II OSK 3594/18

Dnia 13 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 778/16 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego orzeczenia o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 778/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) znak (...) w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego orzeczenia o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Sąd pierwszej instancji kontrolując decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) lipca 2016 r. nie dopatrzył się uchybień, które obligowałyby do wyeliminowania przedmiotowego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, a dostrzeżone nie miały wpływu na jego prawidłowość. Przywołaną decyzją Wojewoda Łódzki wskazując jako podstawę prawną art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Sąd pierwszej instancji uznał, że słuszny jest zarzut skargi dotyczący wskazania przez Wojewodę Łódzkiego niewłaściwej podstawy prawnej. W przekonaniu Sądu prawidłową podstawę prawną kontrolowanej decyzji winien stanowić art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ umożliwia on organowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy bądź w przypadku uchylenia decyzji – umorzenie postępowania organu pierwszej instancji. Natomiast kwalifikacja prawna z art. 138 § 2 K.p.a. (jaką przywołał organ) pozbawiona jest podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Regulacja prawna zawarta w art. 138 § 2 K.p.a. przewiduje w określonych przypadkach uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji po analizie zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego i argumentów zaskarżonego aktu doszedł do wniosku, że mimo wskazanego uchybienia decyzja została wydana prawidłowo. Nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji biorąc pod uwagę poglądy doktryny i orzecznictwa stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania skutkująca możliwością uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a. Sąd określił, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera inny skutek, a mianowicie przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy i wobec tego nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu ma ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie ma swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Ograniczenie wypływa z kryterium umorzenia postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, a zatem tylko do przypadków, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe (zob. wyrok NSA z 12 października 2012 r. sygn. akt lI GSK 1099/12; wyrok NSA z 12 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1096/12; wyrok NSA z 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 327/11). W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a w szczególności: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 32 ust. 1 zd. 1 Konstytucji RP przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom ww. artykułu polegające w szczególności na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów i argumentów skarżącego podniesionych w uzasadnieniu skargi, co szczegółowo opisano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, art. 151 P.p.s.a. na skutek jego zastosowania i oddalenia skargi, mimo naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, takich jak: a) art. 28a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, że doszło do przejścia na skarżącego obowiązku wynikającego z decyzji wydanej dnia (...) września 2009 r. wobec innego podmiotu w sytuacji, gdy brak przepisu prawa materialnego, który by stanowił o przejściu obowiązku wynikającego z tej decyzji na inny podmiot, a ponadto w sytuacji, gdy ocena prawna organu II instancji prowadzi do pozbawienia skarżącego możliwości udziału w postępowaniu dotyczącym jego interesu prawnego, rozpoznania sprawy dotyczącej niezbędności wejścia na teren nieruchomości skarżącego z udziałem skarżącego przez dwie instancje administracyjne i dwie instancje sądowoadministracyjne; b) art. 30 § 4 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, że spełnione zostały warunki określone w tym przepisie skutkujące przejściem na skarżącego obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej wydanej wobec innego podmiotu, co prowadzi do pozbawienia skarżącego możliwości udziału w postępowaniu dotyczącym jego interesu prawnego, rozpoznania sprawy dotyczącej niezbędności wejścia na teren nieruchomości skarżącego przez dwie instancje administracyjne i dwie instancje sądowoadministracyjne; c) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek uchylenia decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji. W zaskarżonej decyzji podano błędną podstawę prawną - art. 138 § 2 K.p.a. Przepis ten nie stanowił podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Właściwa podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji to art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.; d) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; e) art. 24 § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i odmowę wyłączenia pracownika Z. L. od udziału w postępowaniu pomimo, że zostało uprawdopodobnione, że zachodziły obawy co do braku jej bezstronności; f) nie wyjaśnienie stronie przyczyn, dla których organ odmówił wyłączenia ww. pracownika od udziału w sprawie, jak również nie odniesienie się do zgłoszonych dowodów z przesłuchania Z. K. i H. K. na okoliczność powiązań łączących ich z Z. L., czym naruszono przepis art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. i art. 9 K.p.a.; g) art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez osobę, która winna podlegać wyłączeniu stosownie do przepisu art. 24 K.p.a.; h) art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez udziału H. K., który winien być stroną postępowania, gdyż jest inwestorem prac które mają zostać przeprowadzone na mojej działce i jest współwłaścicielem sąsiedniej nieruchomości; i) art. 13 K.p.a., art. 89 § 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i nieprzeprowadzenie rozprawy, podczas gdy zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy było to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin; j) art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne i niewystarczające dla wyjaśnienia sprawy ustalenia faktyczne i prawne oraz przedwczesne wydanie decyzji; k) art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zgłoszonych w piśmie z dnia (...) października 2015 r. jak również niewydanie żadnego postanowienia w przedmiocie oddalenia tych wniosków dowodowych, czym naruszono także art. 123 K.p.a.; l) art. 107 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoznaczenie w decyzji stron postępowania; ł) art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie spełnia zasad wyczerpującego informowania strony o motywach decyzji, nie wskazanie dowodów na jakich organ oparł rozstrzygnięcie, nieodniesienie się do zgłoszonych przeze skarżącego dowodów, zarzutów, twierdzeń podniesionych odwołaniu i pismach składanych w toku postępowania; m) art. 66a K.p.a. poprzez nieprowadzenie przez organ pierwszej instancji metryki akt sprawy (w aktach sprawy, z którymi strona zapoznawała się dwukrotnie w siedzibie organu nie było metryki akt sprawy), co stanowi o naruszeniu ww. przepisu, jak również uniemożliwiło mi ustalenie, czy organ okazał stronie do wglądu wszystkie dokumenty, które zostały zgromadzone w aktach; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, art. 151 P.p.s.a. gdy organy administracji naruszyły niżej wymienione przepisy prawa materialnego, co poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji, miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, że do wykonania robót budowlanych jest niezbędne wejście na teren sąsiedniej nieruchomości; b) art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego na skutek przyjęcia, że państwo K. rozpoczęli wykonywanie prac po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia robót budowlanych, podczas gdy te prace były wykonane wcześniej, a także że zgłoszenie z 2008 r. jest nadal ważne i aktualne; c) art. 28, art. 29 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoczęcia robót budowlanych na skutek wadliwego przyjęcia, że do wykonania prac nie było konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie ustalono wysokości budynku i nie był to remont budynku, a wykonanie robót - ocieplenia, którego budynek w stanie pierwotnym nie posiadał; 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez niewyrażenie swojego poglądu przez Sąd w stosunku do wszystkich zarzucanych naruszeń organowi, który wydał wadliwą decyzję (np. zarzutu określonego w pkt I.2, pkt I.4, I.5, I.6, I.7, I.8, I.9, I.10, I.11, I.12, II.1, II.2, II.3) oraz lakoniczne ustosunkowanie się do niektórych zarzutów (np. zarzutu określonego w II.4, I.3), co wpłynęło w istotny sposób na wynik sprawy; II) naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - wskutek nietrafnej oceny ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi prawidłowości zastosowania przez Wojewodę Łódzkiego wymienionych wyżej uregulowań prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Przede wszystkim należy stwierdzić, że ta sprawa nie dotyczy kontroli merytorycznych podstaw wydania decyzji w oparciu o art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. wydania przez właściwego starostę na wniosek inwestora decyzji określającej niezbędny zakres wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania robót budowlanych. Taka decyzja została w dniu (...) września 2009 r. wydana i cały czas obowiązuje w obrocie prawnym. Istota tej sprawy sprowadza się do tego, czy w sytuacji, w której w decyzji z (...) września 2009 r. rozstrzygnięto o niezbędności wejścia na teren nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) będącą wówczas własnością E. M. i w 2010 r. został wystawiony tytuł wykonawczy zmierzający do wyegzekwowania tego obowiązku, zbycie tej nieruchomości w 2015 r. na rzecz K. M. uzasadnia wydanie nowej decyzji nakazującej inwestorom wejście na teren