VII SA/Wa 2298/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant spec.Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. B., M. M. B. i M. M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących J. B., M. M. B. i M. M.B. solidarnie kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Wojewoda [...] (zwany dalej: "W[...]", "organem II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm.), dalej "Kpa", oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202), po rozpatrzeniu odwołania J. B.reprezentowanej , od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r" znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi: Fundacji [...] im. I. Ł. pozwolenia na budowę zespołu żłobkowo-przedszkolnego Centrum [...] "[...]" z zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną i rozbiórką budynku magazynowego, na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 13 października 2017 r., inwestor - Fundacja [...]. im. I. Ł., złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zespołu żłobkowo-przedszkolnego Centrum [...] "[...]" z zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną i rozbiórką budynku magazynowego, na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., Prezydent [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej. W dniu [...] stycznia 2018 r. ,inwestor przedłożył poprawiony projekt budowlany ze wskazaniem naniesionych korekt. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., Prezydent [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Fundacji [...]. im. I. Ł. pozwolenia na budowę zespołu żłobkowo- przedszkolnego Centrum [...] "[...]" z zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną i rozbiórką budynku magazynowego, na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta [...] wniosła J. B. współwłaścicielka działki nr ew. [...]. W wyniku kontroli dokumentacji projektowej, pismem z dnia 11 czerwca 2018r., Wojewoda [...], na podstawie art. 50 Kpa, wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji projektowej: Pismem z dnia 26 czerwca 2018 r., inwestor zwrócił skorygowane egzemplarze projektu budowlanego (4 egzemplarze") i wymienił dokonane korekty ponadto uzupełnił wniosek o aktualne zaświadczenia projektanta i sprawdzającego, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanej zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda [...] pismem z dnia 27 czerwca 2018 r., zawiadomił strony postępowania, na podstawie art. 10 Kpa, o zakończeniu postępowań dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały uzupełnione poprzez wykonanie projektu zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych uzupełnionej o obszar, który był przedmiotem aktualizacji, dołączenie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, opatrzenie wszystkich zmian czytelnym datą, podpisem oraz pieczęcią osoby, która je wykonała oraz ujednolicenie nazw rysunków zawartych w projekcie. Organ stwierdził, że na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - rejon ulicy [...] uchwalony uchwał Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Z załącznika rysunkowego do ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż działka nr ew. [...] z obrębu [...] znajduje się na obszarze oznaczonym jako "W11-U(MW)". Zgodnie § 4 ust.2 pkt 2 planu miejscowego obszar ten przeznaczony jest pod zabudowę usługową z zabudów mieszkaniową wielorodzinną jako funkcją dopuszczalną. Obowiązujące na tym obszarze ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "W11 U(MW)" zostały spełnione przez planowaną inwestycję w następujący sposób: zachowany został minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (40%-57,77% w projekcie, s. 5); wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy (do 2,0 - 0,21 w projekcie, s. 5); wskaźnik powierzchni zabudów (do 0,6- 0,21 w projekcie, s. 5); wskaźnik maksymalnej wysokość zabudowy w wyznaczonych n rysunku planu strefach (strefa b - 20m-6m w projekcie, s. 126). Komunikacja będzie się odbywać z pośrednictwem zjazdu od strony ul. [...] (§ 36 ust. 5 ww. planu miejscowego), a miejsc parkingowe zostały zaprojektowane zgodnie ze wskaźnikiem wskazanym w § 12 ust. 3 pkt. 1 ww. plan miejscowego tj. na potrzeby budynku zaprojektowano 15 miejsc postojowych. Zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu obowiązujące linie zabudowy, zaopatrzeni w wodę, odprowadzenie ścieków, energię elektryczną, gaz, ciepło oraz dostęp do siec teletechnicznych i sposób