III SA/Wa 1712/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant specjalista Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do czerwca 2016 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] stycznia 2018 r. określającą M.K. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od stycznia do czerwca 2016 r. Z akt sprawy wynika, że Skarżący w ramach prowadzonej działalności, na podstawie umów franczyzowych z M. sp. z o.o. prowadził w 2016 r. restauracje M. w: Z. , miejscowości U. koło Z. , N. i N. . Organ I instancji ustalił, że Skarżący dokonał na rzecz klientów jednego nierozerwalnego świadczenia, tj. usług związanych z wyżywieniem, mieszczących się w grupowaniu PKWiU 56.10.1 "Usługi restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych", które powinny być opodatkowane 8% stawką VAT. W efekcie organ ten wydał wspomnianą wyżej decyzję z [...] stycznia 2018 r. Od tej decyzji Skarżący odwołał się. Decyzją z [...] maja 2018 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zauważył, iż dla określenia prawidłowej stawki VAT przy sprzedaży dań, posiłków, lodów i napojów przez placówki gastronomiczne, należy prawidłowo zaklasyfikować tę czynność według PKWiU. Dla uznania czy dana czynność będzie zaliczona do działu 10, 11, czy 56 PKWiU istotne jest, czy oferowane produkty są w pełni przyrządzone i serwowane jako posiłek (napój) gotowy do bezpośredniego spożycia, czy też nie są przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji - np. są zamrożone lub pakowane próżniowo i etykietowane z przeznaczeniem na sprzedaż. Dyrektor wskazał, iż z wyjaśnień Skarżącego wynika, że sprzedawał produkty do bezpośredniego spożycia i były one w pełni przyrządzone i serwowane na ciepło (np. kanapki, frytki, tortille, pieczone kartofelki) bądź na zimno (np. lody, shake). Produkty pakowane są w opakowania papierowe, kartonowe lub plastikowe, umożliwiające swobodne poruszanie się z produktami. W procesie przygotowywania produktów wykorzystywane są środki trwałe (tostery, grille, frytkownice, układy szaf, lady grzewcze, dystrybutory na lody/shake, pomieszczenie chłodnicze do przechowywania półproduktów). Posiłki są przygotowywane w restauracji z surowców i półproduktów, według ściśle określonej procedury, wymagającej od pracowników przeprowadzenia szeregu czynności. Przedmiotem sprzedaży nie były zatem towary (produkty, półprodukty) potrzebne do przygotowania konkretnego dania, czy też wyroby występujące w obrocie w zamkniętych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży, ale posiłek przygotowany, stanowiący końcowy efekt usługi gastronomicznej, podany na ciepło lub zimno zdatny do bezpośredniej konsumpcji. Posiłki te podawane były w restauracjach, w których Skarżący zapewnia klientom całą infrastrukturę. Według organu odwoławczego sprzedaż posiłków i dań oraz lodów, soków, mleka i przetworów mlecznych w prowadzonych restauracjach oraz w systemie drive-in jest świadczeniem usług gastronomicznych. Usługi te klasyfikowane są do PKWiU 56.10.1 "Usługi restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych" i podlegają opodatkowaniu 8% stawką VAT. Jedynie kupno, a następnie sprzedaż w punkcie gastronomicznym gotowych wyrobów żywnościowych (nieprzetworzonych w tym punkcie), takich jak jabłka, pomidorki, napoje w kartonach i butelkach, klasyfikowana według PKWiU w odpowiednich podklasach sekcji G "Handel hurtowy i detaliczny, naprawa pojazdów samochodowych, włączając motocykle" korzystała z opodatkowania 5% stawką VAT. Dyrektor odniósł się następnie szczegółowo do zarzutów zawartych w odwołaniu. W skardze Skarżący zarzucił: a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") w związku z poz. 19, 21, 28 i 31 załącznika nr 10 do u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że Skarżący błędnie zastosował 5% stawkę VAT do sprzedaży posiłków i dań w systemie drive in/walk through, wewnątrz galerii handlowych w wyznaczonych strefach (tzw. food court) oraz wewnątrz punktów sprzedaży; b) naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "O.p.") przez błędną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności faktycznych sprawy potwierdzających prawidłowość zastosowania 5% stawki VAT, w szczególności pominięcie jako dowodu informacji z E. potwierdzającej prawidłowość zastosowania przez Skarżącego towarowej klasyfikacji sprzedawanych produktów. Zdaniem Skarżącego wadliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego wynikała nadto z uwzględnienia jako dowodu w sprawie opinii statystycznej GUS, która przyporządkowała do działalności Skarżącego stawkę VAT właściwą dla usług, pomimo że przedmiotem sprzedaży na gruncie przepisów prawa podatkowego jest dostawa towarów; c) naruszenie art. 2a w zw. z art. 121 § 1 O.p. przez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść Skarżącego wynikających z rozbieżnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dokonywanej przez Ministra Finansów. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący wywiódł, iż sprzedaż produktów spożywczych w zróżnicowanych schematach sprzedaży (drive in/walk through, food court oraz wewnątrz punktów sprzedaży) stanowi dostawę towarów w rozumieniu przepisów u.p.t.u., w związku z czym - w odniesieniu do towarów mieszczących się w odpowiednich grupowaniach PKWiU - powinna być opodatkowana 5% stawką VAT. Zdaniem Skarżącego to przepisy u.p.t.u. mają decydujące znaczenie dla kwalifikacji prawnopodatkowej świadczenia, a jedynie dla potrzeb określenia stawki podatku stosowane jest PKWiU. Sprzedaż dokonywana przez Skarżącego powinna być dla celów VAT traktowana jako dostawa towarów, a nie świadczenie usługi gastronomicznej. W ocenie Skarżącego prawidłowo zaklasyfikował on sprzedawane przez siebie produkty do grupowania PKWiU 10.85.1 "Gotowe posiłki i dania". Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Dyrektor w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach WSA w Warszawie z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 433/18 i 13 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 443/18 wydanych w sprawach Skarżącego za inne okresy rozliczeniowe, a dotyczących tożsamej problematyki. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy Skarżącemu przysługuje prawo do zastosowania 5% stawki opodatkowania VAT dla sprzedaży produktów gastronomicznych w restauracji typu fast-food, czy też sprzedaż tę należy traktować jako świadczenie usług związanych z wyżywieniem i opodatkować stawką 8% VAT. Zdaniem Skarżącego, realizowana przez niego sprzedaż produktów spożywczych spełniała warunki dostawy wskazane w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - Dz.U.UE.L.06.347.1). Czynności o charakterze usługowym (obróbka cieplna, podanie produktów, czy też umożliwienie ich spożycia przy stoliku) są elementem wspomagającym wydanie gotowych posiłków. Ustalenie, że sporna transakcja stanowi odpłatną dostawę towarów powinno dopiero determinować klasyfikację statystyczną właściwą dla określenia stawki VAT. W ocenie Skarżącego zważywszy na fakt, że usługowy aspekt sprzedaży miał znaczenie uboczne, należało uznać, iż sprzedawane produkty podlegają opodatkowaniu stawką 5% jako mieszczące się w grupowaniu PKWiU 10.85.1 "Gotowe posiłki i dania". Z kolei organy podatkowe odwołały się do art. 98 ust. 2 Dyrektywy 112, z którego wywiodły, że państwa członkowskie mogą obniżać stawki podatku względem posiłków i dań gotowych. Organy te podkreśliły, że Polska, korzystając z tej możliwości, uznała, iż stosownie do art. 5a u.p.t.u., towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5 u.p.t.u., będą identyfikowane w oparciu o klasyfikacje wydane na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeśli dla tych towarów lub usług przepisy u.p.t.u. lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Na tej podstawie organy podatkowe uznały, że skoro dokonywana przez Skarżącego sprzedaż wykracza poza zakres grupowania PKWiU 10.85.1 "Gotowe posiłki i dania", a mieszczą się w grupowaniu PKWiU 56.10.1 "Usługi restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych", to Skarżący powinien stosować 8% stawkę VAT. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie, podziela stanowisko wyrażone przez organy podatkowe. Zagadnienie odwoływania się przez u.p.t.u. do symboli polskiej klasyfikacji statystycznej było już przedmiotem orzecznictwa NSA (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1250/13). W wyroku tym NSA zauważył, że odwoływanie się przez u.p.t.u. do symboli PKWiU budziło kontrowersje, ponieważ VAT jest podatkiem zharmonizowanym, co nakazuje uwzględniać obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa unijnego. Prawodawca unijny umożliwił państwom członkowskim zastosowanie obniżonej stawki VAT w odniesieniu do pewnych produktów, precyzując jedynie ich kategorie oraz minimalną stawkę podatku, jaka powinna być zastosowana (art. 98 ust. 2 Dyrektywy 112). Oznacza to, że ustawodawca krajowy może obniżyć stawkę VAT tylko do wybranych towarów wymienionych w załączniku nr III do Dyrektywy 112 (por. wyroki NSA z: 3 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 201/10 i 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1642/11). Nowelizacja u.p.t.u. od 1 stycznia 2011 r., dokonana ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476), generalnie spowodowała odejście od identyfikowania towarów i usług za pomocą polskich klasyfikacji statystycznych, jednak na podstawie art. 5a u.p.t.u. klasyfikacje te należy stosować, jeżeli dla towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Przepisy u.p.t.u. i przepisy wykonawcze dotyczące obniżonych stawek VAT jednoznacznie odwołują się zaś do symboli przypisanych towarom i usługom w PKWiU. Uzupełniająco wspomnieć też wypada, że polska klasyfikacja towarów opiera się w większości na nomenklaturze scalonej oraz że Komisja Europejska i Rada nie zakwestionowały przy stosowaniu stawek obniżonych w odniesieniu do towarów posługiwania się przez Polskę własną definicją, mimo że organy te mają pełny ogląd, co do stosowania przez Polskę stawek obniżonych (por. wyroki NSA z: 22 marca 2016 r. sygn. akt I FSK 1847/14, 24 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 754/13; 24 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 226/13; 1 października 2013 r. sygn. akt I FSK 972/13; 8 października 2013 r. sygn. akt I FSK 1525/12). Z uwagi na powyższe, stanowisko Skarżącego, aby w pierwszej kolejności w oparciu o przepisy prawa podatkowego rozstrzygnąć, czy w sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem usług czy dostawą towarów, następnie zaś dopiero, jeżeli dla danych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne, uzasadnione będzie sięgnięcie do klasyfikacji statystycznej, należy uznać za nieprawidłowe i pomijające brzmienie art. 98 ust. 2 Dyrektywy 112. Skarżący pomija bowiem, że art. 98 ust. 3 Dyrektywy 112, upoważnia państwa członkowskie do stosowania nomenklatury scalonej, aby precyzyjnie określić zakres danej kategorii. Jak już wyżej wskazano Polska skorzystała z tej możliwości w art. 5a u.p.t.u., w związku z czym przepisy dotyczące obniżonych stawek VAT odwołują się do symboli PKWiU. Niezależnie zatem, czy mamy do czynienia z klasyfikowaniem danej czynności jako dostawy towarów czy świadczenia usługi (tu: gastronomicznej), to skoro stawka obniżona odwołuje się do PKWiU to właśnie kod PKWiU decyduje o wysokości stawki obniżonej (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1853/17). Skorzystanie zatem z prawa do stosowania 5% stawki VAT, w oparciu o grupowanie PKWiU 10.85.1 "Gotowe posiłki i dania", wymaga, aby przedmiotem działalności podatnika była produkcja gotowych (tj. przygotowanych, przyprawionych i ugotowanych) posiłków i dań, zamrożonych lub w puszkach, składających się co najmniej z dwóch różnych składników (z wyłączeniem przypraw itp.), które zwykle są pakowane i etykietowane z przeznaczeniem na sprzedaż. Tymczasem dania Skarżącego nie są zamrażane ani pakowane próżniowo i etykietowane z przeznaczeniem na sprzedaż, ale przyrządzane i serwowane jako posiłek gotowy do bezpośredniego spożycia. Skarżący przygotowuje posiłki, sprzedawane następnie bądź w ramach systemu "drive in" i "walk through", w wyodrębnionych strefach w galeriach handlowych, tzw. "food court" oraz wewnątrz punktów sprzedaży. Jednakże, o możliwości skorzystania z prawa do stosowania 5% stawki VAT, w oparciu o grupowanie PKWiU 10.85.1 "Gotowe posiłki i dania", bynajmniej nie decyduje forma podawania posiłków (w tym "na wynos", w ramach sprzedaży bezpośrednio do samochodu, czy też osobie podchodzącej do specjalnego okienka), lecz okoliczność, czy spożycie zakupionego dania wymaga, czy też nie, uprzedniego przygotowania go, np. podgrzania. Jak powyżej wskazano, kluczowe znaczenie ma bowiem przygotowanie w restauracji prowadzonej przez Skarżącego na mocy umowy franczyzy gotowego dania, które jest podawane klientowi do bezpośredniego spożycia, która to czynność powoduje, że dane świadczenie wykracza poza zakres grupowania PKWiU 10.85.1 "Gotowe posiłki i dania". Stwierdzić też należy, że z punktu widzenia klienta zainteresowanego spożyciem gotowego posiłku z możliwością konsumpcji, także na miejscu, otrzymuje on niewątpliwie świadczenie w postaci usługi związanej z wyżywieniem. Opisane w sprawie czynności