II SA/Kr 1291/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...]j Spółdzielni Mieszkaniowej w K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 14.12.2006 roku do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] działającego przez pełnomocnika o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...], [...], [...] ob. [...] przy ul. M. /S. w Krakowie z garażem podziemnym i drogą dojazdową ([...], [...], [...], [...] ob. jw.). W dniu 04.04.2011 roku Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji jak wyżej. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w dniu 12.03.2013 roku Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...], [...], [...] ob. [...] przy ul. M. /S. w Krakowie z garażem podziemnym i drogą dojazdową ([...], [...], [...], [...] ob. jw.). Od tej decyzji również wywiedziono odwołanie, wskutek którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak: [...] z dnia 29.05.2013 roku uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją dnia 10.11.2017 roku nr [...] Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017r., poz. 1073, dalej "u.p.z.p."), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, nr 164, poz. 1588, dalej "Rozporządzenie"), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, nr 164, poz 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 roku poz. 1257), ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...], [...], [...] ob. [...] przy ul. M. /S. w Krakowie z garażem podziemnym i drogą dojazdową ([...], [...], [...], [...] ob. jw.). Do decyzji dołączono stanowiące jej integralną część: załącznik nr 1 – warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, załącznik nr 2 – część graficzną warunków zabudowy, załącznik nr 3 – część tekstową wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, załącznik nr 4 – część graficzną wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że teren objęty wnioskiem nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następnych ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy działając zgodnie z zaleceniami Kolegium w oparciu o aktualne raporty z rejestrów gruntu zweryfikowano krąg osób, którym przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu z uwzględnieniem aktualnego stanu własności oraz treści art. 28 k.p.a. Przeprowadzono również powtórnie analizę urbanistyczno-architektoniczną, o której mowa w § 3 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Parametry oraz warunki realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały określone na podstawie cech obiektów kubaturowych położonych w bezpośrednim sąsiedztwie i dostępnych z tej samej drogi publicznej, co opisano w przeprowadzonej analizie oraz jej wynikach. W uzasadnieniu podkreślono, iż zarówno przeprowadzając analizę, jak również formułując na jej podstawie wyniki, a w konsekwencji warunki realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, organ uwzględnił całość wnioskowanych robót budowlanych, ich specyfikę, jak również uwarunkowania przestrzenne wynikające z lokalizacji. W toku postępowania przeanalizowano cechy charakterystyczne wszystkich obiektów budowlanych położonych w obszarze analizowanym, wskazując elementy kształtujące ład przestrzenny i parametry, które powinny być kontynuowane. Wyznaczone warunki realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały ustalone w sposób optymalnie jednoznaczny. Ponadto uzyskano stanowisko Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, na podstawie którego skorygowano warunki, wskazane jako wadliwe w uprzednio wydanej w sprawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Organ I instancji wskazał, iż w toku postępowania uzyskano następujące opinie: opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia [...].03.2007r. w zakresie komunikacji; opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia [...].12.2009 r., z dnia [...].06.2012 r., z dnia [...].09.2013 r. i z dnia [...].06.2016 r. w zakresie komunikacji; -opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2007 r. w zakresie ochrony środowiska; -opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia [...].05.2010 