V SA/Wa 1269/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi Miasta R. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty oddala skargę. Przedmiotem skargi Miasta R. (dalej: Miasto, strona lub skarżąca) jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: Minister RiF lub organ odwoławczy lub II instancji) z [...] maja 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda lub organ I instancji) z [...] stycznia 2017 r., [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w kwocie 9.258,49 zł. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Pismem z [...] listopada 2016 r., uzupełnionym pismem z [...] grudnia 2016 r. Miasto zwróciło się z wnioskiem o przeksięgowanie kwoty 43.977,82 zł przekazanej na rachunek Wojewody w dniu [...] września 2016 r. tytułem pobranych dochodów Skarbu Państwa związanych z wykonywaniem zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych, w okresie od 21 sierpnia do 10 września 2016 r., tj. o pomniejszenie należności przekazanych przez stronę w klasyfikacji dział 700, rozdział 70005, § 0970 o kwotę 43.977,82 zł, zwiększając jednocześnie dochody przekazane w klasyfikacji dział 700, rozdział 70005, § 0770 o kwotę 34.719,33 zł oraz dochody przekazane w § 0550 o kwotę 9.258,49 zł wskazując, że niniejszym przeksięgowaniem zostanie poprawione błędne zaklasyfikowanie przekazanych środków finansowych. Strona wyjaśniła, że dokonała niezgodnego z przepisami potrącenia kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy pierwotnym potrąceniem 5% dochodów, a potrąceniem 25% wykonanych dochodów, jakiego Miasto nie dokonało w określonym terminie. Pismem z [...] grudnia 2016 r. Wojewoda wyjaśnił, że nie jest możliwe dokonanie przeksięgowania, o jakim mowa w piśmie z [...] listopada 2016r., wskazując jednocześnie, że dopuszczalne jest dokonanie przeksięgowania kwoty 43.977,82 zł z § 0970 na § 0770. W związku z powyższym wezwał stronę do niezwłocznego uregulowania nieprzekazanych za okres od 21października do 10 listopada 2016 r. dochodów w wysokości 9.258,49 zł wraz z odsetkami. W dniu [...] grudnia 2016 r. strona przekazała ww. środki wraz z odsetkami i jednocześnie powołując się na art. 255 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1870 ze zm., dalej: u.f.p.) i wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty. Decyzją z [...] stycznia 2017 r. organ I instancji odmówił Miastu stwierdzenia i zwrotu nadpłaty kwoty 9.258,49 zł z tytułu przekazania przez stronę na rachunek Wojewody dochodów Skarbu Państwa pobranych w okresie od dnia 21 sierpnia do 10 września 2016 r. w wysokości wyższej niż należna. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Minister RiF decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzje Wojewody. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy uzasadnione jest, z formalnego punktu widzenia, domaganie się stwierdzenia nadpłaty w związku z przekazaniem Skarbowi Państwa dochodów w wysokości wyższej niż należna i rozliczenia powstałej nadpłaty w kolejnych okresach rozliczeniowych roku, najpóźniej do dnia 8 stycznia roku następującego, po roku, w którym środki zostały przekazane. W ocenie Ministra RiF przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa mają zastosowanie do pobranych przez jednostkę samorządu terytorialnego dochodów związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań, zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i jednocześnie nieodprowadzonych na rachunek dochodów budżetu państwa (art. 60 ust. 8 u.f.p.). Tym samym przepis ten, korelujący bezpośrednio z art. 255 u.f.p. nie ma zastosowania do dochodów pobranych i odprowadzonych na rachunek budżetu państwa. Następnie organ odwoławczy zauważył, że art. 162 pkt 1 u.f.p. określa zasady prowadzenia gospodarki finansowej i stanowi, że ustalenie, pobieranie i odprowadzanie dochodów budżetu państwa następuje na zasadach i w terminach wynikających z obowiązujących przepisów. Takim przepisem dla jednostek samorządu