II SA/Kr 713/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Mariusz Kotulski spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Uzsadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. , decyzją z dnia 27 listopada 2015 r. (znak: [...] nakazał inwestorowi – A.D. rozbiórkę obiektu budowlanego wiaty z elementów stalowych z wbudowaną w niej kotłownią oraz dobudowanego do wiaty blaszka, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę częściowo w 15 metrowej strefie ochronnej gazociągu wysokoprężnego 0 80 na działce nr ewid. [...] w Z . W podstawie materialnoprawnej powołano przpis art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Organ I instancji podczas ogledzin przedmiotowej działki stwierdził m.i.n.: "w strefie 15 m od gazociągu na działkach nr [...] i [...] znajdują się obiekty budowlane. Na działce [...] znajduje się wiata wykonana z elementów metalowych. Konstrukcja stalowa z rur i kształtowników. Wiata z trzech stron posiada ściany osłonowe z blachy trapezowej. Dach jednospadowy z pokryciem z blachy trapezowej. Wymiary wiaty 17,85 m x 8,20 m. Z zachodniej strony do wiaty dostawiony jest blaszak o wym 4,20 x 5,0 m. W pomieszczeniu wiaty przy wschodniej ścianie znajduje się wydzielony przegrodami - ścianami z pustaków pomieszczenie o wym 3,05 m x 5,3 m w którym znajduje się piec węglowy służący do ogrzewania znajdującego się obok kontenera socjalno biurowego. Część wiaty na długości 9 m znajduje się w strfie 15 metrowej gazociągu przebiegajacego przez działkę [...]. Gazociąg wysokoprężny DH 080 (...) Wiata wybudowana była w roku 2011 a kotłownia w wiacie w roku budowę wiaty i wbudowanej w niej kotłowni o wymiarach jak wyżej inwestor nie posiada ani pozwolenia na budową. Stwierdzono, że 3.08.2011r. A.D. zgłosił w Starostwie Powiatowym Budowa budowę dwóch wiat wolnostojących o wym. 4,16 x 6,0 m na działce [...]. W terenie podczas oględzin nie stwierdzono takich obiektów. Ustalono również (na podstawie wypisu z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ew. [...] i [...] położonych w Z. ) że działka nr ew. [...] usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem: [...] - tereny placów postojowa - manewrowych - na obszarach zagrożonych podtopieniem, w strefach ochronnych (bezpieczeństwa) oraz na obszarach przewidywanego zasięgu przekroczeń standardów jakości środowiska zw. z infrastrukturą techniczną oraz w strefach uciążliwości komunikacji drogowej. Natomiast działka nr [...] położona jest na terenach oznaczonych symbolem: [...] - tereny placów postojowa - manewrowych - na obszarach zagrożonych podtopieniem, w strefach ochronnych (bezpieczeństwa) oraz na obszarach przewidywanego zasięgu przekroczeń standardów jakości środowiska zw. z infrastrukturą techniczną oraz w strefach uciążliwości komunikacji drogowej oraz [...] tj. terenów użytkowych zielonych - na obszarach zagrożonych zalaniem wodami powodziowymi [...] granice obszarów zagrożonych wodami powodziowymi, ustalone na podstawie danych historycznych) Odwołanie od powyższej wniósł A.D. działający przez adw. M.Z. . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 12 kwietnia 2016r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzsadnieniu organ odowławczy ustalił, (posiłkując się oświadczeniem inwestora), że roboty budowlane zostały wykonane w roku 2011 i 2013. Zatem postępowanie podlega przepisom prawa budowlanego, wprowadzonego ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Mając na uwadze, iż postępowanie administracyjne zostało wszczęte po wejściu w życie Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., póz. 443), zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie ustawa prawo budowlane znowelizowana w/w ustawą zmieniającą. W ocenie WINB, organ I instancji poprawnie zakwalifikował obiekt budowlany jako wiatę. W prawie budowlanym brak definicji legalnej pojęcia wiata. Skoro zatem wiata nie jest ani budynkiem, ani obiektem małej architektury ani tymczasowym obiektem budowlanym, to należy ją zaliczyć do budowli, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z 30 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1851/96, publ LEK nr 47196). (podobnie: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 września 2012r., sygn. akt: II SA/Po 706/12). Wiata będąca przedmiotem postępowania posiada wymiary: szerokość 8,20 m, długość 17,85. Przedmiotowa wiata posiada powierzchnię ok. 146 m2. Ponadto pod przedmiotową wiatą znajduje się wbudowana kotłowania oraz usytuowany obiekt budowlany typu "blaszak". Przedmiotowe