r. oraz z dnia [...].09.2013 r. i z dnia [...].06.2016 r. w zakresie ochrony środowiska; opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego z dnia [...].02.2007 r., z dnia [...].10.2013 r. i z dnia [...].06.2016 r. w odniesieniu do obszarów zagrożonych po wódzią; opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].04.2007 r. i z dnia [...].06.2016 r. w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską; opinię Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie z dnia [...].02.2007 r. w odniesieniu do obszaru zlokalizowanego na terenie otuliny parku krajobrazowego; opinię Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...].05.2010 r. w zakresie melioracji i urządzeń wodnych; uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia [...].02.2007 r. Ponadto projekt niniejszej decyzji przesłano do uzgodnienia przez: Dyrekcję Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Ministra Środowiska, Marszałka Województwa Małopolskiego w Krakowie oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie. Z uwagi na niezajęcie stanowiska przez te organy we wskazanym przepisami terminie, uzgodnienia należało uznać za dokonane. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji przygotowała mgr inż. arch. J. S. wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów, uprawniona do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy. Odnosząc się do poruszonych przez strony kwestii dotyczącej uzbrojenia terenu w zakresie dróg, organ wskazał, iż zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wymóg wystarczającego dla zamierzenia budowlanego uzbrojenia terenu nie może być utożsamiany z koniecznością zapewnienia dojazdu do inwestycji drogami spełniającymi parametry techniczne. Chodzi tutaj o bezpieczną i sprawną obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji, zaś w najbardziej kompetentny sposób oceny tej kwestii dokonuje zarządca drogi. W sprawie uzyskano stanowisko ZIKiT, który po dokonaniu oceny przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego w kontekście istniejącego oraz projektowanego układu drogowego zaopiniował pozytywnie zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem, określając warunki realizacji, które zostały zawarte w treści decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w K., wnosząc o jej uchylenie w całości. Odwołująca wskazała w pierwszej kolejności, iż nieprawidłowo wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, nie ma bowiem uzasadnienia stosowanie jednocześnie zapisu z § 5 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia. Zasadne było zastosowanie ust. 2 tego paragrafu wobec stwierdzenia w decyzji, że "w danym obszarze obserwuje się znaczne zróżnicowanie powierzchni działek oraz znaczne zróżnicowanie powierzchni rzutów istniejącej zabudowy". Jest to uzasadnione tym bardziej, że w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane garażami, które mają najwyższy wskaźnik zabudowy i z racji wnioskowanego przez inwestora charakteru zabudowy w analizie nie powinny być brane pod uwagę. Wyliczenie wskaźnika zabudowy z zastosowaniem § 5 ust 2 rozporządzenia winno się oprzeć na zabudowie w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu podobnej do wnioskowanej przez inwestora. Odwołująca wskazała, iż dotyczy to, jak słusznie wskazano w analizie urbanistyczno-architektonicznej, działek nr [...] [...] i [...], przy czym tak wyznaczony wskaźnik nie przekroczyłby poziomu 30%, a nie jak w decyzji 40%. Ponadto Odwołująca wskazała, iż w analizie urbanistyczno-architektonicznej, zastosowano dla ustalenia linii zabudowy § 4 ust. 4 rozporządzenia, natomiast dla ustalenia szerokości elewacji frontowej § 6 ust. 2-a zatem w obu przypadkach inny sposób wyznaczenia tych parametrów. Odwołująca wskazała również, iż przy wyznaczaniu górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki całkowicie pominięto budynki, które znajdują się w analizowanym obszarze przy ul. K. o niższych wskaźnikach. Kolejnym zarzutem Odwołującej było to, iż bez uzasadnienia organu takie podmioty, jak właściciel działki nr [...] oraz osoby posiadające odrębną własność w budynku