terytorialnego jest regulacja zawarta w art. 255 ust. 1 i ust. 2 u.f.p., zgodnie z którym zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, według stanu na: 10 dzień miesiąca – w terminie do 15 dnia danego miesiąca; 20 dzień miesiąca – w terminie do 25 dnia miesiąca. Pobrane do dnia 31 grudnia i nieprzekazane w terminach, o których mowa w ust. 1, dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami są przekazywane odpowiednio przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową – w terminie do dnia 8 stycznia roku następującego po roku budżetowym, a gdy ten dzień jest dniem wolnym od pracy – do pierwszego dnia roboczego po tym terminie. Organ podkreślił, że ww. art. 255 u.f.p. wskazuje na uprawnienie do pomniejszania przekazywanych dochodów, które to uprawnienie może być realizowane w określonym trybie i czasie. Po upływie terminów wskazanych w art. 255 ust. 1 u.f.p, prawo to wygasa poza jednym przypadkiem wynikającym z art. 255 ust. 4 u.f.p., który to przepis do sytuacji strony nie miał zastosowania. Powyższe w ocenie organu II instancji zostało potwierdzone wyrokiem NSA z 2 lipca 2015 r., II GSK 802/14. Minister Finansów stwierdził, że zgodnie z art. 4 ust. 14 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, do wpływów osiąganych z opłat z tytułu przekształcenia stosuje się odpowiednio przepis art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten stanowi, że od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, czynszu dzierżawnego i najmu – nieruchomości Skarbu Państwa, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się 25% środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są te nieruchomości. Organ zauważył, że wskazany art. 255 ust. 1 u.f.p. stanowi o realizacji tego prawa jedynie poprzez pomniejszenie, przy przekazywaniu na właściwy rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej, pobranych dochodów budżetowych o określone procentowo kwoty należne powiatowi. Tym samym potrącenia 5% lub 25 % wskazanych środków można dokonać wyłącznie na podstawie art. 255 ust. 1 u.f.p., czyli wyłącznie przy przekazywaniu dochodów (nie później). Zdaniem organu odwoławczego, przepisy u.f.p. nie przewidują możliwości przywrócenia terminu do dokonania stosownego pomniejszenia. W jego ocenie, w żadnym razie nie można zgodzić się z poglądem, że ewentualna nadpłata dochodów odprowadzonych do budżetu państwa dokonana, np. w miesiącu wrześniu 2016r., mogłaby być skorygowana przez stronę w miesiącach następnych, w terminie nawet do dnia 8 stycznia 2017 r., czyli po upływie terminu, do którego ustawodawca zobowiązał właściwy podmiot do odprowadzenia pobranych dochodów. Pismem z 19 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Miasto zarzuciło naruszenie art. 255 ust. 1 i 2 w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 23 ust. 3 z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej: u.g.n) oraz art. 4 ust. 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 83, ze zm., dalej: ustawa o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego) w związku z art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 198, ze zm., dalej: u.d.j.s.t.). W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że stanowisko organów orzekających jest błędne. Zdaniem skarżącej korekta przekazanych na rachunek bankowy Wojewody dochodów Skarbu Państwa w zawyżonej wysokości (9.258,49 zł) jest możliwa najpóźniej do 8 stycznia roku następującego po roku, w którym środki zostały przekazane. Podkreśliła, że powołane przez organy orzecznictwo dotyczy innych stanów faktycznych, gdyż odnosi się do wniosków o stwierdzenie nadpłaty składanych po terminie, o którym mowa w art. 255 ust. 2 u.f.p. Miasto zwróciło uwagę na wyroki WSA w Warszawie (z 26 listopada 2013 r., V SA/Wa 1943/13 oraz z 3 grudnia 2013 r., V SA/Wa 1803/13), w których sąd stwierdził, że jedyny tryb na skorygowanie "nadpłaty" to tryb wynikający z art. 255 u.f.p. W wyrokach tych podkreślono, że korekta