II SAB/Gd 7/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. Z. z dnia 26 lutego 2018 r. w zakresie pytania numer 2 i 4, w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, 4. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: A. Z. wystąpił do Starosty z wnioskiem z dnia 26 lutego 2018 r. (data wpływu do organu: 5 marca 2018 r.) o udzielenie informacji publicznej w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę budynku/budynków zlokalizowanych przy ul. O. w R. z 2007 r., w szczególności poprzez wgląd do: 1) treści decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) załącznika do decyzji o pozwoleniu na budowę w postaci: - rysunku zagospodarowania terenu, - rysunku rzutu parteru budynku/budynków, 3) decyzji o warunkach zabudowy lub planu miejscowego, na podstawie którego wydano pozwolenie na budowę, 4) oraz o udzielenie informacji o: - projektantach wykonujących zawód zaufania publicznego, - przedsiębiorstwie "jednostce projektowej" oraz "inwestorze". Starosta w odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 20 marca 2018 r. przesłał skan zanonimizowanej kopii decyzji Starosty z dnia 5 lipca 2007 r., nr [..], oraz wyciąg z treści uchwały nr XXVIII/291/01 Rady Miejskiej z dnia 19 kwietnia 2001 r. Ponadto, organ wyjaśnił, że dane, o które wnioskodawca wystąpił w punkcie 2 i 4 nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym odmówiono ich udostępnienia. Przed wniesieniem skargi skarżący wystąpił z ponagleniem na długie prowadzenie sprawy i jej niezałatwienie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej o zagospodarowaniu terenu, obrysie budynku, inwestorze i projektantach w przedmiotowej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący zauważył, że starosta nie podał podstawy prawnej odmowy udzielenia informacji. Ponadto zażądał bezzwłocznego i skutecznego dostępu do informacji objętych wnioskiem stwierdzając, iż nie wnosi o całość projektu budowlanego, ale jedynie jego elementy stanowiące informację publiczną. W odpowiedzi z dnia 6 kwietnia 2018 r. organ poinformował skarżącego, iż zakres jego pisma z dnia 26 marca 2018 r. odpowiada treści pierwszego wniosku, na który odpowiedź została już udzielona w piśmie organu z dnia 20 marca 2018 r. W dniu 4 sierpnia 2018 r. A.Z.złożył za pośrednictwem Starosty pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zatytułowane "skarga na bezczynność polegająca na odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie decyzji [..] w zakresie rozstrzygnięć dotyczących zagospodarowania terenu (lokalizacji budynku na działce budowlanej) oraz informacji o uczestnikach procesu budowlanego z orzeczeniem bezczynności w sprawie ponaglenia". Skarżący zażądał bezzwłocznego udostępnienia pełnej informacji oraz orzeczenia o bezczynności organu także w sprawie rozpoznania ponaglenia, co – w ocenie skarżącego – naruszyło art. 37 k.p.a. Skarżący zauważył ponadto, iż przyjętą praktyką organów jest uznanie za informację publiczną każdej decyzji administracyjnej, w tym pozwolenia na budowę wraz z załącznikami obejmującymi projekt budowlany z rysunkami, ale mając na uwadze ochronę dóbr osób prywatnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 13 września 2018 r., nr [..], odmówiło stwierdzenia, że organ prowadzący postępowanie pozostaje w stanie bezczynności lub że prowadził postępowanie w sprawie wniosku A. Z. o udzielenie informacji publicznej z dnia 26 lutego 2018 r. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż wniesione ponaglenie nie może zostać uwzględnione, ponieważ w tym przypadku nie ma zastosowania art. 37 k.p.a. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zostało ograniczone wyłącznie do wydawania decyzji administracyjnych o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Kolegium pouczyło, że w takich sytuacjach możliwe jest bezpośrednie złożenie skargi do sądu administracyjnego. W skardze do tutejszego Sądu A. Z.wystąpił o: 1. zobowiązanie Starosty do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2. dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, 3. zobowiązania Starosty do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 4. orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu, 5. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 6. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Starosta nie rozpoznał podania przekraczając tym samym wszelkie terminy wynikające z k.p.a., pomimo iż w orzecznictwie oraz w praktyce administracji uznaje się pozwolenie na budowę wraz z zagospodarowaniem terenu oraz rzutem budynku za informację publiczną. W odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, iż skarżący otrzymał odpowiedź na punkty 1 i 3 swojego wniosku pismem z dnia 20 marca 2018 r. W pozostałym zakresie zaś organ stwierdził, iż żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym odmówiono jej udzielenia, przy czym nie wydano decyzji administracyjnej, skoro uznano, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Niniejszą skargą skarżący zwalcza bezczynność Starosty w udostępnieniu żądanej we wniosku z dnia 26 lutego 2018 r. informacji publicznej dotyczącej załączników do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 13 sierpnia 2009 r., nr [..], w postaci rysunku zagospodarowania terenu, rysunku rzutu parteru budynków oraz informacji o projektantach, przedsiębiorstwie "jednostce projektowej" i inwestorze. W pozostałym bowiem zakresie wynikającym z wniosku żądania skarżącego zostały zaspokojone, co jest w sprawie jest bezsporne. Tytułem wyjaśnienia kwestii formalnoprawnych wskazać należy, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Natomiast na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., której przepisy stanowiły podstawę rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, bezczynność polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie. Kwestią sporną pomiędzy organem administracji a skarżącym jako wnioskującym o dostęp do informacji jest jej charakter, czyli ustalenie, czy żądanie obejmuje wniosek o dostęp do informacji publicznej. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że udostępnienie informacji objętych wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Bezspornym jest, że Starosta jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a z akt sprawy nie wynika, ażeby informacji żądanych przez skarżącego nie posiadał, tym bardziej, że w zakresie jego kompetencji jako organu architektoniczno – budowlanego leży wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę, wydawana przez organ architektoniczno - budowlany, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. (por. wyroki WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SAB/Lu 19/06, WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2004 r., II SA/Kr 253/04, WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2015 r., II SA/Po 135/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezspornym jest, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę jest aktem administracyjnym stanowiącym dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i z tego powodu podlega udostępnieniu w sposób przewidziany w ustawie, co też miało miejsce w niniejszej sprawie i czego nie kwestionuje skarżący. Natomiast wyjaśnienia wymaga, że tym samym regułom podlega projekt budowlany zatwierdzany w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Projekt ten stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SAB/Lu 19/06, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rysunek zagospodarowania terenu i rysunek rzutu parteru budynku stanowią elementy składowe całego projektu budowlanego, określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1935). Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny podkreślając w wyroku z dnia 12 kwietnia 2017 r., I OSK 1856/15, że orzecznictwo stwierdzające, iż projekt architektoniczno-budowlany stanowiący element decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi informację publiczną, uznawane jest za ugruntowane (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2015 r., I OSK 2143/14, z dnia 21 listopada 2013 r., I OSK 1566/13, z dnia 5 września 2013 r., I OSK 865/13, z dnia 6 marca 2013 r., I OSK 3073/12, z dnia 10 stycznia 2018 r., I OSK 204/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie, że projekt budowlany, obok decyzji o pozwoleniu na budowę, jest również informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., determinowało obowiązek jego udostępnieniu na zasadach i w trybie przepisów u.d.i.p., któremu w sposób oczywisty uchybił organ w niniejszej sprawie popadając w bezczynność zarzucaną w skardze. Zdaniem Sądu nie można generalnie wykluczyć, iż w konkretnym stanie faktycznym pewne części projektu budowlanego nie będą podlegały udostępnieniu ze względu na prywatność osób fizycznych. W takiej sytuacji w momencie stwierdzenia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, iż żądane informacje nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 u.d.i.p. lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych, podmiot zobowiązany podejmie rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie, które winno