I SA/Po 900/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lutego 2019r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Po 900/18 UZASADNIENIE W dniu [...] września 2018 r. (data stempla pocztowego) [...] w [...] wniosła skargę na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Skarżąca wniosła o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie braku możliwości stosowania ograniczenia wynikającego z art. 15e ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036; dalej: "u.p.d.o.p.") do ponoszonych przez nią na rzecz podmiotu powiązanego kosztów z tytułu usług organizacji zakupu w związku z brakiem kwalifikacji tych usług do katalogu kosztów wymienionego w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. Przedstawiając stan faktyczny spółka wskazała, że jest podmiotem wchodzącym w skład [...] - wiodącego producenta samochodów i części do samochodów. Wnioskodawca nabywa od podmiotu powiązanego usługi organizacji zakupu polegające na negocjowaniu i zawieraniu umów z dostawcami na dostawy materiałów do produkcji, renegocjowaniu obowiązujących umów, prowadzeniu współpracy z dostawcami, wprowadzaniu cen i innych warunków dostawy do standardowych systemów koncernowych. Według spółki usługi organizacji zakupów powinny zostać zaklasyfikowane według klasyfikacji statystycznej opisanej w rozporządzeniu RM z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) do podkategorii 74.90.12 Usługi pośrednictwa komercyjnego i wyceny z wyłączeniem wyceny nieruchomości i ubezpieczeń. Umowa o świadczenie usług organizacji zakupów obowiązuje od [...] stycznia 2013 r.. Zgodnie z umową dział zakupów podmiotu powiązanego zawiera w imieniu i na zlecenie wnioskodawcy porozumienia ramowe z dostawcami, w ramach których wnioskodawca może uruchamiać we własnym imieniu i na własny rachunek pojedyncze zapotrzebowania. W ten sposób wnioskodawca uzyskuje dostęp do materiału i surowców produkcyjnych odpowiadających standardom [...]. Zapewnia to także odpowiednią jakość części i komponentów do produkcji. W związku z wykonaniem usług organizacji zakupu Spółka zobowiązana jest do uiszczania wynagrodzenia na rzecz podmiotu powiązanego. Koszty ponoszone na rzecz centralnego Działu Zakupów z punktu widzenia prawa bilansowego ujmowane SA jako koszty bezpośrednie uzyskania przychodu, są wkalkulowane w koszt wytworzenia pojedynczego samochodu. W oparciu o opisany we wniosku stan faktyczny skarżąca zapytała, czy koszty nabycia opisanych powyżej usługi organizacji zakupów, które ponoszone są przez nią bezpośrednio na rzecz podmiotu powiązanego, stanowią koszt podlegający wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p.? Zdaniem spółki, opisane we wniosku koszty organizacji zakupów nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. Powołany powyższej artykuł wskazuje kategorie usług i praw, których wysokość podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów. Katalog ten składa się z trzech odrębnych rodzajowo grup kosztów. Wnioskodawca wskazał, że u.p.d.o.p. nie zawiera definicji legalnej wskazanych pojęć. Lista usług wymienionych w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. ma charakter otwarty, o czym świadczy posłużenie się przez ustawodawcę wyrażeniem "świadczeń o podobnym charakterze". W celu odkodowania znaczenia terminów z art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. spółka powołała tezy wyroku NSA z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2369/15, w którym została przytoczona ogólna charakterystyka umów (świadczeń) o podobnym charakterze do świadczeń wymienionych wprost w u.p.d.o.p. W ocenie NSA świadczenia można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych, ale posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych niż skonkretyzowanych w tym przepisie. Decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych. Mając na uwadze powyższe skarżąca uznała, że pojęcia z art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. nie obejmują opisanych we wniosku usług organizacji zakupów. Usługi te nabywane od podmiotu powiązanego nie są również podobne do wskazanych usług. Nie posiadają bowiem cech wspólnych z ww. świadczeniami. Nie można też uznać, że elementy charakterystyczne dla usług wprost wymienionych w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. przeważają nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń, które wnioskodawca nabywa od podmiotu powiązanego. Usługi te nie mieszczą się w katalogu świadczeń zawartym w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., wskutek czego nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu. Ponadto usługi planistyczne nie zaliczają się do grup kosztów wymienionych w art. 15e ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.d.o.p. Punkt 2 odnosi się do korzystania z praw i wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 u.p.d.o.p., czyli do autorskich lub pokrewnych praw majątkowych, licencji, praw określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2w017 r., poz. 776), a także do tzw. know-how. Natomiast pkt 3 dotyczy kosztów przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, na wstępie zaznaczył, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 października 2017 r. m.in. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2017 poz. 2175). Następie organ wyjaśnił, że u.p.d.o.p. nie zawiera legalnych definicji pojęć wymienionych w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., zatem za celowe uznał odwołanie się do ich wykładni językowej. Zdaniem organu, wydatki dotyczące opisanych we wniosku usług organizacji zakupu należy zakwalifikować jako podobne do wskazanych w art. 15e ust. 1 pkt 1 usług doradczych. Organ wskazał, że u.p.d.o.p. nie zawiera definicji "usług doradczych". Pojęcie to nie jest również zdefiniowane w systemie prawa. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, "doradztwo" oznacza udzielanie fachowych porad, natomiast termin "doradzać" znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w u.p.d.o.p. termin usługi doradztwa należy w związku z tym rozumieć szeroko. Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin "doradztwo" obejmować może szereg usług doradczych np. finansowe (zob. wyroki NSA: z 10 października 2013 r., I FSK 1567/12; z 2 października 2014 r., I FSK 1441/13; z 2 października 2014., I FSK 1530/13; wyroki WSA: w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r., I SA/Po 1202/14, w Gdańsku z 28 marca 2012 r., I SA/Gd 175/12). Przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych czy finansowych. Natomiast poradnictwo to zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie. Doradca to ten, który udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Tym samym świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu. Organ zaznaczył, że również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze. Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną osobę/instytucję na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed usługami doradczymi. Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp. Doradztwo to wszelkie formy dostarczania pomocy w zakresie realizacji celów, procesu czy struktury zadania lub ewentualnie ciągu zadań, gdzie doradca nie jest faktycznie odpowiedzialny za wykonanie tych zadań lecz służy pomocą tym, którzy tę odpowiedzialność ponoszą. W świetle powyższego zdaniem organu usługi organizacji zakupów świadczone przez podmiot powiązany na rzecz wnioskodawcy są przypadkiem umowy o świadczenie usług podobnych do usług doradczych. Tym samym organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Końcowo zauważył, że art. 15e ust. 11 pkt 1 u.p.d.o.p. ustawodawca wyłączył z zakresu kosztów podlegających limitowaniu na podstawie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., koszty usług i praw bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru albo świadczeniem usługi. Zdaniem organu wyjątek ten nie znajdzie zastosowania do opisanej usługi organizacji zakupów. W skardze na ww. interpretację spółka wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że usługi organizacji zakupów, opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, nabywane od podmiotu powiązanego, stanowią usługi podobne do usług doradczych, o których mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., a tym samym podlegają ograniczeniom w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu, stosownie do art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.; 2. art. 14b§1,2 i 3 o.p. przez dokonanie oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego przez spółkę przy uwzględnieniu okoliczności niewynikających z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego 3. art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121§1 o.p. przez ocenę stanowiska wnioskodawcy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych; Uzasadniając skargę spółka podniosła, że art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. wskazuje kategorie usług i praw, których wysokość podlega ograniczeniom w zaliczaniu kosztów tych usług, nabytych od podmiotów powiązanych, do kosztów uzyskania przychodu. Katalog ten składa się z trzech odrębnych rodzajowo grup kosztów. Lista usług wymienionych ww. artykule ma charakter otwarty. Wynika to z posłużenia się przez ustawodawcę odniesieniem do "świadczeń o podobnym charakterze". Oznacza to, że w punkcie pierwszym mamy do czynienia z usługami nazwanymi wprost oraz z usługami nienazwanymi, podobnymi do usług nazwanych. Ponadto skarżąca wskazała, że ustawodawca nie zdefiniował usług nazwanych wprost w