II SA/Kr 1211/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [....] w K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 4 sierpnia 2016 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 24 października 2013 r. nr [....] działając na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku D.M. w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo – handlowo - biurową wraz z instalacjami wewnętrznymi gazową, elektryczną, centralnego ogrzewania, wentylacją mechaniczną, wod-kan oraz kanalizacją opadową wraz ze zbiornikiem retencyjnym oraz sanitarną poprzez układ pomieszczeń do pierwszej studzienki z wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz zjazdem z drogi publicznej w K. przy ul. [....] , działka nr [....] obręb [....] ; powierzchnia usługowa 109,89 m2, powierzchnia użytkowa 920,31 m2; demontaż istniejącego przyłącza gazowego – gA50, demontaż istniejących przewodów kanalizacyjnych – k, przebudowa istniejącej sieci – eNa, kolidujących z projektowaną inwestycją, przesunięcie istniejącego słupa oświetleniowego - odmówił wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W uzasadnieniu organ wskazał na niespójność wyjaśnień inwestora dotyczących ilości miejsc postojowych z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu. Odnośnie zapewnienia, na podstawie umowy cywilnej, miejsc postojowych na terenie odrębnej działki nie będącej terenem inwestycji organ I instancji stwierdził, iż jest to niezgodne zarówno z zapisami miejscowego planu jak i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analizując wyjaśnienia inwestora organ I instancji ocenił, że "projektowana inwestycja nie może być uznana za dostosowaną do charakteru sąsiedniej zabudowy, nie posiada ona również wystarczającej ilości miejsc postojowych, stanowi dominantę wśród zabudowy sąsiedniej w części wnętrza działki, a co za tym idzie jest niezgodna z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapisów § 9 ust. 5 pkt 15 (charakter zabudowy), § 21 ust. 5 pkt 1 d) (dostosowanie gabarytów), pkt F) (kontynuacja geometrii dachów) ". Od tej decyzji odwołanie wniósł D.M., (inwestor) domagając się jej uchylenia oraz orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez nieuzasadnioną odmowę zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę, a także naruszenie art. 7, art., 77, art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. Odwołanie wniosła również [....] Sp. z.o.o. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty poprzez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego i uzupełnienie uzasadnienia w zakresie zarzutów odwołania. Decyzją z 28 kwietnia 2014 r. znak: [....] Wojewoda [....] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 30.09.2014 r. sygn. akt II SA/Kr 959/14 uchylił decyzję Wojewody [....] z 28 kwietnia 2014 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołań Wojewoda [....] decyzją z 26 lutego 2015 r. znak: [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z 24 października 2013 r. Również i ta decyzja Wojewody [....] została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 495/15. Następnie Wojewoda [....] wydał obecnie zaskarżoną decyzję z dnia 4 sierpnia 2016 r., znak: [....] , którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 24 października 2013 r. o odmowie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że jest związany wyrokami Sądu wydanymi w sprawie, zatem w sytuacji braku zmiany okoliczności faktycznych sprawy (niezmienne stanowisko inwestora), brak jest możliwości odmiennej interpretacji prawnej, od wyrażonej prawomocnym wyrokiem. Sąd w wyroku z 30.09.2014 r. wskazał, że obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dotyczy terenu inwestycji, a nie innego terenu co do którego inwestor dysponuje jedynie prawem obligacyjnym. Regulacja ta wynika z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 poz. 1422) - zwanego dalej rozporządzeniem, tzn. miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały. Sąd wskazał, iż w przedmiotowej sprawie inwestor zapewnił miejsca postojowe zawierając w tym celu na czas nieokreślony umowę najmu części nieruchomości, nie będącej terenem inwestycji i będącej własnością innego podmiotu. Taka umowa cywilna oznacza w praktyce, iż miejsca te mogą nie zostać zorganizowane lub zostać w przyszłości zlikwidowane, a zatem nie można w tym wypadku mówić o trwałości urządzenia i zapewnienia miejsc postojowych. Jednocześnie, zdaniem Sądu, zajęte przez organ l instancji stanowisko jest jednoznaczne i dotyczy zarówno ustaleń stanu faktycznego, jak i interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonanego na potrzeby oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami planu. Sąd zalecił, aby organ II instancji ocenił zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami Pb, mając jednak na uwadze, iż miejsca postojowe muszą być zlokalizowane na terenie inwestycji. Kwestia, czy liczba miejsc postojowych, jakie na terenie inwestycji wskazał wnioskodawca jest odpowiednia w rozumieniu § 18 rozporządzenia oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - pozostaje