I OZ 310/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2615/17 o odrzuceniu skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2615/17 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną R. W. i zwrócił mu kwotę 250 zł uiszczoną tytułem wpisu. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący wezwany został do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem poświadczonym za zgodność z oryginałem, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący złożył stosowny wniosek, jednak jego odpis nie został poświadczony za zgodność z oryginałem. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną, ponieważ jej braki nie zostały uzupełnione przez stronę w wyznaczonym terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), "p.p.s.a.", w zw. z art. 47 § 1 tej ustawy poprzez uznanie, że złożenie odpisu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie niepoświadczonego za zgodność z oryginałem stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej, podczas gdy przepisy te nie stawiają wymogu podpisania odpisu pisma procesowego ani poświadczania go za zgodność z oryginałem przez stronę, jej przedstawiciela lub pełnomocnika, a zatem nie było przesłanek do odrzucenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Przedmiotem niniejszej sprawy wpadkowej jest kwestia prawidłowości wykonania przez skarżącego wezwania Sądu pierwszej instancji do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie wraz z poświadczonym za zgodność z oryginałem odpisem tego wniosku. Skarżący złożył ww. wniosek, jednakże jego kopia nie została poświadczona za zgodność z oryginałem. Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że strona nie wykonała prawidłowo wezwania Sądu rozumianego literalnie, a więc nie przedłożyła odpisu wniosku poświadczonego za zgodność z oryginałem. Jednakże ww. wezwanie oraz jego wykonanie należy ocenić przez pryzmat art. 47 i art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie do § 2 ww. przepisu odpisami mogą być uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. W świetle art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Porównując powyższe przepisy z podstawą prawną odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd pierwszej instancji – art. 177a w zw. z art. 178 p.p.s.a. – należy dojść do wniosku, że skarga kasacyjna podlega dopiero wtedy odrzuceniu, jeżeli po wezwaniu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej strona nie uzupełni ich w sposób umożliwiający nadanie tej skardze prawidłowego biegu. Inne rozumienie ww. przepisów prowadzi bowiem do nadmiernego formalizmu i rygoryzmu skutkującego najdotkliwszym dla strony skutkiem w postaci nierozpoznania merytorycznie jej sprawy przez sąd kasacyjny. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego usunięcie braku skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie oraz przedłożenie kserokopii takiego wniosku bez poświadczenia go za zgodność z oryginałem jest wystarczające do nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu. Sąd jest w stanie stwierdzić "na pierwszy rzut oka", nie wykonując żadnych dodatkowych czynności, że załączona kserokopia dla strony przeciwnej odpowiada oryginałowi – jest ona bowiem egzemplarzem odpowiadającym treści złożonego pisma, sporządzonym w formie wydruku komputerowego na jednej stronie formatu A4. Brak poświadczenia tejże kserokopii uznać należy za drobne niedociągnięcie, które nie stoi na przeszkodzie nadaniu skardze kasacyjnej dalszego biegu. Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 84/12; z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II OZ 157/15; z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1528/17; z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 619/18 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.