II SA/Bk 211/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta Suwałki na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 19 grudnia 2018 roku numer II/24/2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części rejonu Krzywólka w Suwałkach uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Miejska w Suwałkach w dniu 19 grudnia 2018 r. podjęła uchwałę nr II/24/2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części rejonu Krzywólka w Suwałkach (opubl. w Dz. Urz. Woj. Podl. z 2018 r., poz. 5356). Uchwałę przedstawiono Wojewodzie P. w trybie nadzoru. W postępowaniu nadzorczym Wojewoda w piśmie z dnia 9 stycznia 2019 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta Suwałki o wyjaśnienie wątpliwości odnośnie treści uchwały w sprawie planu miejscowego. Wątpliwości dotyczyły: ustalenia lokalizacji "strefy ograniczonego użytkowania terenu od elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na terenie sąsiedniej Gminy Suwałki"; wyznaczenia linii zabudowy dla terenów 10RM, 9MN, 8MNU, 7MNU; wyrysowania w planie terenu objętego decyzją o lokalizacji inwestycji drogowej (1ICP), który to teren, zdaniem Wojewody, powinien być wyłączony z granic planu miejscowego; sposobu przyjęcia granic obszaru planistycznego w części północno – zachodniej; braku obsługi komunikacyjnej terenów 17R i 19R; braku opisania na rysunku planu części linii elektroenergetycznych. W piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. Prezydent Miasta udzielił odpowiedzi na zapytanie Wojewody. Wyjaśnił, że: strefa ograniczonego użytkowania terenu od elektrowni wiatrowych jest to teren, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), dalej: ustawa planistyczna, wynika ona także ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Suwałki (uchwała nr XVIII/151/16 z dnia 25 maja 2016 r.), zakazy i ograniczenia w użytkowaniu tych terenów wynikają z § 10 pkt 1 lit. "h" oraz § 33 i 34 planu miejscowego jak też przepisów odrębnych, którymi są ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (dalej: ustawa z dnia 20 maja 2016 r.); znana jest kategoria drogi, dla której wyznaczono linie zabudowy dla obszarów 10RM, 9MN, 8MNU, 7 MNU, ponieważ znajduje się ona w dwóch obowiązujących planach, bezpośrednio sąsiadujących z planem, którego sprawa dotyczy oraz jest częściowo nim objęta, co wynika z § 36 planu miejscowego, jak też przepisy nie wykluczają ustalenia linii zabudowy w odległości większej niż minimalna; zapis dotyczący terenu 1ICP ma charakter informacyjny; dla terenów w północno – zachodniej granicy planu obowiązujące odrębny plan miejscowy; dla terenów 17R i 19R obowiązuje nakaz utrzymania dróg śródpolnych; linie elektroenergetyczne, które nie są opisane na rysunku planu, stanowią treść mapy zasadniczej. Po wszczęciu postępowania nadzorczego, Wojewoda P. zaskarżonym w sprawie niniejszej rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 19 grudnia 2018 r. nr II/24/2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części rejonu Krzywólka w Suwałkach - jako wydanej z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz art. 15 ust. 3 pkt 4b ustawy planistycznej. Zdaniem Wojewody, naruszenie prawa polega na: - ustaleniu w § 6 ust. 3 pkt 3 oraz w §10 pkt 1 lit. "h" tekstu planu oraz na rysunku planu lokalizacji "strefy ograniczonego użytkowania terenu od elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na terenie sąsiedniej Gminy Suwałki" bez jakiegokolwiek odniesienia się do kwestii, na czym to ograniczenie ma polegać oraz bez planistycznego wykazania poprawności wyznaczonych granic strefy. Jednocześnie, zdaniem Wojewody, wbrew powyższym ustaleniom, w § 10 pkt 1 lit. "a" uchwały stwierdzono, że na obszarze planu miejscowego nie zachodzą przesłanki do określenia granic i sposobów zagospodarowania terenów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów. Wojewoda zarzucił "planistyczną niedookreśloność" ww. regulacji planu (brak prawnego zdefiniowania strefy), wzajemną sprzeczność oraz ich przyjęcie bez wskazania podstawy prawnej. Organ nadzoru wyjaśnił, że ustalił obowiązywanie od strony północno – zachodniej granic zakwestionowanego planu, na terenie sąsiedniej gminy Suwałki, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów obejmujących wsie: Potasznia, Bród Stary i część wsi Biała Woda przyjętego uchwałą Rady Gminy Suwałki Nr XXXIV/291/06 z dnia 5 maja 2006 r. W § 44 tego planu ustalono tereny przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych (o łącznej powierzchni około 4,77 ha), oznaczonych na rysunkach planu symbolami: E1-E14 oraz w niezbędnym zakresie określono warunki zabudowy i zagospodarowania tych terenów. W dacie sporządzania ww. planu nie obowiązywała jeszcze ustawa z dnia 20 maja 2016 r., a w szczególności nie obowiązywały zawarte w jej Rozdziale 4 "Przepisy przejściowe i końcowe", tj. art. 12 i 15. W ocenie Wojewody, organ planistyczny w procedurze planistycznej dotyczącej uchwały Rady Miasta Suwałki z dnia 19 grudnia 2018 r. powinien był ustalić kwestię obowiązywania lub nieobowiązywania strefy od elektrowni wiatrowych w gminie sąsiedniej, zakres jej obowiązywania, przeanalizować stan prawny lub faktyczny w terenie oraz udokumentować te czynności, w tym m.in. wskazać, że elektrownie wiatrowe wyznaczone planistycznie zostały zrealizowane i odbyło się to zgodnie z zapisami planu miejscowego terenu sąsiedniego oraz zgodnie z wymogami art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Zdaniem Wojewody, dopiero wynik powyższych ustaleń, tj. stwierdzenie, że elektrownie zostały zrealizowane zgodnie z ustaleniami planu miejscowego Rady Gminy Suwałki z dnia 5 maja 2006 r. i przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r., umożliwiało planistyczne odwzorowanie wpływu funkcjonowania tych elektrowni na tereny sąsiednie, w tym znajdujące się w granicach opiniowanego planu miejscowego. Stosownych analiz w dokumentacji planistycznej nie stwierdzono; - wyznaczeniu dla obszarów planistycznych oznaczonych symbolami 10RM, 9MN, 8MNU, 7MNU linii zabudowy od drogi, która jest zlokalizowana poza granicami planu miejscowego. Wojewoda wyjaśnił, że linia zabudowy jest integralną częścią drogi publicznej przypisaną do rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna), a sposób wyznaczenia linii zabudowy określa przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Dlatego, bez prawnego określenia rodzaju drogi w tej samej uchwale, w której wyznacza się linię zabudowy, niemożliwa jest weryfikacja zgodności z prawem przyjętego rozwiązania (usytuowania linii zabudowy na terenie przyległym do pasa drogowego). Także, w ocenie Wojewody, pozostawienie dróg poza granicami planu miejscowego oznacza odstąpienie od obligatoryjnej planistycznej weryfikacji poprawności usytuowania i geometrii pasa drogowego adekwatnie do przypisanej im kategorii. Może to wywołać problemy praktyczne, bowiem może się okazać, że szerokość istniejącego pasa drogowego i jego geometria są niezgodne z przepisami i wymagają korekty kosztem terenów zlokalizowanych w granicach planu. Umieszczenie całego pasa drogowego poza granicami planu uniemożliwia zatem dostosowanie parametrów drogi do obowiązujących w tym zakresie przepisów i stanowi istotne naruszenie ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy planistycznej). Także brak wspomnianej drogi w granicach planu miejscowego, a tym samym brak prawnego określenia jej kategorii - tworzy sytuację, w której niemożliwe jest w wymiarze planistyczno-prawnym poprawne rozwiązanie strefy skrzyżowań z drogami w obrębie planu miejscowego. Organ nadzoru zwrócił uwagę, że wrysowywane na rysunku planu miejscowego tzw. trójkąty widoczności, stanowiące ingerencję w nieruchomości przyległe do skrzyżowań, powinny być wyznaczane zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124). Dla poprawnego wyznaczenia tych trójkątów niezbędne jest wcześniejsze ustalenie kategorii krzyżujących się pasów drogowych. Bez takiego określenia, planistyczne wyznaczenie strefy skrzyżowań narusza przepisy cytowanego rozporządzenia; - wyznaczeniu w tekście planu (§ 5 pkt 8, § 11 ust. 2 pkt 1, § 16 pkt 1) oraz na rysunku planu miejscowego obszaru o symbolu 1ICP objętego lokalizacją inwestycji drogowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1474), dalej: specustawa drogowa, na podstawie decyzji Wojewody P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - budowie obwodnicy S. Zdaniem Wojewody, umieszczenie w planie miejscowym ww. inwestycji drogowej realizowanej w trybie specustawy drogowej oznacza, że ta inwestycja, pomimo przesądzenia o jej lokalizacji i realizacji na podstawie decyzji zrid, jednocześnie może być kwestionowana w trybie przepisów art. 18 ustawy planistycznej, mimo że lokalizacja inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej i na podstawie planu miejscowego są trybami rozłącznymi (art. 11i ust. 2 specustawy drogowej). Jak również ustalił Wojewoda, obwodnica S. jest w końcowym etapie realizacji, nie jest inwestycją dopiero planowaną i nie może być "zaplanowana" w sytuacji jej przewidzenia w pozaplanistycznej procedurze (decyzja administracyjna). Zdaniem Wojewody, teren zajęty pod realizację obwodnicy powinien być wyłączony z granic planu miejscowego, a jego opisanie na rysunku planu miejscowego powinno mieć charakter wyłącznie informacyjny, jako terenu z istniejącym zagospodarowaniem wynikającym z decyzji zrid; - budzącym zastrzeżenia natury formalno-prawnej sposobie przyjęcia granic planu w części północno-zachodniej, w wyniku czego tereny do granic miasta w tej części pozostają z nieuregulowanym stanem prawnym w zakresie możliwego przeznaczenia i warunków zabudowy oraz zagospodarowania, w tym bez obsługi komunikacyjnej; - nieprzewidzeniu w planie miejscowym obsługi komunikacyjnej terenów 17R i 19R, co w sposób istotny narusza art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej; - nieopisaniu na rysunku planu miejscowego części linii elektroenergetycznych, co