do oceny organu. Sąd nie przesądził, ile tych miejsc należy urządzić, a wręcz przeciwnie - poczynienie ustaleń co do ich liczby zalecił organowi II instancji. Ustalenie odpowiedniej liczby winno wynikać z interpretacji przepisów rozporządzenia oraz planu miejscowego. W ostatnim wyroku z 01.12.2015 r. Sąd wskazał: Niezależnie od zastosowania się do wykładni prawa i wytycznych Sądu, obowiązkiem organu drugiej instancji było wydanie decyzji, która odpowiadałaby wymogom art. 11 w zw. z art. 140 k.p.a. Wojewoda winien był zatem odnieść się do zarzutów podniesionych w obu odwołaniach - zarówno odwołania wniesionego przez inwestora, jak i odwołania [....] sp. z o.o. W szczególności [....] sp. z o.o. sformułowała w swoim środku zaskarżenia szereg szczegółowych zarzutów, podnosząc że przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę winna być niedopuszczalność zabudowy w granicy wewnątrz kwartału oraz zaprojektowanie zabudowy wewnątrz kwartału bez uwzględnienia zieleni urządzonej z elementami małej architektury. (...) Rzeczą organów administracji publicznej jest wskazanie wszystkich braków projektu i wniosku, nie zaś poprzestanie na znalezieniu jednego uchybienia. O ile nawet niespełnienie jednego z warunków udzielenia pozwolenia na budowę wymusza wydanie decyzji odmownej, to z zasad przekonywania i budzenia zaufania wynika konieczność wyliczenia w decyzji wszystkich okoliczności, uniemożliwiających uzyskanie przez inwestora rozstrzygnięcia pozytywnego, tak aby inwestor -ponawiając wniosek - nie powtórzył dotychczasowych wad. Zwrócił także uwagę na zmianę własnościową działki nr [....] (sąsiedniej, znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu), którą 08.10.2014 r. nabyła [....] sp. z o.o. w K. Na zakończenie Sąd podsumował: Rozpatrując sprawę ponownie, Wojewoda [....] ustali wynikającą z przepisów prawa ilość miejsc postojowych, wymaganą dla spornej inwestycji i sprawdzi, czy wniosek i projekt budowlany przewidują urządzenie stosownej liczby takich miejsc. Odniesie się do wszystkich twierdzeń stron i zarzutów dotyczących inwestycji, w tym zweryfikuje czy istnieją inne, niż brak dostatecznej ilości miejsc postojowych uchybienia wniosku bądź projektu budowlanego, które uniemożliwiają w stanie faktycznym i prawnym sprawy wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzupełnieniu do stwierdzeń Sądu Wojewoda wyjaśnił, iż prawa rzeczowe, w przeciwieństwie do obligacyjnych są bezwzględne a prawa obligacyjne są względne, czyli dotyczą tylko stron stosunku prawnego i tylko na nie wywierają wpływ. Natomiast prawa rzeczowe są skuteczne wobec wszystkich i niosą za sobą ogólną zasadę nieczynienia czegokolwiek, co godziłoby w treść tego prawa. Tak więc uznając wyższość prawa rzeczowego, w niniejszej sprawie wymienionego rozporządzenia nad obligacyjnym, w sprawie - umowa najmu, nie uwzględniono proponowanego przez inwestora sposobu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych poza terenem inwestycji, co do którego inwestor posiada umowę najmu. Inwestor zawierając [....] .07.2013 r. umowę najmu (karta 241a projektu budowlanego) 8 miejsc postojowych na działce nr [....] przy ul. [....] ze spółką [....] Sp. z o.o., nie spełnił wymogu rezerwacji odpowiedniej liczby miejsc postojowych, wynikającego z § 87 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr CXIII/1156/06 Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] - zwanej dalej mpzp. Dodać należy, iż teren inwestycji, tj. działka nr [....] obręb [....] , przy ul. [....] w K. , znajduje się na terenie A8.MU przeznaczonym w mpzp pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Zgodnie z wyliczeniem projektanta (karta 10 projektu budowlanego), wymagana ustaleniami mpzp liczba miejsc parkingowych to 10. Wojewoda wyliczył wymaganą ilość miejsc na 9 (zgodnie z § 87 ust. 2 mpzp). W obszarze A mpzp dla terenów mieszkalnictwa wielorodzinnego przewidziano 0,5 miejsca na 1 mieszkanie. Projekt przewiduje 15 mieszkań, tj. potrzeba 7,5 miejsca. Dla terenów usługowo-handlowych w obszarze A mpzp wymagane jest 15 miejsc na 100 zatrudnionych i 8 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej. W projekcie podano powierzchnię lokali usługowo-handlowo-biurowych: 109,89 m2, tj. potrzeba 0,8 miejsca. W lokalach użytkowych zatrudnionych ma być 3 osoby, tj. potrzeba 0,5 miejsca. Razem powinno być 9 miejsc postojowych, a na terenie inwestycji zaprojektowano 2. Brak zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie inwestycji stanowi zatem przeszkodę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powoływanie przez inwestora innych interpretacji sądów administracyjnych, w sytuacji niniejszej sprawy noszącej znamiona powagi rzeczy osądzonej, nie może mieć zastosowania, gdy obowiązują wyroki w tej konkretnej sprawie. Okoliczność zabudowy plombowej i względy ekonomiczne (np. garaże podziemne), nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W kwestii zmiany właściciela działki nr [....] przy ul. [....] w K. (nr [....] ) z [....] Sp. z o.o. w W. na [....] Sp. z o.o. w