przy ulicy S. (zlokalizowanym na działce nr [...]), nie zostały uznane za strony postępowania, co stanowi uchybienie w procedurze postępowania o wydanie warunków zabudowy, tym bardziej, że w treści decyzji, w warunkach zabudowy i analizie, jej autor wielokrotnie odnosi się do budynku nr [...] na działce nr [...], a działka ta graniczy bezpośrednio z działką [...] objętą wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Następnie w odwołaniu wskazano, iż w analizie w sposób wybiórczy dobrano obiekty, co stwarza wrażenie, że usiłuje się dla terenu w zasadzie pod budownictwo jednorodzinne znaleźć uzasadnienie dla zabudowy wielorodzinnej, nie rozpatrując szerzej zagadnienia w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie zwracając uwagi na konsekwencje, jakie zrodzi decyzja w kontekście innych przepisów techniczno-budowlanych. Dopuszczono do realizacji budynku wielorodzinnego w enklawie budynków jednorodzinnych, uzasadniając to sąsiedztwem zwartej zabudowy, od której jest on jednak oddzielony i w żaden sposób do niej nie nawiązuje. W odwołaniu wskazano również m.in., iż w pasie drogi koniecznej stanowiącej dojazd do planowanej zabudowy nie można wydzielić ciągu pieszego, bowiem pokrywa się on z istniejącą jezdnią drogi wewnętrznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak: [...] z dnia 17 lipca 2018 roku na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017r., poz. 1073), § 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 roku poz. 1257), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Stwierdził, że Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U.2017.1073), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (art. 59 ust. 2 ustawy). Ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W dalszej kolejności SKO w [...] wskazało, że w myśl § 3 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zatem w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, istotne znaczenie mają ustalenia sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej. Obszar analizowany w niniejszej sprawie wyznaczono zgodnie z wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odzwierciedlono na załączniku graficznym do analizy. Wskazano, że jest on wyznaczony w odległości 80 m (szerokość frontu działki wynosi natomiast 15 m - a zatem minimalny zakres obszaru analizowanego wynosi ok. 45 m (3 x 15 m). W analizie urbanistyczno-architektonicznej uzasadniono taki sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego chęcią objęcia większej części kwartału zabudowy, co należy uznać za działanie uzasadnione. Ponadto obszar ten wyznaczony został w typowy sposób, tj. w formie okręgu, a teren inwestycji znajduje się w jego centrum. Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna, w której przedstawiono cechy zabudowy w obszarze analizowanym, tj. jak kształtuje się forma architektoniczna budynków w obszarze objętym analizą, linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość do kalenicy oraz geometria dachu, jak również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Tym samym organ I instancji zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie występuje zabudowa wielorodzinna (działki zabudowane budynkami użytkowanymi jako mieszkalne wielorodzinne, dostępne z ul. M. w sposób bezpośredni to dz. nr [...] natomiast poprzez drogi wewnętrzne - dz. nr [...], [...] i [...]). Zatem możliwość lokalizacji zabudowy wielorodzinnej wynika z kontynuacji funkcji mieszkaniowej. W odniesieniu do wskaźników architektoniczno-urbanistycznych SKO wskazało, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono w przedziale od 36% do 40%. Takie ustalenie nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, gdyż przy ustalaniu tych wskaźników postuluje się pewną elastyczność, wyznaczając wskaźniki minimalne i maksymalne. Organ odwoławczy wskazał również, iż zasadnie na podstawie analizy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono dla rzeczonej inwestycji w przypadku gzymsu/okapu i attyki na poziomie od 9 metrów do 11 metrów, natomiast w przypadku kalenicy – od 12 do 14,5 metra, gdyż dopuszcza to § 7 