stanowi brak zrealizowania dyspozycji planistycznych w powyższym zakresie - rozumianych jako brak rozwiązań wymaganych na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej. Organ nadzoru wskazał, że "nie uwzględnił" wyjaśnień organu planistycznego zawartych w piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła do sądu administracyjnego Gmina Miasto Suwałki. Zarzuciła naruszenie: - art. 4 w związku z art. 14 ustawy planistycznej poprzez błędną wykładnię, - § 2 pkt 2 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), poprzez błędną wykładnię, - regulacji rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2016 poz. 283). Zdaniem skarżącej, zarzuty Wojewody są wynikiem nieprzeanalizowania odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. Odnośnie poszczególnych zarzutów skarżąca ustosunkowała się w sposób następujący: 1. obszar, na którym zaznaczono strefę ograniczonego użytkowania od elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na terenie sąsiedniej gminy (gminy Suwałki), nie jest terenem podlegającym ochronie (art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy planistycznej), ale terenem o ograniczonym użytkowaniu (art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy planistycznej oraz art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r.), co wprost wynika z treści § 33 pkt 5 lit. b i § 34 pkt 5 lit. c planu miejscowego. Organ nadzoru nie uwzględnił obowiązywania na terenie Gminy Suwałki Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XLIV/378/18 Rady Gminy Suwałki z dnia 26 czerwca 2018 r.), w którym (w części tekstowej i graficznej) określono zasięg stref oddziaływania istniejących elektrowni wiatrowych wykraczający poza teren administracyjny Gminy Suwałki, zgodnie z nowymi przepisami. W trakcie procedury planistycznej prowadzącej do uchwalania ww. Studium, Prezydent Miasta Suwałki zgłaszał wnioski, a na posiedzeniu Kolegium Prezydenta do projektu Studium nie wniesiono uwag. Podobnie Miasto Suwałki opiniowało projekt planu miejscowego, na podstawie którego zrealizowane zostały maszty elektrowni wiatrowych na terenie Gminy Suwałki. Jak wskazał Prezydent, wiatraki znajdujące się w Gminie Suwałki, na północ od granic miasta, widoczne są z prawie 50% obszaru miasta, a Miasto ma wystarczającą wiedzę do stwierdzenia, że maszty elektrowni zostały wybudowane zgodnie z obowiązującym na tamtym terenie planem miejscowym. Zdaniem skarżącego, organ nadzoru nie wskazał podstawy prawnej, z której wynikałby obowiązek wykonania analiz stanu prawnego elektrowni wiatrowych w gminie sąsiedniej, brak tych analiz nie może być więc podstawą stwierdzenia nieważności planu miejscowego, gdyż analizy pozostają poza kontrolą legalności postępowania w sprawie uchwalenia planu. Skarżąca zacytowała fragment komentarza prof. Z. Niewiadomskiego o następującej treści: "Artykuł 14 ust. 5 przewiduje czynności poprzedzające podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w postaci merytorycznej analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium (...). Dokonanie tych czynności oraz ich zakres pozostają poza kontrolą legalności postępowania w sprawie uchwalenia planu, gdyż nie sporządza się dokumentacji z ich przeprowadzenia i nie przedstawia wojewodzie na podstawie art. 20 ust. 2, co wynika z rozp. Ministra Infrastruktury z 26.8.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). W szczególności należy zwrócić uwagę, że ani kontroli, ani żadnym wymogom ustawowym nie podlega sporządzenie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium" (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. 9. Wydanie." z 2016 r., rozdział 2 str. 165). Skarżąca zacytowała również fragmenty opinii prawnych z dnia 12 i 13 lutego 2019 r. sporządzonych w procedurze planistycznej zakwestionowanego przez organ nadzoru planu miejscowego, z których - w jej ocenie - wynika obowiązek uwzględnienia w planie miejscowym strefy odziaływania elektrowni wybudowanych poza granicami właściwości organu planistycznego uchwalającego plan miejscowy. W ocenie skarżącej, działanie polegające na przeniesieniu (przerysowaniu do planu miejscowego stref oddziaływania elektrowni wiatrowych ze Studium Gminy Suwałki) jest działaniem wystarczającym, zwłaszcza że przy każdym z masztów elektrowni (zaznaczonych na rysunku Studium) podana jest jego wysokość w najwyższym punkcie, co pozwala na wyznaczenie właściwego zasięgu strefy. Dostępność nowoczesnych rozwiązań technicznych ułatwia także zlokalizowanie i przeniesienie obiektów występujących na gruncie oraz wyznaczenie stref ich oddziaływania. Wyjaśniła, że odnośnie elektrowni przewidzianych w Studium Gminy Suwałki (EW1, EW2 i EW3 o wysokości 149,5 m każda) wrysowano promieniem 1495 m (dziesięciokrotność wysokości elektrowni) okręgi wchodzące swym zasięgiem na teren Miasta Suwałki. Poddano w ten sposób ochronie tereny miejskie, a przede wszystkim mieszkańców przed nadmiernym hałasem, co spełnia wymogi art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Za bezpodstawny uznała Gmina zarzut nieokreślenia na czym ma polegać ograniczenie użytkowania terenów objętych strefą oddziaływania elektrowni wiatrowych, bowiem regulują to § 10 pkt 1 lit. h, w § 33 pkt 5 lit. b oraz w § 34 pkt 5 lit. c kwestionowanego planu, co jest jednoznaczne z tym, że na obszarze tym obowiązują przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r., w szczególności art. 4 tej ustawy. Zdaniem skarżącej, przytaczanie treści art. 4 w planie miejscowym byłoby sprzeczne z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Wyjaśniła, że Wójt Gminy Suwałki w procesie opiniowania planu miejscowego nie przedstawił w wyznaczonym terminie swojego stanowiska, co uważa się za równoznaczne z zaopiniowaniem projektu planu; 2. droga poza granicą planu, od której wyznaczono linie zabudowy na terenach 10MR, 9MN, 8MNU i 7MNU znajduje się w dwóch obowiązujących planach, nie tylko bezpośrednio stykających się z planem, którego sprawa dotyczy, ale również częściowo pokrywających się z nim. Są to: - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Reymonta w Suwałkach (uchwała Nr XLIX/456/2010 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 23 czerwca 2010 r. Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 29 lipca 2010 r. Nr 189 poz. 2354), - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych Krzywólka w Suwałkach (uchwała Nr XLII/464/2013 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 listopada 2013 r. Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 6 grudnia 2013 r. poz. 4280). Okoliczność tę, zdaniem skarżącej, wskazano w "Analizie zasadności sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części rejonu Krzywólka w Suwałkach", w której to "Analizie" znajduje się rysunek pokazujący części uchwalonych planów miejscowych wchodzących w granice uchwalonego planu (kopię tego rysunku dołączono do skargi jako załącznik nr 6.). Znana jest i utrzymana zarówno kategoria drogi, jak i jej przebieg, jak też znane są parametry trójkątów widoczności, które przeniesione są z obu ww. planów. Skarżąca wskazała, że linie zabudowy wynikające z ustawy o drogach publicznych, wyrażone w metrach, są odległościami minimalnymi i mogą być ustalone na wyższym poziomie. Aby zachować ład przestrzenny linie zabudowy ustala się nie tylko na podstawie przepisów odrębnych, ale biorąc również pod uwagę inne czynniki, np. usytuowanie istniejącej zabudowy, czy ukształtowanie terenu. Podkreśliła, że w zakresie układu komunikacyjnego plan uzyskał niezbędne uzgodnienia. 3. odnośnie obszaru 1ICP skarżąca wskazała, że w art. 14 ustawy planistycznej określono, dla jakich terenów nie sporządza się planów miejscowych i nie ma wśród nich terenów dróg realizowanych na podstawie decyzji zrid. Natomiast z art. 65 tej ustawy wynika, że uchwalenie planu miejscowego nie powoduje wygaszenia decyzji zrid. Zakwestionowany plan miejscowy utrzymuje w mocy ostateczny zrid dla obwodnicy miasta (rozdział 4 "Ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" - § 16 pkt 1; rozdział 5 "Ustalenia dotyczące terenów wyróżnionych w planie" - § 26). Także skarżąca wyjaśniła, że teren oznaczony na rysunku planu symbolem 1ICP w całości jest własnością Skarbu Państwa, zatem uwagi do tego terenu zgłoszone musiałyby zostać odrzucone. Nie mogłoby mieć miejsca kwestionowanie przebiegu obwodnicy na podstawie art. 18 ustawy planistycznej przez zaskarżenie ustaleń planu w tym zakresie przez podmioty inne niż Skarb Państwa. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 15 ustawy planistycznej plan miejscowy jest podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego - zarówno przyszłego, jak i istniejącego na danym terenie, zatem zarzut niemożności wrysowania obwodnicy z uwagi na jej realizację jest bezpodstawny. Zacytowała fragment opinii prawnej z dnia 12 lutego 2019 r., z której wynika, że lokalizacja drogi na podstawie specustawy drogowej nie musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale jego postanowienia powinny być respektowane w miarę możliwości. Także więc, gdy decyzja zrid jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ma przed nim pierwszeństwo. 4. skarżąca oceniła jako bezpodstawny zarzut dotyczący niewłaściwie przyjętych granic planu w części północno - zachodniej z uwagi na obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400 kV relacji Ełk -Granica Państwa (uchwała Nr XXXIl/343/2013 Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 21 lutego 2015 r.). Stan prawny terenów bezpośrednio sąsiadujących z granicami kwestionowanego planu wyrysowano na załączniku nr 7 "Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego M. Suwałk. Stan na marzec 2018" oraz w załączniku nr 6 do skargi. 5. jako bezpodstawny skarżąca oceniła zarzut braku skomunikowania terenów 17R i 19R z uwagi na treść § 33 planu miejscowego nakazujący zachowanie dróg śródpolnych. Wyjaśniła także, że oba te tereny przylegają do pasa drogowego obwodnicy S., która poprzez drogi serwisowe zapewnia dojazdy do wszystkich graniczących z nią działek (zał. nr 8.). Także wskazała, że plan uzyskał niezbędne uzgodnienia w zakresie komunikacji. 