K. (wskazanej przez Sąd) poczyniono następujące wyjaśnienia. Pismem z 29.04.2016 r. zwrócono się do nowego właściciela z zapytaniem, czy podtrzymuje odwołanie, które zostało wniesione przez spółkę [....] . Odpowiedź wpłynęła do tutejszego Urzędu 13.05.2016 r. z której wynika, iż działka nr [....] została zbyta na rzecz pana P.P. [....] .04.216 r. (akt notarialny Rep. [....] nr [....] ). Zwrócono się zatem do P.P. pismem z 17.05.2016 r. z analogicznym jak wyżej zapytaniem, czy podtrzymuje odwołanie. W odpowiedzi, która wpłynęła do tutejszego Urzędu 01.06.2016 r. odwołanie sp. [....] zostało podtrzymane. Zarzuty tego odwołania dotyczą niepełnego uzasadnienia decyzji odmownej. Odwołanie wskazuje, że podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę winny być także: niedopuszczalność zabudowy w granicy wewnątrz kwartału działki nr [....] z działką nr [....] (zarzut naruszenia ustalenia § 21 ust. 5 pkt 1 lit. b, d i e mpzp w zw. z art. 3 pkt 2 Pb i § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia), niedopuszczalność zaprojektowania zabudowy wewnątrz kwartału bez uwzględnienia zieleni urządzonej z elementami małej architektury (zarzut naruszenia § 21 ust. 5 pkt 1 h w zw. z § 6 pkt 22 w zw. z § 9 ust. 5 pkt 7 mpzp poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska skarżącego, że projekt budowlany nie spełnia nakazu sanacji wnętrza kwartału z przeznaczeniem pod zieleń urządzoną z elementami małej architektury). Dalej Wojewoda zacytował wybrane przepisy mpzp wskazując, że stwierdził niezgodność projektu budowlanego z mpzp w zakresie nakazu sanacji wnętrza kwartału z przeznaczeniem pod zieleń urządzoną z elementami małej architektury (§ 21 ust. 5 pkt 1 lit. h mpzp). Projekt przewiduje rozbiórkę gospodarczych budynków w głębi działki ale nie na rzecz zakomponowania zieleni urządzonej z elementami malej architektury o walorach estetycznych i użytkowych (§ 6 ust. 1 pkt 22 mpzp) lecz pod zabudowę wielorodzinną. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (...). Zgodność projektu budowlanego z tym planem, jako prawem miejscowym, jest zatem wymagalna i konieczna. Z uwagi na powyżej wskazane niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami mpzp nie jest możliwe w stanie faktycznym i prawnym sprawy wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D.M. , zarzucając jej I. naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj.: 1) naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że: - decyzję Wojewody podpisała E.O. , [....][....] , która brała udział w wydaniu poprzedniej, zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, tj. podpisała decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody w niniejszej sprawie, tj. decyzję z dnia 28 kwietnia 2014 r., znak [....] (uchyloną następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - dalej "WSA w Krakowie" - z dnia 30 września 2014 r., II SA/Kr 959/14), a tym samym stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podlegała obligatoryjnemu wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem Decyzji Wojewody; - decyzję Wojewody sporządziła pani M.G. , która brała udział w wydaniu poprzednich, zaskarżonych decyzji w niniejszej sprawie, tj. sporządziła decyzję z dnia 28 kwietnia 2014 r., znak [....] , decyzję z dnia 26 lutego 2015 r., znak [....] , a także Decyzję Wojewody, co potwierdzają w szczególności inicjały [....] zamieszczone na końcu znaku (sygnatury) każdej z decyzji, a tym samym stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podlegała obligatoryjnemu wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem Decyzji Wojewody; co stanowi wadę kwalifikowaną Decyzji Wojewody, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - tj.: 2) naruszenie art. 153 p.p.s.a. w związku z § 87 ust. 2 pkt 2 uchwały nr CXIII/1156/06 Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] ("MPZP") oraz § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("Rozporządzenie WT"), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uwzględnienia wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr 495/15, tj. braku dokonania analizy kwestii dopuszczalności zmniejszenia liczby wymaganych miejsc postojowych z uwagi na ograniczenia terenowe i charakter planowanej zabudowy jako zabudowy plombowej. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Wojewoda dokonał wspomnianej analizy poprzedzonej prawidłową wykładnią wskazanych przez sąd przepisów prawa, uznałby liczbę miejsc postojowych zaplanowanych przez Inwestora na terenie Inwestycji za odpowiednią, a w konsekwencji udzieliłby Inwestorowi pozwolenia na budowę dla Inwestycji; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ("PrB"), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy Decyzji Prezydenta odmawiającej udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę dla Inwestycji pomimo, że w rzeczywistości Inwestor spełnił wszelkie wynikające z przepisów prawa wymogi, a w konsekwencji organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobligowane wydać takie pozwolenie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego utrzymania w mocy Decyzji Prezydenta, podczas gdy Decyzja Prezydenta powinna była zostać uchylona, a Wojewoda powinien wydać Inwestorowi pozwolenie na budowę dla Inwestycji; III. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - tj.: 4) § 6 ust. 1 pkt. 22 MPZP poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że pojęcie "wnętrze kwartału zabudowy" oznacza całą przestrzeń wewnątrz kwartału, podczas gdy w rzeczywistości przez "wnętrze kwartału" należy rozumieć dużą, zwartą przestrzeń, wy dzielona poprzez istniejącą zabudowę, zlokalizowaną w środkowej części kwartału. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do błędnego uznania, że teren działki o numerze [....] z obrębu [....] - a przynajmniej tylna część tej działki - znajduje się we wnętrzu kwartału. W konsekwencji błędnie przyjęto, że ma do niej zastosowanie nakaz sanacji wnętrza kwartału, o którym mowa w § 9 ust. 5 pkt. 7 oraz § 21 ust. 5 pkt. 1 lit. h) MPZP, a który zdaniem Wojewody nie został zrealizowany w projekcie budowlanym dla Inwestycji. Zdaniem Wojewody, w tym zakresie projekt budowlany był niezgodny z MPZP, co stanowiło podstawę odmowy udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę. Natomiast w rzeczywistości cały teren przedmiotowej działki znajduje się poza obszarem wnętrza kwartału, nakaz sanacji wnętrza kwartału nie ma zastosowania do Inwestycji, a projekt budowlany jest zgodny z MPZP. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do utrzymania decyzji Prezydenta w mocy, podczas gdy decyzja ta powinna była zostać uchylona, a Wojewoda powinien wydać pozwolenie na budowę dla Inwestycji; 5) art. 35 ust. 4 PrB oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 PrB w związku z § 6 ust. 1 pkt. 22 MPZP, § 9 ust. 5 pkt. 7 oraz § 21 ust. 5 pkt. 1 lit. h) MPZP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu decyzji Prezydenta - odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji - za prawidłową i utrzymaniu jej w mocy, z uwagi na fakt, że projekt budowlany dla inwestycji rzekomo jest niezgodny z MPZP, gdyż nie realizuje nakazu sanacji wnętrza kwartału, podczas gdy w rzeczywistości teren Inwestycji zlokalizowany jest poza obszarem wnętrza kwartału, nakaz sanacji wnętrza kwartału nie ma zastosowania do Inwestycji, a projekt budowlany jest zgodny z MPZP. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do utrzymania decyzji Prezydenta w mocy. podczas gdy decyzja ta powinna była zostać uchylona, a Wojewoda powinien wydać pozwolenie na budowę dla inwestycji; 6) art. 35 ust. 4 PrB oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 PrB w związku z § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia WT oraz § 87 ust. 2 pkt 2 MPZP i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu Decyzji Prezydenta -odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę dla Inwestycji - za prawidłową i utrzymaniu jej w mocy, z uwagi na fakt, że projekt budowlany dla Inwestycji rzekomo jest niezgodny z MPZP, gdyż nie przewiduje urządzenia jakoby wymaganych 9 miejsc postojowych na terenie inwestycji. Natomiast w rzeczywistości projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa (w tym Rozporządzenia WT i MPZP), gdyż z uwagi na okoliczność zabudowy plombowej działki numer [....] z obrębu [....] , liczba wymaganych miejsc postojowych powinna ulec obniżeniu do dwóch, których urządzenie Inwestor zaplanował w projekcie budowlanym dla Inwestycji. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do utrzymania Decyzji Prezydenta w mocy, podczas gdy decyzja ta powinna była zostać uchylona, a Wojewoda powinien wydać pozwolenie na budowę dla Inwestycji. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o zobowiązanie Wojewody - na zasadzie art. 145a § 1 p.p.s.a. - do wydania w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku decyzji o uchyleniu decyzji Prezydenta i wydaniu na rzecz Inwestora decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla Inwestycji, zatwierdzającej jednocześnie projekt budowlany dla tej inwestycji; oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz inwestora kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - opinii urbanisty mgr inż. arch. J.K. , na okoliczność sposobu wyznaczenia granic obszaru stanowiącego wnętrze kwartału zabudowy zlokalizowanego pomiędzy ulicami [....], [....] i [....] w K. oraz na okoliczność braku objęcia działki nr [....] , z obrębu [....] , granicami wnętrza kwartału. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.)- dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut naruszenia prawa stanowiący podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj. zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., co miało polegać na tym, że ten sam pracownik (....) działający z upoważnienia Wojewody [....] podpisał decyzję z dnia 28 kwietnia 2014r., (uchyloną następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2014 r., II SA/Kr 959/14) oraz zaskarżoną decyzje, a nadto ten sam pracownik (....) sporządził decyzję z dnia 28 kwietnia 2014r.; decyzję z dnia 26 lutego 2015 r., oraz zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt. 5 Kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Na skutek nowelizacji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 z późn. zm.), polegającej na usunięciu słów "w niższej instancji", od dnia 11 kwietnia 2011 r. przepis ten zyskał obecne brzmienie. Obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z tego przepisu dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji ) czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podobnie przepis ten nie dotyczy sytuacji, gdy ze swych kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a., skorzysta sąd administracyjny. Uchylenie decyzji nie może powodować - gdy sprawa ponownie wróci do organu - zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, skoro w takiej sytuacji nie kontrolują oni prawidłowości własnej decyzji. Ponownie toczące się postępowanie nie dotyczy "zaskarżonej decyzji" w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bo ta została już uprzednio wyeliminowana przez organ odwoławczy bądź sąd administracyjny. W takim przypadku pracownik organu nie występuje więc w pozycji "sędziego we własnej sprawie" ("iudex in causa sua"). A to właśnie konieczność respektowania klasycznej zasady, że "nikt nie może być sędzią we własnej sprawie" ("nemo iudex in causa sua") - także w postępowaniu administracyjnym (por. A. Krawczyk, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013 r., II GPS 4/12, OSP 2013, nr 11, s. 776) - legła u podstaw unormowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Celem zatem analizowanego przepisu jest uniknięcie sytuacji, w której ten sam pracownik orzekałby w sprawie i rozpoznawał środek zaskarżenia od decyzji, w wydaniu której brał udział. Ponadto po uchyleniu decyzji przez sąd administracyjny pracownicy organu zyskują zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiążące wskazania, co do dalszego postępowania. W tej sytuacji potencjalne ryzyko braku bezstronności pracownika organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie wydaje się istotnie wyższe, niż w razie rozpoznawania sprawy po raz pierwszy. Nie ma podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Przepis art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. I OSK 1993/14). Dalej należy przypomnieć, że poprzednio wydawane w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzje Wojewody [....] zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: decyzja Wojewody [....] z 28 kwietnia 2014 r. wyrokiem z dnia 30.09.2014 r. sygn. akt II SA/Kr 959/14 oraz decyzja z 26 lutego 2015 r. wyrokiem z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 495/15. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15). Skarżący zarzuca naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr 495/15, tj. braku dokonania analizy kwestii dopuszczalności zmniejszenia liczby wymaganych miejsc postojowych z uwagi na ograniczenia terenowe i charakter planowanej zabudowy jako zabudowy plombowej. Przypomnieć zatem należy, że w wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr 495/15, Sąd odwołując się do uprzednio wydanego wyroku z dnia 30.09.2014 r. sygn. akt II SA/Kr 959/14, stwierdził, że: "obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dotyczy terenu inwestycji a nie innego terenu co do którego inwestor dysponuje jedynie prawem obligacyjnym. (...) W wyroku z dnia 30 września 2014 r. znalazło się również wyraźne wskazanie, zgodnie z którym zapisu planu o rezerwacji miejsc postojowych nie można interpretować inaczej niż jako wymogu rezerwacji tych miejsc na terenie inwestycji. (...) Powyższa interpretacja przepisów prawa jest w niniejszej sprawie wiążąca. (...) Możliwość zlokalizowania wymaganych miejsc postojowych poza terenem inwestycji została w orzeczeniu Sądu wykluczona. Sąd sformułował bezwzględny nakaz urządzenia tych miejsc na terenie inwestycji także przy wykładni i stosowaniu przepisów planu miejscowego. (...) Sąd zaznaczył, że do oceny organu natomiast pozostaje kwestia czy liczba miejsc postojowych, jakie na terenie inwestycji wskazał wnioskodawca jest odpowiednia w rozumieniu § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.(...) Sąd nie przesądził, ile tych miejsc należy urządzić, a wręcz przeciwnie - poczynienie ustaleń co do ich liczby zalecił organowi drugiej instancji." Zalecenia te nie zostały wykonane, tj. jak stwierdził Sąd w wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr 495/15 "Organ odwoławczy nie poczynił jednak w tym zakresie żadnych ustaleń, poprzestając wyłącznie na wyliczeniach projektanta". Był to jeden z powodów uchylenia decyzji Wojewody [....] z dnia 26.02.2015 r. Jednakże w zaskarżonej obecnie decyzji (str.4 uzasadnienia) organ dokonał stosownych wyliczeń, w następujący sposób: "Zgodnie z wyliczeniem projektanta (karta 10 projektu budowlanego), wymagana ustaleniami mpzp liczba miejsc parkingowych to 10. Wojewoda wyliczył wymaganą ilość miejsc na 9 (zgodnie z § 87 ust. 2 mpzp). W obszarze A mpzp dla terenów mieszkalnictwa wielorodzinnego przewidziano 0,5 miejsca