II SA/Gl 1079/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę Na podstawie upoważnienia nr [...], z dnia [...] r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: ŚWITD) przeprowadził kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy F. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe "A" ul. [...],[...] B. (dalej zwanego stroną, skarżącym). Kontrolą objęto okres od dnia 19 kwietnia 2016r. do dnia 19 kwietnia 2017 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami, przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 4 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] r. W związku z powyższą kontrolą ŚWITD wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości piętnastu tysięcy złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2016, poz 1907, dalej u.t.d.), tj. lp. 1.4 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d, w wymaganym terminie; lp. 5.2. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; lp. 6.2.1 - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.3.7 - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; lp. 6.3.8 - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; lp. 6.3.11 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; lp. 6.3.12 – naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego; lp. 8.3 - nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zakwestionowano zasadność nałożonej kary oraz podważyła konieczność zgłoszenia sprzedaży pojazdu, która nastąpiła przed dniem 15 sierpnia 2013 r. Podniesiono także, że brakujące na wykresówkach kilometry poszczególnych przejazdów mogą być błędem urządzenia pomiarowego lub też omyłki kierowcy we wpisie stanów liczników kilometrów. Wskazano również, że dane z kart kierowców były sczytywane w terminach, gdyż pomiędzy odczytami nie minęło 28 dni zarejestrowanej działalności. W wyniku wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych. Przyczyną orzeczenia kasatoryjnego było błędne wymierzenie kary za część naruszeń. W pozostałym zakresie uznano ustalenia organu I instancji za prawidłowe. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 136/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że pewne kwestie, istotne dla sprawy, nie zostały dostatecznie wyjaśnione przez organy. Chodziło m.in. o dopuszczalne błędy tachografów stosowanych w transporcie drogowym oraz obowiązek sczytywania danych z kart kierowców. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy GITD w dniu [...] r. wydał decyzję o treści analogicznej jak poprzednie rozstrzygnięcie z [...] r. - uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych. Za nieuzasadnioną uznał część kary, w tym za naruszenie wskazane w lp. 6.3.12, dotyczące obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Wysokość łączna kary nie uległa jednak zmianie ze względu na postanowienia art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którym dla podmiotu zatrudniającego do 10 kierowców nie może ona przekraczać kwoty 15 tys. zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona (dalej: skarżący) wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji, podniósł zarzuty dotyczące: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 1 pkt 3 lit a Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych i kart kierowców (Dz. Urz. UE L. 168/16 z dnia 02.07.2010), poprzez nieprawidłowe wyznaczenie dni zarejestrowanej działalności kierowcy; - art. 8 u.t.d., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że strona nie dokonała zgłoszenia do licencji pojazdów, które zostały sprzedane przed dniem 15 sierpnia 2013 r. 2/ naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, 7a, 77§1 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, przyjęciu przez organ kontrolny niekorzystnej i nie uzasadnionej wykładni treści art. 92a ust. 3 pkt 1 i 2 u.t.d. oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego karą za naruszenia polegające na nierejestrowaniu na wykresówkach aktywności kierowców; - art. 10 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu, złożonych w toku postępowania, wyjaśnień w zakresie stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń; - art. 15 oraz art. 127 § 1 k.p.a. w zakresie w jakim przepisy te obligują organ odwoławczy do ustosunkowania się do zawartych w odwołaniu zarzutów, poprzez brak odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów strony. Odnosząc się do naruszenia polegającego na nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. 6.2.1 – wyliczono karę za to uchybienie w wysokości 15 tys. zł) skarżący stwierdza, tak na jak na wcześniejszych etapach postępowania, że organ dokonał błędnych wyliczeń w tym zakresie nie uwzględniając dopuszczalnych błędów tachografu odnośnie rejestracji przebiegu drogi. Długość przebytej drogi jest rejestrowana z błędem wynoszącym 4%. Organ wskazywał na ten błąd w odniesieniu do rejestracji czasu przez tachograf, co w ogóle nie było przedmiotem analiz i nie było podnoszone przez żadną stronę w toku postępowania. Zdaniem skarżącego organ myli się również co do twierdzenia, jakoby błędy w rejestracji tachografów były adresowane do ich producentów. Powołał się na treść Załącznika I Rozdz. III, lit f pkt 3 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85. W nawiązaniu do powyższego wskazał, że nadano