VII SA/Wa 1443/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga A. D. na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2017 r. Nr [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] lipca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę M. D. – obejmujące roboty budowlane polegające na przebudowie lokalu mieszkalnego nr [...]. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z [...] lipca 2016 r. Nr [...] Prezydent W. (dalej: Prezydent, organ I instancji) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. D. obejmującej roboty budowlane polegające na przebudowie lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z podwyższeniem o przestrzeń pomiędzy stropem ostatniej kondygnacji, a połacią dachu, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S. znajdującego się na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] w Dzielnicy [...] W. Pismem z 6 października 2016 r. A. D. (dalej jako: wnioskodawczyni, skarżąca) wystąpiła do Prezydenta z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z [...] lipca 2016 r. Prezydent postanowieniem z [...] października 2016 r. nr [...] na podstawie art. 149 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 poz. 290 j.t. ze zm., dalej jako: K.p.a.) wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją własną z [...] lipca 2016 r., wobec tego, że wnioskodawczyni jako podstawę wznowienia wskazywała art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...], Prezydent na podstawie art. 151 § 1 ust. 1 w zw. z art. 145 § 1 ust 4 K.p.a., po ponownym rozpoznaniu wniosku A. D., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] lipca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z podwyższeniem o przestrzeń pomiędzy stropem ostatniej kondygnacji a połacią dachu, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że wnioskodawczyni wywodziła swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Nr [...] z [...] lipca 2016 r. z przysługującego jej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym położonym przy ul. S. w W. Lokal ten położony jest w sąsiedztwie lokalu nr [...], którego dotyczy decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na roboty budowlane. Wyjaśnił dalej, że Inwestor w dniu 1 czerwca 2016 r. uzyskał zgodę Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej "Osiedle S." na planowane roboty budowlane. Została również podjęta Uchwała nr [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w sprawie wyrażenia zgody na przebudowę lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. S. w W. Organ I instancji podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 694/10, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność (współużytkowanie wieczyste) spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz, że w postępowaniu administracyjnym członek spółdzielni mieszkaniowej posiadający spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego jest reprezentowany przez statutowo właściwe organy spółdzielni. Członek spółdzielni lub właściciel odrębnego lokalu może zostać uznany za stronę takiego postępowania, jeżeli wykaże, iż sprawa rozstrzygana w danym postępowaniu, dotyczy skonkretyzowanego i indywidualnego interesu prawnego takiego członka spółdzielni mieszkaniowej lub właściciela odrębnego lokalu. Musi zatem wskazać przepisy prawa materialnego, z którego wynika objęcie jego lokalu obszarem oddziaływania obiektu. Skarżąca natomiast domagając się wznowienia postępowania w sprawie decyzji Nr [...], nie wykazała konkretnej okoliczności, która godziłaby w jej indywidualny interes prawny oraz nie wskazała przepisu prawa, który upoważniałby ją do działania. Jak wskazał organ I instancji wnioskodawczyni nie legitymowała się więc indywidualnym interesem prawnym do występowania w postępowaniu w charakterze strony. W szczególności interesu tego nie potwierdzają kopie korespondencji pomiędzy A. D. a urzędem oraz informacje o odwołaniu się wnioskodawczyni od uchwały nr [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "Osiedle S.". Bez wpływu na wydaną decyzję pozostały wymienione przez skarżącą uchybienia i nieprawidłowości w wypełnionych przez Inwestora formularzach "Wniosek o pozwolenie na Budowę" oraz "Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością". Również zarzuty naruszenia przepisów prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mają potwierdzenia faktycznego. W rezultacie organ I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej odnośnie zarzutów, że dokonana przebudowa dotyczyła całego budynku, a nie lokalu mieszkalnego. Podkreślił, że przebudowywany został lokal mieszkalny oraz strop, który jest elementem konstrukcyjnym budynku, co potwierdza dokumentacja budowlana, ekspertyza budowlana oraz oświadczenie autora projektu. Nie zgadzając się z decyzją Prezydenta skarżąca złożyła odwołanie do Wojewody [...]. W szczególności podniosła, że realizacja projektowanej przebudowy powoduje realne zagrożenie dla jej lokalu oraz dla budynku jako całości. Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) powołaną na wstępie decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2017 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wnioskodawczyni jest członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej "Osiedle S.". W myśl art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz.1222 ze zm.), zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zatem zarządcą budynku, w którym znajduje się należący do wnioskodawczyni lokal nr [...] jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "Osiedle S.". Tylko ona posiada interes prawny w niniejszej sprawie i słusznie została uwzględniona jako strona postępowania. Powołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt I OSK 41/09 oraz z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1287/09 organ wskazał, że co do zasady interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a więc i w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji, nie ma członek spółdzielni mieszkaniowej dysponujący własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku leżącym w obszarze oddziaływania obiektu, gdy właścicielem gruntu na którym posadowiony jest budynek mieszalny jest gmina, a spółdzielni mieszkaniowej przysługuje prawo użytkowania wieczystego tego gruntu. Tylko w sytuacji, gdy członek spółdzielni wykaże, że w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego naruszony został jego własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany interes, przysługuje mu status strony takiego postępowania. Wyjaśnił, iż definicję strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę zawarto w art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. 2018 poz. 352 ze zm., dalej: Prawo budowlane). Postępowanie nadzwyczajne, jakim jest wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, stanowi jedynie odrębną sprawę procesową w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest zatem racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości przy ul. S. w W. właścicielem gruntu jest Miasto [...] W., a jedynym użytkownikiem wieczystym - Spółdzielnia Mieszkaniowa "Osiedle S.". A. D. nie dysponuje więc tytułem prawnym do gruntu, który umożliwiałby jej wykazanie się własnym, zindywidualizowanymi i skonkretyzowanym interesem prawnym. Tym samym jej interesy reprezentuje zarząd spółdzielni mieszkaniowej, której jest członkiem. Zdaniem organu w sprawie niniejszej nie wystąpił szczególny przypadek, który uzasadniałby odstępstwo od ogólnych zasad reprezentacji podmiotów w postępowaniu administracyjnym. Podał, że we wniosku o wznowienie postepowania, nie został powołany żaden przepis prawa materialnego, który prowadziłby do faktycznego ograniczenia w możliwości zagospodarowania lokalu wnioskodawczyni, inwestycja nie ingeruje także w wewnętrzną przestań lokalu. Tym samym nie można wskazać, iż planowane zamierzenie budowlane oddziałuje na lokal skarżącej. W każdym przypadku, jak wskazał Wojewoda, obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego wnioskodawczyni, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Zdaniem Organu Odwoławczego w przedmiotowej sprawie skarżąca legitymuje się jedynie interesem faktycznym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że postępowanie prowadzone przez Wojewodę [...] dotyczyło oceny prawidłowości decyzji Prezydenta W. Nr [...] z [...] listopada 2017 r. pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego. Postępowanie to nie miało na celu ponownej oceny projektu budowlanego, a jedynie ustalenie czy zaistniały przesłanki wznowieniowe w postępowaniu zakończonym decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy nie miał zatem podstaw do podważania treści decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. oraz do kwestionowania zgodności projektu budowlanego inwestycji z przepisami. Dopiero bowiem stwierdzenie, iż zaistniały przesłanki będące podstawą wznowienia postępowania, tj. stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - daje organowi możliwość analizy zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa. Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę wniosła skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzuciła naruszenie: - art. 7, 28, 77 § 1, 80 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu oceny interesu prawnego uzasadniającego jej udział jako strony w postępowaniu administracyjnym; - art. 107 § 3 K.p.a. wobec nie odniesienia się do istotnych zarzutów przedstawionych w treści odwołania w zakresie oceny interesu prawnego; - art. 5 ust. 1-2, art. 28 ust. 2 i art. 61 pkt 1-2 Prawa budowlanego wobec nie odniesienia się do istotnych zarzutów przedstawionych w treści odwołania, dotyczących zamiaru zniszczenia monolitycznego stropu - podstawowego poziomego elementu pierwotnej standardowej konstrukcji budynku przy ul. S., pod pozorem przebudowy lokalu mieszkalnego nr [...]; - art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego wobec nie odniesienia się do istotnych zarzutów przedstawionych w pismach składanych w sprawie. W uzasadnieniu skargi podała, że Wojewoda [...], podobnie jak organ I instancji, nie odniósł się do przedstawionej w pismach z 27 stycznia 2017 r., z 17 lutego 2017 r. oraz 14 czerwca 2017 r. argumentacji dotyczącej interesu prawnego skarżącej, który oparła na normie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zarzuciła, że organ w sposób odmienny od powołanego przez nią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2759/14 uznał, że nie wykazała własnego interesu prawnego. W jej ocenie obowiązkiem organu odwoławczego, wynikającego z treści art. 107 § 3 K.p.a. było dokładne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Zdaniem skarżącej spółdzielnia przy konflikcie interesów właścicieli obu lokali stanęła po stronie inwestora, tym samym nie reprezentowała interesów skarżącej. Okoliczność ta uprawnia skarżącą do samodzielnego występowania w sprawie w obronie własnego interesu prawnego wynikającego z sąsiedztwa z lokalem, dla którego został zatwierdzony projekt budowlany przewidujący wyburzenie części wspólnego stropu rozpiętego nad lokalami nr [...] i [...]