III SA/Wa 2657/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent stażysta Renata Liminowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi C. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 września 2018 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.348.2018.3.JG w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę C. B. (dalej także: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS" lub "organ interpretacyjny") z dnia [...]września 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Skarżący wystąpił o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu nienależnie zapłaconego podatku. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny: W dniu 29 lutego 2012 r. C. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą W.[...]podpisał z firmą Przedsiębiorstwo Budowlano-Usługowe "A. sp.j. (zwanej dalej "Spółką") Umowę nr [...] r. o wykonanie kotłowni technologicznej wraz z zakupem urządzeń w hali produkcji styropianu, tj. wykonanie instalacji gazowej doziemnej i wewnętrznej, kotłowni parowej wraz ze stacją uzdatniania wody i kompleksowej instalacji pary wody i kanalizacji zgodnie dokumentacją techniczną w hali produkcyjnej styropianu w miejscowości W. ul. [...]. W dniu 31 maja 2012 r. Wnioskodawca wystawił Spółce fakturę końcową VAT nr 33/2012 opiewającą na kwotę 135 300,00 zł za montaż kotła parowego w budynku przeznaczonym do produkcji styropianu przy ul. [...] w W. zgodnie ze zleceniem z dnia 15 maja 2012 r. Termin płatności zgodnie z umową upływał w dniu 15 czerwca 2012 r. Spółka dokonała płatności częściowej zapłaty za Fakturę VAT nr 33/2012 w dniu 18 lutego 2012 r. w kwocie 20.300 zł, a zatem do zapłaty pozostała kwota 115.000,00 zł. Wobec braku zapłaty kwoty 115.000,00 zł za Fakturę VAT nr 33/2012 z dnia 31 maja 2012 r. Wnioskodawca wytoczył Spółce pozew do Sądu Okręgowego o zapłatę. Wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. sygn. akt [...], zmienionego następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B.z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt [...] zobowiązano Spółkę do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty 52.606,71 zł. Orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w B. uwzględniono zatem jedynie częściowe roszczenie za Fakturę VAT nr 33/2012 z dnia 31 maja 2012 r. w kwocie 52.606,71 zł. Ponieważ uwzględniono częściowo roszczenie powstała nadpłata w podatku VAT o kwotę 11.667,00 zł oraz w podatku dochodowym o kwotę 9.638,00 zł: 115.000 zł – 52.606,71 zł = 62.393,29 zł, w tym 11.667,00 zł podatku VAT, 62.393,29zł – 11.667,00 = 50.726,29 zł x 19% = 9.638,00 zł podatku PIT. Spółka jest w likwidacji, działa nadal i majątek jej jest spieniężany. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że działalność gospodarczą prowadzi od dnia 1 maja 1997 r. w zakresie usług budowlanych. Podniósł, że na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. sygn. akt [...] zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B. z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. [...], że z dochodzonego częściowego roszczenia z faktury VAT nr 33/2012 w kwocie 115.000.00 zł Wnioskodawca otrzymał jedynie 52.606,71 zł. A tym samym doszło do nienależnego odprowadzenia podatku VAT w kwocie 21.504,07 zł i podatku dochodowego w kwocie 17.764.00 zł, zamiast 9.837.03 zł podatku VAT i 8.126.00 zł podatku dochodowego od wystawionej Faktury VAT nr 33/2012 z dnia 31 maja 2012 r. Przeważający kod PKD prowadzonej działalności to 43.22.Z. Formą opodatkowania jest podatek liniowy 19%, rodzaj dokumentacji podatkowej w roku 2012 oraz bieżącym to KPiR. Faktura 33/2012 została zaewidencjonowana w dokumentacji podatkowej z datą 31 maja 2012 r. z wartością 110.000 zł netto. Zaliczka na podatek dochodowy została odprowadzona od całej kwoty dnia 20 listopada 2012 r., następnie rozliczona na koniec 2012 roku, przy rozliczeniu rocznym. Faktura nie została skorygowana. O zwrot nadpłaty podatku dochodowego Wnioskodawca zamierza ubiegać się od Urzędu Skarbowego poprzez korektę deklaracji za rok 2015 i zwrot na rachunek bankowy. O zwrot nadpłaty podatku VAT, Wnioskodawca zamierza ubiegać się poprzez zwrot z Urzędu Skarbowego na rachunek bankowy. Na chwilę obecną Spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej i jest w likwidacji. Z prowadzonych postępowań sadowych i egzekucyjnych wynika, że Spółka nie posiada majątku, z którego można zaspokoić roszczenie. Ponadto posiada jeszcze zadłużenie w kwocie 1.638.149,97 zł wobec uprzywilejowanych wierzycieli ZUS, Urząd Skarbowy, Urząd Marszałkowski, dla których [...