jest możliwa najpóźniej do 8 stycznia roku następującego po roku w którym środki zostały przekazane (art. 255 ust. 2 u.f.p). Późniejsze domaganie się korekty jest niemożliwe z uwagi na specyfikę środków publicznych, statuowaną przede wszystkim przez zasadę roczności budżetu (art. 162 u.f.p.) Z kolei odmowa przyznania jednostce samorządu terytorialnego prawa do korekty przekazanych środków stoi, w ocenie WSA, w sprzeczności z treścią art. 23 ust. 3 u.g.n., w którym użyto sformułowania "potrąca się 25% środków", co wskazuje na obligatoryjny, nieuznaniowy charakter tej czynności. A z kolei art. 255 ust. 1 u.f.p. mówi o terminach przekazania środków wg stanu tych środków na dzień 10-ty oraz 20-ty miesiąca. Dalej sąd wyjaśnił, że stan ten może być skorygowany o nadpłacone środki już przekazane do budżetu państwa. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2014 r., V SA/Wa 850/14 Miasto stwierdziło, że jedyny tryb na skorygowanie "nadpłaty" to tryb wynikający z art. 255 u.f.p. Podkreślono jednocześnie, że złożony wniosek dotyczy dochodów Skarbu Państwa wykonanych i przekazanych Wojewodzie w zawyżonej wysokości w roku 2016, co uzasadnia zastosowanie art. 255 ust. 2 u.f.p., a co za tym idzie - umożliwia rozliczenie powstałej "nadpłaty" w kolejnych okresach roku 2016r., (tj. do 8 stycznia 2017 r.). Minister RiF w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona i zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Należy zwrócić uwagę, że w sprawie nie ma zastosowania powołany przez Miasto w skardze art. 4 ust. 1 pkt 7 u.d.j.s.t. Do sprawy strony zastosowanie natomiast znajdzie art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t. zgodnie z którym źródłami dochodów własnych powiatu jest 5% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Wyjątkiem od powyższej zasady, jest art. 23 ust. 3 u.g.n. oraz art. 4 ust. 14 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 23 ust. 1 u.g.n. zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58-60 oraz art. 60a, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Do zadań tych należy m.in. pobieranie i dochodzenie należności z tytułu wynajmu, sprzedaży tych nieruchomości, a także pobieranie opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Stosownie do treści art. 23 ust. 3 u.g.n. od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, czynszu dzierżawnego i najmu - nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się 25 % środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są te nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia, z zastrzeżeniem art. 5. Do wpływów osiąganych z opłat z tytułu przekształcenia stosuje się odpowiednio przepis art. 23 ust. 3 u.g.n. (art. 4 ust. 14 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego). Tryb przekazywania powyższych wpływów do budżetu reguluje art. 255 u.f.p., który w ust. 1 stanowi, że zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, według stanu środków określonego na: 1) 10 dzień miesiąca - w terminie do 15 dnia danego miesiąca; 2) 20 dzień miesiąca - w terminie do 25 dnia danego miesiąca. Pobrane do dnia 31 grudnia i nieprzekazane w terminach, o których mowa w ust. 1, dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami są przekazywane odpowiednio przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową - w terminie do dnia 8 stycznia roku następującego po roku budżetowym, a gdy ten dzień jest dniem wolnym od pracy - do pierwszego dnia roboczego po tym terminie (art. 255 ust. 2 u.f.p.). W sprawie nie ulega żadnych wątpliwości, że przekazywane na podstawie art. 23 ust. 3 u.g.n. przez jednostkę samorządu terytorialnego środki mają charakter publicznoprawnego. Jednakże w sprawie w żaden sposób nie ma możliwości zastosowania do domagania się przez powiat zwrotu "nadpłaconych" środków przepisów działu III ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.). Wśród należności wymienionych w art. 60 nie ma środków stanowiących wynagrodzenie