obiekty budowlane tj. kotłownia - umieszczona pod zadaszeniem oraz obiekt typu "blaszak" - dobudowany do wiaty, stanowią funkcjonalną całość. Zasadnym zatem jest przeprowadzenie jednego postępowania administracyjnego co do całości obiektów tj. wiaty, kotłowni oraz obiektu budowlanego typu "blaszak". Ponadto wszystkie, w/w obiekty są niezgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ze względu na ekonomikę procesowanie nie jest celowe rozdzielanie ich do odrębnych postępowań. Mając na uwadzę powierzchnię wiaty, stwierdzono, że nie nie kwalifikuje się ona do wyjątków (nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę) zawartych w art. 29 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Nie była ona objęta ani zgłoszeniem ani pozwoleniem na budowę, co obligowalo organ do zastosowania przepisu art. 48 ustawy prawo budowlane. Zatem, zasadą jest obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, chyba że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Przedmiotowe obiekty budowlane, wybudowane bez właściwego pozwolenia na budowę, powinny być oceniane przede wszystkim pod kątem możliwości ich legalizacji. Jak wynika z pisma Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. Oddział w T. , z dnia 4 września 2015 r., znak: [...], sieć gazowa przebiegająca przez przedmiotowe działki została wybudowa w 1992 r. Kwestie odnoszące się do gazociągów reguluje Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 4 czerwca 2013 r. poz. 640) (dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 110 w/w rozporządzenia: Dla gazociągów wybudowanych: 1) przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę, stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 dla rozporządzenia. Zgodnie z załącznikiem nr 2 szerokość stref kontrolowanych dla gazociągów układanych w ziemi o ciśnieniu gazu nie większym niż 1,2 do 2,5 MPa wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę wynosi dla wolno stojących budynków niemieszkalnych (stodoły, szopy, garaże) 30 m. Wedle § 2 pkt 30) rozporządzenia przez strefę kontrolowaną rozumie się obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Natomiast zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia: Dla gazociągów należy wyznaczyć, na okres ich użytkowania, strefy kontrolowane. W strefach kontrolowanych należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie. Nadto w strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów imagazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania. Powyższy przepis umożliwia operatorowi sieci właściwą ochronę należących do niego urządzeń. Cytowana regulacja w istocie ogranicza prawa własności innych osób, będących właścicielami gruntów położonych w strefie kontrolowanej, o ile grunty te nie zostały przez operatora wykupione czy wywłaszczone. W strefach kontrolowanych nie należy bowiem wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz nie powinna być podejmowana żadna działalność mogąca zagrozić trwałości gazociągu podczas jego eksploatacji. Zatem przedmiotowa kotłownia jest niezgodna z zapisami rozporządzenia. Ponadto położenie strefy kontrolowanej wyznacza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia 29 stycznia 2014r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy G. (Dz. Urzęd. Woj. [...]). W załączniku graficznym będącym integralną częścią mpzp ustalono strefę ochronną dla sieci gazowej gazociągów wysokoprężnych. Zgodnie z szerokością obliczoną na podst. skali mapy mpzp (8 mm na mapie = 20 m w terenie) szerokość strefy kontrolowanej wynosi 30 m, tj. po 15 m po obydwóch stronach gazociągu. Ustalono, że analizowane obiekty znajdują się na trasie gazociągu i jego strefy kontrolowanej oznaczonej w mpzp symbolem: 17GA tj. stref ochronnych (bezpieczeństwa) gazociągów wysokiego ciśnienia oraz innych określa się zasięg stref ochronnych sieci rozdzielniczej średniego ciśnienia (§ 153 mpzp). Zgodnie z § 153 ust. 3 pkt 1 lit. a) mpzp w ustalonych strefach ochronnych zakazuje się realizacji obiektów budowlanych niezwiązanych z urządzeniami gazownictwa. Mając na uwadze także położenie przedmiotowej działki nr [...] która usytuowana jest na terenach oznaczonych symbolem: [...] należało, zdaneim MWINB uwzględnić wynikające z mpzp przeznaczenie terenu. Zgodnie z treścią mpzp na wskazanym obszarze w § 79 pkt 3 ppkt 1 lit f, zakazuje się realizacji obiektów kubaturowych. Bez wątpienia przedmiotowe obiekty budowlane takimi są. Na podstawie zgormadzonego w sprawie materiału, w tym szkicu (załączonego do pisma Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o Oddział w T. z dnia 3 marca 2015 r., znak: [...]), organ odowławczy wskazał, że iż przedmiotowe obiekty leżą na obszarze ochronnym gazociągu. Ponadto obiekty te naruszają przepisy określone w mpzp. W związku z powyższym, zalegalizowanie wykonanej budowy wiaty wraz z "blaszakiem oraz kotłownią, wobec naruszenia art. 48 ust. 2 pkt 1 lit a) u.p.b. nie jest możliwe. Aby bowiem można było wdrożyć procedurę legalizacyjnąmusza zostać spełnione wszystkie przesłanki z art. 48 ust. 2 ww. ustawy. Na powyższą decyzję skargę do Sądu administracyjnego złożył A.D. rezprezentowany przez pełnomocnika adw. M. Z. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci: art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że w badanej sprawie zrealizowana inwestycja okazała się inwestycją bezwzględnie poddaną nakazowi rozbiórki bez postępowania naprawczego, w związku z ulokowaniem jej w obszarze ochronnym gazociągu wysokoprężnego oraz realizacją w sposób niezgodny z prawem miejscowym w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w kwestionowanej części, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w odpowiedniej części. W odpowiedzi na skargę, organ odowławczy wniósł o jej oddalanie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest usprawiedliwiona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016, poz.290 ze zm.). Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, iż roboty budowlane - co od zasady - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku gdy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę takiego obiektu (art. 48 ust. 1). Jest to sankcja najdotkliwsza i najdalej idąca, jednak przed jej orzeczeniem organ nadzoru budowlanego jest obowiązany przeprowadzić postępowanie umożliwiające sprawcy samowoli budowlanej legalizację wzniesionego obiektu. Legalizacja ta jest procesem wieloetapowym. Od zasady, że obiekt budowlany lub jego część, będący w budowie albo wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce ustawodawca przewidział wyjątek, wskazany w ust. 2 art. 48 ustawy, dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Przepis ten stanowi, iż jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem Innymi słowy, na postępowanie legalizacyjne składa się wstępna analiza czy obiekt wybudowany w ramach samowoli budowlanej nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o ile taki na danym obszarze obowiązuje) lub czy jest zgodny decyzją o warunkach zabudowy (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), a także czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Pozytywna weryfikacja tych okoliczności musi prowadzić do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Z kolei negatywna weryfikacja tych okoliczności skutkować musi wydaniem przez organ decyzji rozbiórkowej. Zarzuty skargi w znacznej części dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, polegające na błędnym przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja okazała się inwestycją bezwzględnie poddaną nakazowi rozbiórki bez postępowania naprawczego, w związku z ulokowaniem jej w obszarze ochronnym gazociągu wysokoprężnego oraz realizacją w sposób niezgodny z prawem miejscowym w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem autora skargi, organ błędnie odwołał się zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonych w 2014r. - czyli już po wybudowaniu przedmiotowej inwestycji. Nadto, zdaniem skarżącego, organ nie rozważył możliwości orzeczenie nakazu rozbiórki co do części obiektu budowlanego (choć taka możliwość wynika z przepisu art. 48 ww. ustawy), aby uchronić inwestora przed nadmiernymi stratami. Zdaniem Sądu, podniesione przez autora zarzuty skargi są całkowicie bezpodstawne, bowiem organ administracyjny prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych w sprawie, a także poprawnie zastosował i zinterpretował stanowiące podstawę rozstrzygnięcia przepisy prawa budowlanego. Poza sporem jest, że skarżący nie uzyskał ani pozwolenia na budowę, ani nie dokonał zgłoszenia spornego obiektu (składającego się z wiaty o wym. 17,85 m x 8,20 m o pow. 146 m2 oraz "blaszaka" z zadaszeniem 4,20x 8,20 m), jak również i ta okoliczność, że roboty budowlane wykonane zostały w latach 2011 i 2013 (wg oświadczenia inwestora), a co najmniej od 30 września 2015r. (kontrola w terenie udokumentowana w aktach sprawy) obiekt jest ukończony i funkcjonował nadal w dniu wydawania decyzji przez organ II instancji tj. w dniu 12 kwietnia 2016 r. Bezsporne jest również to, że przedmiotowa wiata nie odpowiada opisowi wiat zawartych w zgłoszeniu A. D., z dnia 3 sierpnia 2015r., o wym. 4,16 x 6,00 (pow. 25 m2). Z protokołów kontroli wynika, że objęte rozstrzygnięciem kubaturowe obiekty budowlane (wiata wraz z wbudowaną kotłownią oraz dobudowany, przylegający do wiaty obiekt typu "blaszak") stanowią funkcjonalnie połączoną całość. Dalej wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie organy administracyjne prawidłowo oceniły budowę przedmiotowego obiektu z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podjętym uchwałą nr [...]Rady Gminy G. z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy G. (Dz. Urzęd. Woj. [...]), dalej w skrócie "plan". Ustosunkowując się do głównego zarzutu skargi, że organ procedował w oparciu o przepisy obowiązujące po wybudowaniu obiektów (w tym przede wszystkim w oparciu o ww. plan miejscowy z 2014r.) wyjaśnić należy skarżącemu, że podstawową przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji samowoli, a więc w dacie orzekania przez organ administracji. Istotą ustalenia zgodności z przepisami planowania przestrzennego jest bowiem wykazanie takiej zgodności w trakcie wszczętego postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 77/16 stwierdził, że "Przesłanka określona w art. 48 ust. 2 pkt 1 p.b. została sformułowana w czasie teraźniejszym, co oznacza, że skutki samowoli należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 709/08 i podane tam orzecznictwo)". W podobnym duchu kształtuje się również aktualne orzecznictwo NSA zgodnie, z którym zgodność samowoli budowlanej z prawem należy oceniać na czas jej legalizacji, skoro celem regulacji jest właśnie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (a więc w czasie teraźniejszym), nie zaś do stanu prawnego, który utracił już moc (por. wyroki NSA: z 12 maja 2010 r., II OSK 812/09; z 17 maja 2010 r., II OSK 878/09). Przedmiotowy obiekt częściowo usytuowany został w obrębie trasy gazociągu i jego 15 metrowej strefie ochronnej, oznaczonej w planie symbolem 17 GA. W § 153 ust. 3 pkt 1 lit. a ww. planu - w ustalonych strefach ochronnych zakazuje się realizacji obiektów budowlanych niezwiązanych z urządzeniami gazownictwa. Bezsporne jest, że analizowany obiekt nie jest związany z urządzeniami gazownictwa. Ponadto działka nr [...] na której jest posadowiony ww. obiekt znajduje się na terenach oznaczonych w planie symbolem [...], na którym jak wynika z § 79 pkt 3 ppkt 1 lit f zakazana jest realizacja obiektów kubaturowych. Przedmiotowy obiekt stanowi natomiast obiekt kubaturowy. Zatem m.p.z.p. wykluczając na przedmiotowej działce lokalizację obiektów kubaturowych, a także obiektów niezwiązanych z urządzeniami gazownictwa, uniemożliwia jednocześnie legalizację samowoli budowlanej, która była przedmiotem postępowania. Wbrew zarzutowi skarżącego, w niniejszej sprawie nie było podstaw, aby orzec rozbiórkę co do "części" obiektu budowlanego. Po pierwsze bowiem, analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy (w szczególności zdjęcia oraz rysunki), wskazać należy, że wiata oraz dobudowany do niej "blaszak" stanowią funkcjonalnie połączony obiekt budowlany. Po drugie wskazać również należy, że użyte w art. 48 ustawy Prawo budowlane sformułowanie "część obiektu budowlanego" należy rozumieć przede wszystkim jako samodzielny obiekt budowlany, którego budowa nie została jeszcze zakończona lub jako część innego obiektu, która jest na tyle samodzielna i niezależna od pozostałej części wybudowanej zgodnie z prawem, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w tą pozostałą część obiektu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2000 r. II SA/Gd 2399/98 LEX nr 62130). Z pozostałej po wyburzeniu części wiaty pozostałyby zadaszone dwie ściany, z obiektu który stanowi pewną konstrukcyjną całość. Rozważać można było ewentualnie, czy ów nakaz tylko częściowej rozbiórki pozwalałby na pozostawienie owego dobudowanego do wiaty blaszaka. Wskazać jednak należy, że zgodnie z § 79 ust.3 pkt 1 lit. f obowiązującego dla tego terenu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy G. z 29.01.2014r. (uchwała Rady Gminy w G. nr [...] zakazana jest realizacja obiektów kubaturowych ze względu na obszar zagrożony podtopieniem. W niniejszej sprawie ani wiata, ani "blaszak" nie były wybudowane zgodnie z prawem (na podstawie pozwolenia na budowę), zatem nie ma prawnej możliwości, aby orzec "częściowy" nakaz rozbiórki. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.