II OSK 2160/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. B.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1347/18 w sprawie ze skargi E. B.-K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 kwietnia 2018 r. znak: DOA.7110.559.2017.JWO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1347/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. B.-K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "GINB", z dnia 10 kwietnia 2018 r. znak: DOA.7110.559.2017.JWO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. B.-K. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe wydanie wyroku oddalającego skargę na decyzję GINB w sytuacji, gdy organ odwoławczy błędnie nie wydał decyzji reformatoryjnej i nie stwierdził nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 października 2015 r. Nr 410/15 (dalej w skardze kasacyjnej także: "decyzja PnB") w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem na terenie położonym w K. przy ul. S. [...] (obr. [...], dz. ew. nr [...]); II. przepisów prawa materialnego: 1) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej w skardze kasacyjnej: "pr. bud."), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją PnB jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 24 czerwca 2014 r. Nr 129/14 (dalej: "decyzja WZ") ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym na dz. ew. o nr [...] i [...], podczas gdy: a. obejmuje on wyłącznie dz. ew. nr [...], tj. mniejszą liczbę działek niż decyzja WZ (dot. dz. ew. nr [...] i [...]), które to naruszenie skutkuje naruszeniem prawa; b. dotyczy on innego zamierzenia inwestycyjnego (budowa budynku z garażem dobudowanym) niż określone w decyzji WZ (budowa budynku mieszkalnego z garażem wbudowanym), które to naruszenie skutkuje rażącym naruszeniem prawa; c. w ramach inwestycji garaż dobudowany ma dach płaski, tymczasem z decyzji WZ wynika, że nakazany układ połaci dachowych ma postać układu dwu- lub wielospadowego, bez dopuszczenia wyjątków, które to naruszenie skutkuje rażącym naruszeniem prawa; d. w decyzji WZ znajdują się ustalenia dotyczące zagospodarowania przez inwestora wód opadowych, tymczasem projekt budowlany nie uwzględnia powierzchni dachu budynku na dz. ew. nr [...] i budynku na dz. ew. nr [...] dla ilości wód opadowych napływających na teren działki inwestycyjnej (wody opadowe z dachu budynku na dz.[...] i [...] spływają na dz. ew. nr [...] i powinny być uwzględnione przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynniej, na którą są one odprowadzane), w konsekwencji nie są spełnione warunki zapewnienia wchłonięcia wód ze względu na niewłaściwą powierzchnię przyjętą do bilansu wód opadowych i roztopowych; 2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z § 273 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. dalej w skardze kasacyjnej: "r.w.t.b."), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że znajduje on zastosowanie w sprawie, podczas gdy Prezydent Miasta K. wydając decyzję PnB naruszył § 271 ust. 1 r.w.t.b. w zakresie wymaganych odległości między zewnętrznymi ścianami budynków, co skutkuje rażącym naruszeniem prawa; 3) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 pr. bud. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji PnB stroną postępowania administracyjnego był wyłącznie wnioskodawca tego postępowania tj. Pan T. Sz., w sytuacji w której stronami powołanego postępowania powinny być równie inne podmioty, w tym w szczególności skarżąca kasacyjnie, co jest wynikiem w pełni świadomego działania organu administracji publicznej, związanego w wcześniejszymi uwagami skarżącej kasacyjnej do zgodności z prawem planowanej do realizacji przez Pana T. Sz. inwestycji. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 5 lipca 2022 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne. W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 pr. bud. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwolenie na budowę stroną postępowania administracyjnego był wyłącznie wnioskodawca tego postępowania tj. T. Sz., w sytuacji w której stronami powołanego postępowania powinny być równie inne podmioty, w tym w szczególności skarżąca kasacyjnie, co jest wynikiem w pełni świadomego działania organu administracji publicznej, związanego w wcześniejszymi uwagami skarżącej kasacyjnej do zgodności z prawem planowanej do realizacji przez T. Sz. inwestycji. Skarżąca została uznana za stronę legitymowana do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Procesowym wyrazem tego stanowiska organów jest wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności z powodów merytorycznych, po tym jak uchylona została przez GINB decyzja Wojewody Wielkopolskiego umarzająca postępowanie z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w zakresie w jakim zarzut dotyczy innych, niż skarżąca podmiotów, niebiorących udziału w postępowaniach administracyjnych o pozwolenie na budowę i o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, zarzut nie jest skuteczny. Uchybienie procesowe polegające na tym, że strona postępowania administracyjnego bez własnej nie brała udziału w postępowaniu stanowi jedną z przyczyn uwzględnienia skargi określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Na naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może powołać się tylko podmiot, który twierdzi, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Nadto, sąd administracyjny z urzędu nie ma podstaw do przyjęcia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1259/17). Jest to konsekwencja unormowania art. 147 K.p.a. Zgodnie z art. 147 zdanie drugie K.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że w przeciwieństwie do reguły ogólnej określonej w art. 147 zdanie pierwsze K.p.a., wznowienie postępowania z tej przyczyny nie następuje z urzędu. Taka zasada dysponowania przez samą stronę swoimi uprawnieniami obowiązuje także w postępowaniu sądowym na tle stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08 wraz z glosą Janusza Borkowskiego, OSP 2011/2/23; wyrok NSA z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 225/13). Z uwagi na zasadę niekonkurencyjności nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej nie było możliwe traktowanie ewentualnego braku udziału w postępowaniu innych, niż skarżąca, stron postępowania, w kategoriach rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane", poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 24 czerwca 2014 r. Nr 129/14 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym na dz. ew. o nr [...] i [...], podczas gdy: obejmuje on wyłącznie dz. ew. nr [...], tj. mniejszą liczbę działek niż decyzja o warunkach zabudowy (dot. dz. ew. nr [...] i [...]), które to naruszenie skutkuje naruszeniem prawa. Sąd pierwszej instancji precyzyjnie i przekonująco wyjaśnił zgodność projektu budowlanego z decyzja o warunkach zabudowy w zakresie usytuowania inwestycji. Warunki zabudowy udzielone zostały w odniesieniu do inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym w K. przy ul. S. [...], na działkach nr ewid. [...] i [...]. Jak wynika z załączonego do projektu budowlanego projektu zagospodarowania terenu, budynek objęty wnioskiem był planowany do budowy wyłącznie na działce ewid. nr [...], zaś działka [...] graniczyła z terenem inwestycji, ale nią objęta nie była (była już zabudowana). Na załączniku Nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy (mapa zasadnicza) wyraźnie zaznaczono, że obowiązująca linia planowanej zabudowy musi zawierać się w obrębie działki ewid. nr [...]. Działka nr ewid. [...] oznaczona została wyłącznie, jako teren inwestycji, ale nie zabudowy. Tak też została ustalona linia zabudowy w zał. Nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy. Sąd odnotował, że zgodnie z pismem Zarządu Dróg Miejskich z 10 czerwca 2014 r., stanowiącego załącznik do ww. decyzji o warunkach zabudowy, "dojazd pojazdów dla potrzeb budowy ww. budynku mieszkalnego należy przewidzieć od strony ulicy G." – a więc w sposób naturalny przez istniejący zjazd z drogi publicznej na działkę nr ewid. [...], należącą do inwestora. Wbrew twierdzeniu skarżącej zawartemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, usytuowanie, w projekcie zagospodarowania terenu, zabudowy wyłącznie na jednej z dwóch działek ewidencyjnych, do których inwestor ma tytuł prawny, które zostały wskazane w decyzji o warunkach zabudowy jako teren inwestycji, było zgodne z treścią decyzji o warunkach zabudowy, odczytaną w sposób wskazany wyżej przez Sąd pierwszej instancji. Prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy, kwestionowana przez skarżącą w trakcie postępowania nadzorczego, nie mogła być weryfikowana w niniejszym postępowaniu nadzorczym. Dotyczy to także ewentualnego uwzględniania powierzchni działki nr [...] przy ustalaniu parametrów zabudowy terenu. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 24 czerwca 2014 r. Nr 129/14 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym na dz. ew. o nr [...] i [...], podczas gdy: - dotyczy on innego zamierzenia inwestycyjnego (budowa budynku z garażem dobudowanym) niż określone w decyzji o warunkach zabudowy (budowa budynku mieszkalnego z garażem wbudowanym), - w ramach inwestycji garaż odbudowany ma dach płaski, tymczasem z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że nakazany układ połaci dachowych ma postać układu dwu- lub wielospadowego, bez dopuszczenia wyjątków. Odniesienie się do tego zarzutu trzeba poprzedzić spostrzeżeniem, że oba te aspekty zgodności pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy zostały podniesione w skardze kasacyjnej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, także w odniesieniu do wady polegającej na rażącym prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), nie jest ponowieniem postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji w postępowaniu zwykłym. Postępowanie dowodowe w postępowaniu nadzorczym, co do zasady, sprowadza się do zbadania, na podstawie akt postępowania zwykłego, czy postępowanie zwykłe obarczone jest wadą skutkującą nieważność decyzji. Obowiązkiem organu nadzoru jest ustalenie z urzędu, czy w dotychczasowym postępowaniu wystąpiła okoliczność wymieniona w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. To działanie z urzędu nie wymaga szczególnej aktywności procesowej wnioskodawcy w przypadku wad określonych w przepisach art. 156 § 1 pkt 1, 3-7 K.p.a., jakkolwiek zastrzec trzeba, że decydujące mogą się okazać indywidualne okoliczności sprawy. Szczególny natomiast jest zakres tego badania w odniesieniu do przesłanki ocennej, jaką stanowi rażące naruszenie prawa. Nie wykluczając obowiązku działania organu nadzoru z urzędu, przy ocenie czynności procesowych organu nie można abstrahować od aktywności procesowej strony. Także w postępowaniach nadzwyczajnych obowiązuje zasada sformułowana w art. 7 K.p.a., według której, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Aktywność strony ma istotne znaczenie w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Nadzorowi podlega przecież nie jednostkowe rozstrzygnięcie dotyczące uprawnienia lub obowiązku, ale szereg postanowień decyzji o pozwoleniu na budowę, opartych na wielu normach materialnoprawnych, procesowych i ustrojowych. Raz jeszcze powtórzyć należy, że uprawnienia i obowiązki procesowe strony nie zwalniają organów nadzoru od podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Dodać warto, że aktywność organu powinna mieć na względzie to, czy strona miała możliwości uczestniczenia w postępowaniu zwykłym. Niewątpliwie, pamiętając o szczególnym charakterze postępowania nadzorczego, w sytuacji, gdy strona wnioskująca nie brała udziału w postępowaniu zwykłym, organy nadzoru powinny umożliwić stronie podniesienie wszelkich kwestii spornych, a następnie, o ile kwestie te maja charakter merytoryczny, odnieść się do nich w uzasadnieniu decyzji w aspekcie rażącego naruszenia prawa. Takie działania zostały w niniejszej sprawie przez organy przeprowadzone. Organy odniosły się do wszystkich okoliczności wyczerpujących, zdaniem wnioskodawczyni, znamiona rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie od treści wniosku, Wojewoda Wielkopolski pismem z dnia 29 marca 2017 r. wezwał skarżącą oraz J. K. do złożenia wyjaśnień, czego dotyczy żądanie zawarte w piśmie, określonym jako "skarga", z dnia 14 marca 2017 r. W trakcie postępowania przed Wojewodą Wielkopolskim oraz w odwołaniu od decyzji Wojewody odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, skarżąca nie podniosła rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez sprzeczność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie charakteru garażu oraz rodzaju połaci dachowych. Brak rozważenia przez Wojewodę Wielkopolskiego oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tej kwestii z urzędu, w sytuacji odniesienia się do zagadnień podniesionych przez skarżącą oraz umożliwienia jej złożenia wyjaśnień kierunkujących zakres postępowania wyjaśniającego, nie stanowił naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ani w aspekcie procesowym, ani materialnym. Niezależnie od tego można odnotować, że decyzja Prezydenta Miasta K. Nr 410/15 stanowiła pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem. Podobnie obiekt został przez projektanta zdefiniowany w projekcie budowlanym. Projekt budowlany określał, w zakresie geometrii dachu, układ połaci dachowych wielospadowy. W obu tych kwestiach nie można zatem dopatrzeć się sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy. Z projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że garaż stanowi część kubatury budynku na poziomie parteru, przy czym usytuowany jest w części wschodniej budynku, jedną ściana przylegając do części mieszkalnej, mieszcząc się w obrysie ścian zewnętrznych parteru budynku. Ocena, czy jest to garaż wbudowany, czy może być zakwalifikowany jako garaż dobudowany (jak twierdzi skarżąca) i czy ta ewentualna kwalifikacja świadczy o sprzeczności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, mogła być przedmiotem rozważań wyspecjalizowanych organów nadzoru budowalnego. Taka ocena, z powodów wskazanych powyżej, nie została wprost wyrażona, jakkolwiek nie można pomijać jasnego stanowiska organów o braku sprzeczności pozwolenia na budowę z warunkami zabudowy określonymi w decyzji Prezydenta Miasta K. Nr 129/14 z dnia 24 czerwca 2014 r. o warunkach zabudowy. Możliwa jest natomiast konstatacja, że takie usytuowanie garażu nie świadczy w sposób oczywisty o rażącym naruszeniu prawa możliwym do stwierdzenia na etapie postępowania sądowego. Podobnie należy ocenić zarzut rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z powodu sprzeczności połaci dachowej budynku z warunkami zabudowy. Z projektu budowlanego wynika, że układ połaci dachowych został zachowany w odniesieniu do części mieszkalnej budynku. Natomiast nad garażem, na wysokości pietra przewidziany został taras. Również w tej mierze mamy do czynienia z kwestią ocenną, co do zasady nie świadczącą o rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim jednak, podważenie tego rozwiązania architektonicznego z punktu widzenia zgodności z decyzja o warunkach zabudowy dopiero na etapie postępowania kasacyjnego nie podważa zgodności z prawem zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 24 czerwca 2014 r. Nr 129/14 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym na dz. ew. o nr [...] i [...], podczas gdy w decyzji o warunkach zabudowy znajdują się ustalenia dotyczące zagospodarowania przez inwestora wód opadowych, tymczasem projekt budowlany nie uwzględnia powierzchni dachu budynku nas działce nr [...] i budynku na działce nr [...] dla ilości wód opadowych napływających na teren działki inwestycyjnej (wody opadowe z dachu budynku na działce nr [...] i [...] spływają na dz. nr [...] i powinny być uwzględnione przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej, na która są odprowadzane), w konsekwencji nie są spełnione warunki zapewnienia wchłonięcia wód ze względu na niewłaściwą powierzchnię przyjętą do bilansu wód opadowych i roztopowych. W zakresie w jakim w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę badana jest przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, co warunków odprowadzania wód opadowych, stanu wody na gruncie i spływu wód opadowych, a także bilansu wód opadowych i rozwiązywania ewentualnego problemu nadmiaru tych wód, nie doszło do rażącego naruszenia prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Treść projektu budowalnego: Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy: Pkt II. 2 określa warunki w omawianym zakresie. Określenie to nie jest sprzeczne ze stosowanymi ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Obliczenie ilości wód opadowych oraz zasady wchłaniania wód opadowych zostały przedstawione w bilansie. Prawidłowość tych wyliczeń stanowi kwestię techniczną pozostająca poza zakresem badania określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1. Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1). Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) – patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 7 do art. 35; orzecznictwo sądów administracyjnych: w tym m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19). Tymczasem zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z § 273 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) opiera się na podważeniu rozwiązania przyjętego przez projektanta za które, także co prawidłowości pod względem przeciwpożarowym, ponosi odpowiedzialność. Niezależnie od tego odnotować można, że odległość między projektowanym budynkiem, a działkami nr [...] i [...], została ustalona. Odległość ta, podobnie jak wpływająca na interes prawny skarżącej odległość projektowanej zabudowy od granicy niezabudowanej wówczas działki nr [...]. Odległości te nie naruszały przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji, bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.