usuwania odpadów przewidziane są w sposób zgodny z § 13 ww. plan miejscowego tj. zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci, odprowadzanie ścieków do miejskiej siec kanalizacyjnej ogólnospławnej; w zakresie zaopatrzenia w gaz z miejskiej sieci gazowej; w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej. Wody opadowe i roztopowe zostaną zagospodarowani w miejscu ich powstawania, po czym odprowadzone do miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej W dalszej kolejności organ wskazał, iż projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Elewacje posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4m. od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w przedmiotowe sprawie w stosunku do części nadziemnej budynku) wynosi ponad 8 m. Przedmiotowa inwestycja nie narusza również innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym (str. 22-23) oraz uzgodnienie inwestycji z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W dalszej kolejności organ uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia następujących przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki) § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie dokonano zmiany spływu wód) § 40 (w projektowanym zespole budynków wielorodzinnych został, przewidziany plac zabaw); § 5 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym (analizach zacienia i przesłaniania zamieszczonych w projekcie budowlanym str. 36-36) i oświadczeniach projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego w zgodności z przepisami prawa. Analizując pozostałe przepisy z zakresu ochrony środowiska organ wskazał, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja zostanie zrealizowana poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych (§ 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), a jej realizacja nie spowoduje ponadto uciążliwości, w postaci szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji); zanieczyszczenia powietrza, zanieczyszczenia gruntu i wód; powodzi i zalewania wodami opadowymi; osuwania gruntu, lawiny skalnej i śnieżnej i szkód spowodowanych działalnością górniczą (§ 11 ust. 2 pkt 1-7 ww. rozporządzenia). Wedle oceny Wojewody projekt budowlany jest kompletny - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; do spraw sanitarnohigienicznych i do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz opinie geotechniczną. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony, budynek należy do kategorii geotechnicznej w prostych warunkach geotechnicznych. Ponadto organ uznał, iż zarzuty odwołania nie znajdują potwierdzenia w aktach niniejszego postępowania. Zarzut jakoby organ I instancji miał obowiązek w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego uwzględnić możliwość lokalizacji dominanty wysokościowej na działce należącej do Skarżącej (zgodnie z § 36 ust. 1 pkt 5 ww. piani miejscowego) jest, w ocenie Wojewody, bezzasadny. Możliwość realizacji danego obiektu budowlanego na danej działce nie jest tożsama z uzyskaniem prawomocnego pozwolenia na budowę. Właściciel działki nr ew.[...] może nigdy nie wystąpi z wnioskiem o pozwolenie na budowę, lub nigdy takiej decyzji nie uzyska. Wskazał organ, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej, wydając decyzję w sprawie zatwierdzenia inwestycji nie może uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Na marginesie, organ wskazał, iż § 36 ust. 1 pkt 5 ww. planu miejscowego dopuszcza w rejonie wskazanym na rysunku planu usytuowanie trzech dominant wysokościowych. Dopuszczenie realizacji danego obiektu nie jest tożsame z koniecznością jego realizacji. Także zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 9 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczący niezachowania wyznaczonych na rysunku planu, osi widokowych, w ocenie organu, nie znajduje odzwierciedlenia w aktach niniejszego postępowania. Stosownie do § 2 pkt 40 ww. planu, oś widokowa to "wyobrażalna prosta kierująca wzrok na charakterystyczne elementy zagospodarowania terenu lub terenów". Niemniej jednak należy wskazać, iż zarówno usytuowanie projektowanego budynku, jego kształt i parametry oraz parametry projektowanego ogrodzenia i innych elementów zagospodarowania terenu, nie powodują przesłaniania powiązań i zabudowy w ciągach, wskazanych na rysunku planu. W szczególności projektowany budynek, mimo swojego usytuowania nie przesłania osi widokowych i zapewnia dobrą