II SA/Kr 20/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 14 marca 2018 r., nr XCVII/2493/18 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice-Stelmachów" skargę oddala. M. sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę NR XCVII/2493/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 marca 2018 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice - Stelmachów". Skarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania: < art. 140 ustawy - Kodeks cywilny w z. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa własności skarżącej spółki, w stopniu wykraczającym poza władztwo planistyczne gminy, < art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej spółki związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem miejscowym, < art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu miejscowego, którego ustalenia w zakresie przeznaczenia terenu strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, < art. 9 ust. 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa wykluczały przeznaczenie nieruchomości należących do spółki pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, podczas gdy taka możliwość wynika wprost z wytycznych do planów miejscowych zawartych w pkt III. 1.2.4. Studium, < § 5 - 7 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (poz. 908) w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez przyjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z zasadami techniki prawodawczej i może powodować istotne wątpliwości w kwestii przeznaczenia terenów wyznaczonych w planie, Z uwagi na fakt, że przedstawione powyżej naruszenia wskazują na istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz naruszenie zasad jego sporządzania, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości bądź ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości należących do skarżącej spółki (działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]), a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadniając istnienie interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia uchwały wskazano, że skarżąca spółka jest właścicielką nieruchomości obejmujących następujące działki ewidencyjne: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] położone przy ul. Stelmachów w Krakowie. Dla przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta numer [...] W dziale II jako właściciel wpisany jest w chwili obecnej poprzedni właściciel nieruchomości. Wniosek o dokonanie wpisu prawa własności skarżącego nie został jeszcze rozpatrzony przez Sąd. Na przedmiotowych nieruchomościach Spółka przystąpiła do realizacji zamierzenia budowlanego polegającego na budowie zespołu zabudowy jednorodzinnej oraz wielorodzinnej. W odniesieniu do przedmiotowych inwestycji zostały wydane ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę dotyczące: - budowy 10-ciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i garażami podziemnymi, drogami wewnętrznymi, parkingami naziemnymi, śmietnikami, z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, co.cwu, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, kotłowniami wbudowanymi, elektryczną oraz teletechniczną wraz z instalacjami wewnętrznymi prowadzonymi na zewnętrz budynku: elektryczną, oświetlenia terenu, kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. Stelmachów w Krakowie (decyzja nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 września 2016 roku, sygn. [...], która stała się ostateczna w dniu 10 listopada 2016 roku, a następnie przeniesiona na rzecz skarżącej spółki decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 listopada 2016 roku), - budowy zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, drogą wewnętrzną, parkingami naziemnymi, śmietnikami, z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., co, cwo, kotłowniami wbudowanymi, elektryczną, oświetlenia terenu, kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym na dz. nr [...] obr. [...], wraz z budową instalacji kanalizacji opadowej na dz. nr [...], [...], [...] obr. j.w. przy ul. Stelmachów w Krakowie (decyzja nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 marca 2018 roku, sygn. [...], która stała się ostateczna w dniu 7 marca 2018 roku). W dniu 16 marca 2016 roku Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice -Stelmachów", którego granice objęły znaczną część terenu nieruchomości należących do skarżącej Spółki. W toku procedury planistycznej został opracowany projekt planu miejscowego, którego ustalenia nie uwzględniały jednak w żadnym stopniu uprawnień Spółki wynikających z uzyskanych decyzji administracyjnych. W związku z tym skarżąca Spółka wniosła w styczniu 2018 roku uwagi do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu, wskazując na konieczność uwzględnienia w planie uwarunkowań wynikających z decyzji administracyjnych dotyczących nieruchomości należących do Spółki. W dniu 14 marca 2018 roku Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice - Stelmachów", rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu. Uwagi wniesione przez skarżącą Spółkę nie zostały uwzględnione, a jako uzasadnienie dla takiego rozstrzygnięcia została wskazana okoliczność, że organy gminy były w tym zakresie związane ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. Zgodnie z ustaleniami planu, południowa część działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] znalazła się w granicach terenu MN.4 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono dla tego terenu następujące parametry: - minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 60%, - wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 - 0,4, - maksymalna wysokość zabudowy: 9 m, a przy realizacji dachu płaskiego: 8m. Teren MN.4 znalazł się również w wyznaczonej w planie strefie powiązań ekologicznych i przewietrzania, w związku z tym zastosowanie do tego terenu mają dodatkowe ustalenia zawarte w § 8 ust. 4 planu, dotyczące m. in.: c) ustalenia maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy: 25%, d) zakazu lokalizacji zabudowy jednorodzinnej szeregowej. Ponadto dla tego obszaru wprowadzono bardziej rygorystyczne zasady dokonywania podziałów nieruchomości, gdyż zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 2 planu, przy dokonywaniu nowych podziałów geodezyjnych w terenach oznaczonych symbolami MN.1, MN.2, MN.3 i MN.4 ustalono minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: a) 1000 m2 - dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, b) 600 m2 - dla jednego budynku w zabudowie jednorodzinnej bliźniaczej. Z kolei południowa cześć działki nr [...] znalazła się w granicach terenu oznaczonego symbolem MN/U.3 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną oraz zabudowę budynkami usługowymi, w tym: z zakresu oświaty i wychowania, administracji, zdrowia, nauki, kultury i sportu. