II SA/Wa 1992/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania B.B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], wydanego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), z dniem 30 czerwca 2018 r. - utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lutego 2018 r. skarżący [...] B.B. - funkcjonariusz w służbie stałej, pełniący stanowisko dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych Komendy Powiatowej Policji w L. złożył na ręce Komendanta Powiatowego Policji w L. raport, w którym poinformował Komendanta Powiatowego Policji w L. o przedstawieniu mu przez Prokuratora Okręgowego w [...] zarzutu popełnienia czynów z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 273 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W dniu [...] lutego 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w L. został poinformowany pismem z Prokuratury Okręgowej Wydział I Śledczy w [...], iż [...] lutego 2018 r. w ramach śledztwa [...] prowadzonego przez Prokuraturę [pic]Okręgową w [...] wydane zostało postanowienie o przedstawieniu skarżącemu B.B. zarzutów z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 28 § 1 k.k.w. zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W dniu [...] lutego 2018 r. podejrzany został zatrzymany i doprowadzony do Prokuratury, gdzie wykonane zostały z jego udziałem czynności procesowe oraz zastosowano środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 1.000 złotych, po czym skarżący został zwolniony. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w L., działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w L. podkreślił, że czyn zarzucany policjantowi w postępowaniu karnym stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, zaś zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta obligatoryjnie zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W związku z powyższym, w dniu [...] marca 2018 r. postanowieniem nr [...] Komendant Powiatowy Policji w L. - działając na podstawie art. 132 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 oraz art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 11 i § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. - w stosunku do skarżącego wszczął postępowanie dyscyplinarne. Komendant Powiatowy Policji w L. w postępowaniu dyscyplinarnym zarzucił skarżącemu naruszenie dyscypliny służbowej oraz działanie na szkodę Policji, jako formacji, nie dbając o honor, godność i dobre imię służby, a także o jej społeczny wizerunek. Ponadto, Komendant Powiatowy Policji w L. wskazał, iż w stosunku do skarżącego w dniu [...] października 2017 r. zostało wszczęte odrębne postępowanie dyscyplinarne, w którym postawiono skarżącemu dwa zarzuty o to, że w dniu [...] września 2017 r. na posesji M.W. przy ul. [...] w L. woj. [...], skarżący - jako funkcjonariusz Policji - będąc zobowiązanym do właściwego i starannego zabezpieczenia legitymacji służbowej [...] wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] obowiązku tego nie dochował, w wyniku czego skarżący utracił legitymację służbową, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy o Policji oraz o to, że w dniu [...] września 2017 r. w Komendzie Powiatowej Policji w L. skarżący wprowadził w błąd przełożonego służbowego informując go o utracie w wyniku przestępstwa legitymacji służbowej [...] wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którego miał dopuścił się nieznany sprawca dokonując kradzieży dokumentu oraz innych przedmiotów z samochodu marki [...] o nr rej. [...] zaparkowanego w dniu [...] września 2017 roku przed lokalem [...] przy ul. [...] w L., co w konsekwencji spowodowało szkodę służbie poprzez niepotrzebne zaangażowanie sił i środków do obsługi zgłoszonego zdarzenia, jak też mogło spowodować szkodę innym osobom z uwagi na ewentualne posłużenie się legitymacją służbową przez osoby nieuprawnione, czym w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w L. skarżący naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone wydaniem w dniu [...] stycznia 2018 r. orzeczenia o uznaniu skarżącego winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Od niniejszego orzeczenia skarżący złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Mając na względzie powyższe, Komendant Powiatowy Policji w L. w dniu [...] marca 2018 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wskazując, że wymaga tego ważny interes służby. W uzasadnieniu wniosku Komendant Powiatowy Policji w L. podkreślił, że w związku z przedstawionym zarzutem w sprawie karnej skarżący nie może być uznany za osobę o nieposzlakowanej opinii, co - w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w L. - oznacza, że dalsze jego pozostawanie w gronie funkcjonariuszy Policji kolidowałoby nie tylko z bezwzględnym wymogiem, o jakim mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale także mogłoby demoralizująco wpływać na pozostałych funkcjonariuszy oraz osłabić autorytet formacji, która w sposób oczywisty została powołana do zwalczania i zapobiegania przestępczości