I SA/Ke 4/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi H. spółka z o.o. w likwidacji w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę. Decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z [...] nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. H. Sp. z o. o. w likwidacji (Spółka) od budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością w kwocie 17.194,00 zł. Kolegium ustaliło, że organ pierwszej instancji jako przedmiot opodatkowania wskazał budynki o powierzchni użytkowej 963,94 m2 i grunty o powierzchni 4.558,00 m2. Przy ustalaniu zobowiązania podatkowego zastosowano stawki określone Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. Następnie wskazało na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", określające przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatnika podatku od nieruchomości oraz podstawę opodatkowania, tj. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1. Podniosło, że kwestią sporną w sprawie jest opodatkowanie budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przywołując art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) zaznaczyło, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a tym samym organy podatkowe są zobowiązane do przyjmowania za podstawę ustalania podatku danych wykazanych w ewidencji. Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przyjął jako podstawę opodatkowania od budynków dane z aktu notarialnego z [...] sporządzonego przed notariuszem W. N. oraz operatu szacunkowego sporządzonego 7 kwietnia 2009 r., zaś od gruntów dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynki będące przedmiotem własności Spółki stanowią budynki oświaty nauki i kultury oraz sportowe, jednak Spółka nie spełnia przesłanek do objęcia ich zwolnieniem z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Organ przywołując art. 1a pkt 3 u.p.o.l. wyjaśnił, że gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są te, które znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wskazał jakie grunty, budynki i budowle stosownie do treści art. 1 ust. 2a u.p.o.l. nie są klasyfikowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium skoro Spółka jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego, to mają do niej zastosowanie ww. przepisy o opodatkowaniu budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy omawiając zmiany w przepisach u.p.o.l., które weszły w życie od 1 stycznia 2016r. wskazał, iż strona nie przedłożyła ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego, na mocy której wyłączono sporne budynki z użytkowania. Zdaniem Kolegium dla ustalenia czy dana nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 2a u.p.o.l. znaczenie ma okoliczność posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie aktualne wykorzystywanie jej do działalności gospodarczej. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art.122, art.187 § 1, art.191 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej "o.p.", a także art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego o które wystąpiła Spółka, - naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niepełne zgromadzenie materiału i ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu zarzuciła, że organ wydał zaskarżoną decyzję 22 października 2018 r., chociaż pismem z 9 października 2018 r. wezwał Spółkę do przedstawienia ostatecznej decyzji nadzoru budowlanego w sprawie stanu technicznego, na co wyznaczył termin 7 dni. Natomiast Spółka wcześniej niż pismo z wezwaniem otrzymała decyzję. Spółka podniosła, że budynek Szkoły Podstawowej w P. został przez nią zakupiony w 2009 r., a organ posiadał wiedzę odnośnie faktu zakupu budynku oraz jego stanu. Od początku stan techniczny budynku uniemożliwiał wykorzystywanie go na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka stwierdziła, że organy pominęły fakt istniejącego od 2009 r. złego stanu technicznego budynku, co uwzględniały w poprzednich latach. Nadto, nie wystąpiły o opinię techniczną potwierdzającą obecny stan budynku, czy też przyszłe zamiary właścicieli co do niego i zaniechały sprawdzenia stanu na miejscu. Nie zweryfikowano również, czy Spółka osiąga przychody z nieruchomości, wykorzystuje ją w działalności gospodarczej, czy budynek jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych i czy koszt uwzględniony był w kosztach działalności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji określającą dla H. Sp. z o.o. z w likwidacji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. od budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością w kwocie 17.194,00 zł. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Bezsporne w sprawie są okoliczności, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą, że jest właścicielem będących przedmiotem opodatkowania gruntów i budynku i znajdują się one w jej posiadaniu. Strona nie kwestionuje także dokonanych przez organy ustaleń w zakresie powierzchni gruntu oraz powierzchni użytkowej budynku, będących przedmiotem opodatkowania. Spór w niniejszej sprawie dotyczy natomiast prawidłowości opodatkowania nieruchomości wyższą stawką podatku tj. dla gruntów i budynków związanych z prowadzona działalnością gospodarczą, podczas gdy ze względów technicznych budynek nie nadaje się do użytku. Skarżąca zarzuciła nadto, iż organ winien sprawdzić jaką działalność prowadzi spółka oraz czy obiekt jest wykorzystywany do prowadzenia działalności. Argumentacja skarżącej nie jest zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Przez określenie użytki rolne i lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 1a ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy. W świetle powyższych przepisów o możliwości zastosowania wyższych stawek podatku dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Nie ma tu znaczenia to, czy przedsiębiorca rzeczywiście wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem takich gruntów, budynków, czy budowli (tak wyroki NSA z 1 lutego 2019 r., II FSK 3053/18, z 13 września 2016 r., II FSK 2257/14, z 21 kwietnia 2015r., II FSK 1296/13, wyroki WSA w Rzeszowie z 15 listopada 2016 r., I SA/Rz 709/16, z 24 stycznia 2019r., I SA/Rz 1129/18, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca uzależnił więc sposób opodatkowania takich nieruchomości od stanu obiektywnego, stosując kryterium posiadania nawet, gdy przedsiębiorca zaprzestał na jakiś czas wykorzystania nieruchomości będącej w jego posiadaniu do prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyroki NSA: z 9 lipca 2013r., II FSK 2917/11; z 16 grudnia 2009r., II FSK 667/09). Należy również wskazać na pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. II FSK 1273/18, który tut. Sąd podziela, że "przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w żaden sposób nie uzależnia kwalifikacji gruntu od ustalenia, że koniecznym warunkiem jest wejście gruntu do majątku przedsiębiorstwa lub wykorzystywania go w prowadzonej działalności. Oczywiście sytuacje takie mają miejsce w praktyce, podobnie jak brak wykorzystywania gruntów na bieżące potrzeby gospodarcze w danym okresie. Okoliczności te nie mogą jednak decydować o charakterze gruntu oraz jego prawnopodatkowej kwalifikacji w odniesieniu do podatku od nieruchomości. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej pełni on bowiem funkcję podatku przychodowego. Podatki tego typu mają za cel sięganie do przychodu podatkowego bez uwzględniania kosztów jego uzyskania. Przedmiot opodatkowania stanowią więc nieruchomości, które powodują lub mogą powodować uzyskiwanie przez podatnika przychodów. Dlatego stają się one elementem podatkowego stanu faktycznego w podatku od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.". Mając na względzie powyższe przyjąć należy, że posiadane przez Spółkę nieruchomości podlegają opodatkowaniu według stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na ich rzeczywiste wykorzystanie w takiej działalności. Dodania w tym miejscu wymaga, że fakt rzeczywistego zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej bada się w przypadkach ściśle określonych w u.p.o.l., w odniesieniu do gruntów lub budynków o określonym w tej ustawie przeznaczeniu. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika zaś z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., ustawodawca przewiduje wyższe stawki podatkowe dla budynków mieszkalnych, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy zwrócić uwagę, że w przytoczonych przepisach ustawodawca wprost posługuje się terminem "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej, który wskazuje na konieczność ustalenia rzeczywistego wykorzystania na działalność gospodarczą, czy to budynków mieszkalnych, czy użytków rolnych. Jeżeli nie zachodzą zaś te przypadki, w których u.p.o.l. wymaga ustalenia, czy nieruchomość jest zajęta na działalność gospodarczą, zastosowanie ma ogólna reguła określona w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W niniejszej sprawie nie zachodzą sytuacje, o których mowa w art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., które wymagałyby zbadania, czy grunty i budynek są zajęte na działalność gospodarczą. Jak wynika bowiem z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, tereny działek wchodzących w skład opodatkowanej nieruchomości są oznaczone jako inne tereny zabudowane (Bi). W odniesieniu natomiast do takich użytków ustawa nie wiąże opodatkowania z faktem zajęcia terenu na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz wymaga jedynie ustalenia, czy taka nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Na marginesie rozważań zauważenia wymaga, że sama skarżąca wiąże wskazaną nieruchomość z działalnością gospodarczą. Spółka wskazuje przecież, że zakupiony przez nią budynek miał zostać wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Jedynie ze względów technicznych, zdaniem spółki, budynek nie nadawał się do jej prowadzenia. Jednocześnie skarżąca podnosi, iż budynek wymaga prac adaptacyjnych, zaś spółka uzyskała już stosowne pozwolenia na te prace i zamierzała je przeprowadzić. Adaptacja miałaby polegać na dostosowaniu pomieszczeń do zakresu prowadzonej działalności, a stosowny projekt budowlany został już opracowany. Powyższe wyraźnie wskazuje na fakt, iż zarówno grunty jak i budynek będące przedmiotem niniejszej sprawy związane są z działalnością gospodarczą spółki. Mogący podlegać zmianie fakt niewykorzystywania nieruchomości w chwili obecnej do działalności