. Wywiodła jednocześnie, zagrożenia dla jej lokalu, jak i całego budynku wskazała w piśmie z 27 stycznia 2017 r. skierowanym do organu I instancji, jak również w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zatem zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Przypomnieć należy, że Sąd kontroluje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej, po stwierdzeniu przez organy braku podstawy wznowieniowej, tj. wykazaniu, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie zbadano jedynie te jej merytoryczne elementy które są powiązane z interesem prawnym. Za poprawną należy uznać przeprowadzoną przez organy ocenę wstępnej fazy postępowania wznowieniowego, bowiem organ I instancji dokonał sprawdzenia wniosku pod względem formalnym, ustalił czy wniosek został złożony w terminie określonym art. 148 § 1 K.p.a., we wniosku wskazano podstawę wznowienia. W tej sytuacji zasadnie organ I instancji przeprowadził postępowanie w oparciu o art. 149 § 2 K.p.a. wydając postanowienie o wznowieniu postępowania. Konsekwencją wznowionego postępowania było wydanie decyzji przez Prezydenta Nr [...] z [...] listopada 2017 r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W przedmiotowym postępowaniu skarżąca, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S., powoływała się na podstawę wznowieniową wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wnioskodawczyni jest członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej "Osiedle S.". Za trafne należy uznać stanowisko organu I instancji, który pismem z 27 października 2016 r. wezwał skarżącą do wskazania przepisu prawa materialnego, z którego wynika jej interes prawny. W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielką lokalu nr [...], nadto, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, obejmującej roboty budowlane polegające na przebudowie lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z podwyższeniem o przestrzeń pomiędzy stropem ostatniej kondygnacji, a połacią dachu – osłabi konstrukcję stropu, nadto wskazywała art. 140 Kodeksu cywilnego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Okoliczność, iż wnosząca skargę posiada własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nie oznacza, że może być stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę zainicjowanego przez właściciela lokalu nr [...], w sytuacji gdy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, obejmuje roboty budowlane polegające na przebudowie lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z podwyższeniem o przestrzeń pomiędzy stropem ostatniej kondygnacji, a połacią dachu. Zaznaczenia wymaga, że wzajemne stosunki między członkami spółdzielni mieszkaniowej a jej zarządem, regulują przepisy ustawy Prawo spółdzielcze i jedynie w trybie tych przepisów poszczególni użytkownicy lokali mogą sprzeciwiać się działaniom organów spółdzielni oraz dochodzić swych praw. Natomiast w relacjach z organami administracji publicznej lub innej władzy publicznej reprezentują ich uprawnione statutowo lub ustawowo organy spółdzielni. Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, iż realizowane zadanie inwestycyjne (roboty budowlane) ma charakter "wewnątrzspółdzielczy", w zakresie którego decydują organy spółdzielni, reprezentujące wszystkich członków spółdzielni lub też zarząd spółdzielni jako zarządca, sprawujący zarząd powierzony. Wzajemne stosunki między członkami spółdzielni mieszkaniowej a jej zarządem, regulują przepisy ustawy prawo spółdzielcze i jedynie w trybie tych przepisów poszczególni właściciele lokali mogą sprzeciwiać się działaniom organów spółdzielni oraz dochodzić swych praw. Natomiast w relacjach z organami administracji publicznej lub innej władzy publicznej reprezentują ich uprawnione statutowo lub ustawowo organy spółdzielni. Stosownie do art. 244 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 121), spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, obok użytkowania, służebności, zastawu i hipoteki należy do katalogu ograniczonych praw rzeczowych. Jak wiadomo, naczelnym prawem rzeczowym jest prawo własności. Z tej racji, że jest prawem na rzeczy własnej, obejmuje najszerszy zakres uprawnień wobec rzeczy. Ściśle biorąc, obejmuje pełny zakres możliwych uprawnień; sporadycznie ograniczony przez szczególne przepisy prawa i generalnie ograniczany przez klauzulę zasad współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa. Inaczej prezentują się na tym tle "ograniczone prawa rzeczowe". Zasadniczo są one prawami na rzeczy cudzej (jura in re aliena). Należy podkreślić także, że za wyjątkiem zastawu i hipoteki, pozostałe ograniczone prawa rzeczowe dają uprawnionemu w pewnym, ograniczonym zakresie władztwo nad cudzą rzeczą (stąd nazwa "ograniczone" prawa rzeczowe). Również w wyroku z dnia 26 lipca 2004 r., sygn. akt V CA 1/04; Sąd Najwyższy wskazał, że własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu jest prawem na rzeczy cudzej. Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu - jako ograniczone prawo rzeczowe - nie uprawnia do pełnego władztwa nad rzeczą nim objętą, a zatem również zakres praw wynikających z okoliczności jego posiadania nie może być równy zakresowi uprawnień właściciela nieruchomości. Tym samym, nie można pominąć, że istotą spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu jest jego węższy - niż prawo własności - zakres uprawnień. W związku z tym spółdzielnia mieszkaniowa jest uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, niezależnie od tego, czy są członkami spółdzielni, czy też nie. Podobna zasada obowiązuje w budynkach, w których funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa (wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., II OSK 583/12, Lex nr 1483452; wyrok WSA w Opolu z 26 czerwca 2014 r., II SA/Op 296/11, Lex nr 1490661; wyrok WSA w Warszawie z 24 września 2014 r., VII SA/Wa 1220/14, Lex nr 1553949; wyrok NSA z 24 września 2014 r., II OSK 647/13, Lex nr 1664446; wyrok NSA z 4 listopada 2015 r., II OSK 511/14, Lex nr 1990843; wyrok NSA z 6 maja 2016 r., II OSK 2096/14, Lex nr 2083419). Od powyższej zasady mogą mieć miejsce wyjątki, jednak pod warunkiem że właściciel lokalu, członek spółdzielni mieszkaniowej, wykaże swój indywidualny interes prawny, odrębny od tego, który ma spółdzielnia mieszkaniowa (wyrok NSA z 9 maja 2003 r., IV SA 2995/01, Lex nr 685014; A. Ostrowska (w:) Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 3, Warszawa 2016, s. 274-275). Można również uznać, że poszczególni właściciele lokali, członkowie spółdzielni mieszkaniowej mają przymiot strony w sprawie, jeżeli spółdzielnia mieszkaniowa sprawująca zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni, wykazuje bierność w postępowaniu, kiedy ewidentnie postępowanie to dotyczy interesów prawnych jej członków bądź właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała indywidualnego, skonkretyzowanego interesu prawnego, nie wskazała przepisu prawa materialnego. Należy przypomnieć także, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszczano udział członka spółdzielni mieszkaniowej jako strony w postępowaniu administracyjnym w pewnych szczególnych sytuacjach, jeżeli wykaże, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje konkretne naruszenie warunków korzystania z jego lokalu mieszkalnego, które są chronione przepisami prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (wyrok NSA z 9 maja 2003 r., IV SA 2995/01; wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2005 r., VI SA/Wa 473/04; Z. Niewiadomski, (w:) Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2006, s. 331). Z taką sytuacją jednak nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty skarżącej koncentrują się w naruszeniu części stropu, a więc części wspólnych, zatem w tym zakresie interesy skarżącej reprezentuje spółdzielnia. W realiach przedmiotowej sprawy, zauważenia wymaga, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "Osiedle S." podjęła uchwałę nr [...], wyrażającą zgodę na przebudowę lokalu nr [...], położonego w budynku przy ul. S. w W., polegającej na podwyższeniu lokalu o poddasze nieużytkowe znajdujące się bezpośrednio nad lokalem. W aktach administracyjnych znajduje się opinia prawna, co pozwala przypuszczać, iż Spółdzielnia nie działała pochopnie podejmując uchwałę. Ponadto Spółdzielnia była stroną w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Nie można jej zatem zarzucić bierności w działaniu, czy też braku zainteresowania gdy postępowanie to dotyczy interesów prawnych jej członków. Wbrew zarzutom skargi decyzja dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczyła przebudowy lokalu nr [...], a nie jak wskazano w skardze przebudowy lokalu z zamiarem zniszczenia monolitycznego stropu. Sama przebudowa dotyczyła przestrzeni wyłącznie nad lokalem nr [...]. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że w świetle cytowanego wyżej przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, skoro decyzja ostateczna nie dotyczyła interesu prawnego skarżącej nie może być ona w ocenie Sądu uznana za stronę postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Za niezasadny uznać należy także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 K.p.a., art. 28 K.p.a. art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. Błędne są również zarzuty wskazujące na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a.. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 138 § 1 i § 2 K.p.a. Jak wynika ze skargi naruszenie tych przepisów wnosząca skargę wiąże z niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, co w sprawie podlegającej kontroli Sądu nie miało miejsca. Końcowo jeszcze raz Sąd zaznacza, że skarżąca nie wykazała, że posiada interes prawny, poprzez realizację wskazanych w decyzji robót budowlanych. Za nieuprawnione Sąd uznaje stwierdzenie zawarte w skardze, iż roboty budowlane polegają na przebudowie budynku, a przebudowa budynku polega na wyburzeniu znacznej części stropu budynku znajdującego się pomiędzy ścianami nośnymi budynku nad mieszkaniami nr [...] i [...], w celu powiększenia kubatury mieszkania nr [...] o przestrzeń znajdującą się między stropem a dachem. Jak wykazano powyżej sama przebudowa dotyczyła przestrzeni wyłącznie nad lokalem nr [...]. Dodać należy także, że merytoryczne zarzuty skargi, pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Z tego względu Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.