oraz realizowania innych zadań w imieniu państwa. Komendant Wojewódzki Policji w [...], uznając powyższy wniosek za uzasadniony w dniu [...] marca 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, o czym pismem z dnia [...] marca 2018 r. poinformował także stronę skarżącą. W dniu [...] kwietnia 2018 r. w Wydziale Kadr i Szkolenia KWP w [...], na podstawie przedstawionego pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 2018 r., w imieniu skarżącego z materiałami postępowania administracyjnego zapoznał się pełnomocnik - adwokat, sporządzając jednocześnie fotokopię zgromadzonego materiału. W dniu [...] kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o dopuszczenie dowodów. Z analizy akt postępowania wynika, że do akt postępowania administracyjnego zostały dołączone materiały przekazane przez pełnomocnika strony skarżącej w postaci: dokumentu potwierdzenia realizacji dyspozycji przelewu bankowego, dokumentującego dokonanie darowizny przez firmę [...],[...]- należącą do żony skarżącego, na rzecz NSZZ Policjantów w L. w związku z obchodami Święta Policji, potwierdzeń wykonania operacji bankowych w postaci przelewów środków pieniężnych tytułem wypłaty nagród motywacyjnych, wydruku ze strony internetowej [...] dotyczącego plebiscytu na najlepszego dzielnicowego w 2017 roku, a także kopie rozkazów nagrodowych Komendanta Powiatowego Policji w L., którymi wyróżniany był skarżący, a które znajdują się w aktach osobowych skarżącego. Jednocześnie, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Przewodniczący Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Zarządu Wojewódzkiego w [...] poinformował organ pierwszej instancji, iż decyzja w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w jego ocenie jest przedwczesna. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. zwolnił skarżącego B.B. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2018 r. Jednocześnie, powołując się na art. 108 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, iż charakter popełnionego przez skarżącego czynu uniemożliwia dalsze kontynuowanie przez niego służby w Policji bez uszczerbku dla ważnego interesu tej formacji. Organ pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę, na podstawie zgromadzonego obszernego materiału dowodowego ustalono, że Prokurator Prokuratury Rejonowej delegowany do Prokuratury Okręgowej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...] przedstawił skarżącemu zarzuty o to, że: działając w krótkich odstępach czasu od [...] grudnia 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. w R. i M., w wykonaniu z góry powziętego celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie, co najmniej 100 złotych A.W., działającej wspólnie i w porozumieniu z M.G., będącym osobą pełniącą funkcję publiczną - [...], specjalistą [...] uprawnionym na podstawie decyzji Zastępcy Głównego Lekarza Orzecznika ZUS w [...] z dnia [...] września 1999 r., nr [...] do wystawiania dokumentów w postaci zaświadczeń lekarskich ZUS ZLA o czasowej niezdolności do pracy, w celu nakłonienia A.W. i M.G. do naruszenia przepisów prawa, to jest do wystawienia poświadczającego nieprawdę zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA [...] o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby w okresie od [...] grudnia 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. dla B.B. przez A.W., której lek. M.G. udostępnił w tym celu druki zaświadczeń lekarskich ZUS ZLA oraz pieczęć osobistą lekarza, pomimo nieprzeprowadzenia wbrew przepisom art. 55 ust 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego przez lekarza M.G., a następnie po wypisaniu takiego zaświadczenia przez A.W. bez badania lekarskiego, posłużył się tym poświadczającym nieprawdę zaświadczeniem ZUS ZLA, przedkładając je swojemu pracodawcy, tj. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], przez co wprowadził w błąd osoby działające w imieniu i na rzecz pracodawcy co do okoliczności, iż lekarz [...] M.G. stwierdził na podstawie bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego przeprowadzonego w dniu wystawienia zaświadczenia, iż ubezpieczony jest niezdolny do pracy z powodu choroby i doprowadził w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem KWP w [...] w postaci wypłaty nienależnego wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy z powodu choroby w kwocie 2.926,89 złotych brutto, tj. o czyn z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że analiza całości zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego, a w szczególności treść przedstawionych skarżącemu B.B. zarzutów dotyczących podejrzenia popełnienia przestępstw umyślnych prowadzi do uzasadnionych wniosków, że dalsze kontynuowanie przez skarżącego funkcjonariusza służby w Policji nie obejdzie się bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Powołując się na treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji zauważył, że wprawdzie prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Zdaniem organu pierwszej instancji, definiowanie znaczenia zwrotu "ważny interes służby" musi następować z uwzględnieniem wszystkich przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Według organu, może to być realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy też zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji oraz że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować w niej służby. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ wskazał, że do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 cyt. ustawy, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. W ocenie organu pierwszej instancji, realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz o niezbędnych predyspozycjach fizycznych i psychicznych do służby w formacjach mundurowych. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył, że służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). W tej sytuacji, zdaniem organu pierwszej instancji, wszelkie wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Zdaniem organu, każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę, albowiem składa on ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Według organu, istnienie wątpliwości, co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych uprawnia zatem właściwe organy do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego, zwłaszcza, gdy wymaga tego dobro służby. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że skarżący, jako policjant, musiał mieć świadomość, jaki charakter ma macierzysta formacja oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy zarówno od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, jak i postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Zdaniem organu pierwszej instancji, szczególna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad wynikających z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji (m. in. tego, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii). Według organu, realizowane przez Policję zadania wymagają, aby służbę pełniły wyłącznie osoby bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który cechy te utracił. Zdaniem organu, skarżący swoją postawą sprzeniewierzył się rocie przysięgi, którą składał przed podjęciem służby, i w której ślubował m. in. "pilnie przestrzegać prawa i dyscypliny służbowej, strzec tajemnic związanych ze służbą, a także honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej". Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby. W tej sytuacji, jak stwierdził organ pierwszej instancji, skarżący B. B., któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru", a także traci również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. W konsekwencji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że pozostawanie w służbie skarżącego, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Niezależnie od powyższego, organ pierwszej instancji podkreślił w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego, że skarżący dopuszczał się nagminnej absencji w służbie. Organ zauważył, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż w okresie od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] lutego 2018 r., czyli do dnia zawieszenia w czynnościach służbowych skarżący funkcjonariusz przebywał łącznie 297 dni na zwolnieniach lekarskich wystawianych przez lekarzy różnych specjalności (psychiatrę, ortopedę, lekarza rodzinnego), co niewątpliwie niekorzystnie rzutowało na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce, w której skarżący pełnił służbę. Organ uznał bowiem, że poza jej dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, sytuacja ta oddziaływała demoralizująco na pozostałych policjantów oraz nie pozostawała bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył również, iż sprawa zatrzymania znanego lekarza psychiatrii i postawienie mu zarzutów korupcyjnych oraz dotyczących poświadczania nieprawdy w dokumentacji medycznej miała bardzo negatywny wydźwięk w lokalnych i ogólnopolskich mediach. W powyższej sprawie, jak zauważył organ, lekarz psychiatra ze szpitala Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] miał przedstawione przez Prokuraturę Okręgową w [...] 97 zarzutów dotyczących korupcji i fałszowania dokumentacji medycznej oraz zatrzymano 50 osób podejrzanych o wręczanie łapówek w zamian za wystawianie zwolnień lekarskich. Biorąc powyższe pod uwagę, Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że funkcjonariusz Policji, który ma przedstawione zarzuty w powyższej sprawie, stawia w niekorzystnym świetle całą formację, jaką jest Policja. W tej sytuacji, reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, iż pomimo dotychczas wzorowo, sumiennie i nienagannie pełnionej służby, zachowanie skarżącego B.B. uniemożliwia mu dalsze pozostanie w szeregach Policji bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, gdyż skarżący funkcjonariusz przestał spełniać wymogi stawiane policjantom i przyjął naganną postawę względem obowiązującego prawa. W konsekwencji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest w pełni uzasadnione. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od w/w/ rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Wnosząc o uchylenie spornego rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości i umorzenie w całości postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji, ewentualne o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: a) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób dowolny, na podstawie niepełnego materiału dowodowego dotyczącego przedmiotu sprawy, pomijającego żądania strony przeprowadzenia dowodów z dokumentu - orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018 r. wydanego po rozpatrzeniu odwołania w sprawie orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w L. dotyczącego skarżącego i z przesłuchania w charakterze świadka - Komendanta Powiatowego Policji w L., pominięcia dowodów przemawiających na korzyść strony, które to uchybienia miały wpływ tym samym na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez błędne przyjęcie, ze sam fakt postawienia zarzutów skarżącemu w postępowaniu karnym nadzorowanym przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt [...] jest wystarczający dla uznania, że zwolnienia skarżącego ze służby w Policji wymaga ważny interes służby, w sytuacji, gdy prawidłowo dokonana jego wykładania i okoliczności stanu faktycznego nie pozwalają na przyjęcie, iż w sprawie wystąpiło zagrożenie interesu służby, a w związku z tym brak było możliwości zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie powołanego przepisu. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił m. in., iż postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone w sposób niepełny, ponieważ organ pierwszej instancji odmówił dopuszczenia istotnych w sprawie dowodów. Ponadto, skarżący stwierdził, że nie uwzględniono dowodów, które miały znaczenie dla oceny zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skarżący powołał się przy tym na zeznania świadka - przełożonego skarżącego. Jednocześnie, skarżący podkreślił, że wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne znajduje się w fazie postępowania przygotowawczego, co oznacza, że nie jest on osobą karaną. Skarżący przywołał w tym zakresie przepis art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem [...] czerwca 2018 r. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał na wstępie, iż rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W tej sytuacji, jak zauważył organ odwoławczy, w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie skarżącego B.B. w służbie narusza jej ważny interes. Komendant Główny Policji podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Powołując się na przepisy art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy stwierdził, że jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania przez funkcjonariusza Policji przymiotu nieskazitelnego charakteru dyskwalifikują go, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Według organu odwoławczego, każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę, albowiem składa ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cyt. ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1056/11). Według organu odwoławczego uznać należy jednocześnie, że istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może - mimo niezakończonego postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariusza publicznego innych, pozakarnych dolegliwości, włącznie z możliwością rozwiązania z nim stosunku służbowego, zwłaszcza, gdy wymaga tego interes służby (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04). W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Zdaniem organu odwoławczego, Policjant, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też, jak stwierdził organ odwoławczy, pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r, sygn. akt I OSK 1594/15, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r, sygn. akt IISA/Wa 314/13, z dnia 6 października 2016 r, sygn. akt II SA/Wa 450/14 oraz z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt IISA/Wa 1031/14). Komendant Główny Policji uznał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący B.B. w postępowaniu karnym prowadzonym w Prokuraturze Okręgowej w [...] pod sygn. akt [...] podejrzany jest o popełnienie czynu z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że nie ulega przy tym wątpliwości, że czyny, o które skarżący jest podejrzany, nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe nie tylko dyskredytuje skarżącego funkcjonariusza, jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji uznał, że skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie skarżącego w służbie. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że brak stosownych działań wobec skarżącego policjanta podejrzanego o popełnienie opisanych wyżej czynów, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy, sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym, a więc społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że również policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 810/15). Zdaniem Komendanta Głównego Policji, skarżący funkcjonariusz Policji, który podejrzany jest o popełnienie przestępstw z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 2 w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., mając na względzie charakter oraz wagę danych czynów związanych z udzieleniem korzyści majątkowej w celu nakłonienia innej osoby do naruszenia przepisów prawa polegającego na wystawieniu poświadczającego nieprawdę zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, a następnie po wypisaniu tego zaświadczenia przez osobę nieuprawnioną bez badania lekarskiego, posłużeniem się tym poświadczającym nieprawdę zaświadczeniem ZUS ZLA poprzez przedłożenie go swojemu pracodawcy, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". W ocenie organu odwoławczego, funkcjonariusz ten traci również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też, jak uznał organ odwoławczy, pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami narusza ważny interes służby. W świetle powyższego, Komendant Główny Policji uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego wydania decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, Komendant Główny Policji uznał, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie, organ odwoławczy stwierdził, że w związku z tym, że decyzja dotycząca zwolnienia skarżącego ze względu na ważny interes służby znajduje pełne oparcie w okolicznościach wynikających ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego, nie było potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego o dowody wskazane przez stronę skarżącą w odwołaniu. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - dopuszczenie w postępowaniu wnioskowanego przez skarżącego dowodu byłoby niezasadne, gdyż podnoszone przez niego okoliczności nie mają istotnego znaczenia w sprawie. Komendant Główny Policji podkreślił ponadto, że nie miał obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności, organ odwoławczy zauważył, że nie musi wykazać winy skarżącego funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Jednocześnie, jak zauważył organ odwoławczy, ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej zwolnienia ze służby (vide: art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji) istotnym jest fakt przedstawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych. Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W tym miejscu organ odwoławczy przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07, w którym NSA stwierdził, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Ponadto, organ odwoławczy powołał się na wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13, w którym Sąd ten stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Komendant Główny Policji stwierdził także, iż organ pierwszej instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Powołując się na przepis art. 108 § 1 k.p.a., Komendant Główny Policji uznał, że organ pierwszej instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustosunkowując się z kolei do powoływanej przez skarżącego w odwołaniu kwestii odpowiedniego przygotowania do wykonywania zawodu policjanta, jak również nienagannego dotychczas wypełniania obowiązków służbowych i przyznanych licznych nagród i wyróżnień, organ odwoławczy wskazał, iż nie jest kwestionowane zaangażowanie skarżącego policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych, jak również jego kwalifikacje i kompetencje do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, jednakże przedstawienie policjantowi wskazanych zarzutów skutkuje utratą nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia pozostawanie go w szeregach Policji i stanowi podstawę podjętej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. Według organu odwoławczego, wcześniejsze czy też późniejsze prawidłowe wykonywanie czynności służbowych przez skarżącego policjanta, również z narażeniem życia i zdrowia, co wynika z istoty zawodu policjanta, w żaden sposób nie równoważy ani nie znosi skutków omawianego wydarzenia, w tym ich społecznego wydźwięku. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, organ odwoławczy uznał, że sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. jest prawidłowy, zaś zarzuty skarżącego - niezasadne. W piśmie z dnia [...] października 2018 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r., jak też poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. a) naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez błędne przyjęcie przez organy obu instancji, że sam fakt postawienia zarzutów skarżącemu w postępowaniu karnym nadzorowanym przez Prokuraturę Okręgową w [...] pod sygn. akt [...] jest wystarczający dla uznania, że zwolnienia skarżącego ze służby w Policji wymaga ważny interes służby, w sytuacji, gdy prawidłowo dokonana jego wykładnia i okoliczności stanu faktycznego nie pozwalają na przyjęcie, iż w sprawie wystąpiło zagrożenie interesu służby, a w związku z tym brak było możliwości zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie tego przepisu; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób dowolny, na podstawie niepełnego materiału dowodowego dotyczącego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnym pominięciu żądania strony skarżącej w zakresie przeprowadzenia dowodów z dokumentu - orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2018 r. wydanego po rozpatrzeniu odwołania w sprawie orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w L. dotyczącego skarżącego, a także z przesłuchania w charakterze świadka - Komendanta Powiatowego Policji w L., jako dowodów przemawiających na korzyść strony skarżącej, które to uchybienia miały wpływ tym samym na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, b) naruszenie art. 7 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej i powoływanie się jedynie na ważny interes służby, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zebranych w sprawie dowodów pozwala na przyjęcie wniosku przeciwnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób niepełny, odmawiając stronie skarżącej przeprowadzenia dowodów, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Według skarżącego, organ pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że dla oceny zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w przypadku skarżącego nie miały żadnego znaczenia dowody potwierdzające, iż skarżący był wyróżniającym się funkcjonariuszem wypełniającym nie tylko swoje obowiązki, ale wykazującym się niebywałym zaangażowaniem wykraczającym poza obowiązki służbowe na stanowisku dzielnicowego. Skarżący zarzucił, iż w prowadzonym przez organy Policji postępowaniu administracyjnym nie zostały poddane ocenie okoliczności przytaczane przez świadka D.P., które dotyczyły poświęcania czasu wolnego przez skarżącego na pracę operacyjną, w wyniku której ujmowano przestępców, odzyskiwano utracone mienie lub zwyczajnie zapobiegano popełnieniu przestępstw. W tym miejscu skarżący zaznaczył, że wspomniane działania skarżącego były przedmiotem wielokrotnych nagród finansowych, co znajduje odzwierciedlenie w przedłożonych dowodach z dokumentów, które świadczą o tym, iż skarżący był funkcjonariuszem ponadprzeciętnym, zaangażowanym, a także skutecznym w swoich działaniach. Skarżący zarzucił ponadto, że brak jest uzasadnienia, dlaczego opinia związków zawodowych nie miała znaczenia, czy też nie była wystarczającym argumentem przemawiającym na korzyść strony skarżącej. Ponadto, skarżący zauważył, że sprawa karna nadzorowana przez Prokuraturę Okręgową w [...] jest nadal w fazie postępowania przygotowawczego, zaś skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Skarżący wskazał, że biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg służby, brak karalności, a także jego zaangażowanie w sprawy formacji, nie sposób uznać, że samo postawienie zarzutów karnych skarżącemu stanowi o zagrożeniu dla dobra służby, w szczególności, że w odbiorze społeczeństwa skarżący był postrzegany, jako funkcjonariusz służący społeczeństwu. W konsekwencji, skarżący uznał, że powyższe okoliczności powinny doprowadzić organy obu instancji do wniosku, że w przypadku skarżącego dobro służby nie jest zagrożone, bowiem okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego stanowią przekonanie, że sprawa karna w fazie postępowania przygotowawczego nie wpłynie na ogólną ocenę Policji, jako formacji, w której służy skarżący. W ocenie skarżącego, medialny charakter sprawy nie pozostał bez wpływu na decyzję organu pierwszej instancji, który chcąc uniknąć oskarżeń utrzymywania w służbie nieuczciwych funkcjonariuszy, bez względu na okoliczności świadczące na korzyść strony, podjął decyzję błędną, niesłuszną i niesprawiedliwą. Ponadto, skarżący zarzucił, że w zaskarżonej decyzji brak jest analizy dotyczącej słusznego interesu strony w odniesieniu do interesu społecznego. Skarżący wskazał, że organ odwoławczy skupił się jedynie na wykazaniu, że skarżący utracił przymiot osoby o nieposzlakowanej opinii w związku z postawieniem mu zarzutu w postępowaniu karnym. Skarżący zarzucił ponadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest całkowicie analizy tych dwóch interesów i wskazania argumentów, które przemawiały za każdym z nich, a następnie dokonania oceny, czy doszło do kolizji tychże wartości i z jakiego powodu organ odwoławczy - wydając sporną decyzję - uznał, że interes społeczny winien w niniejszym przypadku zostać postawiony ponad słusznym interesem strony. Skarżący zarzucił również, iż lakoniczne stwierdzenie, że prawidłowe wykonywanie czynności służbowych w żaden sposób nie równoważy, ani nie znosi skutków zdarzenia będącego przedmiotem postępowania administracyjnego, w tym ich społecznego wydźwięku, uznać należy za niewystarczające dla wypełnienia dyrektyw zawartych w treści przepisu art. 7 k.p.a. Skarżący podniósł, że korzystanie z uznania administracyjnego oznacza wprawdzie, iż organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, ale musi ono wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W związku z powyższym, skarżący uznał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, w szczególności w zakresie dowodów wskazujących na okoliczności stanowiące o pozostawieniu skarżącego w służbie w Policji było całkowicie zbędne, bowiem nie miały one żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga B.B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., jak i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając sporne rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego z Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r., należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Nie ulega wątpliwości, że pomimo, iż pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji bliżej określone, w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza zatem, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. I choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego, jako interes społeczny. Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu Policji - wydającego rozstrzygnięcie w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - jest jednoznaczne wykazanie, że za zwolnieniem skarżącego funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota spornego rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym, w szczególności w kontekście przedstawienia przez Prokuratora Okręgowego w [...] (w sprawie sygn. akt [...]) skarżącemu zarzutu popełnienia czynu z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w związku z dalszym przebiegiem postępowania prowadzonego w tej sprawie, pozostawienie skarżącego B.B. w służbie naruszałoby jej ważny interes. Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest bowiem do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności zwolnienia danego funkcjonariusza ze służby w Policji, a także, nie powinien badać, czy - ze względów słusznościowych - mógłby on nadal pozostać w gronie funkcjonariuszy Policji. W ocenie Sądu, z całą pewnością uznać należy, iż w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu. Niewątpliwie, rolą organu Policji jest natomiast ustalenie, czy zachowanie funkcjonariusza naruszało ważny interes służby. Ponadto, organ jest obowiązany wykazać, w czym upatruje tegoż ważnego interesu (na czym on polega), a także, w jaki sposób został on w danej sprawie naruszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - zasadnie przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny ma pokrycie w materiale dowodowym, gdyż opiera się na jednoznacznych materiałach dowodowych zawartych w aktach sprawy. Z ustaleń faktycznych sprawy, prawidłowo ustalonych przez organy Policji, wyłania się obraz skarżącego funkcjonariusza Policji - policjanta w służbie stałej, pełniącego stanowisko dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych Komendy Powiatowej Policji w L., któremu Prokuratora Okręgowego w [...] postawiła zarzut popełnienia czynu z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 273 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k. w. zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Dodatkowo, należy wskazać, że w stosunku do skarżącego w dniu [...] października 2017 r. zostało wszczęte odrębne postępowanie dyscyplinarne, w którym postawiono skarżącemu dwa zarzuty o to, że w dniu [...] września 2017 r. na posesji M. W. przy ul. [...]w L. woj. [...], skarżący jako funkcjonariusz Policji będąc zobowiązanym do właściwego i starannego zabezpieczenia legitymacji służbowej [...] wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] obowiązku tego nie dochował, w wyniku czego skarżący utracił legitymację służbową, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy o Policji oraz o to, że w dniu [...] września 2017 r. w Komendzie Powiatowej Policji w L skarżący wprowadził w błąd przełożonego służbowego informując go o utracie w wyniku przestępstwa legitymacji służbowej [...] wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którego miał dopuścił się nieznany sprawca dokonując kradzieży dokumentu oraz innych przedmiotów z samochodu marki [...] o nr rej. [...] zaparkowanego w dniu [...] września 2017 roku przed lokalem [...] przy ul. [...] w L., co w konsekwencji spowodowało szkodę służbie poprzez niepotrzebne zaangażowanie sił i środków do obsługi zgłoszonego zdarzenia, jak też mogło spowodować szkodę innym osobom z uwagi na ewentualne posłużenie się legitymacją służbową przez osoby nieuprawnione, czym w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w L. skarżący naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone wydaniem w dniu [...] stycznia 2018 r. orzeczenia o uznaniu skarżącego winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Zdaniem Sądu, taka postawa strony skarżącej, wyrażona w takim zachowaniu jednoznacznie wskazują na zasadność rozstrzygnięć organów Policji obu instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu to, iż zachowanie skarżącego funkcjonariusza Policji, budzi uzasadnione wątpliwość co do posiadania przez skarżącego