II SAB/Lu 162/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w Wydziale II 4 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność [...] S.A. w L. w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. W skardze do Sądu B. S. (dalej: skarżąca) zarzuciła [...] S.A. z siedzibą w L. (dalej także: Spółka) bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z 25 lipca 2018 r. Skarżąca wskazała, że wystąpiła do Spółki o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, dokumentacji techniczno-prawnej, w tym decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości P., w powiecie [...]. Zarzuciła, że Spółka już po upływie ustawowego terminu, przedłożyła częściową dokumentację w sprawie, wskazując, że przedłożone wybiórczo dwie decyzje administracyjne są jedynymi odnalezionymi w zasobach archiwalnych Spółki dokumentami bez załączników. Jednocześnie skarżąca nie otrzymała ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia pozostałej części informacji publicznej, ani w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto, jak podkreśliła, prowadzone są obecnie postępowania administracyjne zmierzające do remontu urządzeń elektroenergetycznych na działce skarżącej, a przedłożenie niniejszych dokumentów również było objęte pierwotnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej przez skarżącą. Mimo tego również te dokumenty nie zostały udostępnione stronie. W związku z tym skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz zobowiązanie Spółki do udzielenia informacji zgodnie z jej wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi. Spółka podkreśliła, że pismem z 11 września 2018 r. poinformowano skarżącą, że poza przekazanymi jej decyzjami, Spółka nie posiada innych dokumentów, których udostępnienia dotyczy wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej, stosownie do przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.; dalej: u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Spółka, jako podmiot realizujący zadania publiczne w zakresie dystrybucji energii elektrycznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej, której udostępnienia domagała się skarżąca. We wniosku datowanym na 25 lipca 2018 r., który wpłynął do Spółki 31 lipca 2018 r., zwróciła się ona bowiem o udostępnienie przez Spółkę informacji publicznej w postaci dokumentacji techniczno-prawnej, w tym decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości P., w powiecie [...]. Należy mieć na względzie, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma charakter odformalizowany, a jego celem jest sprawne udzielenie wnioskowanej informacji bądź podjęcie innego rozstrzygnięcia uzasadnionego okolicznościami sprawy. Wniosek taki powinien być zatem załatwiony zasadniczo poprzez udzielenie informacji, poinformowanie o braku możliwości jej udostępnienia albo wydanie decyzji odmownej lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zaznaczenia przy tym wymaga, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie musi oznaczać przekazania żądanych informacji lub dokumentów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest bowiem jedynie podmiot będący w posiadaniu takich informacji. Jeśli takich informacji lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów. Podobnie organ powinien postąpić, gdy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Oznacza to, że obowiązkiem Spółki było, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od wpływu wniosku do siedziby Spółki: - udostępnienie żądanej informacji (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) bądź - wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) bądź - udzielenie informacji, w przypadkach o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, z tym że w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) bądź - poinformowanie pisemne skarżących, że Spółka nie posiada żądanej informacji. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że we wniosku z 25 lipca 2019 r. skarżąca domagała się nie tylko udostępnienia wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury energetycznej na opisanej działce, ale także innych dokumentów techniczno-prawnych, takich jak w szczególności protokoły odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokoły zdawczo-odbiorcze, protokoły zdawczo-odbiorcze środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów. Z akt sprawy wynika przy tym, co pominęła w skardze skarżąca, że mając na uwadze obszerny zakres żądania skarżącej, Spółka zawiadomiła ją pismem z 13 sierpnia 2018 r., znak: [...], że żądana przez nią informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku z powodu konieczności przeprowadzenia kwerendy akt archiwalnych będących w dyspozycji Spółki. W piśmie wskazano jednocześnie, że sprawa zostanie załatwiona w terminie do 30 września 2018 r. Pismo doręczono pełnomocnikowi skarżącej 16 sierpnia 2018 r. (zob. odpis ww. pisma z 13 sierpnia 2018 r., odpis strony tytułowej i właściwej strony "Dziennika korespondencyjnego wychodzącego", potwierdzenie odbioru). Bezsporne jest, że po przeprowadzeniu wymaganych czynności w celu ustosunkowania się do żądania strony, Spółka pismem z 11 września 2018 r., znak: [...], przekazała skarżącej dwie decyzje administracyjne dotyczące stanowiących własność Spółki urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na działce skarżącej, a mianowicie: - decyzję z 14 listopada 1980 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Naczelnika Miasta J. przez Architekta Miejskiego, zatwierdzającą plan realizacyjny i udzielającą pozwolenie na budowę inwestycji, obejmującą wykonanie linii zasilających W/N i stacji transformatorowych dla [...] w J., - decyzję z 14 lipca 1981 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Naczelnika Miasta J. przez Kierownika Zarządu Gospodarki Terenami w J., zezwalającą Zakładowi Energetycznemu w Z. na wejście w teren z budową linii sn i nn na osiedlu [...]