[]i Urząd Skarbowy w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne. Mając na uwadze powyższy opis, zadano następujące pytania: 1. Czy biorąc pod uwagę stan faktyczny podatnik może ubiegać się o zwrot podatku VAT (Rozdział 1A art. 89a) z Faktury nr 33/2012? 2. Czy postępowanie sądowe o wypłatę wynagrodzenia wynikającego z wystawionej faktury VAT przerywa bieg przedawnienia, który wynosi 5 lat wynikający z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, dalej: "O.p.") i biegnie on ponownie od daty wydania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w B., tj. [...] listopada 2015 r., a zatem Wnioskodawca może dokonać korekty deklaracji za 2015 r. uznając, że zachował termin przewidziany w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej? Zdaniem Wnioskodawcy utracona kwota jest Stronie należna, z uwagi, iż od pełnej kwoty faktury został odprowadzony podatek VAT. Jednakże Sąd wyrokiem zasądził na korzyść Wnioskodawcy jedynie część tej kwoty. W związku z powyższym w Urzędzie Skarbowym nastąpiła nadwyżka podatku VAT. Kwota utracona 62.393,29zł brutto - VAT 11.667.00 zł = 50.726,29 netto. Odpis aktualizacyjny nie został dokonany, gdyż sprawa toczyła się od roku 2012. Sąd na początku zasądził całość kwoty, w związku z tym nie został sporządzony odpis, gdyż Wnioskodawca oczekiwał spłaty całości. Z powodu niespłacania proces trwał długo, przez co termin na odpis minął. Wnioskodawca wskazał, że nie może zwrócić się do komornika o przekazanie podatku VAT w kwocie 11.667,00 zł, gdyż nie posiada prawomocnego tytułu wykonawczego, który uprawniałby go do żądania od komornika przekazania podatku VAT w kwocie 11.667,00 zł. W ocenie Wnioskodawcy postąpi on prawidłowo, dokonując korekty deklaracji za rok 2015, gdyż postępowanie sądowe wytoczone przeciwko Spółce o zapłatę kwoty 115.000,00 zł przez Sadem Okręgowym w B. przerywa bieg przedawnienia wynikający z art. 70 O.p. i biegnie on ponownie od daty wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny w B., tj. od dnia [...] listopada 2015 r. Nie doszło zatem do przedawnienia uprawnienia do dokonania korekty deklaracji za rok 2015 i ubiegania się o zwrot nadpłaty podatku VAT zgodnie z art. 89a ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, dalej: "ustawa o VAT"). Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 września 2018 r. uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ interpretacyjny wskazał, że z przedstawionych okoliczności wynika, że wartość usługi wykonanej wcześniej przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki uległa zmianie w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w B.z dnia [...]listopada 2015 r., który uznał, że kontrahent winien dopłacić Wnioskodawcy za wykonane wcześniej świadczenie 52.606,71 zł zamiast żądanej przez Wnioskodawcę kwoty 115.000,00 zł pozostałej do zapłacenia przez Spółkę. Zatem oznacza to, że w przedmiotowej sprawie, na skutek orzeczenia Sądu Apelacyjnego w B., doszło do zmiany wartości świadczenia wykonanego przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki, a więc zmiany podstawy opodatkowania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi, Sąd uznał bowiem, że kwota żądana przez Wnioskodawcę nie jest jemu w całości należna. Organ interpretacyjny stwierdził, że art. 89a ustawy o VAT nie ma zastosowania w przedstawionej we wniosku sytuacji. Na podstawie art. 89a ustawy o VAT Wnioskodawca mógłby dokonać korekty podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego wyłącznie w przypadku, gdy wartość z faktury byłaby Wnioskodawcy należna. Natomiast w przedstawionym we wniosku zdarzeniu wartość usługi uległa zmniejszeniu. Zaistniała sytuacja dawała Wnioskodawcy prawo do dokonania korekty faktury pierwotnej. Nie skutkowała natomiast prawem do dokonania korekty. W konsekwencji, zdaniem Dyrektora KIS, w przedstawionych we wniosku okolicznościach Wnioskodawca nie ma prawa do dokonania korekty deklaracji za rok 2015 i ubiegania się o zwrot nadpłaty podatku VAT zgodnie z art. 89a ustawy o VAT. Wyżej cyt. przepis pozwalał Wnioskodawcy skorzystać z możliwości dokonania korekty faktury wystawionej na rzecz Spółki. Możliwość taka istniała do momentu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ interpretacyjny stwierdził przy tym, że zobowiązanie podatkowe skarżącego uległo przedawnieniu w 2017 r., bowiem wystąpienie przez kontrahenta do sądu powszechnego nie powoduje zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W okolicznościach przedstawionych we wniosku nie zachodzą także żadne z wymienionych w O.p. okoliczności, które zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia. Dyrektor KIS wskazał, że brak wystawienia w odpowiednim czasie faktury korygującej spowodował, że Wnioskodawca nie może dokonać korekty rozliczenia podatkowego związanego z wykonaniem usługi na rzecz Spółki z powodu upływu okresu przedawnienia. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia ww. interpretacji oraz zasądzenia i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wniósł również o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: 1. art. 70 § 1, 3, 4, 6 i 7, art. 72 § 1 ust. 1 i art. 80 O.p. w związku z art. 89a i 106j ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. poprzez błędną wykładnię art. 70 § 1,3,4,6 i 7 przez przyjęcie, że postępowanie przed sądem powszechnym nie ma wpływu na bieg przedawnienia wynikającego z O.p. i w konsekwencji uznanie, że nie doszło do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu wskazuje, że postępowanie przed sądem powszechnym prowadzi do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a tym samym do uprawnienia podatnika do żądania zwrotu nadpłaty podatku nawet po upływie 5-letniego okresu przedawnienia przewidzianego w Ordynacji podatkowej oraz przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa nastąpi tylko wtedy, gdy z żądaniem tym wystąpi tylko organ podatkowy w sytuacji, gdy z treści tego przepisu wcale nie wynika, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na tej podstawie potrzebne jest wystąpienie z żądaniem do sądu powszechnego tylko przez organ podatkowy, a prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpi w przypadku, gdy w stosunku do tego samego stosunku prawnego lub prawa także wystąpi podatnik; organ w wydanej interpretacji dokonał wyłącznie wykładni językowej przepisów, dochodząc tym samym do błędnych wniosków i w konsekwencji uznając stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe, a tym samym nie zastosował art. 72 § 1 ust. 1 i art. 80 O.p. w związku z art. 89a, 106j ustawy o VAT przez nieuzasadnioną ocenę, że podatnik z dniem 31 grudnia 2017 r. utracił możliwość ubiegania się o zwrot nadpłaty podatku z uwagi na przedawnienie, gdyż prowadzone postępowanie sądowe przed sądem cywilnym nie doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia; 2. art. 14b § 1 -3, 4 i 7b. art. 14c § 1 -2, art. 14h w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku wskazania argumentów prawnych, uzasadniających nieprawidłowość stanowiska wnioskodawcy; niedokonania oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. Z interpretacji ma wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jak i jasno zaprezentowane stanowisko organu (stanowisko prawidłowe), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści, lecz bardziej, wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej jako "P.p.s.a.". W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). W myśl zaś art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanych powyżej przepisów stwierdzić należy, iż wniesiona skarga okazała się być niezasadna. Sąd pragnie podkreślić, iż indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego scharakteryzować można jako postać czy też formę zewnętrznego, jednostronnego działania administracji podatkowej, to jest czynność uprawnionych organów wykonujących administrację publiczną, która nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia i nie stanowi załatwienia sprawy w zakresie realizacji praw i obowiązków podatkowych zainteresowanego. Dopiero bowiem zastosowanie się podmiotu prawa do treści wydanej interpretacji, a nie jej udzielenie i wydanie, tworzy związaną z nią ochronę prawną. Interpretacja przepisów prawa podatkowego jest zatem działaniem niewładczym, informującym o obowiązującym prawie, a mówiąc ściślej, o uzasadnionych możliwościach jego stosowania, które prowadzić ma do jednolitości stosowania oraz do przestrzegania prawa podatkowego, przekonując do tego i przedstawiając w tym zakresie określone propozycje. Interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w specjalnie w tym celu uregulowanej w rozdziale 1a działu II O.p. procedurze, której prawidłowe przeprowadzenie daje wynik w postaci wydania i następnie doręczenia pisma zwierającego urzędową informację o stosowaniu i wykładni prawa podatkowego (por. uchwała NSA z 7 lipca 2014 r., II FPS 1/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Podkreślenia przy tym wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku powinno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym - art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Warto także wskazać, że skoro interpretacja ma stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, organ obowiązany jest w związku z tym dokonać w pierwszej kolejności wykładni przepisów, które w jego i wnioskodawcy ocenie mogą mieć zastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, a następnie wyjaśnić, jakie argumenty przesądzają o tym, że ten właśnie przepis ma (lub nie ma) zastosowania do tego stanu faktycznego. Dopiero taka interpretacja spełnia swoją rolę i pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę jej zgodności z przepisami prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1216/09, LEX nr 593549; z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 74/10, LEX nr 1081410; czy z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1580/13, LEX nr 1774200). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że w ocenie Sądu wniesiona w tej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii prawa do zwrotu nienależnie zapłaconego podatku. Zdaniem Skarżącego, uznanie stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe stanowi naruszenie przepisów: art. 70 § 1, 3, 4, 6 i 7, art. 72 § 1 ust. 1 i art. O.p. w związku z art. 89a, 106j ustawy o VAT do dnia 31 grudnia 2012 r., oraz art. 14b § 1 -3, 4 i 7b, art. 14c § 1 -2, art. 14 h w związku z art. 120. art. 121 § I i art. 122 O.p. W ocenie Sądu w skarżonej interpretacji Dyrektor KIS nie dokonał błędnej wykładni wskazanych przez Stronę przepisów prawa i nie naruszył przepisów postępowania, stąd zarzuty Strony należy uznać za nieuzasadnione. Stosownie do art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r.. podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Korekta podatku dotyczy również kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności odpisanej jako nieściągalna lub której nieściągalność została uprawdopodobniona. A zatem na podstawie art. 89a ustawy o VAT, Wnioskodawca mógłby dokonać korekty podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego wyłącznie w przypadku, gdy wartość z faktury byłaby Wnioskodawcy należna. Natomiast w przedstawionym we wniosku zdarzeniu wartość usługi uległa zmniejszeniu na skutek orzeczenia Sądu Apelacyjnego w B.. Tym samym doszło do zmiany wartości świadczenia wykonanego przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki, a więc zmiany podstawy opodatkowania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi. Sąd uznał bowiem, że kwota żądana przez Wnioskodawcę nie jest jemu w całości należna. Zaistniała sytuacja dawała Wnioskodawcy prawo do dokonania korekty faktury pierwotnej, nie skutkowała natomiast prawem do dokonania korekty, o której mowa w art. 89a ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe, w przedstawionych we wniosku okolicznościach Strona nie ma prawa do dokonania korekty deklaracji za rok 2015 i ubiegania się o zwrot nadpłaty podatku VAT zgodnie z art. 89a ustawy o VAT. Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy o VAT - w przypadku, gdy po wystawieniu faktury: 1. udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1; 2. udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1; 3. dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań; 4. dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4; 5. podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury - podatnik wystawia fakturę korygującą. Na podstawie art. 106j ust. 3 ustawy o VAT - w przypadku, gdy podatnik udziela opustu lub obniżki ceny w odniesieniu do wszystkich dostaw towarów lub usług dokonanych lub świadczonych na rzecz jednego odbiorcy w danym okresie, faktura korygująca, o której mowa w ust. 2: 1. powinna zawierać dodatkowo wskazanie okresu, do którego odnosi się udzielany opust lub obniżka; 2. może nie zawierać danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 5 i 6 oraz nazwy (rodzaju) towaru lub usługi objętych korektą. Powyższe przepisy pozwalały Stronie skorzystać z możliwości dokonania korekty faktury wystawionej na rzecz Spółki. Możliwość taka istniała do momentu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyli do 31 grudnia 2017 r. Dodać też należy, że w przedstawionych przez Stronę okolicznościach nie zachodzą żadne z wymienionych w O.p. okoliczności, które zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia. Wystąpienie przez Stronę do sądu powszechnego nie powoduje zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Strona nie skorzystała z możliwości dokonania korekty