art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Tym samym, z uwagi na brak wskazanych odniesień, wykładania sposobu rozumienia wskazanych usług powinna opierać się na językowych definicjach tych pojęć. Powinna uwzględniać również podział usług wynikający z PKWiU. Skarżąca uzupełniała wniosek o klasyfikację opisanych usług według PKWiU na prośbę organu. Natomiast organ, sięgając do słownikowych, naukowych, a także wynikających z orzecznictwa definicji "usług doradczych" oraz terminów pokrewnych ("doradzać", "doradztwo") dokonał błędnej wykładni tego przepisu. Przede wszystkim nieprawidłowo zaliczył opisane we wniosku usługi organizacji zakupów do usług podobnych do doradczych, ze względu na posłużenie się bardzo szeroką definicją "doradztwa". Tak szerokie rozumowanie przepisu, jakie prezentuje organ w skarżonej interpretacji, jest zbyt daleko idące i mogłoby prowadzić do sytuacji, w której udzielenie porady usługodawcy w trakcie świadczenia zupełnie innej usługi zostałoby potraktowane przez organy podatkowe jako usługa doradztwa. Zdaniem skarżącej, kluczowa powinna być analiza poszczególnych elementów składających się na całą usługę i ocena, jakie cechy przeważają przy świadczeniu danej usługi. Spółka odwołała się do "Wyjaśnień dotyczących wysokości kosztów uzyskania przychodów związanych z nabyciem niektórych usług i praw" opublikowanych przez Ministerstwo Finansów na stronie www.mf.gov.pl, oraz do interpretacji indywidualnej DKIS z dnia [...] kwietnia 2018 r.., sygn. [...] Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, skarżąca zwróciła uwagę na zastosowanie wybiórczej analizy pojęcia usług doradztwa. Zaznaczyła, że organ oparł się na pracy naukowej Urszuli Skurzyńskiej – Sikory "Istota, pojęcie i rodzaje doradztwa", ale zastosował tylko wybrane fragmenty definicji, pomijając ich ważną część. Podobnie, powołując się na definicję doradztwa autorstwa F. Steele’go, wybrał jedną z dziesięciu definicji wskazanych przez autorkę pracy. Podkreślając, że poszczególne opracowania naukowe nie stanowią źródeł prawa i mogą być one jedynie pomocne przy definiowaniu pojęć, spółka oceniła, że wybiórcze odwoływanie się do treści zawartych w danej pracy naukowej, nie jest postępowaniem budzącym zaufanie do organów podatkowych. Skarżąca wskazała również, że w sytuacji, gdy ustawodawca nie zdecydował się na zdefiniowanie poszczególnych usług, interpretowanie spornego przepisu w możliwie najszerszy sposób jest sprzeczne z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, gdyż nieprecyzyjność przepisów nie może go obciążać. Ponadto spółka wskazała, że wstanie faktycznym będącem przedmiotem zaskarżonej interpretacji spółka nie wskazała, żeby usługi organizacji zakupu w jakimkolwiek stopniu wiązały się z udzielaniem fachowych porad, a między innymi tę okoliczność organ przyjął jako podstawę oceny stanowiska spółki. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a.") skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną interpretację indywidualną z punktu widzenia legalności, w kontekście podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że opisane we wniosku usługi organizacji zakupów stanowią usługi podobne do usług doradczych, o których mowa w ww. przepisie. Cytowany przepis stanowi, że podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze – poniesionych bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 11, lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 6, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, i odsetek. Przesłanką wprowadzenia przepisów zawartych w art. 15e u.p.d.o.p., które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., jest ograniczenie wysokości zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów kwot związanych m. in. z określonymi usługami, w tym usługami doradczymi. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi rozumienie pojęcia "usług doradczych" w kontekście stanu faktycznego, przedstawionego przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że świadczone na rzecz skarżącej przez podmiot powiązany usługi są przypadkiem umowy o świadczenie usług podobnych do usług doradczych. W kontekście tego stwierdzenia należy zauważyć, że sporny przepis obejmuje limitowaniem usługi doradcze, jak i świadczenia o podobnym charakterze. Rację mają obie strony podkreślając, że ani przepisy u.p.d.o.p., ani innych ustaw podatkowych nie zawierają definicji pojęcia "usługi doradcze", jak również pojęcia "świadczeń o podobnym charakterze". To powoduje, że właściwe jest odwołanie się do wykładni językowej tego pojęcia, co zasadnie uczynił organ interpretacyjny, przyjmując za Słownikiem Języka Polskiego PWN, że "doradztwo" oznacza udzielanie fachowych porad. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zaznaczył że przez "doradztwo" rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych czy finansowych, a świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy przez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu. Jednakże podkreślając, że "usługi doradztwa" należy rozumieć szeroko, organ interpretacyjny całkowicie pominął kwestię otwartej definicji tych usług i w ogóle nie odniósł się do pojęcia "świadczeń o podobnym charakterze", mimo że skarżąca we wniosku na to pojęcie wskazywała, powołując się na wyjaśnienia Ministra Finansów, opublikowane na stronie WWW.mf.gov.pl. Przyjmując szeroką definicję usług doradczych, organ ogólnikowo stwierdził, że usługi organizacji zakupów objęte wnioskiem są do nich podobne. Organ nie wyjaśnił na czym polega podkreślane przez niego podobieństwo nabywanych przez wnioskodawcę usług organizacji zakupów do usług doradczych. Niezrozumiałe jest to w kontekście przedstawionych we wniosku konkretnych świadczeń. Brak uzasadnienia, dlaczego organ negocjowanie i zawieranie umów z dostawcami na dostawy materiałów do produkcji, renegocjowanie obowiązujących umów, prowadzenie współpracy z dostawcami, wprowadzanie cen i innych warunków dostawy do standardowych systemów koncernowych uznał za usługi doradcze, które - jak sam zaznaczył - polegają na udzielaniu porad. Organ interpretacyjny – w świetle przedstawionego przez skarżącą we wniosku stanu faktycznego, jak i zadanego na jego tle pytania – zobowiązany jest dokonać wykładni nie tylko pojęcia "usług doradczych", ale również pojęcia "usług o podobnym charakterze", czego w zaskarżonej interpretacji nie uczynił, przyjmując, że objęte wnioskiem skarżącej usługi są podobne do usług doradczych . Sąd zauważa, że przy definiowaniu pojęcia "świadczeń o podobnym charakterze", o których mowa w interpretowanej regulacji, pomocne będzie sięgniecie do dorobku orzeczniczego powstałego na gruncie wykładni przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. regulującego kwestię poboru podatku u źródła od wypłat dokonywanych za granicą, a w szczególności do charakterystyki świadczeń o podobnym charakterze zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2369/15 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniu tym NSA wskazał, że świadczenia wymienione art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., ale posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. jest objęte jego zakresem, decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w tym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych. Sąd za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 14b §1, 2 i 3 o.p. przez dokonanie oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego przez spółkę przy uwzględnieniu okoliczności niewynikających z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Spółka nie wskazywała w stanie faktycznym opisanym we wniosku, by usługi organizacji zakupu wiązały się z udzielaniem fachowych porad, organ natomiast przyjął, że w realiach współpracy gospodarczej świadczenie odpłatnych usług organizacji zakupów przez inny podmiot wiąże się faktycznie z udzielaniem fachowych porad z jego strony opartych na ewentualnej wiedzy, doświadczeniu i kompetencjach biznesowych. Za zasadny, zdaniem Sądu, należy również uznać zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121§1 o.p. przez ocenę stanowiska wnioskodawcy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej z mocy art. 14h ww. ustawy znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Wynika z niego, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji. W ocenie Sądu, w zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ podatkowy, dokonując oceny stanowiska skarżącej, w zakresie objętym treścią wniosku nie zawarł – mimo wymogu uregulowanego art. 14c § 1 i 2 ww. ustawy - pełnej oceny przedstawionego przez skarżącą stanowiska, a w uzasadnieniu prawnym, odnosząc się wybiórczo do treści złożonego wniosku, dokonał niepełnej wykładni spornego przepisu, o czym była mowa wyżej. Należy zaznaczyć, że w wydanej interpretacji organ ma obowiązek dokonać wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnej sprawy, co – zdaniem Sądu - nie znalazło odzwierciedlenia w wydanej przez Dyrektora KIS interpretacji. Przyjętą przez siebie definicję usług doradczych organ interpretacyjny odniósł tylko w bardzo ogólnym zakresie do stanu faktycznego wskazanego we wniosku, pomijając najważniejsze jego elementy, a mianowicie konkretne usługi w nim opisane, nazwane przez skarżącą usługami organizacji zakupu. Ponownie rozpatrując sprawę, organ interpretacyjny zobowiązany będzie, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., do uwzględnienia wyrażonej powyżej oceny prawnej. Zważywszy powyższe Sąd, w oparciu o przepisy art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.