. Jednocześnie Spółka poinformowała skarżącą, że powyższe decyzje są jedynymi odnalezionymi w zasobach archiwalnych Spółki dokumentami spośród dokumentów objętych wnioskiem z 25 lipca 2018 r. (zob. ww. pismo Spółki z 11 września 2018 r.). W tych okolicznościach sprawy, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, stwierdzić należy, że Spółka podjęła czynności wymagane przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu załatwienia wniosku skarżącej z 25 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości, że Spółka zachowała dwumiesięczny termin, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do siedziby Spółki 31 lipca 2018 r., zaś pismem z 13 sierpnia 2018 r., stosownie do wymogów określonych w tym przepisie, Spółka powiadomiła skarżącą o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim wniosek o udostępnienie informacji zostanie załatwiony. Ponadto, w terminie określonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Spółka przesłała skarżącej wskazane wyżej decyzje administracyjne dotyczące zgód na realizację sieci infrastruktury energetycznej obejmującej m.in. działkę skarżącej, informując, że są to jedyne odnalezione dokumenty spośród dokumentów, jakich udostępnienia domagała się skarżąca. Podkreślenia wymaga, że taki sposób postępowania jest zgodny z regułami wynikającymi z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazano wyżej, w sytuacji gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie posiada żądanej informacji, obowiązany jest poinformować o tym fakcie wnioskodawcę w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ewentualnie w terminie przewidzianym w ust. 2 tego artykułu. Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w sytuacji, gdy podmiot, do którego skierowano wniosek, żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien jedynie powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę – gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać (por. wyroki WSA w Warszawie z 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 417/17 i z 5 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 156/18 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Lu 98/16). Mając na uwadze powyższe za niezasadne należy uznać stanowisko strony skarżącej, że w niniejszej sprawie obowiązkiem Spółki było wydanie decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej. Nie zachodziły także podstawy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, gdyż nie wystąpił przypadek, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy organ nie dysponuje żądaną informacją. Wskazać jednocześnie należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że podmiot publiczny musi uwiarygodnić, że nie posiada żądanej informacji publicznej, aby nie pozostawać w stanie bezczynności w jej udostępnieniu. Sąd jest natomiast zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany żądanej informacji nie posiada (por. wyroki NSA: z 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09, z 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12 i z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12). Mając na uwadze powyższe stanowisko należy wskazać, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw, by kwestionować wyjaśnienia Spółki o nieposiadaniu przez nią decyzji administracyjnych oraz innych dokumentów objętych wnioskiem skarżącej. Okoliczność tę uprawdopodabnia chociażby to, że elementy sieci elektroenergetycznej posadowione zostały na działce skarżącej kilkadziesiąt lat temu, kiedy Spółka jeszcze nie istniała. Niewątpliwie zatem, mając na uwadze znaczny upływ czasu od daty realizacji infrastruktury elektroenergetycznej na działce skarżącej, a także fakt, że wydawane wówczas decyzje organów administracji zezwalające na wykonanie sieci elektroenergetycznej na tej działce, to jest w szczególności decyzje o pozwoleniu na budowę oraz decyzje lokalizacyjne, nie były objęte obowiązkiem archiwizowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce obecnie, stanowisko Spółki nie może być uznane za niewiarygodne. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że Sąd – co do zasady – rozpoznając skargę na bezczynność nie ocenia merytorycznie treści rozstrzygnięć wydanych przez organ, a jedynie bada, czy istotnie organ nie podejmował przepisanych prawem czynności, co czyni ewentualnie zarzuty skargi zasadnymi. Taka sytuacja nie miała jednak w rozpoznawanej sprawie miejsca, gdyż, jak wskazano wyżej, Spółka podjęła wszelkie niezbędne czynności w celu załatwienia wniosku skarżącej, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach u.d.i.p. Niezasadne są przy tym zawarte w skardze zarzuty, jakoby obowiązkiem Spółki, rozpoznającej wniosek skarżącej z 25 lipca 2018 r., było udostępnienie dokumentów procesu inwestycyjno-budowlanego inicjowanego obecnie przez Spółkę w odniesieniu do sieci energetycznej, której elementy znajdują się na działce skarżącej. Niewątpliwie, jak wynika z treści tego wniosku, skarżąca stosunkowo jasno określiła zakres swych żądań i w tym właśnie zakresie Spółka prowadziła poszukiwania w swych zasobach archiwalnych, szukając konkretnych, opisanych wyżej dokumentów. Oczywiste jest zaś, że obciążający Spółkę, na mocy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązek udostępnienia – na wniosek zainteresowanego podmiotu – pozostających w jej dyspozycji dokumentów stanowiących informację publiczną, dotyczy wszystkich dokumentów objętych żądaniem wniosku, będących w posiadaniu Spółki. W rozpoznawanej sprawie dokumenty takie bezsprzecznie zostały skarżącej udostępnione – w trybie i na zasadach określonych w przepisach powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.