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku m.p.z.p. W ocenie SKO w [...], dla przedmiotowego zamierzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej została poparta należytym uzasadnieniem zawartym w wynikach analizy, wobec czego zarzuty odwołania uznano za niezasadne. Jednocześnie SKO podkreśliło, że żądania inwestora nie zostały uwzględnione w całości, kierując się zasadą zachowania ładu przestrzennego i wpisania planowanej zabudowy w istniejące już uwarunkowania. Zdaniem Kolegium, również ustalenie geometrii dachu zostało sporządzone zgodnie z prawem, a to z treścią § 8 Rozporządzenia. Podkreślono, iż dach płaski dopuszczono jedynie nad fragmentami budynku, w pozostałej części zaś dach spadzisty. Z kolei linia zabudowy została wyznaczona jako linia nieprzekraczalna, w oparciu o § 4 ust. 4 cytowanego Rozporządzenia. Wyznaczona w ten sposób linia zabudowy wewnątrz kwartału stanowi kontynuację linii zabudowy wyznaczonej przez budynek na działce nr [...]. Dalej Kolegium wskazało, iż nie jest zasadny zarzut, iż w analizie urbanistyczno-architektonicznej nieprawidłowo zastosowano odmienny sposób wyznaczenia parametrów dla ustalenia linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie przyjęte rozwiązania znajdują uzasadnienie w wynikach analizy. Parametry i wskaźniki zabudowy zostały ustalone w dokładny sposób, z uwzględnieniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku m.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało również, iż teren inwestycji objętej wnioskiem ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. M. w Krakowie, poprzez działki drogowe położone w obrębie terenu inwestycji nr [...] i [...], na których przewidziana jest budowa drogi dojazdowej do planowanego budynku. Oprócz tego, w ocenie Kolegium wymóg wystarczającego dla zamierzenia budowlanego uzbrojenia terenu został w rozpatrywanej sprawie spełniony. To samo tyczy się wymogów w zakresie ilości miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Ilość miejsc została ustalona z uwzględnieniem uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa" z dnia 29.08.2012 roku (0,5-1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie). Odnosząc się do kwestii pominięcia jako stron postępowania właścicieli nieruchomości – działki nr [...] oraz osób posiadających odrębną własność w budynku przy ulicy S. , Kolegium stwierdziło, iż prawidłowe jest stanowisko, iż właściciel działki nr [...] powinien być stroną toczącego się postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Do akt dołączono jednak informację, że działka nr [...] stanowi współwłasność [...] Spółdzielni Mieszkaniowej oraz osób posiadających odrębną własność lokali w budynku położonym na tej działce. Mieszkańcy posiadają interes faktyczny w postępowaniu, jednak okoliczności te nie wpływają na sferę ich prawnie regulowanych praw i obowiązków. Ponadto, Kolegium stwierdziło, że podmiotem uprawnionym do reprezentowania mieszkańców budynku położonego na działce nr [...] jest [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, uznana za stronę postępowania. Końcowo, SKO wskazało, iż w sytuacji spełnienia przez planowane zamierzenie warunków z art. 61 ust. 1 w/w ustawy oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Nie można bowiem odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła w dniu 21.08.2018 roku [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania. W zarzutach podtrzymano podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuty. Wskazano, że wyliczenie intensywności zabudowy nastąpiło z naruszeniem par. 