przymiotów uprawniających do wykonywania tego szczególnego zawodu, jakim jest zawód policjanta. Według Sądu, udział skarżącego w zachowaniach naruszających porządek publiczny, a także naruszających prawo, stanowi podstawę do uznania, że został niewątpliwie naruszony ważny interes służby. Należy uznać, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Organy te trafnie przede wszystkim zwróciły uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu i która przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do ustawowych zadań Policji należy bowiem m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi oraz wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Nie ulega wątpliwości, że rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości, co do posiadania takiego przymiotu, dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. W ocenie Sądu, uznać należy, iż każdy, kto decyduje się na podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę, tym bardziej, że wstępując do tej służby, składa ślubowanie, w którym wyraźnie zobowiązuje się m. in. strzec godności i dobrego imienia służby. W tej sytuacji, oczywistym jest, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji takich policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Nie ulega wątpliwości Sądu, że takie zachowanie skarżącego funkcjonariusza Policji, jak ustalone w toku niniejszego postępowania, było nie tylko sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i normami etyki zawodowej Policjanta, ale także z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. W konsekwencji, uznać należy, iż ustalenia dokonane w toku postępowania umożliwiają ocenę jego postawy etycznej, jako nagannej. Zdaniem Sądu, samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby", w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, uznać należy, że policjant, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Ponadto, traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. W tej sytuacji, zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, iż konsekwencją ustalenia w toku postępowania wskazanego wyżej stanu faktycznego jest jednoznaczna utrata przez skarżącego funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, którą musi się wyróżniać osoba pełniąca służbę w Policji. Zdaniem Sądu, stwierdzić należy w konsekwencji, że organy Policji obu instancji prawidłowo ustaliły, że zaistniały w niniejszej sprawie wszelkie przesłanki dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy uznać, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - w świetle przepisu art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji był wyłącznie zobowiązany zasięgnąć stosownej opinii organizacji związkowej przed wydaniem decyzji w sprawie, co nie oznacza, że owa opinia musiała zostać przez stronę związkową wydana. Nie ulega wątpliwości, że brak wspomnianej opinii nie stanowi przyczyny uniemożliwiającej organowi wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tym bardziej, że ewentualne zajęcie stanowiska w sprawie przez organizację związkową ma i tak wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, co doprowadzić miało do niedostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, wskazać należy, że z treści przepisu art. 75 § 1 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Stosownie natomiast do art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Należy zauważyć, że o ile strona postępowania, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada rzeczywiście bardzo ważne uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodów, to jednocześnie wskazać trzeba wyraźnie, iż uprawnienie to podlega jednak ograniczeniom, które - ze względu na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania - organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń poczynionych w danej sprawie (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2191/12). W tym kontekście uznać należy, iż organy Policji obu instancji zasadnie nie uwzględniły w toku postępowania administracyjnego wniosków dowodowych strony skarżącej, prawidłowo przyjmując, iż nie zmierzały one do wyjaśnienia istoty sprawy w kontekście postępowania prowadzonego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tej sytuacji, Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy Policji, wydając sporne rozkazy personalne, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, albowiem zarówno wzięły pod uwagę dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania, jak i w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśniły, dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki ważnego interesu służby, przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Jednocześnie, uznać należy, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2018 r., w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście regulacji prawnej zwartej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanego przez ten organ ważnego interesu społecznego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.