6. zdaniem skarżącej, linie elektroenergetyczne, które nie są opisane na rysunku planu, stanowią treść mapy zasadniczej. Na rysunku planu, zgodnie z wnioskiem zarządcy sieci, ustalono strefy ograniczonego użytkowania od linii wysokiego napięcia 110kV. Natomiast w części tekstowej planu, w rozdziale 4 "Ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej", w § 24 "System zaopatrzenia w energię elektryczną" wyszczególniono urządzenia elektroenergetyczne (w tym liniowe) występujące w granicach planu i podano zasady zaopatrzenia terenu w energię elektryczną. Rysunek planu jest jedynie załącznikiem do uchwały, czyli części tekstowej planu. Plan uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia z zakresu elektroenergetyki. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko sformułowane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego argumentując w sposób następujący: - ustalono i wrysowano na rysunku planu strefy uciążliwości bez odniesienia się do kwestii, na czym to ograniczenie ma polegać oraz bez planistycznego wykazania poprawności wyznaczonych granic tej strefy, co pozostaje w sprzeczności z treścią §10 pkt 1 lit. "a" planu miejscowego. Ocena zgodności ustaleń planistycznych w zakresie strefy uciążliwości elektrowni wiatrowych nie może abstrahować od właściwości miejscowej organu planistycznego – właściwości ograniczonej wyłącznie do obszaru własnej gminy. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Wojewody, należało jednoznacznie rozstrzygnąć, czy zachodzą przesłanki prawne dopuszczające możliwość odstępstwa od ww. właściwości, w kontekście treści regulacji art. 12 – 15 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Jak wskazał Woj. ewoda, przepisy te definiują w sposób jednoznaczny stan prawny terenów będących w zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowych przewidzianych w planach miejscowych przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Wojewoda uwzględnił, że strefa uciążliwości w kształcie zdefiniowanym w art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. (odległość jako jedyne kryterium) została wprowadzona z dniem 16 lipca 2016 r. Przed tą datą tak zdefiniowana strefa uciążliwości nie istniała, zaś obszar uciążliwości od elektrowni wiatrowych był określany w oparciu o kryteria związane z oceną wpływu elektrowni wiatrowych na środowisko przyrodnicze (m.in. poziom generowanego hałasu), co pozwalało na zgodne z prawem uznanie, że takie uciążliwości nie wykroczą poza granice gminy, na terenie której są planowane. Na tej zasadzie, zdaniem Wojewody, możliwe było w 2006 r. wejście do obiegu prawnego uchwalonego przez Gminę Suwałki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizującego elektrownie wiatrowe w bliskim sąsiedztwie z terenem Miasta Suwałki. Wejście w życie przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. stworzyło stan prawny, który sankcjonuje istnienie dotychczas wybudowanych elektrowni wiatrowych, pomimo że ich strefy uciążliwości narzucone przepisami art. 4 ww. ustawy nie spełniają wymogów w zakresie odległości od zabudowy mieszkaniowej (w tym mieszanej) lub wykraczają poza granice gminy (tzn. poza właściwość miejscową rady gminy). Usankcjonowaniu podlegają także te fragmenty stref uciążliwości, które obejmują tereny gminy sąsiedniej. Zdaniem Wojewody, powyższe wskazuje, że uciążliwości od elektrowni wiatrowych w gminie Suwałki wymagałyby ich uwzględnienia w planie sporządzanym przez samorząd miasta Suwałki tylko w przypadku użytkowania tych elektrowni w momencie wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Natomiast w sytuacji kiedy elektrownie ujęte w dokumentach planistycznych gminy zostałyby zrealizowane po wejściu w życie tej nowelizacji tj. po 15 lipca 2016 r., ich funkcjonowanie, jako niezgodne z ustawą, byłoby niewiążące dla samorządu miasta Suwałki przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego, a ponadto powinno być objęte weryfikacją w zakresie zgodności z prawem przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Jak wskazał Wojewoda, z przedłożonych dokumentów planistycznych i z treści skargi nie wynika, że organ planistyczny badał powyższe uwarunkowania. Jak wskazał Wojewoda, "Użyte w rozstrzygnięciu nadzorczym stwierdzenie, że w dokumentacji planistycznej tego planu brak jest jakichkolwiek analiz w tym zakresie nie jest zarzutem stanowiącym podstawę do rozstrzygnięcia nadzorczego a jedynie stwierdzeniem przez organ nadzoru, że samorząd miasta Suwałki na etapie sporządzania planu miejscowego nie analizował istnienia elektrowni wiatrowych w gminie sąsiedniej pod względem prawnym". Wojewoda zwrócił uwagę, że cytowane przez skarżącą wypowiedzi komentatorów dotyczą prac poprzedzających podjęcie uchwały intencyjnej – podczas gdy w przedmiotowej sytuacji mają zastosowanie przepisy art. 20 ust. 2 ustawy planistycznej. Także Wojewoda wskazał, że funkcjonowanie elektrowni wiatrowych generuje w ich sąsiedztwie tj. w strefie określonej w art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., bardzo istotne ograniczenia w zakresie dopuszczalnego przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenów. Dla terenów objętych taką strefą oznacza to znaczące obniżenie ich wartości oraz istotną ingerencję w sposób wykonywania prawa własności. Tak istotna ingerencja w prawo własności wymaga jednoznacznych, czytelnych, uzasadnionych prawnie ustaleń planistycznych, do których samorząd gminy jest zobowiązany na mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 oraz art. 6 ust. 2 ustawy planistycznej. Tym wymaganiom nie sprostano, bowiem w planie miejscowym brak jest definicji "strefy ograniczonego użytkowania", brak jest również wskazania przepisów odrębnych oraz brak jest sformułowania konkretnych ograniczeń wynikających z tych przepisów. Jak wskazał Wojewoda, tak sformułowane zastrzeżenia "dotyczą wyłącznie nieprawidłowości w zakresie przyjętego sposobu kształtowania ustaleń planistycznych dotyczących stref uciążliwości od elektrowni wiatrowych - natomiast w sposób oczywisty abstrahują od faktu, że dopuszczalność umieszczania takich ustaleń (nawet skonstruowanych prawidłowo) w ustaleniach planu miejscowego nie została jednoznacznie rozstrzygnięta przez organ sporządzający plan miejscowy". Wskazał, że nie kwestionuje braku podstaw do przytaczania w ustaleniach planu miejscowego treści art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Zdaniem organu nadzoru, jeśli okazałoby się, że strefy należy w planie miejscowym uwzględnić, to ustalenia planistyczne, ujęte tak ogólnikowo, w sposób rażący naruszają przepisy prawa, natomiast jeśli okazałoby się, że strefy uciążliwości są generowane przez elektrownie wiatrowe zrealizowane z naruszeniem art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., to w uchwalonym planie strefy te nie powinny być w ogóle ujęte; - odnośnie wyznaczenia linii zabudowy od drogi znajdującej się poza granicami kwestionowanego planu Wojewoda dodatkowo sprecyzował, że "pozostawienie dróg poza granicami planu miejscowego oznacza odstąpienie od obligatoryjnej planistycznej weryfikacji poprawności usytuowania i geometrii pasa drogowego adekwatnie do przypisanej im kategorii", co może powodować problemy w przypadku niezgodności parametrów pasa drogowego z przepisami stanowiąc istotne naruszenie ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy planistycznej). Podkreślił, że rozwiązania komunikacyjne powinny się zawierać w całości w jednym planie, bowiem wiążąca dla innych ustaleń planu miejscowego w sensie prawnym jest jedynie droga (w tym jej kategoria) położona w granicach tego samego planu miejscowego; kategoria tej samej drogi ujętej w już obowiązującym planie miejscowym ma jedynie charakter informacyjny i nie może stanowić podstawy do konstruowania ustaleń planistycznych w sporządzanym planie miejscowym; - odnośnie obszaru 1ICP Wojewoda również podtrzymał dotychczasowe stanowisko, powołując przepis art. 11i ust. 2 specustawy drogowej oraz wskazując, że przepisy art. 14 i art. 65 ustawy planistycznej nie znajdują w sprawie zastosowania. Objęcie inwestycji drogowej ustaleniami planu miejscowego stwarza prawną możliwość egzekwowania uprawnień właścicielskich w trybie art. 36 ust. 1 ustawy planistycznej, co jest sprzeczne z regulacjami specustawy drogowej, zgodnie z którymi te uprawnienia zostały już realizowane w całości w procedurze zrid; - odnośnie nieprawidłowego ujęcia granic planu miejscowego w części północno – zachodniej organ nadzoru wskazał, że – wbrew twierdzeniom skarżącej – od tej strony geograficznej obowiązuje uchwała Nr XXXII/343/2013 z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400kV relacji Ełk - Granica Państwa. W załączniku Nr 1 do tej uchwały przedstawiono zarówno teren objęty uchwałą jak też tereny sąsiednie, w tym orientacyjny przebieg przyszłej obwodnicy miasta Suwałk. W § 6 uchwały określono zakres przedmiotowy ustaleń planu miejscowego, na który składają się: tereny dróg publicznych, oznaczone na rysunku planu symbolem KD oraz tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń technicznych z zakresu elektroenergetyki, oznaczone na rysunku planu symbolem RE. Rozwiązania przyjęte w powyższej uchwale (z 2013 r.) zostały sformułowane w okresie, kiedy obwodnica S. miała charakter ogólnej koncepcji bez określonego w sposób skonkretyzowany pasa drogowego oraz bez zatwierdzenia formalno-prawnego w formie decyzji lokalizacyjnej. Obwodnica nie była elementem ujętym w tym planie w zakresie wymagającym odwzorowania jej wpływu na tereny sąsiednie (np. poprzez wyznaczanie nieprzekraczalnych linii zabudowy, czy poprzez korektę istniejących rozwiązań w zakresie obsługi komunikacyjnej terenów przyszłej lokalizacji obwodnicy). Natomiast odmiennie kształtował się