na 1 mieszkanie. Projekt przewiduje 15 mieszkań, tj. potrzeba 7,5 miejsca. Dla terenów usługowo-handlowych w obszarze A mpzp wymagane jest 15 miejsc na 100 zatrudnionych i 8 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej. W projekcie podano powierzchnię lokali usługowo-handlowo-biurowych: 109,89 m2, tj. potrzeba 0,8 miejsca. W lokalach użytkowych zatrudnionych ma być 3 osoby, tj. potrzeba 0,5 miejsca. Razem powinno być 9 miejsc postojowych, a na terenie inwestycji zaprojektowano 2. Brak zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie inwestycji stanowi zatem przeszkodę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powoływanie przez inwestora innych interpretacji sądów administracyjnych, w sytuacji niniejszej sprawy noszącej znamiona powagi rzeczy osądzonej, nie może mieć zastosowania, gdy obowiązują wyroki w tej konkretnej sprawie. Okoliczność zabudowy plombowej i względy ekonomiczne (np. garaże podziemne), nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie." Prawdą jest, że o ile wyliczenia wymaganej zgodnie z planem miejscowym ilości miejsc parkingowych zostały przedstawione przez organ bardzo szczegółowo, o tyle wyjątek od reguły ustalania tych miejsc zawarty w § 87 miejscowego planu ("Wymagane wskaźniki mogą być obniżone w wyjątkowych wypadkach ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej"), został potraktowany przez organ lakonicznie, jednak jasno organ wskazał, że wyjątek ten w niniejszej sprawie nie może być wzięty pod uwagę. Zdaniem Sądu jest to stwierdzenie usprawiedliwione. Z projektu zagospodarowania działki wynika bowiem, że po pierwsze, wielkość terenu przeznaczonego na inwestycje pozwala na zrealizowanie wyliczonej przez organ liczby miejsc postojowych, a nadto, że nieruchomość ta posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, prowadzący w głąb działki. Planowana zabudowa nie jest bowiem zabudową plombową w ścisłym, powszechnie przyjętym tego słowa znaczeniu tj. nie jest zabudową przylegającą z obu stron do istniejących budynków; wypełniającą ściśle pierzeję wzdłuż ulicy [....]. Tak ustalone okoliczności faktyczne mają zdaniem Sądu kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie określa, w jaki sposób inwestor zobligowany jest do zapewnienia miejsc postojowych. Zgodnie z treścią tego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Obowiązujący na terenie planowanej inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego również nie określa sposobu zapewnienia miejsc postojowych (parkingi podziemne, naziemne) ale wskazuje ich liczbę zależną od przeznaczenia i sposobu zabudowy nieruchomości. Tak określone ogólne zasady mogą doznawać zgodnie z postanowieniami planu pewnych odstępstw ("Wymagane wskaźniki mogą być obniżone w wyjątkowych wypadkach ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej"), jednakże muszą być one usprawiedliwione istotnymi względami. W szczególności wyjątek ten można byłoby zastosować w sytuacji, w której inwestor nie mógłby zrealizować żadnej inwestycji na nieruchomości, do której posiada prawo z tego powodu, że istniejące zagospodarowanie działki lub inne ograniczenia terenowe uniemożliwiają usytuowanie na niej miejsc postojowych. Jak już wyżej wskazano, teren planowanej inwestycji pozwala na zrealizowanie miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej, zwłaszcza, że będzie to nowa zabudowa na działce. Inwestor nie jest zatem związany w tym zakresie zastanym stanem istniejącym na działce. Dopiero jeśli ograniczenia terenowe byłyby tego rodzaju, że żadną miarą nie pozwoliłyby na zagospodarowanie działki, które umożliwiłoby realizację miejsc postojowych w wymaganej liczbie, to dopuszczalne byłoby zastosowanie odstępstwa przewidzianego przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego także zarzuty skargi związane z dokonaną przez organ negatywną oceną zaproponowanych przez inwestora dwóch miejsc postojowych w miejsce dziewięciu wymaganych – są bezzasadne. W dalszej kolejności odnieść się należy do zarzutów skargi związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Zostały one sformułowane w różny sposób, ale w gruncie rzeczy sprowadzają się do zarzutu, że organ błędnie przyjął brak zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Błędna ocena w tym zakresie ma polegać na tym, że teren inwestycji zdaniem skarżącego zlokalizowany jest poza obszarem wnętrza kwartału, zatem nakaz sanacji wnętrza kwartału nie ma do niej zastosowania. Zdaniem skarżącego zawarte w § 6 ust. 1 pkt. 22 planu pojęcie "wnętrze kwartału zabudowy" nie oznacza całej przestrzeni wewnątrz kwartału, ale dużą, zwartą przestrzeń zlokalizowaną w środkowej części kwartału, a cały teren działki nr [....] znajduje się poza obszarem wnętrza kwartału. Wobec powyższego przywołać należy postanowienia uchwały Nr CXIII/1156/06 Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. (zwany dalej planem). § 6 ust.1 planu zawiera definicje pojęć użytych w uchwale i tak, zgodnie z pkt. 3 przez kwartał zabudowy należy rozumieć teren ograniczony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi ulic i oznaczony symbolami A, B lub C z liczbą porządkową, odpowiednio do położenia w obszarze, dla którego plan określa rozwiązanie dostępu do drogi publicznej i zasady podłączenia do ciągów infrastruktury. Zgodnie z pkt. 22 sanacja wnętrz kwartałów to oczyszczenie wnętrz kwartałów zabudowy poprzez stopniowe wyburzenia prowizorycznej zabudowy i dobudówek o charakterze gospodarczym na rzecz zakomponowania zieleni urządzonej z elementami małej architektury o walorach estetycznych i użytkowych. Zieleń urządzona to po myśli pkt. 26, urządzone i utrzymywane zespoły drzew i krzewów oraz zieleni niskiej, w tym również nowo tworzone skomponowane pod względem plastycznym i estetycznym, według projektu zieleni stanowiącego składnik projektu budowlanego. W rozdziale 1 zatytułowanym "Ustalenia obowiązujące na całym obszarze objętym planem, w tym w wydzielonych charakterystycznych obszarach funkcjonalno-przestrzennych oznaczonych literami A, B i C" w § 7 ust. 1 pkt. 1 zapisano, że "wyznacza się na Rysunku Planu stanowiącym załącznik Nr 1 elementy wprowadzone planem, stanowiące obowiązujące ustalenia planu: granice kwartałów zabudowy o ustalonym w planie symbolu identyfikacyjnym składającym się z liczby porządkowej i litery A, B lub C oraz określone na rysunku planu liniami rozgraniczającymi. W § 9 zatytułowanym "zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" w ust. 4 wskazano, że "Ustala się w celu ochrony i kształtowania ładu przestrzennego trzy obszary funkcjonalno-przestrzenne A, B i C o zróżnicowanych cechach, o których mowa w § 8 pkt 1". Zgodnie z § 9 ust. 5 w [....] ustala się następujące zasady: 1) zachowanie historycznie ukształtowanego układu urbanistycznego [....] poprzez utrwalenie istniejących struktur o wysokich wartościach kulturowych tworzących kwartały zwartej zabudowy o ustalonych pierzejach ulic (przeważnie pokrywających się z liniami rozgraniczającymi ulic), 2) rekompozycja nieistniejących lub częściowo wyburzonych kwartałów zabudowy, 3) ograniczenie wysokości zabudowy w celu ochrony panoramy miasta oraz widoku na starą część zabudowy miejskiej [....] na tle wapiennej skały K. , 4) utrzymanie mieszkaniowo - usługowej funkcji obszaru ze szczególnym uwzględnieniem ochrony zasobów mieszkaniowych decydujących o żywotności obszaru, 5) wzbogacenie lub wprowadzenie w parterach budynków różnorodnych funkcji o charakterze publicznym, koncentrujących ważne dziedziny życia publicznego, 6) zapewnienie wysokiego standardu i jakości urbanistyczno-architektonicznej nowej, modernizowanej i przekształcanej zabudowy, wkomponowywanej w historyczną tkankę, 7) przeprowadzenie sanacji wnętrz kwartałów zabudowy, 8) zachowanie specyfiki i tożsamości historycznie ukształtowanej dzielnicy miasta, poprzez uszanowanie tradycji miejsca i symboli związanych z II wojną światową (okresem, kiedy istniało getto żydowskie), w szczególności poprzez zachowanie i podniesienie jakości wnętrza urbanistycznego Placu [....] jako przestrzeni publicznej, 9) prowadzenie rewitalizacji istniejącej zabudowy, w tym bieżącej konserwacji, remontów i modernizacji zabudowy, w celu zapewnienia wysokiego standardu i jakości zabudowy oraz uzgadnianie wszelkich działań inwestycyjnych ze służbami konserwatorskimi odpowiednio do zapisu w § 11, 10) prowadzenie rewaloryzacji zabudowy objętej ochroną i opieką konserwatorską pod nadzorem konserwatorskim, 11) porządkowanie (podnoszenie estetyki, uzupełnianie, ujednolicenie) małej architektury, reklam i oświetlenia, w celu zapewnienia zharmonizowania z dominującym charakterem zabudowy, 12) poprawa jakości przestrzeni publicznych ulic i placów, 13) zapewnienie mieszkańcom i użytkownikom właściwych standardów komunikacyjnych, 14) zakaz lokalizacji obiektów usługowych z lokalami handlowymi lub samodzielnych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, 15) zakaz lokalizacji zabudowy tymczasowej oraz zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością do charakteru przestrzeni śródmiejskiej, bądź powodującej chaos przestrzenny. Teren przedmiotowej inwestycji znajduje się obszarze zdefiniowanym jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej A8.MU, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami w parterze, za wyjątkiem ust. 5 pkt 3. lit. d. (lokalizacji budynków mieszkalnych bez usług wbudowanych wzdłuż ulicy Rękawka.), szczegółowo opisany w § 21 planu. Zgodnie z § 21 ust. 4, podstawowymi elementami zagospodarowania przestrzennego kwartału podlegającymi ochronie są: 1)linia pierzei ul. [....] ; 2) kamienice wpisane do rejestru obiektów zabytkowych (R): z dwiema oficynami ul. [....] oraz ul. [....] ; 3) budynki wpisane do ewidencji obiektów zabytkowych (E): kamienice: ul. [....] oraz domy: ul. [....] ; 4) budynki objęte ochroną względną (T): kamienica ul. [....] oraz domy: ul. [....] ; 5) wnętrze kwartału. Zgodnie z ust. 5 pkt. 1, w granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy oraz zasad kompozycji, ustalono nakazy: a) utrzymania istniejących zwartych pierzei; zachowania kompozycji i wystroju fasad, odczyszczenia