in. do wariantu 2.1 -Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności), wariantu 2.5 Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności), wariantu 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) do łącznej powierzchni 6,45 ha, podczas gdy podjęte przez rolnika w dniu 15 marca 2009 r. zobowiązanie w ramach powyższych wariantów wynosiło łącznie 8,37 ha. Na działce rolnej S o powierzchni 0,24 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 197 o powierzchni 0,50 ha, rolnik zmniejszył obszar, na którym powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, bowiem powierzchnia stwierdzona w 2012 roku przez Jednostkę Certyfikującą na wskazanej działce rolnej wyniosła 0,10 ha, zaś na działce ewidencyjnej nr 197 wyniosła 0,36 ha, podczas gdy podjęte przez rolnika w dniu 15 marca 2009 r. zobowiązanie rolnośrodowiskowe na działce ewidencyjnej nr 197 wynosiło 0,58 ha. W związku z powyższym, w ocenie organu, ustalenie rolnikowi kwoty nienależnie pobranej płatności jest uzasadnione. Dyrektor wyjaśnił, że organ I instancji ustalił stronie nienależnie pobraną płatność w wysokości 5177,20 zł, która została jednak ustalona z naruszeniem § 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 marca 2013 r. W 2012 roku na działkach rolnych B, C, D, MM, l, P, o powierzchni deklarowanej odpowiednio 0,10 ha, 0,15 ha, 0,96 ha, 0,10 ha, 0,25 ha, 0,13 ha, zadeklarowanych do pakietu 2.1 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności), rolnik wskazał w plonie głównym "zielony nawóz-gorczyca". W piśmie z dnia 5 października pan A. K. oświadczył, że na działkach rolnych B, D, I, MM, P w plonie głównym w roku 2012 uprawiana była gorczyca, która została przeorana. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. wymogiem m.in. dla wariantu 2.1. Uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) jest przeznaczenie plonu na pasze, do bezpośredniego spożycia przez ludzi, do przetwórstwa, do kompostowania lub przekazanie do innych gospodarstw rolnych. Płatność rolnośrodowiskowa na rok 2012 do wskazanych powyżej działek rolnych nie została przyznana z uwagi na fakt, że pan A. K. na działkach rolnych B, C, D, MM, I, P nie zebrał plonu, co potwierdza jego oświadczenie z dnia 5 października 2012 r. Organ I instancji ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności m.in. do powierzchni działek rolnych B, C, D, MM, I, P, S z uwagi na zmniejszenie powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego w roku 2012, na podstawie § 39 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. Rolnik na działkach rolnych B, C, D, MM, I, P nie zmniejszył jednak powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego, bowiem płatność do powyższych działek rolnych w 2012 roku nie została przyznana z uwagi na niespełnienie wymogu wskazanego w załączniku nr 3 ww. rozporządzenia, tj. nie zebrania plonu. Zatem do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności do powierzchni działek rolnych B, C, D, MM, I, P zastosowanie ma § 39 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, ze względu na niespełnienie przez rolnika innych warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej określonych w rozporządzeniu. W wyniku weryfikacji sprawy, po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, działając jako organ odwoławczy ustalił, że kwota do zwrotu za lata 2009-2011 z tytułu niespełnienia wymogu określonego w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. wynosi 4900 zł. W roku 2010 do działek rolnych AB i ABB, o powierzchni odpowiednio 0,04 ha i 0,07 ha, zadeklarowanych do wariantu 2.2 Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) nie przyznano płatności, z uwagi na fakt, że wskazane działki rolne nie spełniały definicji działki rolnej wynikającej art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. i art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), zgodnie z którą działka rolna oznacza zwarty obszar gruntu o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej. Mając na uwadze powyższe, powierzchnia zmniejszenia zobowiązania rolnośrodowiskowego przedstawia się następująco: -wariant 3.1/3.1.1: za 2009 rok -0,11 ha (1,56 ha-1,67 ha), za 2010 rok - 0,11 ha (1,56 ha-1,67 ha). wariant 2.4/2.3: za 2009 rok-0,11 ha (1,56 ha-1,67 ha), za 2010 rok - 0,11 ha (1,56 ha-1,67 ha). wariant 2.2/2.1,2.6/2.5, 2.10/2.9: za 2009 rok - 1,92 ha (8,37 ha-6,45 ha), za 2010 rok - 1,59 ha (8,04 ha-6,45 ha), za 2011 rok -1,83 ha (8,28 ha-6,45 ha). Organ odwoławczy ustalił, że łącznie kwota do zwrotu wynosi 4.900 zł, w tym: 1.813,10 zł za rok 2009, 1.590,20 zł za rok 2010 oraz 1.496,70 zł za rok 2011. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, Dyrektor przytaczając przepisy art. 28a o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz art. 119 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 547), zwanego dalej rozporządzeniem (UE) a także art. 5a rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 885/2006, oraz art. 54 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 Dyrektor wskazał, że kurs euro ustalony przez Europejski Bank Centralny mający zastosowanie w sprawie płatności wypłaconej stronie w dniu 22 lutego 2010 r. wyniósł 4,0705 euro, zatem organ zobowiązany jest odstąpić od ustalenia nienależnie pobranej płatności w przypadku, gdy kwota płatności w ramach danej grupy upraw nie przekracza kwoty 407,05 zł. Kurs euro ustalony przez Europejski Bank Centralny mający zastosowanie w sprawie płatności wypłaconej stronie w dniu 8 kwietnia 2011 r. wyniósł 3,988 euro, zatem organ zobowiązany jest odstąpić od ustalenia nienależnie pobranej płatności w przypadku, gdy kwota płatności w ramach danej grupy upraw nie przekracza kwoty 398,80 zł. Kurs euro ustalony przez Europejski Bank Centralny mający zastosowanie w sprawie płatności wypłaconej stronie w dniu 14 marca 2012 r. wyniósł 4,141 euro, zatem organ zobowiązany jest odstąpić od ustalenia nienależnie pobranej płatności w przypadku, gdy kwota płatności w ramach danej grupy upraw nie przekracza kwoty 414,10 zł. Kwota stanowiąca równowartość 100 euro, od ustalenia której należy odstąpić, dotyczy sprawy o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach jednej kampanii, dlatego samego rolnika. W rozpatrywanej sprawie, na kwotę nienależnie pobranych płatności składają się kwoty płatności rolnośrodowiskowej w wysokości: 1.813,10 zł przyznanej za rok 2009, 1.590,20 zł przyznanej za rok 2010 oraz 1.496,70 zł przyznanej za rok 2011. Każda z wskazanych kwot przekracza kwotę stanowiącą równowartości 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006. Tym samym w odniesieniu do powyższych płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. W dalszej kolejności, wskazując na treść przepisu art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., który ma zastosowanie dla płatności z roku 2009, art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE nr L 316 z 02.12.2009 r. ze zm.) oraz art. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UEL 25/8 z 28.01.2011 r. ze zm.), Dyrektor uznał, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować regulacji art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., gdyż płatność wypłacona w dniu 22 lutego 2010 r., na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 27 stycznia 2010 r., płatność wypłacona w dniu 8 kwietnia 2011 r., na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 17 marca 2011 r., płatność wypłacona w dniu 14 marca 2012 r., na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 28 lutego 2012 r., nie wynikała z pomyłki ARiMR, bowiem organ przyznając powyższe płatności wydał decyzje w oparciu o materiał dowodowy, który nie świadczył o tym, że pan A. K. zmniejszy powierzchnię gruntów rolnych, na której realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe oraz że w 2012 roku na działkach rolnych o powierzchni 1,69 ha w plonie głównym zadeklaruje roślinę niezgodną z wykazem upraw objętych płatnością rolnośrodowiskowa. Zdaniem organu nie zaistniały także przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, gdyż płatność za rok 2009 uznana za nienależnie pobraną nastąpiła w dniu 22 lutego 2010 r., natomiast decyzja z dnia 26 marca 2014 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego, stanowiąca pierwsze powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, została doręczona stronie w dniu 31 marca 2014 r., a więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności. W ocenie organu nie można uznać w przedmiotowej sprawie, że strona działała w dobrej wierze, co stanowić mogłoby podstawę do przyjęcia krótszego (czteroletniego) okresu między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, wykluczającego obowiązek zwrotu płatności pobranej nienależnie, bowiem pan A. K. ubiegając się o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej na ostatniej stronie wniosku, złożonego w dniu 15 maja 2009 r. złożył podpis, m.in. pod oświadczeniem, że znane są mu zasady oraz tryb realizacji płatności, a także pod zobowiązaniem realizacji 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Składając pierwszy wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej rolnik miał świadomość jakiej powierzchni dotyczy zobowiązanie rolnośrodowiskowe i że musi je realizować na niezmienionej powierzchni przez 5 lat, a także jakie wymogi należy spełnić w ramach poszczególnych wariantów. Termin przedawnienia do ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie w roku 2010 i 2011 finansowanych w całości lub w części ze środków unijnych został określony w art. 3 ust. 1 i 3 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. ze zm.), zgodnie z którym okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości i najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, za którą w przedmiotowej sprawie należy uznać datę doręczenia decyzji przyznającej płatność rolnośrodowiskową na rok 2011, tj. 1 marca 2011 r., w przypadku przerwania okresu przedawnienia, a w przypadku programów wieloletnich (PROW) okres przedawnienia w każdym przypadku ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu. Natomiast przerwanie biegu terminu przedawnienia, po którym okres przedawnienia biegnie na nowo, jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu, o którym zawiadamia się wnioskodawcę o postępowaniu w sprawie nieprawidłowości. W związku z powyższym nie upłynął termin przedawnienia możliwości ustalenia kwoty nienależnie przyznanych płatności, a zatem obowiązek zwrotu miał zastosowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan A. K. wniósł o uchylenie w całości Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 lipca 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25 z 28.1.2011, str. 8) - dalej jako rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011, w zw. z § 38 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. Nr 33, pozycja 262 ze zm.) poprzez: - nałożenie na skarżącego sankcji, o której mowa w § 38 rozporządzenia rolnośrodowiskowego (żądania zwrotu określonych płatności rolnośrodowiskowych) w sytuacji, w jakiej powołane przyczyny sankcjonowania skarżącego mają zastosowanie jedynie w odniesieniu do tego roku, w którym działanie skarżącego wyczerpało znamiona deliktu administracyjnego, to jest, w którym stwierdzono uchybienie polegające na niezachowaniu wymogów dotyczących danego wariantu; - stwierdzenie uchybień w zakresie przestrzegania wymagań w ramach poszczególnych pakietów i wariantów i odniesienie ich do lat poprzednich; - zastosowanie wobec skarżącego podwójnej sankcji administracyjnej, tj. wypłaty płatności rolno środowiskowej w pomniejszonej wysokość, a następnie żądanie zwrotu części płatności rolnośrodowiskowej, która nie została skarżącemu wypłacona, na co powołuje się sam organ podnosząc, że w określonych latach do określonych działek skarżący nie otrzymał płatności, a obecnie uchybienia przywoływane do tychże działek przez organ stanowią podstawę ustalenia przez organ kwot nienależnie pobranych). Zarzucił ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji, w której wskazane tezy z uzasadnienia wykluczają się na wzajem i nie mogą stanowić o precyzji i jasności decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego zaskarżone rozstrzygnięcie narusza również przepis art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, tj. brak przyznania jakiejkolwiek wartości dowodowej (lub wskazania czemu takiej wartości organ nie przyznał) protokołom z czynności kontrolnych sporządzanych przez jednostkę certyfikującą A Sp. z o.o., z których wynika w jakich latach, jakie uprawy były prowadzone przez skarżącego na deklarowanych działkach, Planowi Działalności Rolnośrodowiskowej właściwemu skarżącemu na okoliczność tego, że skarżący Plan taki realizował przez cały okres trwania zobowiązania rolnośrodowiskowego. Skarżący podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisu art. 6 k.p.a., w zw. z art. 49 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 poprzez wydanie decyzji, w której organ oparł się o rozstrzygnięcie organu niższego stopnia wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, tj. po terminie na wydanie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych m.in. za rok 2009 r. W ocenie pana A. K. zaskarżona decyzja został wydana przy błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy, poprzez błędne uznanie, że skarżący zmniejszył powierzchnię zobowiązania rolnośrodowiskowego podczas gdy na żadnym etapie postępowania w sprawach wniosków skarżącego nie wprowadzał on zmian we wniosku, które miałyby wskazywać pozostawienie części działek poza użytkowaniem rolniczym i zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, ani nie zaprzestał realizacji takiego zobowiązana na wszystkich deklarowanych gruntach. O braku dobrej wiary stanowi fakt, że skarżący ubiegając się o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej na ostatniej stronie wniosku złożył podpis pod oświadczeniem, iż znane są mu zasady oraz tryb realizacji płatności, podczas gdy oświadczenie takie stanowi element wniosku konieczny i nieunikniony, bowiem budowa wniosku sprawia, iż nawet jeśli beneficjent płatności nie zna wskazanych zasad, aby móc złożyć wniosek, jest zmuszony złożyć podpis również pod takim oświadczeniem. Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w niósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie istotne jest wskazanie, że skarżący uzyskał płatności w związku z deklaracją realizacji w latach 2009 - 2012 na działkach rolnych pakietu dotyczącego rolnictwa ekologicznego. Pan A. K. podejmował działania zgodne ze sporządzonym planem działalności rolnośrodowiskowej. W decyzji kasacyjnej z dnia 27 listopada 2014 r. organ II instancji wskazał, m. in. konieczność ustalenia stanu faktycznego – działek, na jakich rolnik zaniechał prowadzenia działalności rolnej w ramach programu rolnośrodowiskowego. Zarówno treść uzasadnienia decyzji organu I instancji z 12 lutego 2015 r. wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy, jak i decyzji zaskarżonej nie odpowiadają wymogom prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W uzasadnieniu organu I instancji ustalono powierzchnię gruntów, na których nie zrealizowano pakietu 2 oraz pakietu 3. Odpowiednio w uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w decyzji organu I instancji kwoty nienależnie pobranej płatności w wysokości 5.177,20 zł ustalono z naruszeniem § 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organu II instancji powołano w sposób ogólny, że została przeprowadzona weryfikacja oraz ponowna analiza zgromadzonego materiału dowodowego, czego efektem jest zestawienie w tabelach nr 1 "powierzchni stwierdzonych działek rolnych zadeklarowanych w ramach poszczególnych wariantów płatności rolnośrodowiskowej w latach 2009 -2012", w tabeli nr 2 "kwoty nienależnie pobranych płatności na działkach rolnych, w których nastąpiło zmniejszenie powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2011 r." oraz tabeli nr 3 "kwoty nienależnie pobranych płatności na działkach rolnych, w których nastąpiło zmniejszenie powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego w roku 2012 oraz na działkach rolnych, na których rolnik nie spełnił warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowych określonych w rozporządzeniu". W konsekwencji zmniejszona została kwota do zwrotu za lata 2009-2011 w miejsce 5.177,20 zł kwota wynikająca z decyzji zaskarżonej to 4.900 złotych. Z treści złożonych w sprawie pism procesowych strony, treści skargi wynika, że skarżący dostrzega istotę sporu m. in. w wadliwym stwierdzeniu uchybień w zakresie zmniejszenia powierzchni upraw z powodu niekoszonej powierzchni trwałego użytku zielonego w 2012 r. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści pisma Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 26 września 2012 r. (k. 294 akt) oraz z dnia 22 stycznia 2014 r. (k. 340 akt). Niewadliwe rozpatrzenie wniosku strony wymaga przede wszystkim poprawnego, nie budzącego wątpliwości ustalenia przez organy administracji publicznej wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego konkretnej sprawy, niezbędnych do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, na podstawie tych przepisów prawa, które w sprawie znajdują zastosowanie. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w rozpoznawanym przypadku nie doprowadziło do ustaleń odpowiadających temu standardowi, a także uzasadnienie decyzji nie odpowiada w pełni wymogom prawa, tzn. unormowaniu zawartemu w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organach administracji rolnej także w świetle art.21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Przepis ten, jak i zacytowany wcześniej art. 107 § 3 K.p.a., pozostają w korelacji z normą art. 80 K.p.a. statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Ocena ta, by nie była uznana za dowolną, winna opierać się na wszechstronnym rozważeniu całokształtu zebranego materiału dowodowego, czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu decyzji. Ogólnie ujmując, polega to na przedstawieniu sposobu myślenia, argumentowaniu przy ocenie dowodów i jednym z jej elementów winno być ustosunkowanie się do twierdzeń i zarzutów strony podnoszonych w trakcie toczącego się postępowania. Pominięcie ich milczeniem przez organ nie przystaje do reguł poprawności procesowej, stanowiąc o naruszeniu norm prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. IV SA/Wr 268/11 oraz z 18 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 761/14). Organy rozpatrując zmniejszenie powierzchni użytków rolnych, na których powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe w prowadzeniu przez skarżącego uprawy gorczycy w sposób inny niż związany ze zbiorem na cele kompostowe, a polegający na bezpośrednim pozyskaniu plonu masy zielonej, która to masa po zastosowaniu efektywnych mikroorganizmów została przeznaczona na nawóz organiczny. Z treści uzasadnienia decyzji wydanej przez organ I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy wynika, że kwestionowana jest prawidłowość oczekiwania przez skarżącego, że zadeklarowane na działkach rolnych B,C,D, MM, P oraz I o łącznej powierzchni 1,69 ha w plonie głównym gorczycy na przeoranie uprawnia do przyznania płatności na 2012 r. W niniejszej sprawie organy nie sprecyzowały podstawy i zakresu ustaleń. Obszernie powoływana treść przepisów nie może zastąpić wyraźnego wskazania podstaw dowodowych poczynionych ustaleń. Aktywność skarżącego dotycząca zarzutów odwołania i skargi nie znajduje odzwierciedlenia w treści uzasadnień zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ocena prowadzenia ekologicznej działalności rolnej nie może być dokonywana w oderwaniu od głównego celu programu. Zasadny jest wywód skargi, że celem działania w zakresie rolnictwa ekologicznego jest określony zestaw zadań, w których mieści się również uprawa gorczycy. Sąd podziela pogląd, że kompostowanie jest działaniem polegającym na produkcji masy zielonej będącej nawozem organicznym. Skarżący jednoznacznie stwierdził, że gorczyca po zbiorze plonu jest poddawana zasilaniu efektywnymi mikroorganizmami i po upływie miesiąca, po przeoraniu stanowi składnik zasilający grunt pod dalsze uprawy. Zbiór może polegać na pozostawieniu w miejscu wzrostu rośliny, jeżeli plon jest poddany dalszym zabiegom rolnym. Uprawa gorczycy była przedmiotem planu opracowanego dla gospodarstwa skarżącego w latach 2009 – 2014 opracowanego przez doradcę rolnośrodowiskowego A. P. Słownikowa definicja zbioru plonów stanowi, że jest to sprzęt plonów, zespół czynności związanych z pozyskiwaniem części roślin stanowiących cel uprawy (plon). Wskazuje się zbiór ziarna zbóż (żniwa), bulw i korzeni (wykopki), zielonki i siana (sianokosy); zbiór obejmuje m.in. ścinanie roślin, suszenie, młockę. W zależności od miejsca uprawy można rozróżnić zbiór polowy – np. zbóż (żniwa), np. ziemniaków (wykopki); zbiór szklarniowy np. ogórków, chryzantem, z sadów i plantacji roślin jagodowych - zbiór jabłek, zbiór truskawek. Zbiór przeprowadza się po osiągnięciu dojrzałości zbiorczej właściwej dla danej uprawy. Nawozy zielone dają