jednostek samorządu terytorialnego za wykonywanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej i odprowadzonych na rachunek dochodów budżetu państwa. Zgodnie z art. 60 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych; 4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności; 6a) należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. A więc w stanie faktycznym jedyną podstawę stanowić może art. 60 ust. 8 u.f.p. Art. 60 powyższej ustawy nie zawiera zamkniętego katalogu środków publicznych, gdyż używa słów "w szczególności". Trudno jednak uznać, wobec brzmienia art. 60 pkt 8 u.f.p., że katalog ten może być rozszerzony o dochody już odprowadzone do budżetu państwa. W ocenie sądu sprzeciwia się takiemu rozszerzeniu wyraźne zaznaczenie, że chodzi o środki nieodprowadzone do budżetu państwa. Wobec powyższego tryb przewidziany w dziale III ordynacji podatkowej, związany z postępowaniem w przypadku nadpłaty w podatku, jak zostało to słusznie stwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie może być w sprawie niniejszej zastosowany. Tym samym przepis ten, korelujący bezpośrednio z art. 255 u.f.p., nie ma zastosowania do dochodów pobranych i odprowadzonych na rachunek budżetu państwa. A taką sytuację mamy w sprawie, gdyż strona najpierw przekazała środki na rachunek Wojewody, a następnie chciała ich wysokość skorygować (następnie na żądanie Wojewody zwróciła środki) i ostatecznie zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty. W świetle powyższych ustaleń, tryb przewidziany w dziale III ustawy - Ordynacja podatkowa związany z postępowaniem w przypadku nadpłaty podatku nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podstawy do wystąpienia z żądaniem zwrotu kwot nadpłaconych nie można także, w ocenie sądu, znaleźć w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 49 ust. 1 u.d.j.s.t. jednostka samorządu terytorialnego wykonująca zadania zlecone z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami otrzymuje z budżetu państwa dotacje celowe w wysokości zapewniającej realizację tych zadań. Zgodnie z ust. 4 dotacje celowe, o których mowa w ust. 1, są przekazywane przez wojewodów, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Dotacje celowe, o których mowa w ust. 1, powinny być przekazywane w sposób umożliwiający pełne i terminowe wykonanie zlecanych zadań (art. 49 ust. 5). W przypadku niedotrzymania warunku określonego w ust. 5, jednostce samorządu terytorialnego przysługuje prawo dochodzenia należnego świadczenia wraz z odsetkami w wysokości ustalonej jak dla zaległości podatkowych, w postępowaniu sądowym (ust. 6). W ocenie WSA tryb przewidziany w art. 49 ust. 6 u.d.j.s.t. nie może być jednak zastosowany do należności wynikających z art. 23 ust. 3 u.g.n., gdyż ten ostatni przepis definiuje część środków, które powiat potrąca z wpływów nie jako dotację, ale jako dochód powiatu. Ma to ogromne znaczenie, gdyż środki te tym samym nie mają "znaczonego" charakteru, co jest cechą dotacji. Z tych też względów, w ocenie sądu, jedyny tryb na skorygowanie "nadpłaty" to tryb wynikający z art. 255 u.f.p. Zwrócić trzeba uwagę, że tryb regulowany cytowanym wyżej art. 255 ust. 1 u.f.p. daje prawo pomniejszenia jednostkom samorządu terytorialnego pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej (oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami), jednakże ogranicza to uprawnienie do stosownego pomniejszenia pobranych dochodów do ściśle określonego trybu i czasu. Tryb, to możliwość pomniejszenia pobranych dochodów o określone dochody jednostki samorządu terytorialnego z tytułu wykonania tych zadań. Czas natomiast jest ściśle uregulowany tym przepisem i wskazuje, że jednostka samorządu terytorialnego może dokonać takiego pomniejszenia według stanu środków określonego na: 1) 10 dzień miesiąca - w terminie do 15 dnia danego miesiąca; 2) 20 dzień miesiąca - w terminie do 25 dnia danego miesiąca. Natomiast ust. 2 art. 251 u.f.p., na który