producentom tachografów możliwość wystąpienia błędów w rejestracji przebiegu drogi w trakcie ich użytkowania (lit f pkt 3 Rozporządzenia 165/2014) i w trakcie instalacji (lit f pkt 2 Rozporządzenia 165/2014. Tym samym, zdaniem skarżącego, bezsporne jest, że tachograf może popełnić błąd w zakresie rejestracji przebiegu drogi w zakresie 4% jej długości w warunkach użytkowania tego tachografu. Jego zdaniem organ całkowicie pominął zalecenia w tym zakresie, wynikające z w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 136/18 W ocenie skarżącego organ niezasadnie wskazał w protokole z kontroli, że przewoźnik nie dokonał zgłoszenia sprzedaży pojazdów o nr rej. [...], [...], [...] w sytuacji, gdy nie miał takiego obowiązku (lp. 1.4 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d, w wymaganym terminie, za co wyliczono karę w wysokości 6 tys. 400 zł). Nie zgodził się z twierdzeniem, że strona nie przedłożyła dowodów sprzedaży tych pojazdów i z tego powodu nie jest w stanie udowodnić faktu ich sprzedaży. Powołano się na niemożność przedłożenia faktur potwierdzających sprzedaż pojazdów w latach 2010-2013 z uwagi na to, że fakt ich nie posiada z powodu upływu 5 lat od sprzedaży. Skarżący wskazał, iż sprzedał pojazdy przed wejściem w życie przepisów nakazujących dokonywanie zgłoszenia sprzedaży do organu wydającego licencję. Strona skarżąca zakwestionowała również naruszenie polegające na nieterminowym odczycie danych z kart kierowców wskazując na uchybienia organu w tym zakresie (lp. 6.3.11 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za które wyliczono karę w wysokości 1 tys. zł). Zarzucono organowi błędną interpretację przepisów Rozporządzenia WE 581/2010. Dni zarejestrowanej działalności to, jak twierdzi, to dni zarejestrowane na karcie kierowcy. Brak takich zapisów na karcie oznacza, że dni tam nie ujęte nie mogą być brane pod uwagę wyznaczaniu terminów do wczytania danych z karty kierowcy. Jego zdaniem niezrozumiałe jest definiowanie przez organ II instancji dni zarejestrowanej działalności jako dni wolnych, w których kierowca odpoczywał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę zaskarżonej stanowi art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 58, dalej: u.t.d.), przy czym ze względu na okres, w jakim miały miejsce zdarzenia, stanowiące podstawę wymierzenia kary stosuje się, zgodnie m.in. z art. 8, przepisy tej ustawy w wersji obowiązującej do 3 września 2018 r. tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1481). Ustawa nowelizująca u.t.d. wprowadziła pewne zmiany, m.in. w zakresie załącznika nr 3, określającego wysokość kar za poszczególne naruszenia. Dalej, podobnie jak w zaskarżonej decyzji, będą powoływane przepisy u.t.d. obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzeń stanowiących podstawę wymierzenia poszczególnych kar, składających się na podana w decyzji karę łączną. Zgodnie z art. 92a ust.1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli, w przypadku podmiotu zatrudniającego do 10 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, nie może przekroczyć kwoty 15.000 złotych (ust. 3 pkt. 1). Stosownie do ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3. Skarżącemu zarzucono naruszenia określone lp. 1.4 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d, w wymaganym terminie; lp. 5.2. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; lp. 6.2.1 - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.3.7 - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; lp. 6.3.8 - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; lp. 6.3.11 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; lp. 6.3.12 – naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego; lp. 8.3 - nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Skarżący kwestionuje ustalenia organów dotyczące okoliczności stanowiących podstawę wymierzenia kary za poszczególne uchybienia (naruszenia), formułując zarzuty skargi. W ocenie Sądu zarzuty te nie znajdują uzasadnienia. Nie ma racji skarżący w kwestii dotyczącej braku uwzględnienia przez organy orzekające w sprawie dopuszczalnego marginesu błędu w zapisach tachografu odnośnie przebytej drogi. Wymagania techniczne, czego nie zakwestionował tut. Sąd w wyroku z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 136/18 (wbrew twierdzeniom zawartym w skardze Sąd jedynie stwierdził, że organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu w uzasadnieniu swojej decyzji, co powinien uczynić), nie są adresowane do użytkowników tachografów, a do ich producentów i określają warunki stawiane przed producentami urządzeń rejestrujących, których spełnienie jest konieczne, aby urządzenie dopuszczono do użytku w pojazdach. Jeśli prawodawca zamierzałby błąd taki usankcjonować, to powinien wyraźnie to określić, tak jak jest np. w przypadku istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w art. 36a ust. 5a ustawy – Prawo budowlane. Brak takiej regulacji powoduje, iż nie ma zatem podstaw do tego, aby uwzględniać różnicę między zarejestrowaną drogą, a drogą faktycznie przebytą, wynikającą z 4% tolerancji odnoszonej do tachografu.. Podobnie w kwestii braku zgłoszenia sprzedaży pojazdów o nr rej. [...], [...], [...] Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 7a u.t.d. był zobowiązany do zgłoszenia informacji o sprzedaży tych pojazdów w terminie 28 dni danych, o których mowa w art. 7a. Przepisy obowiązujące przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2013 r., poz. 567) zawierały podobne rozwiązanie, przy czym art. 14 ust. 1 zobowiązywał do przekazania tego rodzaju informacji, wskazanych wtedy w art. 8 u.t.d., terminie 14 dni. Wobec tego argument, iż sprzedaż tych pojazdów nastąpiła w latach 2010, 2011 i 2013 niczego nie zmienia. Nie ma w tym zakresie przedawnienia. Ponadto za uchybienie polegające na niezgłoszeniu wskazanych informacji właściwemu organowi, podobnie jak jest to obecnie, przepis przewidywał karę w wysokości 800 zł. Uzasadnienie znajduje także naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowców ze względu na prawidłową wykładnię terminu "dni zarejestrowanej działalności". Wbrew twierdzeniu skarżącego, zdaniem którego przy dokonywaniu wczytywania należy uwzględniać jedynie dni zarejestrowane na karcie kierowcy, zaś brak takich zapisów na karcie powoduje konieczność przyjęcia, iż nie stanowią one dni zarejestrowanej działalności, kwestia ta przedstawia się inaczej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że w zakresie obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy i tachografów cyfrowych organy powinny uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy (por. wyroki NSA z: 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2214/15; 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1924/16; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1260/16). Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a pkt i) rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez państwo członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Z art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 561/2006 wynika natomiast, że Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Z kolei według art. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.Urz. UE L 168 z 2 lipca 2010 r., s. 16 ze zm.) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Taki termin został też wskazany w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. 2007 nr 159 poz. 1128 ze zm.) – dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni wspomnianych przepisów należy wziąć pod uwagę pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, który stanowi, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 581/2006, rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. W konsekwencji przy ocenie, czy dany podmiot pobierał dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni należy uwzględniać tylko dni zarejestrowanej działalności. Dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być zarejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresu odpoczynku ustanowionych powoływanym już rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z nierejestrowanej działalności są natomiast okresy, gdy nie można przedsiębiorcy przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma obowiązku rejestrowania swoje działalności, tj. okresy, w których przebywał na urlopie wypoczynkowym i zwolnieniu chorobowym. Taką prawidłową wykładnię przyjął organ odwoławczy (podobnie jak i organ I instancji), w konsekwencji uwzględnił dni zarejestrowane automatycznie na karcie kierowców, jako praca lub dyspozycja, a także dni wynikające z zestawień zaświadczeń kierowców, w których mieli oni czas wolny, odpoczywali lub wykonywali inną pracę, A więc dni, w których nie byli oni na urlopie wypoczynkowym lub zwolnieniu chorobowym. Tym samym, to co było przedmiotem krytycznej oceny Sądu w ww. wyroku z 27 kwietnia 2018 r., a więc brak wyjaśnienia sposobu (zasad) ustalania maksymalnych okresów na wczytywanie danych z kart pojazdów, co z kolei wiąże się z określaniem "dni zarejestrowanej działalności" kierowców, zostało przez organ uzupełnione. Poczynione wyżej ustalenia prowadzą do wniosku, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazywanych w skardze, w tym art. 1 pkt 3 lit a Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych i kart kierowców (Dz. Urz. UE L. 168/16 z dnia 02.07.2010), ze względu na prawidłowe wyznaczenie dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Prawidłowo także zastosowano art. 8 u.t.d. w odniesieniu do niedokonania przez stronę zgłoszenia do licencji pojazdów, które zostały sprzedane przed dniem 15 sierpnia 2013 r. W ocenie Sądu, fakt popełnienia ww. naruszeń został dokładnie wyjaśniony i uzasadniony przez organy orzekające w sprawie. Organy przeprowadziły kompleksowe postępowanie dowodowe i dokonały szczegółowej oceny okoliczności istotnych w sprawie, wobec powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, iż organ naruszył wskazane w skardze przepisy k.p.a. naruszenie przepisów postępowania. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 7, 7a, 77§1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Organ odwoławczy wbrew zarzutom skargi prawidłowo odniósł się do okoliczności przestawianych przez stronę w odwołaniu, co znajduje swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, a więc nie doszło do naruszenia art. 15 oraz art. 127 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym i powołanym wyżej prawem, a w związku z tym na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku