I GSK 2578/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomskiej-Florek Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 111/18 sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz L. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi L. P. (dalej: Skarżąca), na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO), z dnia [...] stycznia 2018r., wydanego w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych, uchylił zaskarżone postanowienie, oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] września 2017r. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: Decyzją z dnia [...] października 2012r. Prezydent Miasta Ł. ustalił Skarżącej opłatę za udostępnienie, na jej wniosek, całości informacji i materiałów niezbędnych do wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych na kwotę 48.697 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] marca 2013r. Następnie Prezydent Miasta Ł. wystawił w stosunku do Skarżącej tytuł wykonawczy obejmujący w/w kwotę ustaloną decyzją z dnia [...] października 2012r. i skierował go tytuł do realizacji w drodze egzekucji administracyjnej. Podstawę prawną wystawienia tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] października 2012r. Powyższa należność została wyegzekwowana od Skarżącej, w następstwie zastosowanego środka egzekucyjnego. Skarżąca została również obciążona kosztami egzekucyjnymi w wysokości 2.956,10 zł oraz kosztami upomnienia w wysokości 8,80 zł. Kwestionując zasadność decyzji z dnia [...] marca 2013r., Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 27 września 2013 r., III SA/Łd 569/13 skargę oddalił. W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., I OSK 54/14, uchylił zaskarżony wyrok sądu I instancji, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2013r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] października i umorzył postępowanie administracyjne. W wyniku dokonanego rozliczenia, Skarżącej zwrócono wyegzekwowaną kwotę, w wysokości 48.697 zł wraz z kwotą 537,50 zł pobraną tytułem odsetek od należności głównej. Wnioskiem z dnia 1 lutego 2016 r. Skarżąca wniosła m.in. o zwrot kwoty 2.956,10 zł wraz z odsetkami, pobranej tytułem kosztów egzekucyjnych oraz kwoty 8,80 z tytułem kosztów upomnienia. Postanowieniem z dnia [...] września 2017r. Prezydent Miasta Ł. odmówił zwrotu żądanej kwoty kosztów egzekucyjnych w wysokości 2.956,10 zł oraz 8,80 zł kosztów upomnienia. W ocenie organu przepis art. 64c § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjny w administracji ( t.j. Dz.U. 2017 poz. 1201, dalej: u.p.e.a.), nie stanowi samodzielnej podstawy do zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych, gdyż koniecznym jest jeszcze stwierdzenie, w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. Natomiast w niniejszej sprawie, takie rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Sam fakt wyeliminowania przez sąd administracyjny decyzji stanowiącej podstawę wystawienia wobec Skarżącej tytułu egzekucyjnego i umorzenie postępowania administracyjnego, nie świadczy o wszczęciu i prowadzeniu egzekucji niezgodnie z prawem. Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie. Po jego rozpoznaniu SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. SKO wskazało, że zasadą jest, że koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego, co wynika z treści art. 64c § 1 u.p.e.a. Jak wynika z treści § 3 art. 64c u.p.e.a., jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. W ocenie SKO warunkiem zastosowania art. 64c § 3 u.p.e.a. jest stwierdzenie, po pobraniu od zobowiązanego należnych kosztów egzekucyjnych, że wszczęcie i prowadzenie wobec niego postępowania egzekucyjne było niezgodne z prawem. Oceny tej, zdaniem SKO, nie stanowi dokonana przez sądy administracyjne, czy też organy administracji publicznej, ocena zgodności z prawem decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również, wniesienie wraz z wniesioną skargą do sądu administracyjnego, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jak wynika z treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozbawia wierzyciela uprawnień do wykonania decyzji w drodze egzekucji. Po rozpoznaniu skargi Sąd I instancji wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2018r. ją oddalił. Wskazał, iż z treści art. 64c § 3 u.p.e.a. wynika, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. W ocenie Sądu, "niezgodność z prawem", o której mowa jest w art. 64c § 3 u.p.e.a. dotyczy nie tylko czynności wierzyciela lub organu egzekucyjnego, ale również podstawy prawnej egzekucji. Jeżeli bowiem podstawa prawna egzekucji (decyzja administracyjna) była niezgodna z prawem i to w sposób, który doprowadził do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, to prowadzenie egzekucji w oparciu o taką decyzję było bezpodstawne, a nadto niezgodne z prawem. Bez znaczenia przy tym jest, że sama egzekucja była prowadzona zgodnie z prawem, na podstawie prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego, w oparciu o wówczas istniejącą prawomocną i wykonalną decyzję. Świadczy to tylko o formalnej poprawności wszczętej egzekucji administracyjnej. Przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. odnosi się do sytuacji, gdy wyjście na jaw wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem, nastąpi po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych. Brak jest podstaw, by tę "niezgodność z prawem" rozumieć zawężająco. Przepis ten nadaje prawa dłużnikowi do wyrównania uszczuplenia jego majątku spowodowanego działaniami egzekucyjnymi państwa, wobec tegoż dłużnika, zmierzającymi do wypełnienia przez niego obowiązku, który jak się okazało w wyniku innych zdarzeń prawnych (z uwagi na uchylenie decyzji) nie istniał. Bez znaczenia są przy tym powody skutkujące usunięciem aktu administracyjnego z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu i instancji, potrzeba usunięcia skutków prawnych decyzji, która okazała się wadliwa, nie ma nic wspólnego z oceną, czy organy podejmując określone czynności naruszały obowiązujące w tym czasie przepisy. Wymóg taki wyprowadzać raczej należy z zasady sprawiedliwości społecznej, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP, czy też zasady pewności prawa. Wadliwy, a więc niezgodny z prawem akt administracyjny (decyzja) nie może powodować negatywnych dla podatnika (zobowiązanego) konsekwencji prawnych. Skoro okazuje się (na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej zobowiązanie), że egzekwowane zobowiązanie nie istniało, to bezpodstawne staje się obciążanie podatnika kosztami egzekucji takiego nieistniejącego (nienależnego) zobowiązania. Nadto wskazał, że art. 18 u.p.e.a. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym, o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. W orzecznictwie wskazuje się, że w postępowaniu egzekucyjnym przy odpowiednim zastosowaniu zasady z art. 262 § 1 k.p.a. nie można obciążać strony kosztami postępowania, jeżeli nie wynikły one z jej winy Skoro w przypadku niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia egzekucji, co może być rezultatem, np. wad w samym tytule wykonawczym (art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 u.p.e.a.), mających często jedynie formalny charakter, istnieje wywodzony z art. 64c § 3 u.p.e.a. prawny nakaz nieobciążania zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi, to tym bardziej nakaz taki powinien istnieć w przypadku uznania za niezgodny z prawem aktu administracyjnego, gdyż tylko taka mogła być przyczyna uchylenia decyzji wymiarowej, w wykonaniu której prowadzona była egzekucja. Taki sposób rozumowania, przy interpretacji adekwatnych w danym przypadku przepisów, należy również odnieść do rozpoznawanej sprawy, w której obciążono Skarżącą kosztami egzekucyjnymi wynikłymi z postępowania egzekucyjnego prowadzonego w wykonaniu i na podstawie decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło SKO, zaskarżając w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię przepisu art. 64c § 3 u.p.e.a., polegającą na uznaniu, że "niezgodność z prawem", o której mowa jest w art. 64c § 3 u.p.e.a. dotyczy nie tylko czynności wierzyciela lub organu egzekucyjnego, ale również podstawy prawnej egzekucji, podczas gdy istotą regulacji art. 64c § 3 u.p.e.a. jest ocena prowadzenia samej egzekucji administracyjnej, nie zaś ocena postępowań administracyjnych prowadzonych przez organy administracji publicznej, a zgodność z prawem decyzji, na podstawie której wierzyciel wystawił i doręczył zobowiązanemu tytuł wykonawczy, nie stanowi kryterium oceny zgodności z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a. Wobec powyższego zarzutu, SKO wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w razie uznania, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie na jej rzecz od Skarżącego zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była skuteczna. Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadza się do wykładni art. 64c § 3 u.p.e.a., w sytuacji przeprowadzenia skutecznej egzekucji, w oparciu o wykonalną decyzję podatkową, następnie wyeliminowaną z obrotu prawnego, na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Sądu I instancji z dnia 14 marca 2013r., a także decyzji SKO z dnia [...] marca 2013r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] października 2012r. oraz umorzenia postępowania, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt K 30/12. Zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne, które, z zastrzeżeniem § 2 - 4, obciążają zobowiązanego. Zasadą jest bowiem, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji. Na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego, albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela Stosownie natomiast do art. 64c § 3 u.p.e.a., jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. Użyty w art. 64c § 3 u.p.e.a. zwrot, jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, odnosi się również do niniejszej sprawy. Egzekucja w tej sprawie została bowiem wszczęta, w związku z wydaniem decyzji, która następnie została uchylona, w konsekwencji zakwestionowania przez Trybunał Konstytucyjny zgodności z ustawą zasadniczą przepisu art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, jako niezgodnego z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. stanowiącego delegację ustawową do wydania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, sygn. akt K 30/12. . Natomiast powyższe rozporządzenie oparte na niekonstytucyjnym przepisie prawa dzieli los ustawowego przepisu zawierającego delegacje do jego wydania (np. wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt P 23/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezgodność z prawem, o której mowa jest w art. 64c § 3 u.p.e.a. dotyczy nie tylko czynności wierzyciela lub organu egzekucyjnego, ale również podstawy prawnej egzekucji. Jeżeli bowiem podstawa prawna egzekucji (decyzja administracyjna) była niezgodna z prawem i to w sposób, który doprowadził do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, to prowadzenie egzekucji w oparciu o taką decyzję było niezgodne z prawem. Natomiast, prowadzenie egzekucji, na podstawie prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego, w oparciu o wówczas istniejącą wykonalną decyzję, świadczy tylko o formalnej poprawności wszczętej egzekucji administracyjnej. Przepis art. 64c § 3 należy odnosić do sytuacji, gdy wyjście na jaw wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem nastąpi po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych. Przepis ten nadaje prawo dłużnikowi do wyrównania uszczuplenia jego majątku spowodowanego działaniami egzekucyjnymi państwa wobec dłużnika, zmierzającymi do wypełnienia przez niego obowiązku, który jak się okazało w wyniku innych zdarzeń prawnych nie istniał. Natomiast zawężająca interpretacja tego przepisu byłaby niezgodna z konstytucyjnie chronionym prawem własności (art. 64 Konstytucji RP), które to prawo państwo jest zobowiązane chronić (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP). Niewątpliwie bowiem obciążanie obywatela kosztami prowadzonego przez państwo postępowania egzekucyjnego dla wyegzekwowania obowiązku podatkowego, który następnie okazał się obowiązkiem nieistniejącym, godziłoby w prawo własności. Obciążenie kosztami egzekucyjnymi nie jest bowiem represją, za brak woli dobrowolnego wypełnienia obowiązków (podatnika), ani też wynagrodzeniem niezależnego od państwa podmiotu realizującego obowiązki w zakresie egzekwowania należności. Wskazać również należy, że art. 18 u.p.e.a. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym, o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. W orzecznictwie wskazuje się, że w postępowaniu egzekucyjnym przy odpowiednim zastosowaniu zasady z art. 262 § 1 k.p.a. nie można obciążać strony kosztami postępowania, jeżeli nie wynikły one z jej winy (por. wyrok WSA Lublinie z dnia 5 grudnia 2006 r., I SA/Lu 531/06, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 lipca 2010 r., I SA/Gd 349/10, CBOSA). Powyższa wykładnia znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych, którą to wykładnię Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela ( por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r., II FSK 1179/15, wyrok z dnia 10 stycznia 2017r. II FSK 3617/14, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2016 r., II FSK 2676/13, wyrok z dnia 30 listopada 2016r., II GSK 3282/14, wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r., II FSK 1641/13, , wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., II FSK 235/14). Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji zawartej w wskazanych w skardze kasacyjnej wyrokach NSA: II GSK 3648/15, II GSK 3485/14, czy II GSK 804/15. W niniejszej sprawie podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiły decyzje, następnie uchylone, a wydane w oparciu o rozporządzenie wydane na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekł Trybunał Konstytucyjny W związku z powyższym, skoro decyzje stanowiące podstawę wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego były niezgodne z prawem, to również niezgodne z prawem było wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych, wystawionych w oparciu o takie decyzje. Brak jest racjonalnego uzasadnienia, aby zobowiązany ponosił należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy nie wynikły one z jego winy. Stwierdzenie w wyroku (sygn. akt K 30/12) Trybunału Konstytucyjnego niezgodności i z ustawą zasadniczą przepisu art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, jako niezgodnego z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, stanowiącego delegację ustawową do wydania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, skutkuje tym, że rozporządzenie dzieli los ustawowego przepisu zawierającego delegacje do jego wydania (np. wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt P 23/07). Oznacza to, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji, o której mowa w art. 64c § 3 u.o.p.e.a, na podstawie decyzji wydanej w oparciu o te niekonstytucyjne przepisy jest niezgodne z prawem. W świetle powyższego, nie ma podstaw do ograniczenia rozumienia pojęcia "niezgodności z prawem" do formalnej poprawności procesu stosowania prawa. Niesprawiedliwe byłoby bowiem uznanie, że podatnik, któremu organ podatkowy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego zwraca wyegzekwowaną należność wraz z należnymi odsetkami, jest jednocześnie zobowiązany do ponoszenia kosztów egzekucyjnych związanych z prowadzoną egzekucją w celu wyegzekwowania tejże należności. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzekł o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). zasądzając od SKO na rzecz Skarżącej zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 240,0 zł.