stan prawny powyższych terenów w okresie sporządzania planu miejscowego przyjętego uchwałą Nr 11/24/2018 z dnia 19 grudnia 2018 r. Kluczowym w tym przypadku jest fakt prawnego i faktycznego odcięcia w 2017 r. decyzją zrid terenów objętych uchwałą Nr XXXII/343/2013 z dnia 27 lutego 2013 r., od pozostałych terenów północnej części rejonu Krzywólka w Suwałkach, w konsekwencji czego teren objęty tą uchwałą stał się planistyczną "wyspą", w związku z czym dotychczasowe ustalenia planistyczne (związane głównie z przebiegiem linii 400kV przez ten teren) powinny być obligatoryjnie zweryfikowane i skorygowane pod kątem ich poprawności w nowej sytuacji prawnej. Wojewoda zwrócił uwagę, że "odcięcie" zridem przekreśla możliwość obsługi terenów rolnych pod linią 400kV poprzez dotychczasowe drogi śródpolne od strony południowej, co było możliwe na etapie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400kV relacji Ełk - Granica Państwa; - odnośnie zarzutu braku rozwiązań w zakresie obsługi komunikacyjnej terenów 17R i 19R Wojewoda wskazał, że nakaz utrzymania dróg śródpolnych nie stanowi rozwiązań planistycznych w zakresie obsługi komunikacyjnej, ponieważ zapis ten nie odnosi się do rzeczywistej sytuacji, w której istniejące ciągi dróg śródpolnych powiązane z drogami publicznymi zostały przecięte pasem inwestycji drogowej zrid (obwodnica S.) i tym samym zostały zlikwidowane dotychczasowe połączenia komunikacyjne terenów 17R i 19R. Zdaniem Wojewody, należało wskazać nowy planistyczny sposób tej obsługi poprzez wskazanie na rysunku planu miejscowego powiązań dotychczasowych dróg śródpolnych obsługujących obszary planistyczne 17R i 19R z drogami serwisowymi zlokalizowanymi w pasie drogowym obwodnicy. W ocenie Wojewody, tylko tak sporządzony plan miejscowy, uzgodniony z zarządcą drogi (GDDKiA) spełniałby wymagania przepisów art. 15 ust. 2 pkt 10 tej ustawy. Tymczasem nie podlegały uzgodnieniom z zarządcą drogi rozwiązania w zakresie komunikacji, które w planie de facto nie występują; - odnośnie braku opisania w legendzie planu linii elektroenergetycznych organ nadzoru wyjaśnił, że nie wskazał, o jakie linie chodzi (tzn. o jakich parametrach) z powodów oczywistych tj. braku ich opisania w legendzie oraz na rysunku planu. Opisanie ww. linii w części tekstowej (§ 24 uchwały) ma charakter uogólniony, zawierający katalog typów linii elektroenergetycznych bez ich przyporządkowania do poszczególnych przebiegów zilustrowanych na rysunku planu miejscowego. W konsekwencji rysunek nie odwzorowuje w sposób jednoznaczny ustaleń tekstowych uchwały, co w sytuacji korzystania z ustaleń tego planu uniemożliwia jednoznaczne odczytanie dopuszczalnych warunków zabudowy i zagospodarowania terenów, przez które te linie przebiegają. Uchybienie to stanowi naruszenie przepisów § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie projektu planu miejscowego. W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2019 r. skarżąca ustosunkowała się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę. Wyjaśniła, że: - najbliższe wiatraki zlokalizowane w sąsiedniej gminie, od których została wrysowana na rysunku planu miejscowego strefa ochronna, są położone odpowiednio na działkach nr 4 w Brodzie Starym oraz nr 131 i 141 w Białej Wodzie (załączyła zdjęcia, k. 42). Zostały oddane do użytku i funkcjonują od 2009 r. na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 31 sierpnia 2009 r. znak: PNB.KO-7353/113/09 (k. 41). Organy wydające pozwolenie na budowę i następnie pozwolenie na użytkowanie były w obowiązku ustalić zgodność inwestycji z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym (uchwała Rady Gminy Suwałki nr XXXrV7291/06 z dnia 5 maja 2006 r.). Wiatraki zostały zrealizowane zgodnie z ustaleniami planu i przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r., co sankcjonuje te urządzenia i ich strefy ochronne, nawet jeżeli nie spełniają wymogów w zakresie odległości od zabudowy mieszkaniowej (w tym mieszanej). Skarżąca wskazała, że w granicach wrysowanej na rysunku zaskarżonego planu miejscowego strefy brak jest zabudowy, a jego ustalenia nie dopuszczają realizacji obiektów budowlanych, poza inwestycjami z zakresu infrastruktury. Strefa ta obejmuje tereny oznaczone symbolami 16R, 17R, 18R o przeznaczeniu rolniczym z zakazem zabudowy, za wyjątkiem budowli i urządzeń infrastruktury technicznej, 23R-ZN, 24R-ZN o przeznaczeniu rolniczym wskazanym do kształtowania zieleni krajobrazowej i ciągów ekologicznych z zakazem zabudowy, za wyjątkiem budowli i urządzeń infrastruktury technicznej, 1 ICP o przeznaczeniu pod obwodnicę S. oraz 2 KDZ o przeznaczeniu pod drogę publiczną. Zakaz zabudowy na wyżej wymienionych terenach nie wynika wyłącznie z ustanowionej strefy ochronnej od wiatraków, a z polityki przestrzennej zawartej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Suwałki. Miasto świadomie chroni grunty rolne przed ekspansją budowlaną (teren zróżnicowany wysokościowo, zainwestowany liniami energetycznymi przesyłowymi, od których również występują ograniczenia w lokalizacji budynków wynikające z innych przepisów szczególnych, teren bez występowania sieci wodnych, kanalizacyjnych, dróg). Wprowadzone zmiany, które musiałyby nastąpić w wyniku uwzględnienia rozstrzygnięcia nadzorczego, nie zmieniłyby ustaleń planu odnośnie terenów nim objętych i nie skutkowałoby koniecznością ponowienia uzgodnień. Zdaniem skarżącej, stanowisko Wojewody pozostaje bez wpływu na interes prawny właścicieli i użytkowników wieczystych terenów objętych planem i wrysowaną strefą od wiatraków. Wskazała, że według ogólnodostępnych informacji publikowanych w mediach, wieże, na której zamontowane są wirniki o średnicy prawie 93 m, mają wysokość 103 m, zatem przyjęta strefa 1500 m (w zaokrągleniu) jako dziesięciokrotność wysokości wiatraka jest prawidłowa; - granice planu zostały wyznaczone na podstawie analiz i określone uchwałą intencyjną, zaś specustawa drogowa daje możliwość realizacji inwestycji drogowej bez względu na ustalenia planu. Skarżąca wskazała, że przed wydaniem decyzji nie obowiązywał plan miejscowy, a opracowany i uchwalony plan w pełni odzwierciedla granice pasa drogowego obwodnicy wyznaczonego decyzją zrid. Uchwalony plan wyłącznie "honoruje" przebieg obwodnicy S. (§ 26). Na dzień uchwalenia planu inwestycja ta nie została ukończona. W zaistniałej sytuacji nie ma zastosowania art. 36 ustawy planistycznej, wydanie decyzji zrid wyłącza bowiem zastosowanie zasad ogólnych, nadto odszkodowanie z tytułu zajęcia terenów pod obwodnicę było już rozpatrzone w odrębnym postępowaniu. Obwodnica w granicach terenu wyznaczonego decyzją zrid jest także ujęta w kilku obowiązujących planach miejscowych, w tym też uchwalonych w trakcie realizacji obwodnicy, które zawierają podobne do skarżonego planu ustalenia; - ustalenie granic planu jest suwerenną decyzją rady gminy. Skoro teren położony od strony północnej posiada obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji linii 400kV relacji Ełk-Granica Państwa w Suwałkach, nie było konieczności jego włączania w kolejny plan, zwłaszcza że linię zrealizowano. Tym bardziej też, że dotyczy bardzo wrażliwego obszaru (lokalizacja linii przesyłowej budzi emocje właścicieli gruntów, jednak skargi do sądu administracyjnego są oddalane). Kwestia obsługi terenów odciętych przez obwodnicę została rozstrzygnięta decyzją zrid. Wzdłuż obwodnicy są drogi serwisowe, które zapewniają obsługę przyległych pól i są powiązane z istniejącymi drogami śródpolnymi (tereny 17R i 19R). Natomiast tereny rolne położone po południowej stronie obwodnicy mają zapewnioną obsługę z istniejącej drogi publicznej położonej w granicy południowej planu - droga powiatowa nr 1134 w kierunku Potaszni i nr 1142B w kierunku Białej Wody. Drogi śródpolne nie zostały, poza terenem obwodnicy, zlikwidowane i nadal mogą być wykorzystywane, nie są jednak wyodrębnione, są to w dalszym ciągu użytki rolne. Są drogami wyjeżdżonymi zwyczajowo i nie można ich wydzielać odrębnym konturem w planie, gdyż naruszyłoby to interes prawny właścicieli gruntów, przez które przebiegają. Skarżąca zwróciła uwagę, że skoro w ocenie Wojewody plan nie powinien obejmować obwodnicy, to niezrozumiałe jest, w jaki sposób powinien pokazywać powiązanie z drogami śródpolnymi. Wskazała, że na etapie sporządzania planu w momencie wydania mapy z ośrodka geodezyjnego, która służyła za podkład do naniesienia ustaleń planistycznych, nie było jeszcze zrealizowanych jakichkolwiek elementów drogi, były jedynie wydzielone działki pod pas drogowy obwodnicy, po granicach których określono linię rozgraniczającą teren obwodnicy; - wydana mapa zasadnicza zawiera w swej treści istniejącą infrastrukturę, w szczególności przewody elektroenergetyczne, oznakowane odpowiednio do napięcia znakami kartograficznymi, zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. z 2015 poz. 2028). W szczególności są tu umieszczone linie napowietrzne 110 KV, od których na rysunku planu wrysowano pasy ograniczonego użytkowania wynikające z przepisów odrębnych oraz inne linie, w tym średniego i niskiego napięcia. Wrysowanie linii 110 kV z pasem ograniczonego użytkowania nastąpiło na wniosek gestora sieci, który takich wniosków nie składał do innych linii. Pozostałe linie elektroenergetyczne są uwidocznione na mapie zasadniczej, a dodatkowo pociągnięto je ciągłą linią koloru czerwonego, czego rzeczywiście nie opisano w legendzie. Fakt ten nie stanowi jednak, zdaniem skarżącej, istotnego naruszenia planu, gdyż nie wpływa na jego ustalenia, odzwierciedla jedynie stan istniejący, zastany na tym terenie. Linie energetycznie nie były przedmiotem uwag do planu, są prowadzone po terenach rolnych, gdzie wprowadzono zakazy zabudowy, za wyjątkiem urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, a zatem na terenach, gdzie nie ma ustaleń o dopuszczalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania terenów, przez które te linie przebiegają; - teren