działki nr (...), czy też postępowanie egzekucyjne wszczęte względem E. M. i nie zakończone, powinno być kontynuowane względem nowego właściciela tej nieruchomości. Zgodnie z art. 28a u.p.e.a. w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Powołany przepis wprost nakazuje kontynuowanie postępowania egzekucyjnego, jeżeli obowiązek objęty tytułem wykonawczym przeszedł na następcę prawnego osoby zobowiązanej. Na następcę prawnego mogą zaś przejść prawa zbywalne i dziedziczne, a takim jest prawo własności. Tym samym skoro obowiązek udostępnienia wejścia w teren nieruchomości wynika wprost z dysponowania przez osobę zobowiązaną takim prawem jak prawo własności, to przejście tego prawa powoduje także przejście związanego z tym prawem obowiązku. Wynika to z art. 30 § 4 K.p.a. stosowanego do postępowania egzekucyjnego na mocy art. 18 K.p.a. Szeroka formuła art. 28a u.p.e.a. nie wprowadza ograniczeń odnośnie do sposobu przejścia obowiązku objętego tytułem prawnym na następcę prawnego zobowiązanego i źródłem przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na inny podmiot może być czynność o charakterze cywilnoprawnym taka jak umowa sprzedaży. Nie ulega przy tym wątpliwości, że nabycie praw w drodze umowy jest także następstwem mającym charakter następstwa szczególnego (tzw. sukcesji syngularnej, tj. nabycia praw pod tytułem szczególnym). Tym samym skoro zbywca prawa własności do nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) (E. M.) przeniosła to prawo na nabywcę (K. M.) to wraz z przeniesieniem tego prawa zostały przeniesione również ograniczenia prawa własności wynikające z wydanych decyzji administracyjnych. Zbywca prawa własności nie mógł przenieść więcej praw niż mu przysługiwały, a taka sytuacja miałaby miejsce, gdyby prawo własności ograniczone obowiązkiem znoszenia zachowania innego podmiotu w zakresie objętym obowiązującą decyzją administracyjną, przestało posiadać owe ograniczenia tylko dlatego, że nastąpiło jego zbycie. W doktrynie nie budzi wątpliwości, że w ramach sukcesji syngularnej może nastąpić nabycie prawa a wobec nabywcy będzie kontynuowane postępowanie egzekucyjne w związku z art. 28a u.p.e.a. (zob. Piotr Marek Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII, Wolters Kluwer 2018, komentarz do art. 29 teza nr 1 i 4; C. Kulesza, komentarz do art. 28 teza nr 4, [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, pod red. Dariusza Ryszarda Kijowskiego, wyd. II, LEX 2015). Także w orzecznictwie sądowym obowiązki obejmujące np. nakaz rozbiórki przechodzą na nabywcę prawnego danej nieruchomości pod tytułem syngularnym (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 78/17, opub. w Lex nr 2608878). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 32 ust. 1 zd. 1 Konstytucji RP przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom ww. artykułu polegające w szczególności na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów i argumentów skarżącego podniesionych w uzasadnieniu skargi, co szczegółowo opisano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji trafnie określił przedmiot sprawy i prawidłowo przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji. Sąd ten nie naruszył ani art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, ani też art. 3 § 1 P.p.s.a. W tej sprawie nie miało miejsca naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP gwarantującego każdemu prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd. Także zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 zdanie 1 Konstytucji RP gwarantującego równość wobec prawa nie jest usprawiedliwiony. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy administracji art. 28a u.p.e.a. Jak zostało to już wyjaśnione, art. 28 u.p.e.a. został w tej sprawie prawidłowo zastosowany i na skutek umowy doszło do przejścia prawa własności nieruchomości wraz z obowiązkiem udostępnienia tej nieruchomości w zakresie wynikającym z decyzji z (...) września 2009 r. Trafnie Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 30 § 4 K.p.a. jako podstawę do przejścia praw zbywalnych w toku postępowania egzekucyjnego. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 przez organ odwoławczy jest uzasadniony, ale nie może on doprowadzić do uchylenia w tej sprawie zaskarżonego wyroku. Wprawdzie Wojewoda Łódzki wskazał jako podstawę wydania swojej decyzji art. 138 § 2 K.p.a. zamiast prawidłowo art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., ale z uzasadnienia tej decyzji wprost wynika, że rozstrzygniecie administracyjne opiera się na art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Trafnie zauważył to Sąd pierwszej instancji i ocenił to uchybienie jako nie mające istotniejszego wpływu na wynik sprawy. Prowadzone w tej sprawie postępowanie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, nie naruszyło zasady zaufania jego uczestników do organów administracji gwarantowanej w art. 8 K.p.a. Skoro w obrocie prawnym istnieje obowiązująca decyzja nakazująca właścicielowi nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) udostępnić tę nieruchomość na wykonanie określonych robót budowlanych, to egzekwowanie tego obowiązku nie może być traktowane jako działanie naruszające prawo. Co najwyżej skarżący kasacyjnie może w trybie postępowania cywilnego dochodzić odszkodowania od E. M. jako zbywcy nieruchomości stanowiącej działkę nr (...), która nie poinformowała nabywcy o takiej decyzji. W tej sprawie także zarzuty dotyczące braku wyłączenia pracownika na podstawie art. 24 § 3 K.p.a. nie są zasadne. Organy orzekały w sprawie wyłączenia wskazanego przez skarżącego pracownika i nie doszukały się żadnych okoliczności uzasadniających to wyłączenie, a okoliczności podnoszone przez skarżącego nie uzasadniają istnienia prawdopodobieństwa zaistnienia takich podstaw. Tym samym także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu nie znajduje uzasadnienia. Natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez udziału H. K. mógłby być skuteczny, gdyby na ten zarzut powoływała się strona pominięta w toku postępowania. Jest to bowiem zarzut podnoszony w toku postępowania wznowieniowego tylko na wniosek strony i tym samym inna strona nie może z tego zarzutu skutecznie skorzystać. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji poprzez niedostrzeżenie uchybienia przez organy administracyjne w toku postępowania administracyjnego takim artykułom jak: art. 89 § 2 K.p.a., art. 13 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. W tej sprawie nie było podstaw do uzgadniania interesów stron, zarządzania rozprawy, dokładnego badania okoliczności uzasadniających wydanie decyzji w przedmiocie niezbędności wejścia na teren działki nr (...). Sprawa mająca za przedmiot wejście w teren działki nr (...) została ostatecznie zakończona decyzją Starosty P. z dnia (...) września 2009 r. nr (...). Skoro tak, to nie można w tej samej sprawie prowadzić ponownie postępowania dowodowego i ponownie wydawać decyzji administracyjnej, dopóki w obrocie prawnym pozostaje już raz wydana decyzja. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania poprzez niedostrzeżenie naruszenia przez organy administracyjne art. 107 § 1, § 3 K.p.a. i art. 11 K.p.a. także jest niezasadny. Wydane w tej sprawie decyzje zostały doręczone skarżącemu kasacyjnie i decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia (...) lipca 2016 r. zawiera prawidłowo sporządzone uzasadnienie. W decyzji tej prawidłowo i zgodnie z art. 11 K.p.a. wyjaśniono stronom przesłanki, jakimi kierował się organ przy załatwieniu tej sprawy Natomiast zarzut naruszenia art. 66a K.p.a. poprzez nieprowadzenie przez organ pierwszej instancji metryki akt sprawy ma charakter marginalny i nie ma istotniejszego znaczenia w sprawie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy są nieusprawiedliwione. W tej sprawie nie było podstaw do stosowania art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, skoro organy administracyjne nie mogły prowadzić jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego w sprawie już raz rozstrzygniętej wydaną decyzją. Kwestia terminu rozpoczęcia przez inwestorów K. i H. K. robót budowalnych także całkowicie pozostawała poza przedmiotem tej sprawy. Tym samym ani organy administracyjne, ani Sąd pierwszej instancji trafnie nie dokonywały wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Także zarzut naruszenia art. 28 i art. 29 Prawa budowlanego w tej sprawie nie miał żadnego znaczenia, skoro są to przepisy dotyczące wydawania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia wykonywania robót budowlanych, a przedmiotem tej sprawy było umorzenie postępowania w zakresie wydania decyzji o wejściu na teren sąsiedniej nieruchomości. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez niewyrażenie swojego poglądu w stosunku do tych zarzutów skarżącego zawartych w skardze, w których wskazywał na wadliwość wydanej decyzji oraz lakoniczność ustosunkowanie się do niektórych zarzutów, nie miał wpływu na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji pominął w szerszym zakresie ustosunkowanie się do tych zarzutów skargi, które nie obejmowały przedmiotu tej sprawy. Należy bowiem wskazać, że w toku postępowania egzekucyjnego nie ma możliwości badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Skoro więc trafnie w tej sprawie organ odwoławczy umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o wejściu w teren sąsiedniej nieruchomości z tego powodu, że już taka decyzja została wydana i toczy się postępowanie egzekucyjne, to te zarzuty zawarte w skardze, które w istocie zmierzały do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją z (...) września 2009 r. nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji. Trafnie stwierdził to Sąd pierwszej instancji w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przy tym wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a. i dotyczące tej sprawy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest niezasadna, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.