lica, ustalenia i ujednolicenia kolorystyki, utrzymania podziałów stolarki okiennej, konserwacji detali, b) utworzenie pierzei przy ul. [....] , c) utrzymania i zaktywizowania usług w parterach pierzei ul. Limanowskiego; zaprojektowania witryn, d) lokalizacji zabudowy plombowej w istniejącej linii zabudowy i w granicy działki, przy nie przekroczeniu gabarytów budynków sąsiednich (linii najwyższego gzymsu, kalenicy dachu), e) zabudowy działek: nr [....][....] ,oraz w miarę możliwości dz. nr: [....] i [....] tak, aby uzupełnić pierzeję od strony ul. [....] w dostosowaniu do gabarytów pozostałych budynków w tej pierzei, f) kontynuacji geometrii dachów sąsiadującej zabudowy (kąta nachylenia, wysokości i kierunku głównej kalenicy, układu połaci dachowych), g) wkomponowania nowej zabudowy o wysokiej estetyce architektonicznej w historyczną i zabytkową tkankę miejską, z zachowaniem architektonicznego charakteru zabudowy historycznej typowej dla [....] , h) sanacji wnętrza kwartału z przeznaczeniem pod zieleń urządzoną z elementami małej architektury, i) każde zamierzenie inwestycyjne powinno zmierzać do osiągnięcia efektu rewitalizacji całego kwartału. Zgodnie natomiast z ust. 5 pkt. 2 wprowadzono zakaz: a) nadbudowy kamienic przy ul. [....] oraz domów przy ul. [....] , [....] - w części widocznej z ulicy, b) nadbudowy domu ul. [....] (sytuacja silnie eksponowana), c) nadbudowy kamienicy przy ul. [....] - w części widocznej z ulicy, d) zabudowy ogrodów i podworców poza wyjątkowymi i uzasadnionymi przypadkami w uzgodnieniu ze służbami konserwatorskimi. Obszerne przywołanie postanowień miejscowego planu jest niezbędne dla prawidłowego jego odczytania. Nie jest bowiem tak, że zasada sanacji wnętrz kwartałów (czyli potocznie mówiąc ich uzdrowienia, naprawienia, przywrócenia im historycznej funkcji ogrodowej – zielonej) i związany z nią zakaz zabudowy ich wnętrz oraz nakaz stopniowego wyburzania budynków gospodarczych, jest zasadą przypadkową czy mało istotną. Wręcz przeciwnie – kwestia ta jest w całym tekście planu mocno akcentowana i podkreślana, ustalona w sposób przemyślany i konsekwentny; dotyczy całego obszaru planu. Kwartał A8MU ograniczony ulicami [....] – [....] – [....] nie jest też szczególnym wyjątkiem, czego dowodów dostarcza lektura całej uchwały. Zdaniem Sądu nie ma też wątpliwości co znaczenia pojęcia "wnętrza kwartału", nawet pomimo tego, że nie jest ono zdefiniowane w planie. Skoro przez "kwartał zabudowy" należy rozumieć teren ograniczony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi ulic, to wnętrze kwartału oznacza cały teren znajdujący się wzdłuż (wewnątrz) linii rozgraniczających ulice – w niniejszym przypadku będą to linie rozgraniczające ulice [....]-[....]-[....] . Przy jednoczesnym nakazie utworzenia pierzei przy ul. [....] , nakazie lokalizacji zabudowy plombowej w istniejącej linii zabudowy i w granicy działki, przy nie przekroczeniu gabarytów budynków sąsiednich (linii najwyższego gzymsu, kalenicy dachu) oraz nakazie zabudowy działki [....] tak, aby uzupełnić pierzeję od strony ul. [....] w dostosowaniu do gabarytów pozostałych budynków w tej pierzei, zawartym w § 21 ust. 5 pkt. 1 lit. b, d, e planu - nie ma wątpliwości, że w świetle postanowień planu miejscowego obszaru [....] zabudowa działki nr [....] jest jak najbardziej dopuszczalna i pożądana, ale jedynie w jej frontowej części, uzupełniającej pierzeję ul. [....] . W świetle przywołanych postanowień planu, a w szczególności definicji kwartału zabudowy, nie ma żadnych podstaw, aby przyjmować, że "wnętrze kwartału zabudowy" nie oznacza w istocie jego całości, a tylko i wyłącznie jego "środkową część". Miejscowy plan nie definiuje "środkowej części" kwartału zabudowy, ani też w żadnym miejscu pojęciem tym się nie posługuje. Gdyby przyjąć rozumienie "wnętrza kwartału" proponowane przez Skarżącego, to wszystkie ustalenia aktu prawa miejscowego jakim jest plan, dotyczące zasady sanacji wnętrz kwartałów stałyby się iluzoryczne, gdyż każdy inwestor definiowałby "wnętrze kwartału" według własnych potrzeb. Rację mają zatem organy wskazując, że także i plany inwestycyjne skarżącego muszą uwzględnić przewidziany w planie nakaz sanacji wnętrza kwartału polegający na wyburzeniu prowizorycznej zabudowy i dobudówek o charakterze gospodarczym na rzecz zakomponowania zieleni urządzonej z elementami małej architektury. Tymczasem skarżący planując wyburzenia obiektów budowlanych znajdujących się wgłębi działki, miejsce uzyskane w ten sposób planuje przeznaczyć na zabudowę wielorodzinną (budynek o charakterze oficynowym), a nie "zieleń urządzoną z elementami małej architektury". Przedłożona do skargi opinia urbanistyczna sporządzona na zlecenie skarżącego przez mgr. Inż. J.K. jest wyrazem osobistych poglądów jej autora i nie jest dla Sądu ani dla organów wiążąca. Wobec zatem braku zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), organy nie mogły wydać pozytywnej dla inwestora decyzji. Po stwierdzeniu zatem, że zaskarżonej decyzje są prawidłowe skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.