stanowią więc cechy charakterystyczne i typowe dla usługi restauracyjnej i są one dominujące w stosunku do elementu dostawy towarów. Sama korporacja M. określa swoje punkty sprzedaży mianem "restauracji". Również z zawartych w aktach administracyjnych sprawy umów franczyzy jasno wynika, że korporacja klasyfikuje swoją działalność jako działalność restauracyjną, a nie polegającą na wydawaniu gotowych artykułów żywnościowych. Potwierdza to prawidłowość stanowiska organu podatkowego, co do zastosowania stawki 8%, a nie 5% na czynności wykonywane przez Skarżącego. Sąd, mając powyższe na uwadze stwierdza, iż prawidłowe było uznanie przez organy podatkowe, że drugorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają takie okoliczności jak: brak karty dań w rozumieniu restauracyjnym, styczność z personelem punktów sprzedaży wyłącznie w momencie zamawiania produktu z oferty, fakt, że przygotowanie dań wymaga od pracowników jedynie prostych czynności, brak obligatoryjnego wykształcenia gastronomicznego pracowników, fakt podawania dań na plastikowej tacy bez sztućców czy zastawy, czy to, że klient jest obowiązany do uprzątnięcia pozostałości po posiłku, brak ustalenia, czy w punktach sprzedaży są toalety itd. Okoliczności takie nie mogą bowiem per se determinować znaczenia czynności podatnika jako dostawy towaru, jeśli uwzględni się odwołanie do symboli PKWiU. Sam standard spożycia posiłku ma znaczenie wtórne i nie może dowodzić, że podatnik nie świadczy usługi gastronomicznej. Przypisywanie elementom, takim jak zastawa czy obsługa kelnerska, przesądzającego znaczenia, jest zbyt daleko idące dla wykluczenia tego, że w sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem usługi związanej z wyżywieniem. Jak słusznie twierdzą organy podatkowe, decydujące jest to, że oferowane produkty są w pełni przyrządzone i serwowane na ciepło w miejscu ich przygotowania jako posiłek gotowy do bezpośredniego spożycia (por. powołany wcześniej wyrok NSA z 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1853/17). Jeśli chodzi o powołany w skardze wyrok TSUE z 10 marca 2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 wskazać należy, że w wyroku tym Trybunał orzekł, iż sprzedaż świeżo przygotowanych dań i artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu na stoiskach lub w pojazdach gastronomicznych, lub w foyer kin stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 5 VI Dyrektywy, jeżeli z oceny jakościowej całości transakcji wynika, że elementy świadczenia usług poprzedzające dostawę artykułów żywnościowych i towarzyszące jej nie mają charakteru przeważającego. Z powyższego wynika przede wszystkim konstatacja, że ustalając, czy określone świadczenie złożone należy traktować, jako dostawę towarów, czy też jako świadczenie usług, pod uwagę należy wziąć wszelkie okoliczności, w jakich następuje finalna transakcja, tak aby określić jej elementy charakterystyczne i dominujące. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przeważające znaczenie mają czynności poprzedzające i towarzyszące dostarczeniu posiłku, które sprawiają, że może być on spożyty na miejscu. W przypadku zaś sprzedaży w systemach "drive in" oraz "walk through", klient ma także możliwość spożycia zakupionego "na wynos" dania w lokalu, korzystając ze wszystkich związanych z tym udogodnień. Nie musi bowiem poddawać wspomnianego dania żadnym dodatkowym zabiegom, chociażby obróbce termicznej, co charakteryzuje np. zakup mrożonej pizzy w supermarkecie. Czynność przygotowania posiłku, która stanowi de facto istotę każdej usługi gastronomicznej, ma zatem charakter przeważający, gdyż powoduje, że klient wybiera produkt Skarżącego, zamiast np. zakupu dania pakowanego próżniowo, które musi przyrządzić w odpowiednich warunkach i we własnym zakresie. W konsekwencji, gdy przygotowanie dania nie występuje na wcześniejszych etapach obrotu, poprzedzających dostarczenie gotowego dania, należy uznać, że świadczenie usług towarzyszące dostawie towarów ma charakter dominujący, a zatem wystąpi wówczas usługa gastronomiczna. Reasumując, skoro podstawowym przedmiotem działalności Skarżącego były usługi restauracji (typu fast-food), a ponadto Skarżący sprzedawał wyroby przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji, których nie zaklasyfikowano do PKWiU 10.85.1, nie mogły one korzystać z 5% stawki VAT na podstawie art. 41 ust. 2a w zw. z poz. 28 załącznika nr 10 do u.p.t.u., lecz