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono dla tego terenu następujące parametry: - minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 60%, - wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 - 0,6, - maksymalna wysokość zabudowy: 9 m, a przy realizacji dachu płaskiego: 8m. Teren MN/U.3 (podobnie jak teren MN.4) znalazł się w wyznaczonej w planie strefie powiązań ekologicznych i przewietrzania, w związku z tym zastosowanie do tego terenu mają wskazane powyżej ustalenia i ograniczenia zawarte w § 8 ust. 4 planu. Dalej wskazano, że nieruchomości należące do Spółki znalazły się w granicach wyznaczonej wzdłuż północnej granicy planu strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych, której szerokość wynosi ok 10 m. Zasady zagospodarowania przedmiotowej strefy zostały określone w § 8 ust. 5 planu, który stanowi, że dla tej strefy ustalono zakaz lokalizacji budynków z dopuszczeniem lokalizacji dojść i dojazdów. Ponadto w obrębie strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych wprowadzono zakaz lokalizacji miejsc postojowych. Pozostałe części działek należących do spółki zostały objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie - Łąki", w ramach którego zostały one wyłączone spod zabudowy i przeznaczone pod zieleń. W ocenie skarżącej Spółki ustalenia planu dotyczące wskazanych powyżej terenów w sposób rażący naruszają jej interes prawny z uwagi na brak uwzględnienia uwarunkowań prawnych dotyczących należących do Spółki nieruchomości, w tym w szczególności uwarunkowań wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych w odniesieniu do tych nieruchomości. W odniesieniu do działek nr [...], [...] [...], [...], [...] i [...] obr. [...], plan wyłączył bowiem możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (której realizację przewiduje decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 września 2016 roku), natomiast w odniesieniu do działki nr [...] obr. [...] plan znacznie ograniczył parametry możliwej do zrealizowania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w stosunku do parametrów przyjętych w projekcie zatwierdzonym decyzją nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 marca 2018 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej kwestionowana uchwała zmienia przeznaczenie należących do Spółki nieruchomości, a zmiany te pogarszają jej sytuację prawną i stanowią daleko idącą ingerencję w posiadane przez nią uprawnienia Kwestionowana uchwała narusza interes prawny skarżącej w rozumieniu przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Nie zmienia tego okoliczność, że skarżąca ma możliwość realizacji inwestycji zgodnie z posiadanymi decyzjami o pozwoleniu na budowę, a zatem bez uwzględniania obowiązujących ustaleń planu. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się bowiem, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę nie zabezpiecza w takiej sytuacji w inny sposób interesów inwestora, gdyż może ona zostać wzruszona w nadzwyczajnych trybach postępowania, co może prowadzić do pozbawienia prawa do realizacji inwestycji w kształcie określonym w decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 roku, sygn. II OSK 922/13). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 31 ust. 3 i 61 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego – wskazano na całkowicie nieprawidłowe i sprzeczne z podstawowymi wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie przeznaczenia nieruchomości należących do Skarżącej spółki. W ocenie skarżącej, obowiązek uwzględnienia w planowaniu przestrzennym prawa własności nieruchomości obejmuje m. in. konieczność wzięcia pod uwagę przy określaniu w planie miejscowym przeznaczenie nieruchomości jej aktualnego sposobu zagospodarowania. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy nieruchomość została zagospodarowana w sposób trwały (np. zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym). W przeciwnym wypadku może dojść do sytuacji, w której ustalenia planistyczne będą całkowicie oderwane od faktycznego (trwałego) zagospodarowania nieruchomości, co należy uznać za sytuację niedopuszczalną. Podobnie należy ocenić sytuację, w której właściciel nieruchomości wprawdzie jeszcze nie zabudował nieruchomości, ale uzyskał ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę, przewidujące określony sposób zabudowy nieruchomości. W takiej sytuacji ochronie powinno, bowiem podlegać prawo nabyte na skutek ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, które stanowi istotny element chronionego konstytucyjnie prawa własności nieruchomości. Ustalenia planu miejscowego w odniesieniu do nieruchomości skarżącej Spółki w żaden sposób nie uwzględniają okoliczności, że nieruchomości te zostaną zagospodarowane w całkowicie odmienny sposób niż wynika to z planu miejscowego, co doprowadzi do nieuzasadnionego utrwalenia rozbieżności pomiędzy faktycznym sposobem zagospodarowaniem nieruchomości, a jej przeznaczeniem zdefiniowanym w planie miejscowym. Takie rozwiązanie należy uznać zdaniem skarżącej za ewidentny przejaw nieprawidłowego wykorzystywania przez Gminę przyznanego jej na mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. Wskazano na treść art. 31 ust 3 Konstytucji RP, który stanowi, że "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie (...)." Przepis ten statuuje obowiązek zachowania przez organy władzy publicznej proporcjonalności zastosowanych środków w stosunku do zamierzonego celu. Organ jest zatem zobowiązany nie tylko do zastosowania środków odpowiednich, ale także do wyboru środka powodującego najmniejszą możliwą ingerencję w sferę uprawnień obywateli. Uzasadniając przekroczenie władztwa planistycznego przez Radę Miasta Karkowa należy dodatkowo stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie doszło do należytego wyważania przez organ interesu ogólnego i interesu indywidualnego skarżącej. Tymczasem odpowiednie wyważenie powyższych interesów jest wskazywane w orzecznictwie sądów administracyjnych jako jedno z najistotniejszych kwestii branych pod uwagę przy dokonywaniu oceny, czy decyzje organu mieszczą się w zakresie władztwa planistycznego, czy już nie. Skarżąca twierdzi, że organy gminy określając w planie przeznaczenie nieruchomości należących do Spółki nie uwzględniły w odpowiedni sposób interesów spółki i nie dokonały pełnego wyważenia potrzeb ogólnospołecznych przy wprowadzaniu daleko idących ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości Spółki. Z punktu widzenia interesu ogólnospołecznego w sprawie nie zaistniała bowiem bezwzględna konieczność przeznaczenie nieruchomości należących do spółki pod zabudowę jednorodzinną przy całkowitym zignorowaniu wydanych w doniesieniu do tych nieruchomości decyzji przewidujących możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Z uzasadnienia zarządzenia w sprawie sposobu rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu wynika, że wyłączną przyczyną braku uwzględnienia w planie ustaleń zgodnie z przysługującą Spółce decyzją o pozwoleniu na budowę była okoliczność, że w obowiązującym studium teren ten znajduje się w graniach obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). W ocenie skarżącej Spółki jest to stanowisko nieprawidłowe, oparte na niewystarczającej i niepełnej analizie ustaleń Studium. Podkreślono, że Studium nie wyklucza możliwości przeznaczenia nieruchomości należących do Spółki pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (MNW), a wręcz przeciwnie, wprost dopuszcza możliwość przesuwania granic pomiędzy terenami zabudowy jednorodzinnej, a terenami zabudowy wielorodzinnej. Wynika to wprost z wytycznych do planów miejscowych (Tom III Zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, pkt III.1.2.4), gdzie stwierdzono, że granice pomiędzy terenami inwestycyjnymi, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy 6 [TOM lll/Uj-p] (ZC) mogą ulegać wzajemnemu przesunięciu, niemniej zmiany w ten sposób wprowadzane, nie mogą powodować przyrostu poszczególnych terenów o więcej niż 20 % powierzchni wyznaczonego na rysunku studium terenu o danej funkcji. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie teren należący do Spółki od strony południowej sąsiaduje z terenami istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonej na rysunku Studium symbolem MNW. Również w kwestionowanym planie miejscowym tereny te otrzymały oznaczenie MN/MWn. Podkreślono, że to właśnie bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej spowodowało, że dla nieruchomości należącej do spółki została wydania decyzja o warunkach zabudowy (a następnie decyzja o pozwoleniu na budowę) przewidująca możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wskazane okoliczności przemawiają za uznaniem, że w tym przypadku istniały wszelkie podstawy do zastosowania przewidzianego w Studium mechanizmu korekty granic pomiędzy terenami zabudowy jednorodzinnej, a terenami zabudowy wielorodzinnej. Wskazano, że zapis zawarty w pkt. III. 1.2.9 Studium, który przewiduje możliwość zmiany określonego w Studium przeznaczenia terenu w przypadku nieruchomości legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi o funkcji innej niż wskazana w Studium. W takim bowiem przypadku Studium dopuszcza określenie przeznaczenia terenu zgodnie z dotychczasowym sposobem wykorzystywania terenu. W ocenie skarżącej spółki, przytoczone wskazania mogą mieć odpowiednie zastosowanie do sytuacji, w której właściciel nieruchomości legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, gdyż decyzja taka w dużej mierze przesądza o docelowym sposobie zagospodarowania nieruchomości i pozwala na jej zabudowę w sposób całkowicie legalny. Zdaniem skarżącej Studium nie uzasadnia tak ewidentnego i drastycznego naruszenia praw skarżącej Spółki. Gmina Kraków miała bowiem prawną możliwość określenia przeznaczenia nieruchomości skarżącej spółki w sposób uwzględniających ustalenia ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę, niemniej z takiej możliwości nie skorzystała, co należy uznać za ewidentne naruszenie umocowanej konstytucyjnie zasady proporcjonalności oraz przekroczenie granic władztwa planistycznego. Jeżeli zatem ustalenia Studium dają możliwość zmiany granic terenów o różnym przeznaczeniu, a okoliczności faktyczne i prawne sprawy uzasadniają taką zmianę, to organ powinien wykorzystać taką możliwość, tym bardziej, że zapewniłoby to pełną ochronę praw słusznie nabytych przez spółkę, nie powodując przy tym żadnego uszczerbku dla interesu ogólnospołecznego. W zakresie zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że zgodnie z tym przepisem plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Strona skarżąca podkreśliła, że przestrzeganie zgodności treści planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten wynika wprost z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd też, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy, jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. W przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia tego przepisu, gdyż uchwalony plan miejscowy w części jest sprzeczny z postanowieniami Studium, przewidując odmienne niż w Studium wykorzystanie części obszarów wyodrębnionych w zaskarżonym planie miejscowym. W ocenie skarżącej Spółki dotyczy to przede wszystkim ustalonych w planie zasad zagospodarowania wskazanej na rysunku planu strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych (obejmującej część nieruchomości należących do spółki). Zgodnie z rysunkiem planu, strefa przebiega co do zasady wzdłuż północnej granicy planu i obejmuje pas terenu o szerokości ok. 10 m. Zasady zagospodarowania strefy zostały określone w § 8 ust. 5 planu, który stanowi, że dla strefy ustalono zakaz lokalizacji budynków z dopuszczeniem lokalizacji dojść i dojazdów. Ponadto w obrębie strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych wprowadzono zakaz lokalizacji miejsc postojowych. Przedmiotowe ustalenia, jak również sama nazwa strefy, wskazują na to, że ma być to teren co do zasady wyłączony spod zainwestowania. Biorąc natomiast pod uwagę, że strefa przylega do rozległych terenów zieleni urządzonej i nieurządzonej objętej innym planem miejscowym (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie - Łąki") należy stwierdzić, że wyznaczenie omawianej strefy prowadzi w praktyce do przesunięcia określonych w studium granic terenów wyłączonych spod zabudowy. Granice planów dla obszaru "Bronowice - Stelmachów" oraz "Tonie - Łąki" zostały bowiem wyznaczone dokładnie wzdłuż ustalonej w Studium granicy terenów inwestycyjnych (oznaczonych symbolem MN) oraz terenów wyłączonych spod zabudowy (oznaczonych symbolem ZR). Wyznaczenie strefy zieleni wzdłuż północnej granicy analizowanego planu powoduje, że zabudowa nie będzie mogła być realizowana na znacznie większym obszarze, niż to wynika z ustaleń Studium. Nie zmienia tego okoliczność, że plan dopuszcza na terenie strefy możliwość realizacji dojść i dojazdów. Podobne ustalenia obowiązują bowiem również w przypadku wyznaczonych w planie terenów zieleni urządzonej. Ponadto należy zauważyć, że omawiana strefa usytuowana jest od strony terenów otwartych, a nie od strony dróg publicznych, co powoduje, że realizacja w tej strefie dojść lub dojazdów w praktyce nie będzie miała miejsca. Podkreślono, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa kategorycznie wyklucza dokonywania korekty granic terenów inwestycyjnych i terenów wolnych od zabudowy. Zgodnie bowiem z wytycznymi do planów miejscowych (Tom III Zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, pkt III.1.2.1), granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wyjątek od tej zasady został zawarty w pkt. III. 1.2.9 Studium, jednak nie może on mieć żadnego zastosowania w rozpatrywanej sytuacji. Zdaniem skarżącej ustalenia planu w odniesieniu do strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych pozostają w sprzeczności z przywołanymi zapisami Studium, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności kwestionowanego planu miejscowego. Zarzut dotyczy przy tym bezpośrednio interesu prawnego Skarżącej spółki, gdyż wszystkie należące do niej nieruchomości zostały objęte granicami tej strefy. Dalej rozwinięto zarzuty dotyczące naruszenia przez organy planistyczny przepisów § 5 - 7 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (poz. 908) w sprawie zasad techniki prawodawczej. W ocenie skarżącej spółki kwestionowana uchwała zawiera szereg nieprawidłowości wskazujących na naruszenie przez organy planistyczne zasad techniki prawodawczej, czego efektem jest przyjęcie uchwały, która jest dalece niespójna i nieprecyzyjna. Wskazano na nieprecyzyjność zapisów dotyczących strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych. Plan nie precyzuje bowiem, jaki wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej obowiązuje w obrębie przedmiotowej strefy, jak również nie wskazuje, jaka część strefy może być zajęta pod dopuszczone w planie dojścia i dojazdy. Powoduje to, że teoretycznie można sobie wyobrazić sytuację, w której cała powierzchnia strefy zostanie zajęta pod dojścia lub dojazdy (abstrahując od racjonalności takiego rozwiązania i jego funkcjonalności). Ponadto w sposób bardzo nieprecyzyjny zostały ustalone wskaźniki dotyczące miejsc parkingowych. Ilość wymaganych miejsc parkingowych została bowiem odniesiona do ilości miejsc konsumpcyjnych lub też proporcjonalnie do ilości użytkowników/pracowników korzystających z danego obiektu. Zastosowanie takiego rozwiązania powoduje, że w praktyce możliwe będzie obchodzenie wymogów planu poprzez zaniżenie w projekcie budowlanym ilości miejsc konsumpcyjnych lub przewidywalnej ilości użytkowników, a następnie na etapie użytkowania obiektów ich zwiększenie. Równocześnie w planie miejscowym brak jest definicji pojęcia "miejsca konsumpcyjne", co dodatkowo utrudni stosowanie prawa w tym zakresie. Wskazane nieprawidłowości zdaniem skarżącej stanowią nie tylko naruszenia norm zawartych w Załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (poz. 908) w sprawie zasad techniki prawodawczej, ale również stanowioną naruszenie zasady państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP obejmującej - w ramach reguły pewności prawa - wymaganie poprawnej legislacji przy tworzeniu aktów prawa miejscowego. Wskazana norma konstytucyjna musi być przy tym stosowana bezpośrednio, w myśl art. 8 ust. 2 ustawy zasadniczej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że nieruchomość oznaczona działką ewidencyjną o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] jednostka ew. [...] częściowo objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice -Stelmachów", a częściowo ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie -Łąki". Nieruchomość oznaczona działką ewidencyjną o nr [...], [...], [...], [...], [...], i [...] obr. [...] jednostka ew. [...] znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN.4 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną, działka ew. o nr [...] obr. [...] jednostka ew. [...] znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN/U.3 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod: zabudowę jednorodzinną lub zabudowę budynkami usługowymi, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice -Stelmachów". Natomiast powyższe nieruchomości w zakresie obejmującym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie - Łąki" znajdują się w terenie oznaczonym na rysunku niezaskarżonego planu symbolem ZP.9 - tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park oraz w terenie oznaczonym na rysunku niezaskarżonego planu symbolem WZ.2 - tereny infrastruktury technicznej, o podstawowym przeznaczeniu pod suchy zbiornik małej retencji "Tonie" zgodnie z "Programem Małej Retencji Województwa Małopolskiego" wraz z obiektami i urządzeniami służącymi ochronie przeciwpowodziowej. W skardze wyeksponowano głównie zarzuty związane z naruszeniem prawa własności Skarżącej. W myśl art. 140 k.c., a przede wszystkim art. 64 ust. 3 Konstytucji RP jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy ustaw. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowi w art. 3 ust. 1, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, określane doktrynalnie jako "władztwo planistyczne". Jest to wyłączna kompetencja rady gminy i żaden inny podmiot nie może jej realizować. Z kolei art. 6 ust. 1 stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tegoż artykułu stanowi, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Syntetyczne zestawienie powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Zatem, wykonywanie prawa własności nie oznacza niczym nieograniczonej dowolności właściciela w tym zakresie. To gmina posiada kompetencję do ustalania przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Fakt, iż ustalenia planistyczne nie odpowiadają oczekiwaniom Strony Skarżącej nie decyduje jeszcze o naruszeniu prawa własności czy jakichkolwiek innych przepisów prawa. W ocenie Strony Przeciwnej z mocy przepisu art. 6 ust. 1 u.p.z.p., organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, zaś zaskarżona uchwała została podjęta po rozważeniu wszystkich interesów indywidualnych i publicznego, w wyniku czego przyjęto, że wprowadzenie ładu przestrzennego może być zrealizowane jedynie poprzez przyjęte ustalenia planistyczne. Na tle nieruchomości Skarżącej doskonale widać jak ustalenia zaskarżonej uchwały skorelowane są funkcjonalnie z ustaleniami planistycznymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie -Łąki" (por. rys. nr 1 i nr 2). W tym miejscu wskazać należy, iż nieruchomość Skarżącej została podzielona proporcjonalnie nie tylko pomiędzy ustalenia dwóch planów miejscowych ale również pomiędzy ustalenia planistyczne o charakterze inwestycyjnym oraz nieinwestycyjnym. Niewątpliwie inwestycyjne zagospodarowanie nieruchomości w zaskarżonej uchwale wiąże ze sobą konieczność utworzenia przestrzeni rekreacyjno-wypoczynkowej dostępnej dla mieszkańców. Taką rolę pełnią niebędące przedmiotem niniejszej sprawy ustalenia planistyczne planu miejscowego obszaru ,,Tonie- Łąki". Powyższe ustalenia planistyczne tworząc łącznie przy tym harmonijną regulację, która kształtuje na tym obszarze ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju. Uzyskanie przez Skarżącą decyzji WZ oraz decyzji w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę nie determinuje treść ustaleń planu miejscowego. Przede wszystkim przedmiotem oceny w sprawie ze skargi na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie są decyzje administracyjne o warunkach zabudowy, czy decyzje o pozwoleniu na budowę, ani skutki prawne takich decyzji, ale wyłącznie to, czy przyjęte ustalenia planistyczne w zaskarżonej uchwale są zgodne z przepisami prawa. W pierwszej kolejności należy więc wskazać, że ustalenia planistyczne dla nieruchomości Skarżącej w zaskarżonej uchwale zostały wyznaczone zgodnie z ustaleniami Studium. Nie można przyjąć, że rada gminy miałaby uwzględniać w toku procedury planistycznej ewentualne lub przyszłe zamierzenie budowlane. W przypadku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę konieczność ochrony praw nabytych wynikających z tej ostatecznej decyzji polega na tym, że w takim wypadku inwestor może realizować inwestycję określoną w decyzji nawet wtedy, gdy jest ona sprzeczna z nowo uchwalonym planem miejscowym. Tylko taka decyzja stanowi możliwość realizacji przez inwestora wynikających z niej praw. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja wedle twierdzeń Skarżącej ma miejsce. Norma zawarta w przepisie art. 65 ust. 2 u.p.z.p., nie podważa wobec tego w warunkach tej sprawy legalności przyjęcia w zaskarżonym planie przeznaczenia działek Skarżącej. Nie można także upatrywać ochrony zamierzenia inwestycyjnego Skarżącej w toku procedury planistycznej w oparciu o przepisy Konstytucji RP. Taki pogląd w okolicznościach tej sprawy byłby zbyt daleko idący, zwłaszcza w sytuacji gdy postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę oraz poprzedzające je postępowanie w sprawie wydania decyzji WZ zostało wszczęte na wniosek. Zatem to Skarżąca określiła zamiary inwestycyjne, które może realizować w oparciu o posiadane decyzje administracyjne, niezależnie od ustaleń zaskarżonej uchwały. Zarzut naruszenia wymogu zgodności planu z uchwałą Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa należy zdaniem organu uznać za nieuzasadniony, gdyż stanowi daleko idące uproszczenie, niepoprzedzone wnikliwą analizą istniejących uwarunkowań przestrzennych, proceduralnych oraz prawnych. Z treści skargi zdaje się wynikać, że Strona Skarżąca postrzega pojęcie zgodności planu ze Studium jako dokładne powielenie zapisów studialnych w planie. Zdaniem Strony Przeciwnej, przyjęcie takiej koncepcji jest niedopuszczalne, ponieważ wówczas rozróżnienie tych dokumentów pod kątem ich zawartości merytorycznej byłoby w istocie niemożliwe, a to z kolei całkowicie rozmija się z intencjami ustawodawcy. Proste odzwierciedlenie ustaleń Studium do ustaleń planu, nie może być właściwym kryterium postępowania przy ocenie zgodności planu ze Studium. Odmienny charakter Studium i planu miejscowego, jak i kryteria badania zgodności tych dokumentów zostały zaakcentowane m.in. w treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r. (sygn. akt: II OSK 92/13). Orzeczenie to jest wyjątkowo istotne, gdyż porusza kwestię specyfiki Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta Krakowa. W uzasadnieniu do wspomnianego wyroku stwierdzono, iż : Zauważyć należy, że stosownie do art 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 tej ustawy wójt burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Podkreślono, że studium jako akt polityki wewnętrznej gminy ustala ogólne warunki zagospodarowania przestrzennego, wytyczając przy tym kierunki dla planowania miejscowego. Jest to akt z założenia elastyczny tworzący ramy dla opracowania planu miejscowego. Wskazując więc na konkretne funkcje terenów kierunkuje planowanie miejscowe, które wyznaczonej funkcji powinno odpowiadać, przy czym stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia tych ustaleń. Choć ustawodawca zmienia sformułowania przesłanki badania zgodności postanowień planu miejscowego ze studium, określając je w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym raz jako konieczność zapewnienia spójności, innym razem wskazując na konieczność zapewnienia nienaruszalności postanowień studium, tym niemniej zawsze punktem wyjścia dla oceny zgodności planu ze studium będzie sposób ujęcia ustaleń w dokumencie studium. Studium, tak jak i plan, są aktami szczególnymi, składają się z części tekstowej i graficznej, które to części wzajemnie się uzupełniają. Badanie zatem zgodności postanowień planu miejscowego ze studium musi nastąpić z uwzględnieniem nie tylko załącznika graficznego, ale też i postanowień tekstowych studium. Zgodnie z dokumentem Studium obszar nieruchomości objętym zaskarżoną uchwałą znajduję się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej na rysunku Studium symbolem MN. Dla tego terenu zgodnie z treścią załącznika nr 4 do uchwały Nr 0X11/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Tom III Wytyczne do planów miejscowych) zostały określone m.in. następujące wytyczne: W celu tworzenia warunków dla zrównoważonego rozwoju funkcjonalnego i przestrzennego miasta wprowadza się kategorie terenów o zróżnicowanych funkcjach i kierunkach zagospodarowania do stosowania w planach miejscowych: MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej Funkcja podstawowa - Zabudowa jednorodzinna (realizowana jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespoły, w których wydzielono do dwóch lokali mieszkalnych lub lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe). Funkcja dopuszczalna - Usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Wskazano, że zarzut Skarżącej o niezgodności zaskarżonej uchwały z Studium uznać należy za niewłaściwy i błędny. Zgodnie bowiem z treścią pkt III.1.2.1 załącznika nr 4 do uchwały Nr 0X11/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (Tom III Wytyczne do planów miejscowych) stanowiącą, iż : Wyznaczone w strukturalnych jednostkach urbanistycznych tereny o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC) nie mogą ulec zwiększeniu kosztem terenów nieinwestycyjnych - terenów zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) oraz wód powierzchniowych śródlądowych (W). Zasada ta nie dotyczy terenów wyznaczonych dla przebiegu komunikacji (KD) i kolei (KK). Właśnie w celu zachowania ochrony terenów nieinwestycyjnych przed zainwestowaniem oraz oddziaływaniem tegoż zainwestowania nieruchomości, zasadnym jest wyznaczenie strefy zieleni wzdłuż północnej granicy zaskarżonego planu (pasa o szerokości 10 m.). W niniejszej sprawie mamy sytuację, w której to na terenie inwestycyjnym (oznaczonym na rysunku Studium symbolem MN) przyjęto w treści zaskarżonej uchwały ustalenia nieinwestycyjne. Natomiast przywołane ustalenia Studium zabraniają zgoła odmiennych ustaleń tj. w tereny o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową nie mogą ulec zwiększeniu kosztem terenów nieinwestycyjnych. Z zapisu Studium nie wynika zakaz zwiększania terenów nieinwestycyjnych kosztem terenów o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową. Dodatkowo wskazać należy, iż wyznaczenie strefy zieleni wzdłuż północnej granicy zaskarżonego planu (pasa o szerokości 10 m.) wyznacza obszar wzdłuż północnej granicy planu, który może zostać wykorzystany jako realizacja wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej koniecznego do zachowania dla realizacji inwestycji w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oraz w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej. Zgodnie z ustaleniami Studium w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, funkcję podstawą stanowi zabudowa jednorodzinna (...) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe). Zatem przyjęte ustalenia planistyczne w zaskarżonej uchwale w pełni realizują ustalenia dokumentu Studium, gdyż wskazuje, że w pierwszej kolejności zieleń towarzysząca zabudowie, która została wskazana w Studium jako element funkcji podstawowej w Terenie MN, powinna być realizowana właśnie w ramach strefy zieleni. Nieruchomości wskazane przez Skarżącą położone są na północ od ul. Stelmachów. Zgodnie z przepisami odrębnymi na potrzeby sporządzanego planu zostało wykonane opracowanie ekofizjograficzne podstawowe, opisujące stan środowiska przyrodniczego w obszarze objętym planem. Biorąc pod uwagę uwarunkowania i kierunki wyznaczone w dokumencie Studium w opracowaniu ekofizjograficznym określono Ekologiczna strefę przejściową. "Granicę strefy na północ od ul. Stelmachów wyznaczono przede wszystkim w oparciu o waloryzację przyrodniczą [24, 25], a także obszary (w tym zabudowane) stanowiące fragment obiektu "Łąki - Tonią", za wskazaniem "Terenów, które nie powinny podlegać zabudowie ze względu na walory przyrodnicze" zawartym w Opracowaniu ekofizjograficznym do Zmiany Studium Uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Krakowa [2]. Strefę w rejonie wschodniego krańca obszaru wyznaczono ponadto w oparciu o wyznaczony w Studium [1] obszar wymiany powietrza, który również wskazany został we wspomnianym opracowaniu ekofizjograficznym jako "Korytarz napływu powietrza będący jednocześnie rynną spływu powietrza", a w części również zaklasyfikowany jako "obszar łąk poprawiający parametry fizyczne powietrza" [2, 4]. To fragment korytarza ekologicznego o randze lokalnej [2, 4], łączącego się korytarzem Doliny Prądnika o znaczeniu regionalnym. Rejon Łąk w Toniach jest istotny dla przewietrzania miasta; spływ powietrza odbywa się tu na zasadzie grawitacyjnej, wobec czego jego funkcjonowanie jest stałe, niezależnie od ewentualnych ruchów powietrza, co ma znaczenie w Krakowie, mieście o klimacie zastoiskowym. Wszystkie te elementy sprawiają, że rejon, którego część stanowi obszar objęty opracowaniem jest istotnym elementem systemu wymiany i regeneracji powietrza dla miasta Krakowa. W związku z tym sposób zagospodarowania powinien również sprzyjać utrzymaniu tych funkcji, co jest szczególnie istotne w kontekście konieczności poprawy warunków aerosanitarnych w całym mieście. Wydzielone tereny spełniają ważną rolę buforową dla obszarów predysponowanych do pełnienia funkcji stricte ekologicznych o znaczeniu dla funkcjonowania systemu przyrodniczego miasta i jego warunków aerosanitarnych. Obszary objęte strefą predysponowane są do pełnienia różnych funkcji, jednak z uwagi na zasoby i rolę w strukturze przyrodniczej środowiska, szczególnie przydatne do pełnienia funkcji przyrodniczej i kontynuowania rolniczej, jednakże dalszy rozwój tych funkcji w obecnych realiach społeczno-ekonomicznych oraz w świetle istniejących uwarunkowań planistycznych jest praktycznie mało realny. Wymienione uwarunkowania oraz wytyczne zawarte w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Krakowa w tej strefie powodują, że zaleca się ustalenie odpowiednio wysokich wskaźników powierzchni biologicznie czynnej, zwłaszcza w terenach znajdujących się bezpośrednio poza obrębem wyznaczonej w Studium [1] strefie kształtowania środowiska, a pełniących istotną funkcję w systemie przyrodniczym. W opracowaniu ekofizjograficznym stwierdzono: "Na północ od granic obszaru występują tzw. "Łąki w Toniach" stanowiące istotny element systemu przyrodniczego miasta Krakowa; łąki wraz z terenami obszaru opracowania będącymi naturalną kontynuacją, należą w całości do najbardziej istotnych dla pełnienia funkcji przyrodniczych. Biorąc pod uwagę ustalenia planistyczne dla analizowanego obszaru "Bronowice - Stelmachów" wynikające z dokumentu Studium - nie jest możliwe wykluczenie zabudowy w tych terenach, dlatego predyspozycje do pełnienia funkcji przyrodniczych powinny być uwzględnione poprzez zapisy planu minimalizujące intensywność zabudowy i odsunięcie linii zabudowy." Zatem, biorąc pod uwagę położenie tego obszaru w terenie korytarza przewietrzania Miasta oraz kształtowania systemu przyrodniczego Krakowa oraz biorąc pod uwagę wskazania Opracowania ekofizjograficznego sporządzonego na potrzeby projektu planu, na rysunku projektu planu oznaczono strefę powiązań ekologicznych i przewietrzania, a w tekście ustaleń projektu planu ustalono zasady kształtowania nowej zabudowy w sposób umożliwiający zachowanie zasad zrównoważonego rozwoju. Dla wyznaczonych Terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.1 -MN.4, w tym także dla terenów stanowiących własność skarżącej, położonych po północnej stronie ulicy Stelmachów, przyjęto jednakowe ustalenia, tj. m.in. maksymalną wysokość zabudowy wynosząca 9 metrów, a przy dachach płaskich 8 metrów, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynoszący 60 % oraz intensywność zabudowy 0,1-0,4 oraz zakazano zabudowy szeregowej, dopuszczając zabudowę w układzie bliźniaczym i wolnostojącym oraz wyznaczono w ich północnej części strefę zieleni w ramach terenów inwestycyjnych, w której zakazano zabudowy. Przyjęte w planie miejscowym parametry zabudowy są zgodne z dokumentem Studium oraz realizują wskazania wynikające z opracowania ekofizjograficznego. Układy zabudowy jednorodzinnej szeregowej, poprzez swoją zwartość, powtarzalność, ale także konieczność realizacji obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie, stanowią gęstą, intensywną zabudowę, która ze względu na wskazane wyżej walory krajobrazowe - przyrodnicze nie powinna być realizowana na nieruchomości skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe, zabudowa wielorodzinna, o którą postulowała strona Skarżąca, tym bardziej nie powinna być realizowana w tym terenie. Dlatego też nowa zabudowa lokalizowana na północ od ulicy Stelmachów, z uwagi na występujące uwarunkowania przyrodnicze powinna mieć charakter zabudowy ekstensywnej, realizowanej jako zabudowa rozproszona wśród towarzyszącej jej zieleni i ogrodów. W opracowaniu ekofizjograficznym stwierdzono: "Na północ od granic obszaru występują tzw. "Łąki w Toniach" stanowiące istotny element systemu przyrodniczego miasta Krakowa; łąki wraz z terenami obszaru opracowania będącymi naturalną kontynuacją, należą w całości do najbardziej istotnych dla pełnienia funkcji przyrodniczych. Biorąc pod uwagę ustalenia planistyczne dla analizowanego obszaru "Bronowice - Stelmachów" wynikające z dokumentu Studium - nie jest możliwe wykluczenie zabudowy w tych terenach, dlatego predyspozycje do pełnienia funkcji przyrodniczych powinny być uwzględnione poprzez zapisy planu minimalizujące intensywność zabudowy i odsunięcie linii zabudowy." Ten postulat wynikający z opracowania ekofizjograficznego został zdaniem organu w projekcie planu spełniony w ten sposób, że w północnej części działek leżących po północnej stronie ulicy Stelmachów, od strony łąk w Toniach, wyznaczono strefę zieleni w ramach terenów inwestycyjnych. Zarzut, że strefa ta zlokalizowana jest od strony terenów otwartych, a nie od strony dróg publicznych i tym samym lokalizacja dojść i dojazdów nie będzie miała miejsca, jest zdaniem organu niezasadny, gdyż po północnej stronie działek będących własnością Skarżącego został wyznaczony Teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępny park. Dopuszczenie w strefie zieleni w ramach terenów inwestycyjnych dojść i dojazdów ma na celu umożliwianie powiązania komunikacyjnego dla przyszłych mieszkańców budynków mieszkalnych z terenu MN.4 z publicznie dostępnym parkiem, który będzie stanowił miejsce rekreacji i wypoczynku. Zaskarżony plan miejscowy stanowi optymalną regulację, która kształtuje na nieruchomości Skarżącej ład przestrzenny w oparciu zasadę zrównoważonego rozwoju. Ustalenia planu miejscowego kształtują przyszły, docelowy stan zagospodarowania terenu, adekwatnie do wskazań zawartych w dokumencie Studium. Rada Miasta Krakowa wskazuje, że powoływane w skardze pojęcia należy dekodować zgodnie z ich powszechnym rozumieniem. Subiektywne wątpliwości interpretacyjne nie mogą decydować o wadliwości prawnej zaskarżonego planu miejscowego. W zakresie zarzutu dotyczącego nieprecyzyjnego określenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w zaskarżonej uchwale, wskazano, iż strefa została określona na rysunku planu w ramach konkretnych wyznaczonych liniami rozgraniczającymi terenów, dla których zgodnie z rozporządzeniem przyjęto odpowiednie oznaczenie barwne oraz symbole literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Nieruchomości Skarżącej znajdujących się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN.4 i MN/U.3, dla którego minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 60%, strefa zieleni w ramach terenów inwestycyjnych stanowi zaledwie 12% czyli de facto 1/5 zieleni, którą musi wykonać inwestor na działce w ramach ustalonego wskaźnika terenu biologicznie czynnego. Nie ograniczono możliwości realizacji dojść i dojazdów w strefie zieleni z uwagi na zapewnienie większych możliwości i swobody w ich realizacji, w zależności od potrzeb. W ramach procedury planistycznej mieszkańcy istniejących osiedli zlokalizowanych w obrębie planu w składanych wnioskach czy uwagach wskazywali na potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i dostępności terenów rekreacyjnych. Wyznaczenie strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nie stanowi naruszenia zasad techniki prawodawczej. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do legitymacji skarżącej do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm. ) . Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wykazała swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09) . Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny ( wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). W sprawie niesporne jest, że strona skarżąca to właściciel nieruchomości obejmujących następujące działki ewidencyjne: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] położone przy ul. Stelmachów w Krakowie. Dla przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta numer [...] Nieruchomości te są objęte ustaleniami uchwały NR XCVII/2493/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 marca 2018 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice - Stelmachów". Ustalenia kwestionowanej uchwały wpływają, zatem na sytuację prawną skarżącej, jako właściciela nieruchomości, albowiem wskazują na konkretne ograniczenia w wykonywaniu prawa własności ( art. 140 kodeksu cywilnego), co przemawia za potrzebą ochrony własnego interesu w szerokim rozumieniu Te okoliczności uzasadniają przyznanie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.)., co otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Podnoszone zarzuty skargi odnoszą się głównie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżącej związanego z wykonywaniem prawa własności, naruszenia przez Gminę Miasta Krakowa władztwa planistycznego i niezgodności zaskarżonego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, bowiem są bezzasadne. W kwestiach zachowania wymogów procedury przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice – Stelmachów" nie sposób zarzucić Radzie Miasta Krakowa naruszenia zasad i trybu określonych w powołanej ustawie. Zastosowane procedury, prowadzenie postępowania planistycznego, zasad planistycznych oraz wyważanie różnego rodzaju interesów (publicznego - ochrony środowiska, zdrowia ludzkiego, ochrony gruntów rolnych i leśnych przed zabudową, walorów ekonomicznych przestrzeni oraz indywidualnego prawa własności, itd.), a więc tego wszystkiego, co składa się na ocenę przestrzegania prawa przez organy planistyczne, było prawidłowe. W ramach przeprowadzonej procedury związanej ze sporządzeniem planu dokonano obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia planu w dniu 8 kwietnia 2016 r , rozpatrzono wnioski , przekazano projekt planu do opiniowania i uzgodnień. Następnie projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 23 listopada 2017 do 21 grudnia 2017 r. Odbyła się dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu, rozpatrzono uwagi dotyczące wyłożonego wcześniej planu. Pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu oraz uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag miało miejsce 28 lutego 2018 r a drugie czytanie planu wraz z jego uchwaleniem na sesji Nr XCVII/2493/18 Rady Miasta Krakowa w dniu 14 marca 2018 r. Ogłoszenie uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego nastąpiło w dniu 23 marca 2018 r ,pod poz. 2238. Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą, zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Z przepisów art. 9 ust. 4, art. 14 ust 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika obowiązek organów planistycznych do zachowania zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (podkreślenie sądu), rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. ( art. 20 ust. 1 zd. 1 ) Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc obejmują badanie zawartości planu miejscowego, braku naruszenia treści planu miejscowego w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska organów uzgadniających i opiniujących, zakresu stosowania władztwa planistycznego oraz standardów dokumentacji planistycznej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". Ustalenia studium określające kierunki zagospodarowania przestrzennego ( jego perspektywy) a także same uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego mają wiążące znaczenie dla organu gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Niezgodność planu miejscowego z ustaleniami studium skutkuje tym, że dochodzi do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego. Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to, jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium ( z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z 25 kwietnia 2012 r sygn.II OSK 329/12). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie tylko jest aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz także zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych zasad zagospodarowania. Studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. ( Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, 7. Wydanie C.H. Beck , Warszawa 2013, str. 79-81) Analiza postanowień obowiązującego w Mieście Krakowie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania (uchwała Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa) oraz ich konfrontacja z postanowieniami kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku (wbrew twierdzeniom skargi), że postanowienia planu zgodne są ze studium. Odnosząc się do konkretnych zarzutów skargi stwierdzić należy, że obszar nieruchomości skarżącej objęty zaskarżoną uchwałą znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem MN w studium z jego funkcją podstawową (zabudowa jednorodzinna oraz zieleń towarzysząca zabudowie) oraz funkcją dopuszczalną (usługi inwestycji celu publicznego a także zieleń urządzona i nieurządzona m inn. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej) Obowiązujące studium wyklucza, jak trafnie podnosi organ dokonywanie korekty granic terenów inwestycyjnych i terenów wolnych od zabudowy. W studium jednoznacznie określono, że granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować, jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Tom III wytyczne do planów miejscowych). W tej sytuacji tereny o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową nie mogą ulec zwiększeniu kosztem terenów nie inwestycyjnych – terenów zieleni urządzonej (ZU) Wyznaczenie terenów strefy zieleni wzdłuż północnej granicy zaskarżonego planu było zgodne ze studium i racjonalnie uzasadnione. Zaskarżony plan nie jest wyłącznie powieleniem przeznaczenia zawartym w studium. Zachowuje te przeznaczenia aktywnie i przemyślanie. Strefa zieleni o szerokości 10 m może zostać wykorzystany, jako realizacja wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. W postanowieniach zaskarżonego planu "Bronowice - Stelmachów" należycie zrealizowany jest postulat ze szczegółowego opracowania ekofizjologicznego mówiący o funkcji przyrodniczej obszaru "Łąki w Toniach" i potrzeby stopniowej minimalizacji obszaru zabudowy i odsunięcia tej linii od tego obszaru przyrodniczego o specjalnych funkcjach dla zachowania ekosystemu i zdrowia i jakości życia człowieka. Z tych względów ekofizjologicznych nienaruszalne musza być granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy, które stanowią ekologiczną strefę przejściową. Tereny o zagospodarowaniu pod zabudowę nie mogą ulec zwiększeniu. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się różnego rodzaju wartości, co w praktyce może prowadzić do sprzeczności interesów różnych osób a nawet konfliktów. Z jednej, bowiem strony uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy), z drugiej zaś potrzeby interesu społecznego, wymagania ochrony środowiska, potrzeby ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, rozwój infrastruktury i inne wyszczególnione w ustawie. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu oraz sposób jego zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek taki wynika, przede wszystkim z art. 2 Konstytucji RP. Wszelkie wartości podlegające ustawowej ochronie zostały właściwie przez organ planistyczny rozważone i zachowane. Prawo własności skarżącej nie zostało naruszone postanowieniami planu. Własność może być wykonywana, ale nie dowolnie, a zgodnie z postanowieniami obowiązującego prawa miejscowego. To, że plan nie sprostał oczekiwaniom skarżącego inwestora nie oznacza, że narusza jego prawo własności bądź inne przepisy prawa. Postanowień planu nie dopasowuje się do wydanej jednostkowo decyzji o warunkach zabudowy bądź pozwolenia budowlanego, na co powołuje się skarżąca. Postanowienia planu są wynikiem przemyślanej polityki przestrzennej, założeń wieloletnich, określenia ogólnego przeznaczenia terenów na konkretne cele wraz z ustaleniem zasad ich zagospodarowania i zabudowy. To przedsięwzięcie dotyczy większej przestrzeni i ma zdecydowanie bardziej uniwersalny charakter, dlatego indywidulana wola inwestora postanowień planu nie determinuje. Interes prywatny skarżącej spółki został w wystarczający sposób uwzględniony, bowiem zamyka się w satysfakcjonujących dla strony skarżącej decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy i pozwoleniu na budowę. Jeśli inwestor dalej jest zainteresowany budową to będzie realizował uprawnienia z konkretnych decyzji. Postanowienia planu doznają przecież ograniczeń, bowiem prawa nabyte skarżącej z ostatecznych decyzji podlegają ochronie i będą respektowane . Kolizje interesu prywatnego developera a także interesu publicznego zostały należycie rozważone przez organ i wyważone. Postanowienia planu odwołują się do wartości wysoko cenionych (ekologiczna strefa przejściowa z korytarzem ekologicznym, potrzeba wymiany i regeneracji powietrza dla Miasta Krakowa, obszar ma znaczenie dla funkcjonowania systemu przyrodniczego miasta i jego warunków aerosanitarnych), których ochrona jest dla prawodawcy lokalnego ważna. Rozważono i zachowano nie tylko interesy inwestora, ale szerszego grona właścicieli przyszłych wyodrębnionych lokali w budynku wielomieszkaniowym skarżącej, jako większej społeczności a także całej społeczności Miasta Krakowa. Z tych względów stwierdzić należy, że zaskarżony plan kształtuje przestrzeń zgodnie z zasadą ładu przestrzennego, a na styku z planem "Tonie Łąki" te ustalenia są wzajemnie skorelowane, tak, że tworzą harmonijną całość. Działki strony skarżącej w całości w studium położone są w terenach MN – zabudowy jednorodzinnej z funkcją dopuszczalną inwestycji celu publicznego. Celem zachowania ochrony terenów nie inwestycyjnych wyznaczono strefę zieleni wzdłuż północnej granicy zaskarżonego planu pasem Zarzuty skargi, co do naruszenia zasad techniki prawodawczej są bezzasadne. Postanowienia planu (zarówno część tekstowa i graficzna) są przejrzyste i czytelne. Ustalenia planu mogą być jasno wykładane za pomocą zwykłej wykładni językowej. Pojęcia, jakimi operuje plan i wartości, do jakich się odwołuje nie budzą wątpliwości. Samo wyznaczenie strefy zieleni w ramach terenów inwestycyjnych oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nie stanowi naruszenia zasad techniki prawodawczej. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały NR XCVII/2493/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 marca 2018 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice - Stelmachów, biorąc jednak pod uwagę wszystkie naprowadzone motywy należy uznać, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 , poz. 717) a także Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby przesądzić o uznaniu zaskarżonej uchwały za wadliwą. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.