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku m.p.z.p., ponieważ do wyliczenia intensywności niezasadnie zastosowano par. 5 ust. 1 cytowanego Rozporządzenia, zamiast – prawidłowo par. 5 ust. 2. Dalej skarżąca podniosła, że dla ustalenia linii zabudowy, jak i ustalenia szerokości elewacji frontowej, powinny być zastosowane te same kryteria. W szczególności, organ oparł się na par. 6 ust. 2 powołanego Rozporządzenia, zamiast na par. 4 ust. 4, co skutkowało obrazą tego ostatniego przepisu. Po trzecie, skarżąca podniosła, że przy wyznaczaniu górnej krawędzi elewacji frontowej zastosowano niezasadnie par. 7 ust. 2 Rozporządzenia, zamiast par. 7 ust. 3. Przyjęto bowiem do analizy wszystkie budynki wielorodzinne w kwartale zabudowy M. S. , pomijając budynki znajdujące się na sąsiednich działkach przy ulicy K. zabudowane o niskich wskaźnikach. Po czwarte, skarżąca podniosła, że projektowane do zabudowy działki wyszczególnione w zaskarżonej decyzji nie spełniają warunku dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Końcowo, skarżąca podniosła, iż stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy powinni być wszyscy właściciele nieruchomości lokalowych w budynkach przy ulicy S. nr [...] [...], [...], [...] oraz [...] w Krakowie. Tymczasem organy I i II instancji stoją na stanowisku, że spółdzielnia mieszkaniowa ma status strony postępowania jedynie do części nieruchomości, która nie obejmuje udziałów właścicieli lokali w nieruchomości wspólnej, a dla potrzeb zamierzenia inwestycyjnego planowanego na sąsiedniej działce już tylko Spółdzielnia posiada status strony w postępowaniu administracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę z dnia 24 września 2018 roku wniosło o oddalenie powyższej skargi, stwierdzając, że podtrzymuje w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 17.07.2018 roku, nr [...]. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W dalszej części powtórzyło argumentację zawartą w decyzji. W zakresie zarzutu dotyczącego pominięcia niektórych stron postępowania, w ocenie Kolegium akta sprawy dają podstawę do tego, aby stwierdzić, iż krąg stron postępowania został ustalony w sposób właściwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty okazały się trafne. Rozpoczynając od zarzutów, które nie mogły odnieść skutku, stwierdzić należy, że takim okazał się być zarzut co do braku udziału w sprawie współwłaścicieli odrębnych lokali mieszkalnych przy ul. S. nr [...],[...],[...] ,[...] i [...] w Krakowie. Jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że zarzut nie brania udziału w postępowaniu może podnosić tylko ten podmiot, którego ta okoliczność dotyczy. "Tylko podmiot twierdzący, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, ponieważ zgodnie z art. 147 zd. 2 k.p.a., wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Skoro inne podmioty nie mogą skutecznie powoływać się na ww. przesłankę wznowieniową, to nie mogą również żądać wyeliminowania decyzji administracyjnej z powodu tego uchybienia, niejako w zastępstwie podmiotów uprawnionych. Tylko od woli strony pominiętej w postępowaniu administracyjnym zależy czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia postępowania, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mogą skutecznie podnieść zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powołując się na to, że któraś ze stron postępowania nie brała w nim udziału" ( tak wyrok NSA z dnia 25 lipca 2017 r. II OSK 2920/15, LEX nr 2378159). Zatem w tym wypadku zarzut taki mogliby podnieść ci, którzy chcieliby wstąpić do postępowania na etapie sądowym, mimo że nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym. W przypadku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej zarzut ten jest bezskuteczny, jako podniesiony przez podmiot nieuprawniony. Na marginesie można nadto zauważyć, że Spółdzielnia Mieszkaniowa może, jako zarządca, reprezentować swoich członków. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w z dnia 15 listopada 2017 r. II OSK 2005/16, LEX nr 2480327, "Na mocy art. 1 ust. 7 ustawy z 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 48 § 1 ustawy z 1982 r. - Prawo spółdzielcze sprawy związane z nieruchomością wspólną zaliczają się co do zasady do kompetencji zarządu spółdzielni mieszkaniowej. Ten wniosek potwierdza art. 48 § 1 ustawy z 1982 r. - Prawo spółdzielcze, według którego zarząd podejmuje decyzje niezastrzeżone innym organom w ustawie lub statucie. Wymienione uregulowanie wprowadza bowiem domniemanie kompetencji na rzecz zarządu". Możliwe są odstępstwa od zasady legitymacji procesowej spółdzielni mieszkaniowej i uznanie za stronę określonego członka. Jednakże wyjątki te będą miały