należało je uznać za usługi związane z wyżywieniem, które stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1719) podlegają opodatkowaniu według stawki 8% VAT. Analogiczny pogląd do prezentowanego został wyrażony w wyrokach (nieprawomocnych) tutejszego Sądu z: 26 czerwca 2018 r., III SA/Wa 3055/17 oraz III SA/Wa 3016/17; 10 lipca 2018 r., III SA/Wa 3655/17; 17 lipca 2018 r., III SA/Wa 3532/17. Jednocześnie Sąd nie podziela stanowiska przeciwnego wyrażonego w nieprawomocnych wyrokach powołanych w skardze oraz w opinii prezentowanej w ekspertyzie prawnej załączonej do skargi. W świetle powyższego za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 41 ust. 2a u.p.t.u. w związku z poz. 19, 21, 28 i 31 załącznika nr 10 do u.p.t.u. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2a w zw. z art. 121 § 1 O.p. przez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść Skarżącego wynikających z wydawania przez Ministra Finansów rozbieżnych interpretacji – wskazać należy, że zasady tej nie można rozumieć w ten sposób, iż należy wydać decyzję sprzeczną z obowiązującym prawem. W orzecznictwie podkreślono również, że jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, narusza zasadę zaufania wyrażoną w art. 121 O.p., to jednak nie zawsze uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 18 października 2001 r. sygn. akt III SA 1233/00). Zagadnienie bowiem, które Skarżący przedstawia jako poważny problem interpretacyjny nie wynika z błędnej interpretacji przez organy podatkowe przepisów u.p.t.u. dotyczących stawki podatku VAT do wykonywanych czynności z zakresu gastronomii, lecz z błędnego klasyfikowania przez podatników z branży gastronomicznej wykonywanych przez siebie czynności do PKWiU 10.85 "Gotowe posiłki i dania" (opodatkowane 5% stawką) zamiast do PKWiU 56 "Usługi związane z wyżywieniem" (opodatkowane 8% stawką) i przedstawiania tej klasyfikacji w stanie faktycznym, w którym oczekiwali interpretacji indywidualnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 443/18). Jeżeli we wniosku o wydanie interpretacji świadczenie przedstawiono jako dostawę towaru to organ interpretacyjny nie mógł temu zaprzeczyć. W postępowaniu interpretacyjnym organ interpretacyjny nie ustala bowiem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wiąże go bowiem stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisany przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem wnioskodawca twierdzi, że jego zdaniem określony wyrób należy zakwalifikować do danego grupowania PKWiU, organ obowiązany jest tę klasyfikację przyjąć i uwzględnić badając, jaką stawkę podatku należy zastosować. Dysponuje bowiem jedynie informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. Dlatego też organ nie może stwierdzić, czy podana mu przez wnioskodawcę klasyfikacja będzie prawidłowa w rzeczywistym stanie faktycznym, ocenianym w ewentualnym postępowaniu podatkowym. Należy też pamiętać, że interpretacja indywidualna (w stanie prawnym przed 1 stycznia 2017 r.) gwarantuje ochronę jedynie wnioskodawcy i jedynie w ściśle określonych w przepisach sytuacjach. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący nie wystąpił o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Swoje działanie oparł na wiedzy w zakresie interpretacji wydanej w odniesieniu do podmiotów trzecich. Tego rodzaju działanie nie jest objęte ochroną. W tym stanie sprawy uznać należało, że wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacją prawną. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, postępowanie podatkowe przeprowadzono w sposób szczegółowy, z zachowaniem obowiązujących przepisów co do sposobu gromadzenia materiału dowodowego i zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu. Ocenę dowodów organ podatkowy obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu, który to warunek organ spełnił. Zdaniem Sądu organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do każdego dowodu i ocenił jego wartość dowodową. Argumentacja uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest przekonująca i uwzględnia regulacje unijne oraz krajowe, a także aktualne orzecznictwo i interpretację ogólną Ministra Finansów. Przedłożona przez Skarżącego ekspertyza nie podważa prawidłowości ustaleń organu. Powyższe powoduje, że chybione okazały się zarzuty naruszenia art. 2a w zw. z art. 121 § 1 O.p. oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.