powołuje się skarżąca w sposób jednoznaczny wskazuje na sytuację środków pobranych do dnia 31 grudnia i nieprzekazane w terminach, o których mowa w ust. 1. W sprawie natomiast jednoznacznie ustalono, że środki te zostały zarówno pobrane jak i przekazane na rachunek Wojewody. Tym samym w przypadku braku dokonania odpowiedniego pomniejszenia przekazywanych dochodów, po upływie terminów wskazanych w art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p., prawo to wygasa. Innymi słowy potrącenia 5% lub 25% wskazanych środków można dokonać wyłącznie poprzez stosowne pomniejszenie, a to nastąpić może tylko przy przekazywaniu dochodów. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., II GSK 802/14, w którym sąd kasacyjny zasadnie stwierdził, że bezwzględnie obowiązujący art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p. precyzyjnie reguluje kwestie odnoszące się do terminów przekazywania wymienionych w nim dochodów budżetowych na wskazany rachunek bieżący, co uzasadnia wniosek, że tylko do upływu tych terminów, za dopuszczalną uznać można byłoby korektę kwot tak przekazywanych środków. Innymi słowy dokonania korekty należności można dokonać tylko do upływu terminów określonych w art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p. Tym samym nie można zgodzić się z poglądem prezentowanym przez stronę, że ewentualna nadpłata dochodów odprowadzonych do budżetu państwa dokonana np. w miesiącu wrześniu 2016 r. mogłaby być skorygowana przez stronę w miesiącach następnych, w terminie nawet do dnia 8 stycznia 2017 r., czyli po upływie terminu, do którego ustawodawca zobowiązał właściwy podmiot do odprowadzenia pobranych dochodów. Podkreślić również trzeba, że ww. wyrok NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku, na który powołuje się Miasto, tj. od wyroku WSA w Warszawie z 26 listopada 2013r., V SA/Wa 1943/13. Jednakże kwestię możliwości dokonania korekty rozstrzygną w sposób odmienny od sądu I instancji. Tym samym powołanie się na tezy z tego wyroku i następnych uznać należy za niewłaściwe. Zwrócić należy także uwagę na jeszcze inne tezy z wyroku z 2 lipca 2015r. Mianowicie NSA zasadnie wskazał, że brak jest podstaw do stosowania przepisów Działu III Ordynacji podatkowej do stwierdzenia nadpłaty środków z tytułu przekazania ich dysponentowi w wysokości wyższej nieuwzględniającej pomniejszenia (potrącenia), o którym mowa w art. 255 ust. 1 u.f.p. w związku z art. 23 ust. 3 u.g.n. - co stanowiło konsekwencję braku realizacji przez stronę skarżącą przyznanych jej tymi przepisami kompetencji (uprawnień). NSA podkreślił, że powiat nie uzyskał dochodów, o zwrot których, jako niezasadnie przekazanych (nadpłaconych) teraz występuje. Sąd kasacyjny zauważył, że w pkt 8 art. 60 u.f.p., w odniesieniu do wymienionych w nim środków publicznych, mowa jest o "dochodach nieodprowadzonych na rachunek dochodów budżetu państwa". Z okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika natomiast, że sporne w sprawie środki zostały przekazane na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową (art. 255 ust. 1 u.f.p.). Mając powyższe na względzie należy zgodzić się z Ministrem RiF, że art. 255 u.f.p. nie obejmuje trybu nadpłaty. A więc brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia i zwrotu już przekazanych środków. Uwzględniając fakt, że sprawa dotyczy zwrotu środków już przekazanych do budżetu państwa, to należy jeszcze raz stwierdzić, że w obowiązujących przepisach nie można znaleźć podstawy prawnej do wydania decyzji orzekającej o zwrocie na rzecz powiatu nadpłaconych środków. Jak wskazuje J. Borkowski z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej ‘’na podstawie i w granicach prawa’’ (art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ogólnej ustanowionej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 k.pa. lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 8 wydanie, str. 465). Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.