doraźny wzrost plonu, ponadto oddziałują dodatnio na plon w kolejnych latach, czyli są środkiem służącym do zebrania w przyszłości większych plonów. Mogą być one uprawiane w plonie głównym lub międzyplonie, jednakże nie podlegają one zbiorowi, gdyż temu podlegać będą dopiero kolejne rośliny, które będą np. ścinane, zrywane czy wykopywane, a nie będą stanowiły nawozu. Gospodarka rolna wymaga działań zarówno w zakresie przygotowania gruntu, jak i uzyskania plonów. W sytuacji gdy podjęte zostały działania zmierzające do uzyskania nawozu zielonego, należy uznać, że stanowią one istotny element działalności rolnej. Jest okolicznością bezsporną, że skarżąca nie pozostawiła zasiewów na polu w stanie naturalnym, lecz wykonała dalsze czynności polegające na orce umożliwiającej przemieszczenie masy zielonej i zasilenie gleby przed przyszłymi kolejnymi uprawami. Plonem uprawy głównej był zatem przyrost roślin, zaś zbiór polegał na przetworzeniu rośliny w jakościowo odmienny od niej nawóz zielony. Zbiór w ocenie Sądu polega na uzyskaniu z produktu rolnego substancji zgodnej z przeznaczeniem uprawy. W sytuacji zasiewu nawozu zielonego zbiór może polegać na przetworzeniu pozwalającym na mineralne wzbogacenie gleby bezpośrednio w miejscu uprawy. Z istoty uprawy roślin tego typu wynika niecelowość odrębnego zbioru prowadzącego do uzyskania produktu w celu zasilenia gleby w innym miejscu niż miejsce uprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 229/15). Z tej przyczyny Sąd uznaje za uzasadniony zarzut uchybienia w zakresie stwierdzenia, że skarżący nie przestrzegał wymagań w ramach poszczególnych pakietów i wariantów. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni w wyliczeniach prawidłowego gospodarowania grunty uprawiane przez skarżącego obsiane gorczycą. W niniejszej sprawie zasadny jest zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, albowiem zasadnie dowodzi skarżący, że nie poddano ocenie protokołu z czynności kontrolnych dokonanych przez jednostkę certyfikującą A sp. z o.o. Również pozostały materiał dowodowy gromadzony w związku z kwestionowaniem zasadności wypłaty płatności za obszar powyżej 1,69 ha nie został poddany ocenie mającej odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienie, czy zachodzą przesłanki zmniejszenia płatności w tej części jest warunkowane precyzyjnym wskazanie przyczyn, dla których uznano te płatności za zawyżone w odniesieniu do tych działek. Brak analizy w tym zakresie uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji w tej części przez sąd administracyjny. W zależności od wniosków w sprawie wymagane będzie przeprowadzenie rozważań dotyczących zwolnień związanych z kwotami spornymi, a także analiza dobrej wiary beneficjenta warunkującej sposób liczenia okresu dochodzenia płatności. W ocenie Sądu podpisane przez beneficjenta oświadczenia o znajomości przepisów nie jest dostatecznym kwalifikatorem wykluczającym dalsze rozważania w zakresie dobrej wiary, szczególności w sytuacji gdy zachowanie skarżącego było zgodne z monitorowanym przez organy planem gospodarowania. Sąd podziela pogląd wyrażony wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 761/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 28 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 280/15, że sankcja, o której mowa w § 38 rozporządzenia rolnośrodowiskowego możliwa jest do zastosowania jedynie w odniesieniu do tego roku, w którym działanie skarżącego wyczerpało znamiona deliktu administracyjnego, to jest, w którym stwierdzono uchybienie polegające na niezachowaniu wymogów dotyczących danego wariantu. Natomiast kwestia uznania płatności za nienależnie pobrane i ich zwrot w związku z ustaleniem, że beneficjent nie zachował w kolejnym roku, w stosunku do roku ich przyznania, określonych wymagań, podlegać powinna analizie w pierwszej kolejności w oparciu o regulację § 39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Jak już wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał żaden z przypadków, spośród wymienionych w § 39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2013r., który uzasadniałby nałożenie obowiązku zwrotu płatności. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 209 wskazanej ustawy.