II SA/Ol 242/19

Dnia 25 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. W dniu 26 lipca 2017 r. do Urzędu Gminy w ‘[..]" wpłynął wniosek M. W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektów do hodowli i podchowu ryb wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną w zabudowie zagrodowej na działce nr "[...]" w obrębie "[...]". We wniosku określono zapotrzebowanie na media oraz podano gabaryty budynku.| Decyzją z dnia "[...]", organ pierwszej instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. W piśmie z dnia 3 września 2018 r., skarżący wniósł o zmianę projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dostępu do drogi publicznej, wskazując, że dostęp działki do drogi publicznej nastąpi przez drogę wewnętrzną (działka nr "[...]"), będącą współwłasnością inwestora. Natomiast we wniosku z dnia 4 października 2018 r., wniósł o zmianę projektu decyzji o warunkach zabudowy przez powołanie podstawy prawnej zgodnej z art. 107 k.p.a. oraz przez uzupełnienie projektu decyzji o informację o istniejącej zabudowie działki nr "[...]". Wniósł także o uzupełnienie projektu decyzji o informację o istniejącej zabudowie działki nr "[...]" budynkiem gospodarczym i uzasadnienie wyłączenia art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]" (organ pierwszej instancji) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektów do hodowli i podchowu ryb (w tym budynku gospodarczego, dwóch basenów do hodowli i dwóch basenów podchowu ryb) w zabudowie zagrodowej na działce nr "[...]", obręb geodezyjny ‘[...]", gm. ‘[...]". W uzasadnieniu powołał się na negatywne uzgodnienia z organami współdziałającymi. W odwołaniu i uzupełnieniu odwołania od powyższej decyzji, M. W. (skarżący) zarzucił jej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako: u.p.z.p.) - poprzez uznanie, że wnioskowana budowa nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, 2) art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez zmianę treści wniosku inwestora i oparcie się na własnych ustaleniach, 3) art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez błędne wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji, 4) art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej jako: k.p.a., poprzez uzgodnienie decyzji z organem uzgadniającym, mimo, iż ten organ nie był wymieniony w projekcie decyzji i skarżący nie został poinformowany o tym uzgodnieniu, 5) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 7b k.p.a. - poprzez brak uwzględnienia pism uszczegóławiających wniosek i wskazówek organu uzgadniającego, 6) art. 11 k.p.a. - poprzez brak wyjaśnienia odwołującemu z jakich względów organ nie uwzględnił pism zmieniających i doprecyzowujących wniosek, 7) art. 53 ust. 4 u.p.z.p. - poprzez brak poddania uzgodnieniom zmienionego projektu decyzji i samowolne uznanie przez organ, że zgłoszone przez wnioskodawcę kwestie nie spowodowałyby zmiany w zakresie oceny projektu przez organy uzgadniające, tj. Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, 8) art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez brak przeprowadzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, 9) art. 12 w zw. z art. 35 k.p.a. - poprzez opieszałe działanie i znaczne przekroczenie terminu załatwienia sprawy, 10) art. 79 a k.p.a. - poprzez brak wskazania w informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, które nie zostały na dzień wysyłania informacji według organu spełnione lub wykazane, co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji z dnia "[...]" Wójta Gminy - utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie uzgodnienie, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 i 9 u.p.z.p., wymagane jest z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4 dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Stosownie zaś do treści art. 53 ust. 5 c u.p.z.p. niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Zarządca drogi natomiast ma na zajęcie stanowiska 14 dni. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla zamierzenia polegającego na budowie obiektów do hodowli i podchowu ryb w zabudowie zagrodowej na działce nr ‘[...]" obręb "[...]". W uzasadnieniu organ stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne koliduje z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu, tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Postanowieniem z dnia "[...]", Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał zaskarżone postanowienie w całości w mocy. Z kolei, postanowieniem z dnia ‘[...]" działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Zastępca Dyrektora Oddziału, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektów do hodowli i podchowu ryb w zabudowie zagrodowej na działce nr ‘[...]" w obrębie "[...]’, gm. "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]", zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium wskazało, że negatywne stanowisko organu współdziałającego jest przeszkodą do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ponadto, postanowienia organów uzgadniających zyskały walor ostateczności, tym samym, organ pierwszej instancji nie mógł ustalić warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, dlatego decyzję organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że zarówno organy uzgadniające, jak i organ pierszej instancji ustosunkowywały się do wniosków inwestora o zmianę projektu decyzji. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium z dnia "[...]", skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 6, art. 15, art. 107 § 1, art. 138 § 1 i art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. Podniósł, że Wójt w swoim projekcie decyzji określił odmiennie, niż skarżący we wniosku, granice terenu objętego wnioskiem o warunki zabudowy. Ustalając linię rozgraniczającą teren inwestycji od strony jeziora "[...]", Wójt wyznaczył ją jako linię pokrywającą się z granicą pomiędzy działką nr ‘[...]" i działką jeziorną nr "[...]". Spełniając wymóg zawartości wniosku o ustaleniu warunków zabudowy z art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 b) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., skarżący określił granice terenu objętego wnioskiem oraz określił charakterystykę inwestycji poprzez narysowanie planowanego rozmieszczenia projektowanych obiektów budowlanych i podanie ich odległości od granic działki. Zaznaczona na załączniku graficznym do wniosku linia rozgraniczająca teren inwestycji odsunięta była od granicy działki nr ‘[...]" jeziora "[...]" o taką samą odległość, w jakiej znajduje się od niej istniejący budynek. Natomiast Wójt naruszył art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji niezgodnie z wnioskiem skarżącego. Wójt był związany treścią żądania, a mimo to sam zmodyfikował wniosek skarżącego, ustalając inną linię rozgraniczającą aniżeli wnioskowana. W załączniku graficznym do wniosku wyraźnie określono planowany teren zabudowy oraz lokalizację i odległość obiektów budowlanych od działki jeziornej nr "[..]". Mimo to, Wójt samowolnie zmienił tą lokalizację i niezgodnie z wnioskiem wyznaczył linię rozgraniczającą. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jest rodzajem indywidualnego aktu planistycznego, który ustala dla inwestycji niebędącej inwestycją celu publicznego skonkretyzowane warunki i wymagania w zakresie zagospodarowania terenu i zabudowy. Zasadnicze kategorie warunków i wymagań urbanistyczno- architektonicznych, jakie powinna zawierać tego rodzaju decyzja planistyczna, zostały wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto, w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) określono szczegółowe zasady i sposób ustalania powyższych wymagań i warunków. Z kolei art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje na przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby uzyskać warunki zabudowy. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w cytowanym powyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322.451). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące m.in. infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. W przepisie tym ustawodawca określił zakres ingerencji organu w sferę praw inwestora przez przedstawienie zasad i warunków przedsięwzięcia projektowanego na danym terenie, co oznacza zakaz umieszczania w treści decyzji innych warunków, niż w nim wymienionych. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Oznacza to, iż postępowanie uzgadniające jest prowadzone w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku, z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej wyspecjalizowany organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2001 r., sygn.. IV SA 2255/99, LEX nr 55769). Organ może odmówić uzgodnienia tylko wtedy, gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny z wyraźnie wskazanym przepisem prawnym. Podnieść należy, że stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 i 9 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył działki, która nie posiada zjazdu (dostępu) do drogi publicznej oraz położona jest w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora, co koliduje z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu. W związku z tym, rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy było uzależnione od stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, zawartego w uzgodnieniu. Skoro bowiem powołany przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. wymaga uzgodnienia, to uzgodnienie to ma charakter wiążący dla organu wydającego decyzję w przedmiocie warunków zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06, LEX nr 340121). Co więcej, w wyroku z dnia 5 maja 2007 r. (sygn. akt II OSK 764/06, LEX nr 338629), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postanowienia organów współdziałających funkcjonują w obrocie prawnym i dopóki w prawem przewidziany sposób nie zostaną z obrotu tego wyeliminowane, brak jest podstaw po stronie organu pierwszej instancji, który prowadzi sprawę o ustalenie warunków zabudowy, do ponownego występowania w tej samej sprawie do tych samych organów w trybie art. 106 k.p.a. W niniejszej sprawie, organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy powołały się na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" oraz na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Zastępcy Dyrektora Oddziału z dnia "[...]", którymi to aktami odmówiono uzgodnienia planowanej inwestycji, a co było dla organów orzekających w sprawie warunków zabudowy wiążące i było powodem wydania decyzji negatywnej. Takie stanowisko organów, wbrew przedstawionym wyżej zarzutom skargi, było zdaniem Sądu w pełni zasadne w świetle przywołanych wyżej przepisów oraz utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Należy w tym miejscu podkreślić jeszcze raz, że w myśl art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W konsekwencji, postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. podlega również zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Jak wynika z treści art. 126 k.p.a., postanowienie takie może być także wzruszone w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 145-152 oraz art. 156-159 k.p.a. Na tle wykładani powołanych przepisów k.p.a., w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, że nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego i które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (tak Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyrokach: z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06, z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2322/10, z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt II OSK 882/11, z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OSK 733/13, z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1351/13; niepublikowane). Jak z powyższego wynika, wiążący charakter i brak możliwości weryfikacji postanowienia uzgodnieniowego przez organ prowadzący postępowanie głównie wywodzony jest z możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia oraz konsekwencji tej możliwości w postaci prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego i dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2017 r., II OSK 2307/15, Lex nr 2315126). Należy tu zauważyć, że skarżący w niniejszej sprawie zaskarżył postanowienia uzgodnieniowe, jednakże nieskutecznie. Z przedstawionych powodów nietrafne są zarzuty skargi naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, nie mógł odnieść skutku zarzut skargi dotyczący samowolnej modyfikacji przez organ wniosku o udzielenie warunków zabudowy. Zauważyć bowiem należy, że kolejne wnioski skarżącego o zmianę projektu decyzji o warunkach zabudowy nie miały wpływu na treść rozstrzygnięć orzekających w postępowaniu zażaleniowym organów uzgodnieniowych. W związku z powyższym, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.