widoczność zagospodarowania terenu znajdującego się za nim. Jednocześnie nowe elementy zagospodarowania terenu, wprowadzone wraz z inwestycją, takie jak choćby forma wodna, będą stanowić dopełnienie istniejącego zagospodarowania terenu i wzbogacać istniejące osie widokowe. Organ podkreślił, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa Inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych. Zaznaczono także, że odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi przede wszystkim projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i wymaganiami przepisów oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego; dołączenie do projektu oświadczenia swojego oraz sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. "Nieprzestrzeganie przez projektanta przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego może powodować odpowiedzialność zawodową w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego) skutkującą nałożeniem jednej z kar wymienionych wart. 96 Prawa budowlanego, aż do zakazu wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, na okres od roku do 5 lat, połączonego z obowiązkiem złożenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 tej ustawy. Ponadto organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Wojewoda uznał, iż art. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 1 Kpa również nie został naruszony poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz wadliwość uzasadnienia. Organ I instancji w toku postępowania podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J.B., M. M. B. oraz M. M. B., domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji i decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając w szczególności naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm., dalej jako: "p.b.") w zw. z art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z § 36 ust. 2 pkt 5 oraz rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - rejon ulicy [...] (uchwała Rady [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., Dz. Urz. Woj. [...]. poz. 5457, ze zm., dalej jako: "plan miejscowy", "m.p.z.p."), poprzez niestwierdzenie w ramach sprawdzenia dokonywanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. naruszenia w/w przepisów polegającego na pomięciu interesów prawnych osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu tj. nieuwzględnienie prawa dysponentów nieruchomości na działce nr [...] z obrębu [...] (w tym Skarżących) do wykonania na tej działce dominanty, przewidzianej w w/w przepisach planu miejscowego oraz niezastosowanie art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 136 k.p.a. celu usunięcia tego naruszenia; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b. w zw. z art, 136 § 1 k.p.a. w związku z § 36 ust. 2 pkt 11, § 2 pkt 40 i § 3 ust. 1 pkt 9 oraz rysunkiem m.p.z.p, poprzez niestwierdzenie w ramach sprawdzania dokonywanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. naruszenia w/w przepisów m.p.z.p. polegającego na zaprojektowaniu budynku w poprzek osi widokowej, która jest obowiązującym ustaleniem planu miejscowego i nie może być przesłaniania oraz niezastosowanie art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w celu usunięcia tego naruszenia; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w związku z § 36 ust. 2 pkt 7 oraz rysunkiem m.p.z.p. poprzez niestwierdzenia w ramach sprawdzenia dokonywanego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. naruszenia w/w przepisów m.p.z.p. polegającego na ujęciu w projekcie zagospodarowania terenu (dalej jako: "PZT") drzew przeznaczonych do trwałego usunięcia, podczas gdy w ustaleniach szczegółowych m.p.z.p. dla terenu Inwestycji przewidziano ochronę istniejącego drzewostanu, a także niezastosowanie art. 35 ust. 3 p.b. wzw. z art. 136 § 1 k.p.a. w celu usunięcia tego naruszenia; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., która pozostaje niezgodna z przepisami prawa, a także obowiązującymi ustaleniami m.p.z.p. i jako taka powinna zostać usunięta z obrotu prawnego; b) art. 136 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w zakresie weryfikacji niezgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa oraz ustaleniami m.p.z.p. w sytuacji w której organ I instancji nie wyjaśnił tych istotnych okoliczności sprawy; c) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r.; W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszenia przywołanych przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do uzasadnienia podniesionych zarzutów w pierwszej kolejność skarżący zaznaczył, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Obszar oddziaływania inwestycji został natomiast zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z drugiej strony inwestor, zagospodarowując działkę, korzysta i wyrażonej w art. 4 p.b. zasady prawa do zabudowy: "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Przytoczonych przepisów p.b. nie można interpretować w oderwaniu od całego systemu prawa, w którym funkcjonują. W omawianym kontekście istotne znaczenie mają nie tytko przepisy p.b., ale też inne akty prawne regulujące proces inwestycyjno-budowlany, w szczególności ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz przepisy dotyczące prawa własności i jego ochrony, zwłaszcza Kodeks cywilny oraz Konstytucja RP. W sprawie niniejszej podstawowe znaczenie mają wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.). Przepisy te mogą wymusić na właścicielu sąsiedniej nieruchomości obniżenie wysokości planowanej zabudowy, co jest istotną ingerencją w prawo do zabudowy tej nieruchomości (art. 4 p.b.). W zakresie § 60 r.w.t. należy zwrócić uwagę, że w przypadku pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci m.in. w żłobku i przedszkolu (przedmiot Inwestycji), konieczne jest zapewnienie minimalnego czasu nasłonecznienia dla każdego pomieszczenia. Wyjątek z ust. 2 dotyczy bowiem wyłącznie mieszkań wielopokojowych. Skarżący powoływali się ponadto na orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie wielokrotnie wyrażany był już pogląd, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich można mówić wówczas, gdy zostały naruszone ich dobra chronione przez obowiązujące prawa, a nie tylko przepisy dotyczące budownictwa. Usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Wyważenie tych interesów prawnych oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości". Nie jest więc wystarczające mechaniczne sprawdzenie inwestycji pod kątem wymagań r.w.t. jak to uczyniono na gruncie niniejszej sprawy naruszający tym samym art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. W ocenie strony skarżącej zarówno organ I instancji, jak i Wojewoda [...] zdaje się nie dostrzegać tych nieprawidłowości co skutkowało zatwierdzeniem projektu budowlanego Inwestycji, która w sposób niesymetryczny ogranicza zabudowę na działce nr [...]. Stanowi to o naruszeniu konstytucyjnego obowiązku równego traktowania wszystkich stron przez organ oraz zasady ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP) i dyspozycji zawartych w art. 5 ust. 1 p.b. oraz art. 140 i art. 144 k.c. (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 551/12). Przesądza również o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 p.b. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w związku brakiem wystraczającej weryfikacji projektu budowlanego w kontekście przywołanych ustaleń m.p.z.p. Ponadto, jak stwierdzili skarżący, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego zapoznanie się z rzutami w/w elewacji nie pozostawia wątpliwości, że "ustępstwa" na rzecz zachowania osi wyznaczonej w planie miejscowym są wyłącznie symboliczne. Nieznaczne obniżenie i przeszklenie budynku w tej części nie potrafi ukryć faktu, że projektowany budynek jest w zasadzie jedną bryłą stojącą na trasie osi widokowej. Przebieg osi w ogóle nie jest zaakcentowany, w związku z czym budynek zwyczajnie ją przesłania - co wprost narusza § 36 ust. 2 pkt 11 m.p.z.p. Z omówionych przyczyn, projekt budowlany jako niezgodny z planem miejscowym nie powinien przejść weryfikacji na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., zarówno przed organem I instancji jak i przed Wojewodą [...]. Zgodnie z art. § 36 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. dla terenu Inwestycji przewiduje się ochronę istniejącego drzewostanu - z dopuszczeniem przesądzeń drzew w związku z realizacją zabudowy lub infrastruktury. Tymczasem jak wprost wynika z PZT inwestor przewiduje wycinkę części drzew bez adaptacji (drzewostan przeznaczony do adaptacji posiada inne oznaczenie w legendzie rysunku; por. rysunek poniżej). Co ciekawe, w części opisowej projektu budowlanego nie wspomniano o wycince drzew, która została czytelnie ujęta na rysunku PZT. Projekt budowlany jako niezgodny z planem miejscowym nie mógł natomiast zostać pozytywnie zweryfikowany przez Wojewodę [...] na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 136 k.p.a. Podsumowując powyższe rozważania skarżący podkreślili, że Wojewoda [...] wydając inkryminowaną decyzję dopuścił się szeregu uchybień przepisów postępowania, a także naruszenia przepisów prawa materialnego co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Projekt budowlany zatwierdzony w wyniku oddalenia odwołania narusza interesy prawne osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania Inwestycji nie uwzględniając prawa dysponentów nieruchomości na sąsiedniej działce nr [...] do posadowienia dominanty wysokościowej. Co więcej, projekt ten wprost uchybia ustaleniom wynikającym z obowiązującego planu miejscowego poprzez umiejscowienie budynku w poprzek osi widokowej, która nie może być przesłaniana oraz poprzez niedotrzymanie obowiązku ochrony istniejącego drzewostanu o czym świadczy wskazanie w PZT określonej ilości drzew jako przeznaczonej do wycinki bez adaptacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej inwestorowi: Fundacji [...] im. I. Ł. pozwolenia na budowę zespołu żłobkowo-przedszkolnego Centrum [...] "[...]" z zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną i rozbiórką budynku magazynowego, na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. Z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, który stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)- prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - rejon ulicy [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. ,działka nr ew. [...] z obrębu [...] znajduje się na obszarze oznaczonym jako "W11-U(MW)". Zgodnie § 4 ust. : pkt 2 planu miejscowego obszar ten przeznaczony jest pod zabudowę usługową z zabudów mieszkaniową wielorodzinną jako funkcją dopuszczalną. Planowana inwestycja spełnia ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "W11 U(MW)" . Zachowany został minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (40%-57,77% w projekcie, s. 5); wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy (do 2,0 - 0,21 w projekcie, s. 5); wskaźnik powierzchni zabudów (do 0,6- 0,21 w projekcie, s. 5); wskaźnik maksymalnej wysokość zabudowy w wyznaczonych n rysunku planu strefach (strefa b - 20m-6m w projekcie, s. 126). Komunikacja będzie się odbywać z pośrednictwem zjazdu od strony ul. [...] (§ 36 ust. 5 ww. planu miejscowego), a miejsc parkingowe zostały zaprojektowane zgodnie ze wskaźnikiem wskazanym w § 12 ust. 3 pkt. 1 ww. plan miejscowego tj. na potrzeby budynku zaprojektowano 15 miejsc postojowych. Zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu obowiązujące linie zabudowy, warunki zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia ścieków, doprowadzenia energii elektrycznej, gazu, ciepła oraz dostępu do sieci teletechnicznych i sposób usuwania odpadów. Należy zgodzić się także z organami , że projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Elewacje posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane zgodnie w odległości nie mniejszej niż 4m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia ani innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza uzgodnienie inwestycji z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki) § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie dokonano zmiany spływu wód) § 40 (w projektowanym zespole budynków wielorodzinnych został, przewidziany plac zabaw); § 5 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi)., jak również § 11 ust. 1 oraz ust 2 rozporządzenia). Jednak w ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 oraz ust 3 w związku z art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z § 36 ust 2 pkt 5 oraz § 36 ust 2 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - rejon ulicy [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Przywołane zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają w rejonie wskazanym na rysunku planu usytuowanie trzech dominant wysokościowych, dla których maksymalna wysokość zabudowy wyniesie 48m i 51,5m. Jednocześnie plan zakazuje przesłaniania powiązań widokowych i zabudowy w ciągach, wskazanych na rysunku planu, osi widokowych oraz nakazuje stosowania horyzontalnych podziałów elewacyjnych w budynkach realizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie osi widokowych. W bezpośrednim sąsiedztwie działki ew. nr [...] - po jej południowej stronie, zaznaczona została na dz. ew. nr 33 lokalizacja dominanty