II SA/Po 40/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ I. Paluszyńska Pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. E. G. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], którą nakazano skarżącej jako właścicielce lokalu nr [...], stanowiącego odrębną nieruchomość, zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...] doprowadzenie obiektu- budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] w N. W. gmina G. do stanu poprzedniego- w zakresie wykonanych robót budowlanych, polegających na przebudowie instalacji centralnego ogrzewania w budynku i wykonaniu w pomieszczeniu gospodarczym w piwnicy instalacji kotłowej dla lokalu mieszkalnego nr [...] poprzez likwidację wykonanej samowolnie instalacji kotłowej w pomieszczeniu gospodarczym w piwnicy, likwidację wykonanej samowolnie przebudowy instalacji centralnego ogrzewania w budynku. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że obiekt, którego dotyczy decyzja służy skarżącej do ogrzewania mieszkania. Wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz pozbawieniem jej i jej rodziny jedynego źródła ogrzewania. Powyższe jest istotne z uwagi na okres zimowy oraz panujące temperatury na zewnątrz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwa jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Okoliczności te zasadniczo winna wykazać strona wnosząca skargę. Brak ich wykazania w samej skardze nie zwalnia jednak sądu z dokonania oceny stanu faktycznego sprawy pod kątem zajścia przesłanek w w/w art. 61§ 3 p.p.s.a. Ocena ta nie jest równoznaczna, na tym etapie postępowania sądowego, z oceną zasadności samej skargi. Należy bowiem wyjaśnić, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, tj. nie odnosi się do kwestii legalności zaskarżonej decyzji, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków, mające na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków do czasu rozpoznania skargi przez sąd. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu – w zakresie wykonanych robót budowlanych do stanu poprzedniego poprzez likwidacje wykonanej samowolnie instalacji kotłowej w pomieszczeniu gospodarczym w piwnicy i likwidację wykonanej samowolnie przebudowy instalacji centralnego ogrzewania w budynku. Zaskarżona decyzja ma przymiot wykonalności. Sprawa toczy się od 2014r. Wniosek o wstrzymanie został umotywowany w ten sposób, ze specyfika nakazanych przez organ czynności- likwidacji instalacji kotłowej, wiąże się z poczynieniem znacznych nakładów finansowych, jak i w swej istocie jest trudne do odwrócenia. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek likwidacji instalacji kotłowej oraz instalacji centralnego ogrzewania może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej, z uwagi na aktualny sezon grzewczy i konieczność zapewnienia odpowiedniej temperatury pomieszczeń mieszkalnych skarżącej i jej rodziny. Zdaniem Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się także z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia dużych nakładów finansowych. (por. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 118/11; z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1040/09; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 202/08; z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II OZ 1352/06, czy z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 276/05). Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., podkreślając raz jeszcze, że wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza automatycznie o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie. /-/ I. Paluszyńska