faktury wystawionej na rzecz Spółki, a tym samym odzyskania przez Wnioskodawcę nienależnie zapłaconego podatku VAT. Strona mogła dokonać korekty po orzeczeniu Sądu z dnia 30 listopada 2015 r., wówczas już bowiem wiedziała, jaka kwota jest jej należna z tytułu wynagrodzenia za świadczenie usług. Należy podkreślić, jak już wcześniej zostało wspomniane, możliwość taka istniała do momentu upływu terminu przedawnienia, czyli do dnia 31 grudnia 2017 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących prawa procesowego, Sąd wskazuje, co poniżej. O.p. nie nazywa wprost poszczególnych zasad ogólnych, którymi należy się kierować w postępowaniu podatkowym, niemniej jednak w literaturze i w orzecznictwie sądów administracyjnych zasady te określa się jako: legalizmu i praworządności (art. 120 O.p.), postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), udzielania informacji prawnej (art. 121 § 2 O.p.), czy wreszcie prawdy materialnej (art. 122 O.p.). Skarżący zarzuca naruszenie przepisów art. 14b § 1-3, 4. art. 14c § 1-2, art. 14h w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez błędne zastosowanie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu zarzuty te są bezzasadne. Rozwijając literalne brzmienie art. 120 O.p., tj. zawartej w nim zasady legalizmu i praworządności, należy stwierdzić, że organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Przepis ten wyraża regułę, która równocześnie jest zasadą konstytucyjną. W myśl bowiem art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Taki sposób postępowania władzy publicznej to właśnie stanie na straży praworządności. Podzielić należy pogląd organu interpretacyjnego, iż zarzut naruszenia art. 120 O.p. nie może odnieść pożądanego przez Skarżącego skutku, jeżeli oderwany jest od skonkretyzowanych i skutecznych na gruncie danej sprawy zarzutów naruszenia stosownych przepisów procesowych i materialnoprawnych. Podstawy działania organów podatkowych są wprost i wyraźnie zapisane w przepisach ustaw podatkowych lub wydanych na podstawie zawartych w nich upoważnień, rozporządzeń. Organ podatkowy nie może interpretować w sposób rozszerzający przepisów prawa podatkowego. W efekcie analizy okoliczności przedstawionych we wniosku oraz przepisów obowiązującego prawa podatkowego, Dyrektor KIS wydał interpretację indywidualną, w której uznano stanowisko Strony za nieprawidłowe oraz wskazano uzasadnienie prawne tego stanowiska. Realizując zasadę wyrażoną w ww. przepisach O.p., organ interpretacyjny wydał rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, w którym w sposób jasny, prosty i wyczerpujący uzasadnił przyjęte stanowisko. Z faktu, że stanowisko organu interpretacyjnego było odmienne od stanowiska Strony nie można wywodzić, że interpretacja została wydana z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego artykułu, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W myśl art. 14b § 4 O.p., wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno- skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. W art. 14c § 1 O.p. stwierdza się. że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl natomiast treści art. 14c § 2 O.p. w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Na podstawie art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jednak postępowanie w myśl tej zasady nie może prowadzić do niewłaściwej interpretacji przepisów obowiązującego prawa, kiedy literalnie ich interpretacja nie budzi wątpliwości. Skarżący postawił przedmiotowej interpretacji zarzuty dotyczące naruszeń prawa procesowego, które w jego ocenie mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak w ocenie Sądu żaden z postawionych zarzutów proceduralnych nie zasługuje na uwzględnienie w ten sposób, że rzutowałyby na konieczność uchylenia wydanej interpretacji indywidualnej. W opinii Sądu, niniejszy spór może być rozstrzygany jedynie w ramach wyznaczonych poprzez przepisy prawa materialnego, czyli istota sporu tkwi w płaszczyźnie merytorycznej, a nie jak to usiłuje przedstawić Skarżący, wydana interpretacja została dotknięta wadliwością poprzez naruszenie zasad postępowania podatkowego. Jeszcze raz należy podkreślić, że organ interpretacyjny należycie uzasadnił swoje stanowisko, motywując ocenę stanu faktycznego w oparciu o obowiązujące przepisy prawne i wyjaśnił wszystkie okoliczności mające wpływ na sprawę w sposób właściwy zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Zatem skarżona interpretacja indywidualna jest zgodna z prawem, a skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.