wysokościowej, o maksymalnej dopuszczalnej wysokości 51,5 m. Dominanta została wskazana na rysunku planu, w miejscu istniejącego fundamentu dawnej stalowej konstrukcji, stanowiącej obudowę zbiornika na gaz. Zbiornik ten wykonany był na planie koła w formie wysokiego walca, nawiązując swoim kształtem do istniejących dwóch murowanych obudów dawnych zbiorników gazu pochodzących z końca XIX wieku i wpisanych do Rejestru Zabytków. Na rysunku planu zaznaczone zostały również osie widokowe, łączące obszar zespołu przestrzenno-architektonicznego [...] z zabytkowymi obudowami dawnych zbiorników gazu oraz projektowaną dominantą wysokościową. Nie ulega wątpliwości, że realizacja zaprojektowanego przedsięwzięcia na działce nr ew.[ uniemożliwi lub znacznie ograniczy budowę zagwarantowanej w miejscowym planie dominanty na działce nr ew. [...] przy ul. [...], gdyż ta spowoduje brak właściwych warunków naturalnego oświetlenia dla części budynku zespołu żłobkowo-przedszkolnego określonych w § 61 ust 1 w zw. z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, biorąc pod uwagę minimum czasu nasłonecznienia dla pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku i przedszkolu. Innymi słowy zatwierdzony projekt budowlany ogranicza możliwość realizacji dominanty na działce nr ew. [...] zapewnionej zarówno w części opisowej jak i graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ,obiekt budowlany wraz z związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa użytkowania i poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno- budowlanymi. Zatem interesy te muszą znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Sąd orzekający w składzie niniejszym całkowicie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 sierpnia 2017r., II OSK 3025/15 , że z art. 4 Prawa budowlanego wynika wprost, że prawo do zabudowy nie jest nieograniczone, gdyż warunkiem skorzystania z tego prawa jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję budowlaną musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Wbrew stanowisku organów, prawa do zabudowy nie należy rozumieć w ten sposób, że przepis art. 4 ma pierwszeństwo przed innymi przepisami ustawy – Prawo budowlane. Ochrona prawa własności dotyczy wszystkich podmiotów prawa w równym stopniu i wolność zabudowy nie upoważnia do lekceważenia uzasadnionych interesów prawnych innych podmiotów (art. 5 ust. 1 pkt 9). Dlatego inwestor chcący realizować przysługujące mu prawo do zabudowy musi mieć na względzie analogiczne prawa innych. W związku z tym, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w taki sposób, w wyniku którego dochodziłoby do znacznych utrudnień czy wręcz uniemożliwienia zabudowy na działkach sąsiednich (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego, A. Plucińskiej-Filipowicz, Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2014, s. 66 i powołane tam orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego). Nie można tracić z pola widzenia, że właściciel działki sąsiedniej ma , wynikające z art. 5 ust 1 pkt 9, prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów, wynikających z prawa do własności w których zawiera się prawo do zabudowy zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Usytuowanie inwestycji na działce inwestora z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiedniej oznacza nie tylko uwzględnienie norm określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także wyważenie interesów inwestora oraz właściciela działki sąsiedniej, co oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy, a także możliwości i prawa zabudowy w przyszłości( vide wyrok NSA z 14 września 2006r., II OSK 1090/05, z 29 października 2013r., I OSK 1238/12, z 25 czerwca 2009r., II OSK 1277/08, wyrok WSA w Łodzi z 8 grudnia 2005r., II SA/Łd 852/05, wyrok WSA w Warszawie z 25 lutego 2004r., IV SA 3042/02). To na organie architektoniczno-budowlanym udzielającym pozwolenia na budowę ciąży obowiązek wyważenia tych interesów, tymczasem Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , wbrew opisanej wyżej normie art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wskazuje , że możliwość realizacji dominanty wysokościowej na działce nr ew. [...] , nie jest tożsame z uzyskaniem pozwolenia na budowę, a dopuszczenie w planie miejscowym realizacji danego obiektu nie jest tożsame z koniecznością jej budowy. Stwierdzenie tych oczywistości, pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji, bowiem organy w sposób oczywisty uwzględniły jedynie interes prawny inwestora, negując zagwarantowane prawem miejscowym uprawnienie właścicieli działki nr ew. [...] do realizacji dominanty wysokościowej tylko z tej przyczyny, że Fundacja [...]. im. I. Ł. jako pierwsza uzyskała pozwolenie na budowę . W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obu. Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, organ administracji publicznej powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP) jak również przepis art. 144 K.c. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 roku, OSK 786/04, ONSA i WSA 2005/4/86; z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 794/05; z dnia 14 września 2006r., sygn. akt II OSK 1090/05; z dnia 3 marca 2008r., sygn. akt II OSK 436/07). Zadaniem organów administracji publicznej, jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora ( vide wyrok NSA z 29 października 2013r., II OSK 1238/12). W ocenie Sądu lokalizacja przedmiotowej inwestycji znacznie ograniczy, ze względu na przepisy rozporządzenia wykonawczego w zakresie norm zapewniających dostęp do światła dziennego pomieszczeń żłobków i przedszkoli, możliwość zabudowy działki nr ew. [...] dominantą wysokościową, co narusza zasadę równości stron i ochronę uzasadnionych interesów właścicieli tej nieruchomości, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 , art. 4 Prawa budowlanego w związku z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także art. 32 Konstytucji RP. Należy także podzielić zarzut skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 36 ust. 2 pkt 11, § 2 pkt 40 i oraz rysunkiem miejscowego planu, organy bowiem zaakceptowały projekt budowy budynku w poprzek osi widokowej, która zgodnie z planem nie może być przesłaniana. Podkreślenia ponownie wymaga , że z zapisu § 36 ust. 2 pkt 11 wynika zakaz przesłaniania powiązań widokowych i zabudowy w ciągach, wskazanych na rysunku , osi widokowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda przyznaje , że projektowany budynek został de facto zlokalizowany w osi widokowej, jednak mimo tego usytuowania nie przesłania osi i zapewnia dobrą widoczność zagospodarowania terenu znajdującego się za nim(s. 7 uzasadnienia). Stanowisko organu jest o tyle niezrozumiałe, że przepis miejscowego planu nie pozostawia wątpliwości, formułując jakikolwiek zakaz zabudowy w ciągu osi widokowych, niezależnie od gabarytów budynku, jego wysokości czy użytych materiałów. Częściowe obniżenie budynku i jego częściowe przeszklenie nie zmienia usytuowania obiektu w osi widokowej chronionej zapisem miejscowego planu. Naruszenia tego nie eliminuje dokonana przez organ interpretacja § 2 pkt 40 planu, gdyż pozostaje ona w sprzeczności z częścią rysunkową planu oraz projektem budowlanym. Należy także podkreślić, że organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 i 77 kpa nie odniósł się do kwestii zgodności projektu zagospodarowania terenu z warunkiem określonym w § 36 ust 2 pkt 7 miejscowego planu zakładającym dla terenu objętego inwestycją, ochronę istniejącego drzewostanu, z dopuszczeniem przesadzeń drzew w związku z realizacją zabudowy lub infrastruktury. Dopiero dokonana przez organ analiza w tym zakresie pozwoli na jednoznaczne ustalenie zgodności projektu, w tym projektu zagospodarowania terenu z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy , biorąc pod uwagę powyższe rozważania, ponownie dokonają oceny przedstawionego projektu budowlanego pod katem zgodności z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz poszanowania uzasadnionych interesów skarżących określonych w art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze , w ocenie Sądu, należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja [...] z dnia [...] lutego 2018r. zapadły z naruszeniem przepisu prawa materialnego tj. art. 35 ust 1 pkt 1 oraz ust 3 w związku z art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z § 36 ust 2 pkt 5 oraz § 36 ust 2 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - rejon ulicy [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. oraz przepisów postępowania art. 7 i 77 kpa , w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy co skutkowało koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018r. poz. 1302). Rozstrzygniecie o kosztach Sąd oparł o art. 200 przywołanej ustawy mając na uwadze wysokość wpisu oraz koszty zastępstwa adwokackiego.