przybrać formę decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie Starosta kwestionując możliwość udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądanym w pkt 2 i 4 wniosku takiej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie wydał. W szczególności za taką decyzję administracyjną nie może zostać uznane pismo organu z dnia 20 marca 2018 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego, albowiem nie zawiera żadnej treści merytorycznej w zakresie odmowy udostępnienia tej informacji, co zresztą potwierdził sam organ w odpowiedzi na skargę. Również brak zaspokojenia żądania sformułowanego w pkt 4 wniosku skarżącego odnoszącego się do informacji dotyczących projektanta, przedsiębiorstwa "jednostki projektowej" oraz inwestora Sąd ocenił jako bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Zdaniem Sądu dane projektanta, w tym jego nazwisko i imię, adres i numer telefonu, podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej jako informacje publiczne. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9 czerwca 2004 r., II SA/Kr 253/04, że "działalność architektów w zakresie projektowania obiektów budowlanych nie jest generalnie objęta żadną tajemnicą państwową ani służbową, ani też ich nazwiska nie są objęte sferą prywatności.". Wręcz przeciwnie, działalność ta odbywa się w sposób jawny, co wynika m.in. z art. 42 ust. 2 pkt 2 i art. 45 ust. 5 Prawa budowlanego oraz z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 963). Przepisy tego rozporządzenia nakazują umieścić w miejscu widocznym od strony drogi publicznej lub dojazdu do takiej drogi, na wysokości umożliwiającej jej odczytanie (§ 13 ust. 3), tablicę informacyjną, a na niej m.in. imiona, nazwiska, adresy i numery telefonów projektantów (§ 13 ust. 1 pkt 5 lit d). Oznacza to, iż wspomniane dane, jako dostępne dla każdego, stanowią zarazem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skoro każdy ma dostęp do tych danych, to może go uzyskać również skarżący nie musząc wykazywać interesu prawnego lub faktycznego, aby dane takie uzyskać. Podobnie rzecz ma się z danymi inwestora, które objęte są obowiązkiem umieszczenia na tablicy informacyjnej, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, a tym samym jako dane publiczne podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach u.d.i.p. Ich publiczny charakter natomiast nie wyklucza rozważenia ad casum możliwości zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Reasumując powyższe, Sąd uznał, iż w dniu wniesienia skargi Starosta pozostawał w zwłoce w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 2 i 4. W aktach sprawy brak jest również informacji by wniosek w powyższym zakresie został załatwiony do dnia wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązał Starostę do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2018 r. w zakresie żądań zawartych w punktach 2 i 4, w terminie 1 miesiąca od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Rozpoznając przedmiotowy wniosek, w toku dalszego postępowania, organ zobligowany będzie uwzględnić przedstawione powyżej rozważania i wnioski Sądu. Nadto, podkreślić należy, iż jeśli organ uzna, że projekt budowlany zawiera fragmenty podlegające wyłączeniu ze względu na ochronę dóbr chronionych, to odmawiając ich udostępnienia musi konkretnie wskazać, jakie dokumenty podlegając wyłączeniu i szczegółowo to uzasadnić. Czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd oceniając okoliczności sprawy stwierdził, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez jakiejkolwiek reakcji, ale w ustawowym terminie część informacji udostępnił, a co do części wyjaśnił, że nie podlegają one udostępnieniu z powodu braku publicznego charakteru. Dokonana przez organ wadliwa ocena charakteru informacji objętych żądaniem w pkt 2 i 4 wniosku była wynikiem nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa, a nie wyrazem celowego działania organu bądź jego złej woli. Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej przewidzianej przepisami wysokości, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności. Natomiast żądanie skarżącego dotyczące zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie nie mogło zostać uwzględnione, albowiem przepis art. 149 p.p.s.a. nie przewiduje, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność organu był uprawniony do wydawania tego rodzaju orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., a w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od Starosty na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania