II SA/Wa 213/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi D. w L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia zdolności do służby oddala skargę W. K. (uczestnik postępowania) jest byłym funkcjonariuszem Aresztu Śledczego w [...], przyjętym do służby w Służbie Więziennej w Areszcie Śledczym w [...] w dniu [...] czerwca 2009 r., a zwolnionym ze służby [...] września 2018 r. z powodu nieobecności w służbie spowodowanej chorobą, trwającą nieprzerwanie przez okres ponad 12 miesięcy. W dniu [...] marca 2016r. uczestnik uległ wypadkowi na służbie w trakcie ćwiczeń i z tego powodu w okresie od [...] marca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim. Od [...] lipca 2016 r. funkcjonariusz był obecny w służbie do dnia poprzedzającego długotrwałe zwolnienie lekarskie, tj. do [...] lutego 2017 r. Orzeczeniem z dnia [...] października 2016r. nr [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] orzekła 5 procent uszczerbku na zdrowiu. Ponadto orzeczeniem z dnia [...] października 2016r. nr [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] stwierdzono, że pourazowy zespół bólowy korzeniowy szyjny występujący u uczestnika jest następstwem wypadku w służbie w dniu [...] marca 2016 r. Czasową niezdolność do służby z powodu choroby uznano za pozostałą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, (część B pkt 4). W dniu [...] stycznia 2017 r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa właściwemu ministrowi do spraw wewnętrznych w [...] orzeczeniem [...] orzekła, że Pan W. K. jest zdolny do służby w Służbie Więziennej, rozpoznając pourazowy zespół bólowy korzeniowy szyjny § 66 p. 1, kat A. Posiadając aktualne badania lekarskie i orzeczoną zdolność do służby Pan W. K. od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia zwolnienia ze służby przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich, tj. przez okres 582 dni. Przedmiotowe zwolnienia lekarskie nie były związane z wypadkiem w służbie. W dniu [...] grudnia 2017 r. W. K. skierowany został przez Areszt Śledczy w [...] na komisję lekarską w celu ustalenia stopnia zdolności do służby. W dniu [...] stycznia 2018 r. lekarz Medycyny Pracy SW w [...] zaświadczył o konieczności skierowania W. K. na komisję lekarską w celu ustalenia rozpoznania choroby i stwierdzenia jej związku ze służbą. Rejonowa Komisja Lekarska podległa właściwemu ministrowi do spraw wewnętrznych w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. stwierdziła, że W. K. jest trwale niezdolny do służby w Służbie Więziennej (kat. C), rozpoznano u uczestnika osobowość nieprawidłową § 72 p. 2, kat. C i zaburzenia adaptacyjne § 71 p. 2t kat. C. W części F orzeczenia wskazano, że komisja w oparciu o badanie psychiatryczne z dnia [...].01.2018 r. "uznaje badanego za trwale niezdolnego do służby w SW i zalicza do trzeciej grupy inwalidzkiej od [...] stycznia 2018 r.(...) Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w SW". W wyniku wniesionego odwołania przez W. K. w dniu [...] maja 2018 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem [...] uchyliła orzeczenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. uznające W. K. za niezdolnego do służby (kat. C) i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w [...]. Rejonowa Komisja Lekarska podlega MSWiA mając na celu ustalenia stopnia zdolności do służby, orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] ustaliła w części A pkt 11 następujące rozpoznanie: 1. Zaburzenia adaptacyjne z somatyzacją o nasileniu nie zaburzającym czynności ustroju - § 71 p. 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służba w Służbie Więziennej (Dz.U. z 2014 r. poz. 1989); dalej rozporządzenie – skutkujące ustaleniem kat. B; 2. Przebyty uraz kręgosłupa szyjnego z okresowym zespołem bólowym - § 66 p. 1 rozporządzenia – skutkujące ustaleniem kat. A; 3. Przebyty uraz głowy bez trwałych następstw - § 67 p. 1 rozporządzenia skutkujące ustaleniem kat. A. Rozpoznanie zostało ustalone w oparciu o ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służba w Służbie Więziennej. Organ uznał uczestnika za zdolnego do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniami kat. B. Ponadto nie stwierdzono związku schorzenia ze szczególnymi warunkami służby, z uwagi na fakt, że schorzenia nie są umieszczone w zał. Nr 1 do rozporządzenia. Wydając powyższe orzeczenie Komisja oparła się o badania psychiatryczne z dnia [...] maja 2018 r., badania psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2018 r., badania neurologiczne z dnia [...] maja 2018 r. Odwołania od powyższego orzeczenia złożył funkcjonariusz Służby Więziennej W. K. oraz Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]. Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych (dalej CKL) orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2018 r. działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1822); dalej "u.k.l.", po rozpoznaniu odwołań W. K. oraz Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z [...] sierpnia 2018 r. Nr [...], uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...] Rejonową Komisję Lekarską. W uzasadnieniu wskazała między innymi, że: CKL skierowało Orzekanego na ponowną konsultację psychiatryczną i neurochirurgiczną (obie odbyły się października 2018r.). Konsultujący specjalista neurochirurg rozpoznał u Badanego "Przebyty przeciążeniowy uraz szyjnego odcinka kręgosłupa u osoby z dyskopatią na poziomach C4-C5, C5-C6 ze zmniejszeniem rezerwy płynowej kanału kręgowego (badanie MRI) - aktualnie z nieznacznym ograniczeniem ruchomości kręgosłupa szyjnego, przy braku zespołu neurologicznego". Konsultująca specjalista w dziedzinie psychiatrii rozpoznała; "Zaburzenia depresyjno - reakcję nerwową na mobbing w miejscu pracy". Badany miał wykonane badanie MRI kręgosłupa szyjnego w dniu [...] września 2018 r., które uwidoczniło zmniejszoną fizjologiczną lordozę drobne zmiany zwyrodnieniowe na krawędziach trzonów, a także inne zwyrodnienia i dolegliwości (szczegółowo opisane w orzeczeniu), które skutkowały rozpoznaniem schorzenia powodującego kwalifikację uczestnika do kategorii B - § 66 p. 1 rozporządzenia. CKL przypomniała, że badany przebył uraz przeciążeniowy kręgosłupa szyjnego. Uraz i pourazowy zespół bólowy korzeniowy szyjny był podstawą przyznania uczestnikowi orzeczeniem nr [...] trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5% (pięć procent). Z uwagi na fakt nasilenia zaburzeń psychicznych w postaci obniżonego nastroju myśli i tendencji suicydalnych, wzmożony niepokój oraz lęk o siebie i bliskich, a także z uwagi na pogorszenie funkcji amnestycznych, zdaniem CKL, istnieją uzasadnione przesłanki aby rozpoznać: "Zaburzenia adaptacyjne pod postacią depresyjno – lękowych", kwalifikowane do kategorii C według § 71 p. 2 rozporządzenia, co powoduje znaczne upośledzenie zdolności przystosowawczych, co znajduje potwierdzenie w aktualnym badaniu psychiatrycznym dla celów orzeczniczych CKL, jak również aktualnej dokumentacji medycznej z leczenia psychiatrycznego (F43.2). Schorzenie w ocenie CKL ma związek ze służba w SW. Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Warszawie wywiódł Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] – skarżący. Domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz zasadzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania art. 47 ust.1 pkt 3 u.k.l. poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji gdy doszło do uchylenia i wydania nowego orzeczenia; 2. naruszenia przepisów postępowania - art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. w zw. z art. 47 ust.3 u.k.l. oraz art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, polegający na: a. niewyjaśnieniu, czy i z jakich względów ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji, była nieprawidłowa, co spowodowało, że organ II instancji wydał orzeczenie odmienne od orzeczenia organu I instancji, b. przyjęciu, że na podstawie dowodu w postaci opinii psychiatry rozpoznającego "zaburzenia depresyjne - lękowe jako reakcję nerwową na mobbing w miejscu pracy", organ II instancji uznał, że skarżący cierpi na ww. zaburzenia i jest niezdolny do służby w Służbie Więziennej oraz że schorzenie ma związek ze służbą w SW, c. niewskazaniu przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności dowodom, na których oparł się organ I instancji wydając orzeczenie z [...] sierpnia 2018 r. w tym wynikom badania psychiatrycznego uczestnika z [...] maja 2018 r. i opinii psychologicznej z [...] kwietnia 2018 r.; 3. naruszenie przepisu postępowania - art. 33 ust. 1 u.k.l. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie oceny stanu zdrowia psychicznego uczestnika, polegającej na stwierdzeniu zaburzeń adaptacyjnych pod postacią objawów depresyjno - lękowych, mających związek ze służbą w SW, co doprowadziło do uznania uczestnika za niezdolnego do służby w związku ze służbą w SW, mimo że organ II instancji nie dysponował żadnym wyrokiem stwierdzającym mobbing ani orzeczeniem komisji do spraw relacji w środowisku służby i pracy (działającej na podstawie zarządzenia Nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r); 4. naruszenie art. 34 z w zw. z art. 47 ust. 3 u.k.l, poprzez zaliczenie badanego raz do kategorii C, następnie B, a kolejno do kategorii C, bez podania przyczyny dlaczego organ po raz pierwszy dał wiarę badaniom przeprowadzonym przez lekarza psychiatrę i psychologa z rozpoznaniem zaburzeń adaptacyjnych z somatyzacją § 71 p. 1 - kat B, a następnie tylko rozpoznaniu lekarza psychiatry z jednostką § 71 p. 2 w związku ze służbą. W uzasadnieniu skargi w odniesieniu do rozpoznania psychiatry z dnia [...] października 2018 r. wskazano, że lekarz psychiatra nie jest uprawniony do wskazywania na istnienie zjawiska mobbingu w miejscu pracy uczestnika. Skarżący podkreślił, że we właściwościach komisji lekarskich nie leży odnoszenie się do mobbingu, gdyż sprawy takie powinny być zgłaszane przełożonym lub organom ścigania. Skarżący wyjaśnił, że zarzut mobbingu po zgłoszeniu ze strony Pana W. K., badała Komisja do spraw relacji w środowisku służby i pracy w Areszcie Śledczym w [...], powołana zarządzeniem Nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] maja 2016r. Jak ustalono zgodnie z protokołem z dnia [...] października 2017 r. Komisja nie stwierdziła w przedmiotowej sprawie jednoznacznych sygnałów występowania zjawiska dyskryminacji i mobbingu wobec Pana W. K. w miejscu pracy. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt niespójności orzeczeń lekarskich wydawanych w niniejszej sprawie w zakresie ustalenia kategorii zdolności do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2018 r. - nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego i W. K. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w sprawie ustalenia stopnia zdolności do służby - nie dopuściła się przede wszystkim istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 3 u.k.l., albowiem wydając sporne orzeczenie z powołaniem się na przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, zawarła w treści swojego orzeczenia wyraźne uzasadnienie, z którego jasno wynikało, dlaczego Centralna Komisja Lekarska uchyliła orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z przepisów tej ustawy wynika, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in orzekają o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolnością do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnieni, ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przenoszona na inne stanowisko służbowe, czy też zwalniana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z 21 maja 2015 r., I OSK 2978/13 i z 9 listopada 2009 r., I OSK 354/09 oraz postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. OSA 1/00, ONSA 2001/2/47). Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, bądź też ustalenia prawa do uposażenia za okres nieobecności w służbie spowodowanej chorobą. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji oświadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych, bądź też związanych z uposażeniem na czas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń z warunkami i właściwościami służby nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z 30 kwietnia 2010 r., IOSK 93/10, z 29 maja 2008 r., II OSK 667/08, z 22 lipca 2010 r., I OSK 220/10, uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000 r., Nr 5, poz. 167, uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., OPS 8 /97, postanowienia NSA: z 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 47, z 21 lutego 2013 r., I OSK 251/13 oraz z 13 listopada 2015 r., I OSK 2488/15). Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Niemniej, zgodnie z art. 4 cyt. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W art. 47 ust. 1 cyt. ustawy określone zostały rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez Centralną Komisję Lekarską po rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Jednocześnie, ustawodawca wyraźnie wskazał jednak w przepisie art. 47 ust. 2 u.k.l., że Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, nie jest uprawniona do wydania orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, jeśli nie wykaże, że zaskarżone orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na końcowy wynik orzeczenia lekarskiego o zdolności badanego funkcjonariusza do służby. W analizowanej sprawie, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego i uczestnika od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych, ustalającej, że uczestnik jest zdolny do służby w SW z ograniczeniami Kat. B, Centralna Komisja Lekarska uchyliła sporne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2018 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Powodem uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez [...] Rejonową Komisję Lekarską był fakt, że w toku przeprowadzonych przez Centralną Komisję Lekarską badań stwierdzono u uczestnika postępowania "Zaburzenia adaptacyjne pod postacią depresyjno – lękowych", kwalifikowane do kategorii C według § 71 p. 2 rozporządzenia. W związku z faktem, że zgodnie z przepisem art. 47 ust. 2 u.k.l. Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, koniecznym było uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Komisje Rejonową. Odnosząc się do zarzutów skargi na wstępie Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie nie doszło do wydania nowego orzeczenia w sprawie ustalenia stopnia zdolności do służby. Organ II instancji na skutek własnych badań doszedł do wniosku, że uczestnik kwalifikuje się, z uwagi na swoje schorzenia, do ustalenia wobec jego osoby kategorii C – niezdolny do służby. Z uwagi na treść przytoczonego powyżej art. 47 ust. 2 u.k.l. Centralna Komisja Lekarska nie mgła wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, dlatego koniecznym było uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Komisję Rejonową. Natomiast wskazanie na schorzenie i związaną z nim kategorię to wskazanie dla organu I instancji, co do dalszego sposobu postępowania. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego oparcia się przez Centralną Komisję Lekarską na badaniach własnych a nie badaniach przeprowadzonych przez Komisję Rejonową, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 46 u.k.l. ma prawo do przeprowadzenia dodatkowych badań orzekanego, badania te zostały zlecone po zapoznaniu się przez Centralną Komisję Lekarską z całością zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej, w tym dokumentacją z leczenia uczestnika dotyczącą okresu po wydaniu orzeczenia przez Centralną Komisję Lekarską z [...] maja 2018 r. W tym miejscu należy podkreślić, że stan zdrowia orzekanego nie jest stały i może ulec zarówno polepszeniu jak i pogorszeniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 ust.1 u.k.l. Sąd uznał powyższy zarzut za chybiony, bowiem do orzeczenia związku schorzenia ze służbą nie jest konieczne uprzednie wydanie wyroku sądowego w sprawie mobbingu. Również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 34 z w zw. z art. 47 ust. 3 u.k.l, poprzez zaliczenie badanego raz do kategorii C, następnie B, a kolejno do kategorii C, bez podania przyczyny dlaczego organ po raz pierwszy dał wiarę badaniom przeprowadzonym przez lekarza psychiatrę i psychologa z rozpoznaniem zaburzeń adaptacyjnych z somatyzacją § 71 p. 1 - kat B, a następnie tylko rozpoznaniu lekarza psychiatry z jednostką § 71 p. 2 w związku ze służbą, należy uznać za chybiony. Jak już wskazano powyżej stan zdrowia orzekanego nie jest stały i może ulec pogorszeniu, czy polepszeniu na co wskazują właśnie badania lekarskie, na które powołuje się skarżący. Wydając zaskarżone orzeczenie Centralna Komisja Lekarska oparła się na najbardziej aktualnych badaniach orzekanego i dlatego też wydała orzeczenie oparte na 47 ust. 1 pkt 3 u.k.l. Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. |