gospodarczej nie może determinować przyjęcia, że nie są one związane z prowadzeniem takiej działalności (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 24 stycznia 2019 r., I SA/Rz 1129/18). Przechodząc do rozważań na temat względów technicznych, które uniemożliwiają w ocenie skarżącej korzystanie z budynku do prowadzenia działalności gospodarczej i ewentualnej możliwości wyłączenia z tego powodu nieruchomości spod opodatkowania, wskazać należy co następuje. Zgodnie z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych) i lit. d (grunty niezabudowane objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015r. o rewitalizacji (Dz. U. poz. 1777), i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego), 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., jak również opisana w pkt 2 w/w przepisu. Natomiast mając na względzie art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. należy wskazać, że na podstawie tego przepisu zmieniono w dosyć istotny sposób możliwość wyłączenia nieruchomości spod opodatkowania jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdy znajduje się ona w złym stanie technicznym. W stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015r. nieruchomość nie była opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Od 1 stycznia 2016r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do funkcjonujących dotychczas względów technicznych, należy stwierdzić, że nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia. Z akt sprawy podatkowej nie wynika, aby w stosunku do przedmiotowej nieruchomości skarżącej została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2018.1202). Na taką decyzję nie powoływała się również spółka, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w postępowaniu sądowym. W związku z powyższym nie ma podstaw do stwierdzenia, że w sytuacji skarżącej zaistniała przesłanka określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. Wbrew zatem zarzutowi i argumentacji skarżącej, organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie dokonał prawidłowej wykładni oraz właściwie nie zastosował przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium trafnie zauważyło, iż od momentu zmiany stanu prawnego, która nastąpiła 1 stycznia 2016 r., przesłanka względów technicznych została wyeliminowana i nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania, zaś samo powoływanie się skarżącej na względy techniczne jest niewystarczające, bez jednoczesnego legitymowania się przez nią decyzją o której mowa w art. 67 ust. 1 P.b. o nakazie rozbiórki obiektu i uporządkowania terenu. Zmiana przepisów prawa jaka nastąpiła w okresie posiadania nieruchomości przez Spółkę wyjaśnia natomiast, dlaczego wcześniej, tj. do 1 stycznia 2016r. okoliczność względów technicznych była uwzględniana przez organy. Za niezasadne uznać należało również pozostałe zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, iż art. 7, 77 i 80 k.p.a. nie były podstawą prowadzonego przez organy postępowania, zatem zarzut ich naruszenia należy ocenić jako niezasadny. Wbrew natomiast zarzutom naruszenia art.122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w badanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania (art. 187 o.p.). Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a oceny, czy dana okoliczność została udowodniona dokonano na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podjęta ocena materiału dowodowego, niewątpliwie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 191 o.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało także dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadało wymaganiom stawianym przez art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p. Podjęcie czynności wymaganych przez stronę było zbędne dla możliwości rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Organ nie był tym samym zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu technicznego nieruchomości należącej do spółki, gromadzenia odpowiedniej dokumentacji czy też występowania o opinię techniczną na tę okoliczność, sprawdzenia, czy spółka uzyskuje przychody z nieruchomości, czy wykorzystuje ją w działalności gospodarczej, oraz czy wprowadziła obiekt do ewidencji środków trwałych, czy koszt uwzględniony był w kosztach działalności, jak również sprawdzenia, czy obiekt aktualnie wykorzystywany jest do prowadzenia działalności. Odnosząc się końcowo do zarzutu skarżącej, iż organ wydał zaskarżoną decyzję pomimo braku upływu terminu, wyznaczonego spółce do przedłożenia decyzji nadzoru budowlanego, wskazać należy, że powodem do uchylenia decyzji jest (stosownie do art. 145 § 1 lit. c ustawy p.p.s.a) jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie organ pomimo wezwania spółki (doręczonego w dniu 25 października 2018r.) do przedstawienia decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 P.b., nie czekając na upływ terminu do wykonania wezwania przez skarżącą, wydał decyzję, czym naruszył przepisy postępowania, w szczególności zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 o.p.). Jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem strona nie wykazała, aby taką decyzją dysponowała. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.