miejsce w sytuacjach szczególnych, gdy z całokształtu okoliczności wynikać będzie bezspornie, iż określona osoba - inaczej niż cała spółdzielnia mieszkaniowa - może mieć interes prawny wywiedziony z prawa materialnego do występowania jako strona postępowania administracyjnego. Przy tym interes prawny strony postępowania administracyjnego powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2018 r., VII SA/Wa 2219/17, publ. Lex/el.). Co się tyczy drogi dojazdowej, a to działki nr [...], spełniony jest wymóg przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., nakazujący, aby teren miał dostęp do drogi publicznej. W sensie prawnym chodzi tutaj o dostęp po nieruchomości należącej do inwestora, względnie z ustanowioną na jego rzecz służebnością drogową. Przyjmuje się także za prawidłowy dostęp po nieruchomości będącej drogą wewnętrzną Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W niniejszej sprawie działka drogowa nr [...] jest obciążona służebnością drogi koniecznej na rzecz inwestora, co nie jest sporne między stronami. Wobec tego wymóg, o którym mowa wyżej, trzeba uznać za spełniony. Podkreślenia natomiast wymaga, że szerokość drogi i wymagania techniczno – budowlane w tym zakresie, są badane dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie w sprawie obejmującej wydanie pozwolenia na budowę. Nie może się ostać zarzut dotyczący ustalenia linii zabudowy. Skarżąca podała, że zastosowano przepis §4 ust. 4 Rozporządzenia, a przy szerokości elewacji frontowej § 6 ust. 2 Rozporządzenia, podczas gdy powinny być zastosowane te same kryteria. Zarzut ten jest niezrozumiały. Linię zabudowy wyznacza się w oparciu o § 4 Rozporządzenia i punktem odniesienia jest zabudowa sąsiednia; chodzi bowiem przede wszystkim o to, aby stanowiła ona przedłużenie linii na działkach sąsiednich. Tymczasem szerokość elewacji frontowej, zgodnie z § 6 odnosi się przede wszystkim do średniej szerokości w obszarze analizowanym. Zatem w założeniu oba te kryteria są inne, gdyż inne są omawiane parametry. W przedmiotowej sprawie linię zabudowy wyznaczono w odległości 8 m od granicy działki nr [...] z działką drogową nr [...], w nawiązaniu do działki sąsiedniej nr [...]., w oparciu o § 4 ust. 4 Rozporządzenia, w celu uporządkowania zabudowy wewnątrz kwartału ( inne budynki wewnątrz kwartału budynki ustawione są z reguły równolegle lub prostopadle do ul. M. ). Co do szerokości elewacji frontowej zasadniczo, zgodnie z Rozporządzeniem, istotna jest średnia z obszaru analizowanego, chyba że co innego wynika z analizy ( § 6 Rozporządzenia). Reasumując, odmienność tych parametrów i inny sposób ich obliczania nie pozwala szukać tutaj jakichkolwiek zbieżności. Nie można zgodzić się ze skarżącą w kwestii ustalenia górnej krawędzi elewacji frontowej. Skarżąca podnosi, że gdyby wziąć pod uwagę budynki przy ul K. , to wysokość planowanej zabudowy odbiegałaby od tej wskazanej w decyzji. Zarzut ten nie jest zasadny. Przepis § 7 ust. 1 Rozporządzenia odnosi się do działek sąsiednich, wskazując, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki wyznacza się jako przedłużenie krawędzi na tych działkach, w kolejnych ustępach przewidując także inne możliwości ustalenia tej wysokości .Jak wynika z analizy, sąsiednia najbliższa zabudowa na działce nr [...] posiada wysokość do okapu 8.5 – 9m, wys. kalenicy ok. 12m; z kolei z drugiej strony na działce nr [...] zabudowa ma wysokość do okapu 10-11m, kalenicy do 15m; na działce nr [...], wysokość do okapu wynosi 10,5-11 m, do kalenicy 14--16m; na działce nr [...] wysokość do okapu wynosi 10,5 m, wysokość kalenicy do 14 m. Trzeba zauważyć, że wszystkie wymienione działki są działkami sąsiednimi, w które przede wszystkim winna wpisać się powstająca zabudowa, jak chodzi o wysokość budynku. Tak też wynika z parametrów ustalonych dla inwestycji; mianowicie zgodnie z § 7 ust. 4 wskazano, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosić ma 9-11m, a wysokość kalenicy w przedziale 12-14,5 m. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych i logicznych do sięgania do działek położonych dalej przy ul. K. , zwłaszcza jeśli zabudowa wielorodzinna, do której aspiruje planowana inwestycja, jest w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości. Skarga okazała się natomiast uzasadniona w zakresie zarzutów zgłoszonych ustnie na rozprawie, jak chodzi o wyznaczenie obszaru analizy, co determinuje ocenę wyznaczenia dwóch pozostałych wskaźników, a mianowicie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. Oba te wskaźniki są ustalane poprzez odniesienie się do średnich występujących w obszarze analizowanym. Błędne wyznaczenie obszaru analizy przekłada się zatem automatyczne na określenie tych wskaźników ( § 5 i 6 Rozporządzenia). Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy. Dlatego też w aktach postępowania administracyjnego musi znaleźć się taka analiza i to zawierająca część tekstową i graficzną. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Użycie wyrażenia "wokół" oznacza, że z każdej strony, koncentrycznie, należy wyznaczyć obszar analizowany ( tak wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., II OSK 2632/11, LEX nr 1337409 ). "Zwrot "wokół działki" użyty w przepisie § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588) wskazuje, że ustalając obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej, należy tak wyznaczyć ten obszar, by działka ta znajdowała się w środku tego obszaru, tj. by położona była w jego centralnym miejscu, w równej odległości od wszystkich granic tego obszaru" ( wyrok .WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. V SA/Wa 781/16, LEX nr 2113682 ). Zasadą jest, aby ta odległość była równomierna, a wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą być uzasadnione ( por. wyrok WSA w Rzeszowie z z dnia 23 maja 2017 r., II SA/Rz 30/17, oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 marca 2011 r., II SA/Wr 761/10, LEX nr 994126 ). Racjonalność urbanistyczna może wymagać szerszego określenia granic celem zapewnienia spójności urbanistycznej z obiektami już istniejącymi w sąsiedztwie. W takim przypadku, przyjęcie powiększonego obszaru do analizy winno być przez organ prowadzący postępowanie szczegółowo uzasadnione ( tak cytowany już wyrok NSA sygn. akt II OSK 2632/11). W innym wyroku NSA wskazał, że obszar analizowany ma być wyznaczony w taki sposób, aby od granicy do granicy obszaru analizowanego odległość nie była mniejsza niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - nie mniej jednak niż 50 metrów. Obszar analizowany winien stanowić minimum trzykrotną szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a jeśli jest większy niż wskazane minimum - co jest prawnie dopuszczalne - to z części tekstowej i graficznej analizy powinna jednoznacznie wynikać przyjęta przez organ wielokrotność tego minimum i przyczyny, które przemawiały w danej sprawie za przyjęciem takiej wielkości obszaru analizowanego (.wyrok z dnia 13 grudnia 2012 r. II OSK 1492/11, LEX nr 1367298). Z przytoczonych judykatów wynika, że powiększenie obszaru analizowanego ponad minimum musi być szczegółowo uzasadnione. O ile nie jest dopuszczalne poszerzanie obszaru analizowanego w celu poszukiwania uzasadnienia dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, to uzasadnione może być poszerzenie obszaru analizowanego w celu prawidłowego ustalenia kształtowania się linii nowej zabudowy oraz realizacji założeń kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez art. 61 ust. 1 u.p.z.p.(tak wyrok NSA z dnia 14 lipca 2017 r. II OSK 2876/15, LEX nr 2353353 ). W rozpoznawanej sprawie z analizy wynika, że front działki wynosi 15m, że zatem trzykrotność wynosi 45 m, a więc jest mniejsza niż wymagane minimum 50 m. Jak wynika z analizy, poszerzono wobec tego obszar analizy do 80 m (ponad minimum), jednocześnie zauważając, że celem tego poszerzenia było objęcie granicami obszaru analizowanego większej części kwartału zabudowy, zawartej między ulicami: M. , S. i K. (a położonej po sąsiedzku dla przedmiotowej działki). Brzmi to logicznie, jednak nie odpowiada rysunkowi graficznemu (załącznik nr 4 do decyzji o warunkach zabudowy, k. 1123 akt adm., t.6). Z załącznika tego wynika, że sięgnięto obszarem poza ul. M. , zawierając