II GSK 4716/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3243/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie nakazu rejestracji używanych odbiorników i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od [...] na rzecz Ministra Infrastruktury 3078 (trzy tysiące siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2016 r., VI SA/Wa 3243/15 po rozpoznaniu skargi [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o kosztach postępowania . Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., stosując art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1204) i § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz.U. z 2013 r. poz. 1140) oraz art. 104 w związku z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), w punkcie pierwszym nakazał [...] rejestrację jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz trzydziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych, natomiast w punkcie drugim ustalił opłatę za używanie jednego odbiornika radiofonicznego oraz trzydziestu dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 25 155 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor podał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 9 czerwca 2015 r. kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym zajmowanym przez [...], ujawniono jeden odbiornik radiofoniczny oraz trzydzieści dziewięć odbiorników telewizyjnych. Odbiornik radiofoniczny był uruchomiony w czasie kontroli i odbierał stację [...]. Obecny w lokalu w trakcie kontroli [...] złożył pisemne oświadczenie, z którego wynika, że odbiorniki telewizyjne w ilości trzydziestu dziewięciu sztuk są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie odbiorników nie było możliwe z powodu rezerwacji pokoi hotelowych. Stwierdzony okres używania ww. odbiorników wynosi "kilka lat". W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że posiadaczem i użytkownikiem wskazanych powyżej odbiorników jest [...] i do dnia wydania niniejszej decyzji nie dopełnił obowiązku ich rejestracji. [...] wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Administracji i Cyfryzacji, wnosząc o jej uchylenie w całości podnosząc, że w trakcie kontroli nie stwierdzono technicznej możliwości dostosowania odbiorników do odbioru programów, a w sporządzonym protokole i w oświadczeniu, niezgodnie ze stanem faktycznym, wpisano, że kelner [...] jest jego przedstawicielem. Wyjaśnił, że obecny w trakcie kontroli kelner był jego nowo przyjętym pracownikiem i nie miał rozeznania w działalności firmy. Wskazał, że odbiorniki, które zostały przez niego zakupione, zostały zarejestrowane w ustawowym czasie po wykonaniu instalacji umożliwiającej odbiór programów. Do odwołania załączył kopię dokumentu rejestracji odbiorników i uiszczenia opłaty, kopię umowy o pracę [...] wraz z oświadczeniem, w którym wskazał, że nie jest przedstawicielem ani pełnomocnikiem strony, pracuje jako kelner i nie posiada wiedzy w zakresie funkcjonowania hotelu i jego wyposażenia. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz trzydziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie nakazał rejestrację trzech używanych odbiorników telewizyjnych. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że okoliczność używania przez Stronę w dniu przeprowadzonej kontroli jednego odbiornika radiofonicznego i trzydziestu dziewięciu odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, nie budzi wątpliwości. Wyjaśnił, że ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których umieszczone są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji, gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Zdaniem organu, [...] posiadał wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli, ponieważ złożył stosowne oświadczenie wiedzy. Organ odwoławczy wskazał, że załączone do odwołania oświadczenie z dnia 18 czerwca 2015 r. wskazuje na dokonanie w tym dniu w lokalu czynności technicznych związanych z umożliwieniem odbioru programów za pomocą trzydziestu sześciu odbiorników telewizyjnych, lecz nie stanowi potwierdzenia, że przed tym terminem ujawnione odbiorniki nie były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W ocenie organu II instancji, powyższe może jedynie wskazywać na zakup nowych instalacji, a Strona nie przedstawiła dokumentu, który potwierdzałby fakt, iż w skontrolowanym lokalu wcześniej nie istniała żadna instalacja umożliwiająca odbiór programów telewizyjnych. Z załączonego oświadczenia nie wynika, aby w dniu kontroli odbiorniki nie były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Tym samym organ uznał za wiarygodne oświadczenia złożone w toku przeprowadzonej kontroli. Zdaniem organu, zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, że odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 6 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Zarejestrowanie jednego odbiornika radiofonicznego oraz trzydziestu sześciu odbiorników telewizyjnych już po przeprowadzonej kontroli nie stanowi podstawy do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Jednak okoliczność ta stanowi podstawę do uznania, że decyzja organu I instancji w części nakazującej rejestrację trzydziestu sześciu używanych odbiorników telewizyjnych stała się bezprzedmiotowa. Zasadne jest natomiast nakazanie rejestracji trzech odbiorników telewizyjnych. Zdaniem organu II instancji, decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w części ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i trzydziestu dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji wskazał, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.) powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo, jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Sąd I instancji wyjaśnił, iż kwestia opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 9 września 2004 r., K 2/03 (publ. OTK-A 2004, nr 8, poz. 83) wypowiedział się na temat charakteru tej opłaty. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań Państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez swój celowy charakter, która nie stanowi dochodów Państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega w zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków Państwa. Z drugiej strony abonament jest rodzajem daniny publicznej, niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód publiczny pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania – na podstawie art. 7 ust. 6 cyt. ustawy – decyzji administracyjnej, mocą której nakazuje rejestrację odbiornika i ustala, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ww. ustawy, opłatę za jego używanie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie, w rozumieniu ww. ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny, rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na podmiot wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. W myśl art. 7 ust. 6 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. W rozpoznawanej sprawie ustalenia kontrolne doprowadziły do wydania przez organ I instancji decyzji nakazującej [...] rejestrację jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz trzydziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych, w skutek czego organ w decyzji tej ustalił także opłatę z tego tytułu w kwocie 25 155 zł. Wywiedzione od tej decyzji odwołanie dotyczyło całego rozstrzygnięcia, bowiem Skarżący zakwestionował zarówno sam nakaz rejestracji odbiorników, jak również ustaloną opłatę. Tymczasem, rozpoznając złożone odwołanie, organ II instancji swoją decyzją uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz trzydziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie nakazał rejestrację trzech używanych odbiorników telewizyjnych. Zdaniem Sądu I instancji, pomimo że odwołanie dotyczyło całej decyzji pierwszoinstancyjnej, to jednak w osnowie decyzji drugoinstancyjnej organ odwoławczy nie orzekł w przedmiocie ustalonej opłaty. Trafnie zatem Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja nie określa, w jakim zakresie organ II instancji utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Sądu Minister nie wyjaśnił także, dlaczego nakazał rejestrację trzech odbiorników telewizyjnych, skoro w decyzji organu I instancji jest mowa o jednym odbiorniku radiofonicznym i trzydziestu dziewięciu odbiornikach telewizyjnych. Ponadto, choć rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji przybrało charakter reformatoryjny, bowiem uchylono nim decyzję organu I instancji i orzeczono co do istoty odmiennie, to w motywach decyzji Minister podał, że decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w części ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i trzydziestu dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych odpowiada prawu. W ocenie Sądu I instancji widoczny jest zatem dysonans między osnową decyzji a jej uzasadnieniem. Rozstrzygnięcie Ministra wykazuje niekonsekwencję zarówno w sposobie procedowania, jak i artykułowania oświadczenia woli organu. Braki w osnowie decyzji i rozbieżności pomiędzy rozstrzygnięciem a jego motywami podważają legalność takiej decyzji, co skutkuje koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego i to bez potrzeby odnoszenia się do meritum sprawy z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności bowiem organ II instancji obowiązany jest podjąć decyzję pozostającą w zgodzie z art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23) i rozstrzygnąć o całości żądania zawartego w odwołaniu, nie doprowadzając przy tym do sprzeczności rozstrzygnięcia względem treści zawartych w jego motywach. Sąd I instancji wskazał, iż obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. Skargę kasacyjną organ oparł na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.), art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że nie doszło do rozstrzygnięcia o całości żądania zawartego w odwołaniu oraz nie doszło do wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia. Wskazał, że w ocenie organu jasnym jest, że dotyczy oceny rozstrzygnięcia organu I instancji na dzień wydania decyzji. Oznacza to, że organ II instancji uznał za zasadne uchylenie części decyzji pierwszoinstancyjnej nie z uwagi na dostrzeżone braki postępowania lub decyzji, ale z uwagi na zmianę okoliczności faktycznych w postaci dokonania przez Stronę rejestracji części odbiorników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób określony w petitum. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Osnowa decyzji, o której mowa w pierwszej części zdania, składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia – w całości lub w części, zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do istoty. W przypadku, gdy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Sytuacja prawna strony jest zatem określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Z wykładni systemowej drugiej części zdania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wynika że dopuszczalne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w części i orzeczenie w tej części co do istoty sprawy. Także osnowa decyzji wydanej na podstawie drugiej części zdania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tak samo jak w części pierwszej omawianego przepisu składa się z dwóch części, w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia – w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy zaś w drugiej umarza postępowanie pierwszej instancji w zakresie objętym uchyleniem. Zatem dopuszczalną formą rozstrzygnięcia, zgodnie z omawianym przepisem, jest uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie albo orzeczenie co do istoty sprawy (decyzja reformacyjna) bądź też umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Prawidłowość takiej wykładni znajduje swój wyraz w piśmiennictwie (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz Kodeks postępowania administracyjnego, Lex 2013 oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., II GSK 316/13, oraz z dnia 28 września 2017 r., II GSK 3249/15). W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia 28 września 2015 r. nr 432/2015 organ odwoławczy uchylił decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji 1 używanego odbiornika radiofonicznego oraz 39 używanych radioodbiorników telewizyjnych i w tym zakresie nakazał rejestrację trzech używanych odbiorników telewizyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja określiła w jakim zakresie Minister Administracji i Cyfryzacji – organ II instancji (obecnie Minister Infrastruktury) uchylił decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji odbiorników (pkt 1 decyzji organu I instancji), a uchylenie decyzji w części dotyczącej nakazania rejestracji nastąpiło w związku ze zmianą stanu faktycznego. Organ odwoławczy, zatem w sposób niebudzący wątpliwości oznaczył, w jakim zakresie uchylił zaskarżoną decyzję orzekając co do istoty sprawy tylko w tej części. Organ odwoławczy nie był natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Sytuacja prawna strony została zatem określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Nadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę zarówno w odniesieniu do nakazania rejestracji odbiorników telewizyjnych, jaki i ustalenia opłaty za używanie tych odbiorników. W tym stanie rzeczy, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że nie doszło do rozstrzygnięcia o całości żądania zawartego w odwołaniu oraz nie doszło do wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia jest w pełni uzasadniony i zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji stosownie do postanowień art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).