w tym rozciągniętym obszarze budynki wielomieszkaniowe znajdujące się w obszarze zamkniętym ulicami M. , P. i F. . Takie " rozciągnięcie" we wskazanym kierunku nie zostało jednak w żaden sposób uzasadnione w analizie, która w odnośnym fragmencie wspomina wyłącznie o kwartale między ul. M. , S. i K. . Wobec tego objęcie dalszego kwartału zabudowy nie zostało uzasadnione. Jeśli trzymać się stricte tego, co pisze analizator, można przypuścić, że obszar 80 m wyznaczono od granic "linii rozgraniczających teren inwestycji", gdzie ujęto także cały obszar drogi dojazdowej ( fragment oznaczony literami K, L, Ł, M,N,O,P w załączniku nr 4). Jeśli jednak tak jest, to stanowi to naruszenie § 3 ust. 1 Rozporządzenia. Teren między literami K, L, Ł, M,N,O,P jest bowiem drogą dojazdową, gdzie inwestor nie planuje prac, które wymagałyby ustalenia warunków zabudowy. Tymczasem § 3 ust 1 mówi wyraźnie, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany. Oznacza to, że obszar ma być wyznaczony wokół działki budowlanej, która stanowi centrum tego obszaru i wyznaczenie to jest co do zasady koncentryczne. W niniejszej sprawie wyznaczenie obszaru 80 m wokół działki budowlanej oznaczać winno, że teren działki budowlanej oznaczony na załączniku nr 4 literami A,B,C,D,E,F,G,R,S winien mieścić się w centrum obszaru, zaś odległość winna być wyznaczana od granic wyłącznie działki budowlanej, a nie od granic działki drogowej. Ta ostatnia nie jest bowiem działką budowlaną objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W efekcie rozciągnięto obszar analizy poza wskazane 80 m, jeśli liczyć od granic działki budowlanej, co nie zostało uzasadnione. Jedynym bowiem uzasadnieniem było objęcie analizą większej części kwartału zabudowy między ul. M. , S. i K. , a teren "rozciągnięty" leży poza tym kwartałem, albowiem leży w kwartale ul. M. , F. i P. . Wobec powyższego ma miejsce naruszenie przepisów Rozporządzenia, a to § 3, które ma istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem tak wskaźnik powierzchni zabudowy, jak i szerokość elewacji frontowej są określane w pierwszym rzędzie w oparciu o średnią z całego obszaru analizowanego, jest rzeczą niebagatelną, jakie nieruchomości i w jakiej liczbie się w nim znajdą. Podkreślenia przy tym wymaga, że dla zachowania ładu przestrzennego można dokonywać takiego "rozciągnięcia", jak również ustalenia obszaru nie w formie kola, tylko elipsy (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2017 r II OSK 899/17, LEX nr 2446438,). Jednak musi to znaleźć uzasadnienie w analizie, przez szczegółowe odwołanie się do zasady zachowania ładu przestrzennego i dobrego sąsiedztwa ( por. wyrok NSA z z dnia 7 grudnia 2010 r. II OSK 1840/09, LEX nr 1613281). Tego w analizowanym przypadku zabrakło. Właściwe wyznaczenie obszaru analizowanego w określonych przepisami granicach i proporcjach ma na celu harmonijne wkomponowanie nowej inwestycji w istniejące otoczenie. Stąd też bierze się istotność błędu popełnionego przy wytyczaniu obszaru analizowanego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji doprowadzi do uzupełnienia analizy poprzez spowodowanie wyznaczenia obszaru analizowanego w sposób wynikający z powyższych uwag. Albo będzie to zatem wytyczenie obszaru przez wydzielenie 80 m od granicy działki budowlanej ( a nie drogi), przy uzasadnieniu objęcia obszarem kwartału ul. M. K. i S. , albo w inny sposób, z właściwym uzasadnieniem. Jeśli obszar jest bowiem większy niż minimalny ( w tym przypadku 50 m) – to z części graficznej i tekstowej analizy powinna jednoznacznie wynikać przyjęta przez organ wielokrotność tego minimum i przyczyny, które przemawiały w danej sprawie za przyjęciem takiej wielkości obszaru analizowanego ( por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012r. II OSK 1492/11, Lex nr 1367298). Po uzupełnieniu analizy organ wyznaczy właściwe parametry zgodnie z przepisami Rozporządzenia. Ponieważ chodzi o uzupełnienie analizy, należało uchylić decyzje obu instancji, aby nie pozbawiać stron możliwości złożenia odwołania po uzupełnieniu tak istotnego dowodu. Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.