położony w granicy od strony południowej posiada obowiązujący plan i nie było konieczności jego włączania w kolejny plan. W granicy planu z dnia 27 listopada 2013 r. funkcjonuje droga kategorii powiatowej i jest ona ujęta w nim w całości. Plan ten przewiduje jej poszerzenie o 5,0 m w obu kierunkach. Granice kwestionowanej w przedmiotowej sprawie planu zostały oparte na nowych granicach tej drogi. Tym samym w skarżonym planie nie ma już potrzeby jej poszerzenia. Linię zabudowy dla terenów przewidzianych pod zabudowę poprowadzono wzdłuż granicy planu w odległości 10,0 m dla terenu 10 RM, a dla terenów 7 MNU, 8 MNU i 9 MNU w odległości 7,0 m. Krawędź jezdni tej drogi nie jest tożsama z granicą jej istniejącego pasa drogowego. Krawędź jezdni jest odsunięta od granicy pasa drogowego od 4,0 m do 5,0 m. Zatem łącznie od obecnego pasa drogowego drogi powiatowej ustalona planem nieprzekraczalna linia zabudowy będzie wynosić min. 12,0 m, a od jej krawężnika min. 16,0 m. Spełniono warunki rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skarżąca wyjaśniła także, że po południowej stronie omawianej drogi powiatowej ustalono nowe tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, które ta droga obsługuje, podczas gdy po jej stronie północnej nie przewiduje się nowej zabudowy. Wyłączenie tej drogi z obecnie obowiązującego planu i jej włączenie w nowoopracowany plan, zgodnie z opinią Wojewody spowoduje, iż nowe tereny inwestycyjne przy niej położone zostaną pozbawione zasad skomunikowania. Dokonano poprawnej weryfikacji usytuowania linii zabudowy od drogi publicznej, położonej poza planem ale w jego granicy, z uwzględnieniem obowiązujących przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. To samo dotyczy przyjętych trójkątów widoczności. Są wyznaczone większe niż to wynika z przepisów szczególnych. Nadto, kwestie ich parametrów były przedmiotem konsultacji z zarządcą dróg, z wynikiem pozytywnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), dalej: u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Stosownie natomiast do treści art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. W konsekwencji, stwierdzenie nieważności uchwały organu gminy przez organ nadzoru może mieć miejsce wyłącznie w przypadku istotnego naruszenia prawa. Przesłankę "istotności" naruszenia prawa jako prowadzącą do nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadza również przepis art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej. Zgodnie z tą regulacją nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, zgodnie z którym tryb sporządzania planu należy rozumieć jako sekwencję czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej. Zaniechanie którejś z nich lub zrealizowanie jej w sposób nieprawidłowy może stanowić istotne naruszenie trybu, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego (vide np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., II OSK 925/16 oraz z dnia 20 października 2011 r., II OSK 1593/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Naruszenie zasad sporządzania planu to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych – które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego. "Istotnym" naruszeniem prawa jest w przypadku aktu planistycznego takie naruszenie, które wpływa na treść uchwały, dotyczy przyjętych w niej merytorycznych rozwiązań oraz prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa (vide wyrok z dnia 20 listopada 2018 r., II OSK 2828/16, CBOSA). Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność planu miejscowego powinno być wydawane wyłącznie w przypadku zaistnienia istotnych naruszeń zasad sporządzania planu lub istotnych naruszeń trybu jego sporządzania. Inne naruszenia prawa, nieposiadające cechy istotności, nie mogą być podstawą eliminacji aktu planistycznego z obrotu prawnego w trybie nadzorczym. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości stanowisko sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze II OSK 2339/19, zgodnie z którym wątpliwości co do treści planu miejscowego należy w pierwszej kolejności rozwiązywać przez wykładnię treści planu a nie przez stwierdzanie jego nieważności. Jak wskazał NSA, "Obowiązkiem sądu administracyjnego jest poszukiwanie, w pierwszej kolejności, takiej wykładni planu miejscowego lub studium, która pozwoli na uznanie tych aktów za zgodne z prawem" (wyrok z dnia 14 listopada 2018 r., CBOSA). Z oczywistych względów wynik wykładni nie jest nieograniczony, ale zawsze powinien być konfrontowany z normą ustawową lub konstytucyjną, tak aby nie doszło do pozostawienia w obrocie prawnym regulacji planistycznych niedających się pogodzić z zasadami demokratycznego państwa prawa. Zdaniem Sądu, powyższe reguły umknęły uwadze organowi nadzoru przy stwierdzaniu nieważności uchwały z dnia 19 grudnia 2018 r. nr II/24/2018. Pozostawienie w obrocie prawnym zakwestionowanego planu miejscowego nie godzi w zasady ustawowe lub konstytucyjne. Przede wszystkim jednak wątpliwości budzi uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego i stwierdzonych w nim naruszeń. Wynika z niego ustalenie w pierwszej kolejności, że rozwiązania planistyczne w sposób istotny naruszają przepisy art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 4"b" ustawy planistycznej, następnie organ nadzoru dokonuje analizy sześciu naruszeń i dochodzi do wniosku o konieczności zdyskwalifikowania uchwały w całości. Zauważyć jednak należy, że wskazane jako naruszone przepisy odnoszą się do obowiązku ujęcia w planie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10) oraz określenia w planie w zależności od potrzeb granic terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012 (art. 15 ust. 3 pkt 4 lit. "b"). Tymczasem zarzuty wobec planu dotyczą także braku wykazania i udokumentowania w procedurze planistycznej poprawności (dopuszczalności) wyznaczenia granic strefy uciążliwości towarzyszącej elektrowniom wiatrowym znajdującym się poza granicami planu w kierunku północno – zachodnim (na terenie Gminy Suwałki), jak również granic uchwalonego planu oraz prawidłowości treści załącznika graficznego. W tym zakresie rozstrzygnięcie nadzorcze nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa, które zostały w sposób istotny naruszone. Zdaniem Sądu, "istotność" naruszenia powinna być przez organ nadzoru wykazana i wyjaśniona w sposób niebudzący wątpliwości tzn. taki, aby czytelne były intencje organu i jego tok rozumowania. Co prawda rozstrzygnięcie nadzorcze nie jest decyzją administracyjną, ale zgodnie z art. 91 ust. 3 u.s.g. powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, tzn. powinno jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony, w jaki sposób należy ten przepis rozumieć, na czym polega jego naruszenie tzn. naruszenie wynikających z tego przepisu dyrektyw (nakazów, zakazów) oraz ustalenie ciężaru gatunkowego (rodzaju) stwierdzonego naruszenia (vide wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2018 r., I OSK 686/18, CBOSA). Powyższe wymagania nie zostały spełnione w szczególności odnośnie ustalenia istotnego naruszenia prawa polegającego na "braku jakichkolwiek analiz" w zakresie dotyczącym wyznaczenia strefy uciążliwości wobec elektrowni, "sposobu przyjęcia granic uchwalonego planu w części północno – zachodniej" oraz "braku opisania na rysunku planu części linii elektroenergetycznych". Sąd dostrzega, że organ nadzoru zwrócił się do organu planistycznego o wyjaśnienia w piśmie z dnia 9 stycznia 2019 r., jednakże uznał je za niewystarczające. Pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. przyznał, że gdyby organ nadzoru dysponował dokumentami przedłożonymi przez Gminę przy piśmie z dnia 19 kwietnia 2019 r., to zarzuty dotyczące strefy uciążliwości byłyby inaczej skonstruowane. Nie usprawiedliwia to jednak organu nadzoru, bowiem nawet biorąc powyższe wyjaśnienia pod uwagę nadal uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego należy ocenić jako nazbyt lakoniczne, w szczególności odnośnie zależności między treścią uchwalonego planu, regulacjami ustawy z dnia 20 maja 2016 r., w tym jej przepisami przejściowymi a dopuszczalnością wyznaczenia strefy uciążliwości. Obowiązek zamieszczenia w rozstrzygnięciu nadzorczym uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 91 ust. 3 u.s.g.) spełnia istotną rolę informacyjną i nie pozostaje bez wpływu na ocenę legalności rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie przekonuje o istotności stwierdzonych naruszeń, sposobach rozumienia naruszonych przepisów (odnośnie wyznaczenia strefy uciążliwości nie wskazano w tym rozstrzygnięciu, jakie konkretnie przepisy naruszono) i o tym, jakich nakazów i zakazów wynikających z tych przepisów nie zrealizowano. Odnośnie zarzutu dotyczącego wyznaczenia stref uciążliwości wskazać należy, że plan miejscowy został uchwalony w dniu 19 grudnia 2018 r. W dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r., w której art. 4 ust. 1 uregulowano wymagane odległości: równe lub większe od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej) – w jakich mogą być lokalizowane i budowane: pkt 1 - elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz pkt 2 - budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa – od elektrowni wiatrowej. Stosownie do treści art. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają: organy gminy przy sporządzaniu oraz uchwalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jego zmiany (pkt 1), organy gminy oraz wojewoda – przy sporządzeniu oraz uchwalaniu albo przyjmowaniu planu miejscowego albo jego zmiany (pkt 2). Odnośnie obszaru sąsiedniego wobec tego, którego sprawa niniejsza dotyczy, mamy do czynienia z następującymi regulacjami prawa lokalnego i aktami indywidualnymi: - uchwała Rady Gminy Suwałki nr XXXIV/291/06 z dnia 5 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów obejmujących wsie: Potasznia, Bród Stary i część wsi Biała Woda, w której § 44 ust. 1 ustalono tereny przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych (o łącznej powierzchni około 4,77 ha) oznaczone na rysunkach planu symbolami E1-E14, określającymi w niezbędnym zakresie warunki zabudowy i zagospodarowania tych terenów; - uchwała Rady Gminy Suwałki z dnia 26 czerwca 2018 r. nr XLIV/378/18 w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Suwałki, na której załączniku graficznym stanowiącym rysunek wrysowano strefy oddziaływania istniejących elektrowni wiatrowych wychodzące poza tereny administracyjny Gminy Suwałki; - decyzję powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z dnia 31 sierpnia 2009 r. znak PNB.KO-7353/113/09 o pozwoleniu na użytkowanie budynku stacji elektroenergetycznej, linii napowietrznej oraz elektrowni wiatrowych oznaczonych numerami E1-E19 na szczegółowo wskazanych numerach działek ewidencyjnych we wsi Brod Stary, Potasznia, Biała Woda, Żywa Woda. Stan prawny dotyczący obszaru sąsiadującego z zakwestionowanym planem oraz obszaru tego planu jest zatem taki, że w planie z dnia 19 grudnia 2018 r. uwzględniono istnienie, zrealizowanych legalnie, elektrowni wiatrowych przewidzianych w planie miejscowym Gminy Suwałki, najbardziej zbliżonych do granic spornego planu i dla których w Studium tej Gminy uchwalonym po wejściu w życie uchwały z dnia 20 maja 2016 r., uwzględniającym treść art. 6 pkt 1 tej ustawy, wrysowano strefy ograniczonego użytkowania. Zdaniem Sądu zatem, w tej sytuacji prawnej organ planistyczny Miasta Suwałki nie dysponował wyborem co do uwzględnienia w planie miejscowym bądź nie stref ochronnych wymaganych przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., ale miał obowiązek je wrysować. Obowiązek ten w sprawie niniejszej wynikał z art. 4 ust. 1 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. i nie jest to, zdaniem Sądu, w tej konkretnej sprawie kwestia skorzystania przez organ miasta z władztwa planistycznego i pewnej swobody, jaką organ planistyczny dysponuje w ramach tego władztwa, ale z faktu obowiązywania konkretnych i jednoznacznych regulacji ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Taka sytuacja wpływa również na ocenę zakresu koniecznego uzasadnienia wprowadzenia tych regulacji. W przypadku, gdy ich wprowadzenie wynika z przepisów prawa (regulacji ustawowych) oraz zastanego stanu faktycznego na terenie sąsiedniej Gminy Suwałki, argumentacja prowadząca do takiego działania nie może być oceniana takimi samymi kryteriami jak uzasadnienie przyjęcia rozwiązań wynikających ze skorzystania z władztwa planistycznego. Nie stanowi również istotnego naruszenia procedury planistycznej okoliczność nieopisania stanu faktycznego w zakresie istniejących elektrowni w uzasadnieniu do projektu uchwały w sprawie spornego planu miejscowego. Istotnie, szersza informacja na ten temat powinna się była pojawić w dokumentach planistycznych, co z pewnością ułatwiłoby wykonanie nadzoru, jednakże jej brak w zakresie oczekiwanym przez organ nadzoru nie stanowi o istotnym naruszeniu prawa. Sąd zwraca uwagę, że informacji tej zupełnie nie pominięto, bowiem np. na s. 8 uzasadnienia projektu w Uwadze 19 wyjaśniono powody wprowadzenia stref wynikające z przepisów prawa, zaś żaden z organów opiniujących i uzgadniających nie zgłosił w tym zakresie zastrzeżeń. Dlatego, o ile Sąd nie podziela co do zasady stanowiska Wojewody odnośnie tego, że nieprzedstawienie szczegółowego uzasadnienia wprowadzenia stref ochronnych w planie miejscowym na etapie procedury planistycznej prowadzić powinno w tym konkretnym przypadku do stwierdzenia nieważności uchwały z uwagi na istotne naruszenie prawa (nie wskazał Wojewoda, jakich regulacji jest to istotne naruszenie), o tyle zgodzić się należy z Wojewodą a nie ze skarżącym, że wrysowanie tych stref w sprawie niniejszej wynika z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy planistycznej a nie z art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy. Przepis art. 15 ust. 3 pkt 3a dotyczący określenia, w zależności od potrzeb, terenów pod budowę elektrowni wiatrowych (art. 10 ust. 2a) oraz granic ich stref ochronnych, odnosi się do organu planistycznego, który na obszarze swojej właściwości przewiduje umieszczenie urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych i ich stref ochronnych. Natomiast w przypadku jak w sprawie niniejszej, gdy organ planistyczny de facto jedynie uwzględnia istnienie takich legalnie zrealizowanych urządzeń, zrealizowanych na terenie sąsiadującej gminy i na obszarze właściwości innego organu, a czyni to z uwagi na bezwzględnie obowiązującą treść art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., podstawą takiego działania jest przepis art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy planistycznej. Innymi słowy, istnienie i zasięg strefy ochronnej (jej granice) wynikają z regulacji ustawowych. Tym samym, zdaniem Sądu, wrysowanie na rysunku planu strefy ochronnej uwzględniającej art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ma charakter nie informacyjny ale obowiązujący (konkretyzujący "w terenie" ww. regulacje), zaś wskazanie w tekście planu w § 10 pkt 1 lit. "h" jako "zasady ochrony i kształtowania środowiska, przyrody i krajobrazu" tego, że "na podstawie przepisów odrębnych ustala się strefę ograniczonego użytkowania terenu, obejmującą obszar położony w odległości równej lub mniejszej od dziesięciokrotności wysokości istniejącej na terenie Gminy Suwałki elektrowni wiatrowej (1500 m) – zgodnie z rysunkiem planu" nadaje moc prawną tej konkretyzacji na rysunku. Podobnie zresztą jak regulacje § 33 pkt 5 lit. "b" w odniesieniu do terenów wskazanych w § 33 oraz § 34 pkt 5 lit. "c" planu w odniesieniu do terenów wskazanych w § 34. Na marginesie jedynie wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 2 spornego planu, oznaczenia o charakterze informacyjnym na rysunku planu dotyczą: treści mapy zasadniczej, linii wymiarowych, powierzchni poszczególnych terenów oraz orientacyjnej lokalizacji stanowiska archeologicznego. Wśród tych oznaczeń nie wymieniono strefy uciążliwości od elektrowni. Te regulacje wymieniono jako wynikające z przepisów odrębnych w § 6 ust. 3 pkt 3 spornego planu, co potwierdza, że wrysowanie stref nie ma charakteru informacyjnego a regulacyjny (konkretyzujący) na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy planistycznej. Nie zasługuje na uwzględnienie pozostała argumentacja Wojewody odnośnie stref ochronnych, sprecyzowana w odpowiedzi na skargę oraz na rozprawie. Zdaniem Sądu: - skonkretyzowanie istnienia i zasięgu stref ochronnych wynikających z ustawy dnia 20 maja 2016 r. na spornym obszarze planistycznym nie koliduje z przewidzianym w planie sposobem zagospodarowania terenów objętych strefami. Zwróciła na to uwagę skarżącą wskazując na politykę przestrzenną obowiązującą na tym terenie. Z tekstu i rysunku planu wynika, że tereny stref ochronnych obejmują tereny rolnicze (przeznaczenie podstawowe dla obszarów wskazanych w § 33 planu) oraz tereny rolnicze wskazane do kształtowania zieleni krajobrazowej i ciągów ekologicznych (przeznaczenie podstawowe dla obszarów wskazanych w § 34 planu), na których obowiązują szczegółowo określone w tych przepisach (§ 33 i § 34) zasady zagospodarowania. Chybiony jest zatem zarzut wprowadzenia przez organ planistyczny stref ochronnych bez określenia zasad ich zagospodarowania. Zasady te bowiem należy wyprowadzić z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. w zakresie obowiązujących zakazów zabudowy, zaś co do pozostałego sposobu zagospodarowania - według wskazanych wyżej regulacji planu; - nie sposób skutecznie zarzucić organowi planistycznemu bezpodstawnego wprowadzenia ograniczeń w zakresie dysponowania gruntami z uwagi na obowiązywanie stref ochronnych. Ograniczenia te wynikają – jak wyżej wskazano – z regulacji ustawowych. Nie są zatem wyłączną konsekwencją skorzystania przez Miasto ze swobody jaką przyznaje władztwo planistyczne; - niewskazanie w tekście § 10 pkt 1 lit. "h" oraz § 33 pkt 5 lit. "b" i § 34 pkt 5 lit. "c" planu wprost ustawy z dnia 20 maja 2016 r. nie jest naruszeniem prawa dyskwalifikującym uchwałę w tym zakresie. Obowiązywanie regulacji tej ustawy na spornym obszarze planistycznym nie jest uzależnione od tego, czy w planie miejscowym ustawa i jej poszczególne, mające zastosowanie w tym konkretnym przypadku regulacje, zostaną wprost wskazane (wymienione) czy też nie. Obowiązywanie ustawy nie zależy od powołania się na nią w akcie prawa miejscowego; - ustanowienie stref ochronnych zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. nie stanowi o kolizji właściwości Rady Miasta Suwałki z właściwością Rady Gminy Suwałki, a w szczególności o "wkroczeniu" tej pierwszej we właściwość tej drugiej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotnie sformułowano stanowisko, zgodnie z którym "Lokalizacja elektrowni wiatrowych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinna być zatem taka, aby plan ten obejmował całość strefy ochronnej i by uciążliwości generowane przez te elektrownie zamykały się w granicach planu" (vide wyrok z dnia 2 marca 2017 r., II OSK 2807/16 czy z dnia 15 marca 2018 r., II OSK 1300/16, CBOSA). Zauważyć jednak należy, że stanowisko to zostało sformułowane w odniesieniu do planów miejscowych uchwalonych przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r., w sytuacji gdy (jak trafnie wskazuje Wojewoda) strefa oddziaływania elektrowni nie była normatywnie określona (tak jak w obecnym stanie prawnym), a jej wyznaczenie odbywało się na podstawie wskaźników dopuszczalnego hałasu i innych parametrów nawiązujących do ochrony czynników środowiskowych. Wówczas faktycznie umieszczenie elektrowni w zbliżeniu do granic właściwości konkretnego organu planistycznego i w taki sposób, że jej oddziaływanie na podstawie ww. wskaźników sięgałoby poza granice tej właściwości, stanowiło o uchwaleniu planu w warunkach kolizji właściwości i przy przekroczeniu granic władztwa planistycznego. W sprawie niniejszej nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Różnica wynika z faktu obowiązywania ustawy z dnia 20 maja 2016 r. określającej normatywny zasięg stref ochronnych oraz legalnego zrealizowania elektrowni wiatrowych na terenie Gminy Suwałki. Dodać jedynie należy, że ww. ustawa weszła w życie sześć lat po tym jak inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie elektrowni na obszarze właściwości Rady Gminy Suwałki. Nadto, jak wynika z wyjaśnień Miasta Suwałki, zarówno w procedurze uchwalania planu, na podstawie którego zrealizowane zostały elektrownie wiatrowe na trenie Gminy Suwałki jak i w procedurze uchwalania Studium dla tej Gminy, w którym wyznaczono tereny zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., organ Miasta Suwałki uczestniczył, analizował treść tych rozwiązań planistycznych i nie wnosił do nich uwag. W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że uzupełniające się de facto rozwiązania planistyczne obowiązujące na terenie sąsiadujących gmin zostały uchwalone przy wzajemnej wiedzy i akceptacji właściwych organów; - wobec faktu istnienia (legalnie) elektrowni wiatrowych zrealizowanych na podstawie planu miejscowego Gminy Suwałki z 2006 r., a w szczególności wyjaśnienia tej okoliczności w sposób niebudzący wątpliwości (vide pismo Gminy z dnia 19 kwietnia 2019 r., k. 35), bez znaczenia w sprawie pozostają rozważania dotyczące możliwości lub braku możliwości zastosowania przepisów przejściowych art. 12 i art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2, w przypadku elektrowni wiatrowych, niespełniających wymogów określonych w art. 4, dopuszcza się jedynie przeprowadzenie remontu oraz wykonywanie innych czynności niezbędnych do prawidłowego użytkowania elektrowni, z wyłączeniem działań prowadzących do zwiększenia mocy zainstalowanej elektrycznej lub zwiększenia jej oddziaływań na środowisko (ust. 1); w przypadkach określonych w ust. 1, minimalna odległość elektrowni wiatrowej określona w art. 4 nie jest brana pod uwagę przy wydawaniu decyzji administracyjnych, wymaganych do wykonywania czynności określonych w ust. 1 (ust. 2). Przepis art. 12 ustawy z dnia 20 maja 2006 r. określa zatem zakres dopuszczalnych prac i warunki prawne ich wykonania na urządzeniu elektrowni wiatrowej niespełniającym wymagań art. 4, natomiast nie dotyczy ustanawiania stref ochronnych. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r., jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Przepis ten, zdaniem Sądu, również nie dotyczy ustanawiania stref ochronnych ale warunków prawnych wybudowania elektrowni niespełniającym wymagań z art. 4. Sąd natomiast dostrzega, że twierdząc o "sankcjonowaniu istnienia dotychczas wybudowanych elektrowni" organ nadzoru zwraca uwagę na niebezpieczeństwo, zgodnie z którym wprowadzenie stref ochronnych jak w spornym planie może spowodować wyłączenie ograniczeń wynikających z art. 12 i art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Istniejąca elektrownia nie będzie już bowiem urządzeniem "niespełniającym warunków z art. 4". Niebezpieczeństwo to jest jednak eliminowane właśnie przez uwzględnienie ustawowych (normatywnych) stref ochronnych. W pozostałym zakresie obowiązują dla elektrowni przepisy, które muszą być brane pod uwagę w przypadku wykonywania na nich prac budowlanych (a więc art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. oraz stosowne przepisy środowiskowe i budowlane). Sąd dostrzega również ten aspekt stanowiska Wojewody, sprecyzowany na rozprawie, zgodnie z którym uzyskanie od Miasta Suwałki w postępowaniu nadzorczym bardziej wyczerpujących wyjaśnień (uzupełnionych de facto dopiero na etapie sądowym) umożliwiłoby organowi nadzoru inne sformułowanie zarzutu w zakresie wyznaczenia stref ochronnych, tj. jako braku uzasadnienia dla odstąpienia od wyznaczenia i uregulowania strefy uciążliwości (zdaniem bowiem Wojewody, wprowadzone regulacje mają charakter informacyjny). Wobec jednak dokonania przez Sąd w sposób wyżej wskazany wykładni przepisów spornego planu miejscowego jako zawierających regulacje obowiązujące i konkretyzujące normy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. (a nie o charakterze informacyjnym) oraz wobec uzyskanych wyjaśnień odnośnie legalności zrealizowania elektrowni wiatrowych na terenie Gminy Suwałki w sposób wskazany w piśmie z dnia 19 kwietnia 2019 r. i uwidoczniony na zdjęciach do pisma tego załączonych, zarzut o istotnym naruszeniu prawa w zakresie nieudokumentowania w procedurze planistycznej wprowadzenia tych regulacji - nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Rozwiązania przyjęte na rysunku planu i w jego tekście są wynikiem ukształtowanego stanu prawnego (plan miejscowy Gminy Suwałki z 2006 r., decyzje właściwych organów zezwalające na użytkowanie elektrowni, Studium Gminy Suwałki z dnia 26 czerwca 2018 r., ustawa z dnia 20 maja 2016 r.) oraz faktów "w terenie" (istnienie konkretnej elektrowni w konkretnym położeniu). Zatem nie są wynikiem swobody regulacyjnej przyznanej organowi planistycznemu w ramach władztwa planistycznego, ale – jak wyjaśniono - są konsekwencją uwzględniania legalnego stanu faktycznego. Stąd brak obszernego uzasadnienia przyjętych rozwiązań nie jest uchybieniem istotnym. Zdaniem Sądu, wyznaczenie na terenach oznaczonych symbolem 10RM, 9MN, 8MNU i 7MNU linii zabudowy od drogi, która jest zlokalizowana poza granicami spornego planu miejscowego, nie stanowiło istotnego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej. Zgodnie z tym przepisem, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Sąd zauważa, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, odnośnie konkretnie systemu skomunikowania terenów objętych planem, zostały określone w § 16 planu. Regulacje szczegółowe odnośnie przeznaczenia konkretnych terenów pod drogi konkretnej klasy znajdują się w kolejnych paragrafach planu (§ 26 – 28) i zapisy te spełniają wymagania przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej, mając na uwadze ich doprecyzowanie w § 4 pkt 9 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie projektu planu miejscowego. Zgodnie z tym ostatnio wskazanym przepisem, wymogiem dotyczącym ustalenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej jest: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Te wymagania w treści planu zostały spełnione. Natomiast nie ma większego znaczenia w tej konkretnej sprawie i z uwagi na poniżej wskazane okoliczności faktyczne, czy układ komunikacyjny, w stosunku do którego ustalono kwestionowaną przez organ nadzoru linię zabudowy, znajduje się poza granicami spornego planu czy też nie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że taki układ komunikacyjny istnieje. Zasady modernizacji przewidziano w akcie prawa miejscowego jakim jest uchwała Rady Miasta w Suwałkach z dnia 27 listopada 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. poz. 4280). Zatem znane są: kategoria drogi – powiatowa, konkretne jej parametry minimalne (określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie), które organ planistyczny zmodyfikował przewidując poszerzenie drogi o 5 m w obu kierunkach, co zostało uwzględnione w spornym planie miejscowym w ten sposób, że wyznaczono linię zabudowy jako 7 m dla terenu 7MNU, 8MNU i 9 MNU oraz 10 m dla 10RM, co w sumie daje odpowiednio 12 m i 16 m nieprzekraczalnej linii zabudowy. Uwzględnia to parametry przewidziane w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (usytuowanie obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m dla ogólnodostępnej drogi powiatowej, 6 m dla ogólnodostępnej drogi gminnej). Natomiast skarżący wskazał, odnośnie powyższego i odnośnie wyznaczenia trójkątów widoczności, że przyjęte w planie rozwiązania były przedmiotem konsultacji z zarządcą drogi i wypowiedź właściwego organu była w tym zakresie pozytywna (k. 331 akt adm.). W tej sytuacji, gdy wyznaczona w planie linia zabudowy uwzględnia istniejący już układ komunikacji, w tym także uwzględnia jego modernizację, gdy znane są parametry tego układy, gdy zarówno droga publiczna od której wyznaczono linię zabudowy jak i położenie linii zabudowy ma miejsce w obszarze właściwości tego samego organu planistycznego – brak jest podstaw aby stwierdzać, że wyznaczenie linii zabudowy od drogi umieszczonej poza terenem planu jest istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu w zakresie naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej. Plany miejscowe, z których każdy obejmuje tylko część obszaru tej samej gminy, muszą co do zasady stanowić jedną całość. Aby taki efekt uzyskać, uchwalenie każdego kolejnego planu powinno być poprzedzone badaniem spójności jego ustaleń z ustaleniami obowiązujących już planów dla obszarów sąsiadujących. Jak w sposób niebudzący wątpliwości wykazano w sprawie niniejszej, organ planistyczny uwzględnił obowiązujące rozwiązania planistyczne, wpasował rozwiązania spornego planu miejscowego w stan zastany i zaprojektowany tworząc spójną całość. Zarzuty organu nadzoru w tym zakresie są bezzasadne. Nie podziela również Sąd zarzutu Wojewody odnośnie przyjęcia spornego planu bez wyłączenia obszaru objętego decyzją zrid dotyczącą obwodnicy S. (teren na planie oznaczony jako 1ICP). Po pierwsze, granice w jakich mógł być uchwalony plan miejscowy wyznaczyła uchwała intencyjna z dnia 29 listopada 2017 r., podczas gdy decyzja zrid została wydana 27 stycznia 2017 r. Organ planistyczny granicami wyznaczonymi uchwałą intencyjną był związany. Po drugie, wskazanie w treści spornego planu (oraz na rysunku) przebiegu obwodnicy ma charakter informacyjny (nie jest to rozwiązanie o charakterze ustalenia planu w formie nakazu czy zakazu, bowiem nie plan rozstrzyga o jej przebiegu i granicach). Zgodnie także z § 7 pkt 9 rozporządzenia w sprawie projektu planu miejscowego, dopuszcza się umieszczanie w planie, w razie potrzeby, oznaczenia elementów informacyjnych niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego. Taki charakter ma wskazanie w § 16 pkt 1 planu na prawomocną decyzję zrid. Fakt prawnego umocowania realizacji tej inwestycji na obszarze objętym spornym planem jest przesądzony w odrębnej procedurze, a jej wynik został jedynie uwzględniony w spornym planie. Nie stanowi to o naruszeniu art. 15 ust. 3 pkt 4 "b" ustawy planistycznej, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012. Zapewnienie czytelności i jasności planu uzasadniało informacyjne wskazanie przebiegu obwodnicy S.. Bezpodstawne są także zarzuty dotyczące możliwości nałożenia się procedury przyznawania odszkodowania w trybie przepisów specustawy drogowej i dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 36 ustawy planistycznej. Przebieg obwodnicy ustalony w decyzji zrid jest umocowany prawnie tą decyzją i wszelkie roszczenia wyczerpują się w procedurze specustawy drogowej. Wskazuje na to bezspornie treść art. 11i ust. 2 specustawy drogowej, zgodnie z którym w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 756). Wydanie decyzji zrid może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz niezależnie od treści postanowień takiego planu. Natomiast plan uchwalany po wydaniu prawomocnego zrid nie może nie uwzględniać jej przebiegu w tym znaczeniu, że powinien wskazywać obszar objęty zrid. To też w zaskarżonym planie nastąpiło. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut organu nadzoru dotyczący wskazania granic spornego planu miejscowego w części północno – zachodniej, w wyniku czego "tereny do granic miasta w tej części pozostają z nieuregulowanym stanem prawnym w zakresie możliwego przeznaczenia i warunków zabudowy oraz zagospodarowania, w tym bez obsługi komunikacyjnej". Zdaniem Sądu, zarzut ten trafia w próżnię z uwagi na związanie organu planistycznego granicami wskazanymi uchwałą intencyjną z dnia 29 listopada 2017 r. (k. 416-417 akt adm.) Niemożliwe było wprowadzenie do planu uregulowań dotyczących terenów poza granicami spornego planu. Po wtóre, w trakcie postępowania (po wyjaśnieniu rozbieżności między organem nadzoru a skarżącym) ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że od strony północno – zachodniej granic spornego planu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałki pod linie 400 kV relacji Ełk – Granica Państwa (uchwała Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 lutego 2013 r.), który z pozytywnym wynikiem został poddany kontroli sądów administracyjnych. Kontrole sądowe treści planu miejscowego z dnia 27 lutego 2013 r., przeprowadzane w granicach interesów prawnych poszczególnych właścicieli posiadających działki na obszarze tego planu, podejmowały kwestię odcięcia terenów objętych planem na skutek realizacji obwodnicy. Sądy w sprawach II OSK 265/16 oraz II SA/Bk 537/14 nie stwierdziły w tym zakresie naruszenia prawa. Argumentowały, że uzasadnione było wprowadzenie na tym terenie zakazu zabudowy siedliskowej w korytarzu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia "chociażby ze względu na fakt, iż teren ten odcięty jest trasą projektowanej obwodnicy" (orzeczenia dostępne w CBOSA). A zatem to odcięcie nie narusza prawa stron, bowiem teren ten jest pozbawiony możliwości zabudowy. Brak jest podstaw aby tę argumentację podważać w sprawie niniejszej. W konsekwencji nie ma podstaw, aby w tej części kwestionować granice spornego w sprawie niniejszej planu miejscowego i – jak oczekuje Wojewoda - "obligatoryjnie weryfikować i korygować pod kątem poprawności w nowej sytuacji prawnej" związanej z prawnym ustaleniem przebiegu obwodnicy S. - granice planistyczne objęte uchwałą z dnia 27 lutego 2013 r. Poza tym nie sposób rozstrzygać o treści planu miejscowego niezaskarżonego w sprawie niniejszej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku skomunikowania terenów 17R i 19R. Sąd akceptuje argumentację skarżącej w tym zakresie, która wskazuje, że na tych terenach (rolnych) w § 33 planu przewidziano nakaz zachowania dróg śródpolnych związanych z obsługą rolnictwa, co jest wystarczającym spełnieniem wymagania z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej. Jak wskazał WSA we Wrocławiu w sprawie II SA/Wr 251/14, "Pozostawienie zatem możliwości tworzenia dojazdowych dróg polnych (gospodarczych) do pól rolników nie narusza prawa w zakresie określonym przepisem art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można więc wymagać, aby dla tego rodzaju inwestycji, związanej z obsługą rolnictwa i realizowanej na terenie rolniczym, wymagać określenia ściśle parametrów, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Co więcej, trafny jest również argument skarżącej o możliwości skomunikowania tego terenu drogami tzw. serwisowymi towarzyszącymi obwodnicy. Jak wynika z dokumentacji planistycznej, organ planistyczny przedstawił koncepcję projektu planu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, która w piśmie z dnia 12 stycznia 2018 r. (k. 396 akt adm.) wskazała w sposób następujący: "droga ekspresowa S61 nie będzie posiadała bezpośrednich zjazdów z jezdni głównej na tereny przyległe. Obsługę przyległych terenów przejmą przebudowane drogi samorządowe lub tzw. "dodatkowe jezdnie" leżące w pasie drogi ekspresowej, na których w ramach inwestycji zostaną wybudowane zjazdy do działek geodezyjnych, której nie mają dostępu do dróg niższej kategorii niż krajowa. Zgodnie z § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 199 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124), droga zlokalizowana w pasie drogowym drogi publicznej służąca do obsługi przyległego terenu jest zdefiniowana jako "dodatkowa jezdnia". Dodatkowo w ww. piśmie GDDKiA wskazała, odnosząc się do konkretnych, zawartych w spornym planie miejscowym rozwiązań, że: "obsługę komunikacyjną oprzeć o drogi niższej kategorii niż droga krajowa. Zabrania się tworzenia układu komunikacyjnego dla terenów przyległych poprzez tzw. "dodatkowe jezdnie" charakteryzujące się minimalnymi parametrami techniczno – eksploatacyjnymi drogi klasy D tj. szerokością jezdni 3,5 m z mijankami. Służą one domyślnie do obsługi przyległych terenów zgodnie z ich obecnym, faktycznym zagospodarowaniem (jako dojazd do pól, gospodarstw rolniczych) oraz obsługi drogi ekspresowej. Nie są one przewidziane do obsługi terenów, które ewentualnie zmieniłyby swój charakter z rolniczych na np. usługowe, przemysłowe, generujące w przyszłości znaczny ruch w tym pojazdów dostawczych i ciężarowych". Zdaniem Sądu, z powyższych wypowiedzi wynika, że "jezdnie dodatkowe" (nazywane przez skarżącą drogami serwisowymi) przewidziane w zrid spełniają rolę obsługi komunikacyjnej terenów rolnych, natomiast nie mogłyby spełniać tej roli w przypadku zurbanizowania terenów rolnych. Obsługę komunikacyjną na terenach 17R i 19R spełniają zatem drogi śródpolne, jezdnie dodatkowe i droga ekspresowa, co ubezskutecznia zarzut organu nadzoru o braku skomunikowania tych terenów. Nadto, jak trafnie wskazuje skarżąca, projekt planu w uchwalonym kształcie został pozytywnie uzgodniony przez GDDKiA postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r. (k. 340 akt adm.) ze wskazaniem, że projekt planu "uwzględnia uwagi tut. organu" przekazane w piśmie z dnia 12 stycznia 2018 r. Natomiast rację ma organ nadzoru zarzucając nieopisanie na rysunku planu części linii elektroenergetycznych, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej. Zdaniem Sądu, o ile zarzut jest trafny (mimo że nie został należycie uzasadniony), to jednak naruszenie to nie jest istotne. Przebieg tych linii oraz ich rodzaj jest możliwy do odczytania na podstawie całokształtu tekstu i rysunku planu. Obowiązek dołączania do projektu rysunku planu miejscowego objaśnień wszystkich użytych oznaczeń wynika z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie projektu planu miejscowego. Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim konkretne ustalenia na rysunku mają odzwierciedlenie w tekście planu. W § 24 pkt 1 lit. "a-g" spornego planu miejscowego wskazano, że system zaopatrzenia w energię elektryczną polega na zaadaptowaniu istniejących w granicach planu urządzeń elektroenergetycznych, w tym wymienionych pod literami "a-d" linii 110 kV oraz stacji transformatorowych 20,0/4kV, linii 20kV oraz linii niskiego napięcia (lit. "e-g"). Jak wskazała skarżąca, linie elektroenergetyczne są wrysowane na mapie. Stanowią treść mapy zasadniczej zgodnie z właściwymi przepisami kartograficznymi (rozdział 4 "Wykaz znaków kartograficznych dla obiektów stanowiących treść mapy zasadniczej", załącznik nr 7 "Standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej" do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 2028) – z uwzględnieniem skali mapy, w jakiej sporny plan został sporządzony (1:2000). Stanowią one linie ciągłe czerwone. Mając na uwadze, że wyłącznie dla linii 110kV ustalono pasy ochronne, linie nieposiadające takich pasów na rysunku planu są liniami o pozostałych parametrach wymienionych w § 24 tekstu planu, niższych niż 110 kV, ze względu na skalę mapy podlegających wrysowaniu zgodnie z ww. regulacjami kartograficznymi. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że treść mapy zasadniczej, na której sporządzono rysunek planu, interpretowana łącznie z właściwymi regulacjami kartograficznymi, pozwala na odczytanie przyjętych rozwiązań o przebiegu i mocy linii, które w sposób istotny nie naruszają w tym zakresie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej w związku z § 4 pkt 9 lit. "a" rozporządzenia w sprawie zakresu projektu planu miejscowego. W tym miejscu zauważyć należy z urzędu, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na obowiązek określenia stref ochronnych, w granicach których wprowadza się ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, co jest odnoszone nie tylko do linii projektowanych elektroenergetycznych, ale również do linii istniejących. W tym zakresie powoływane są przepisy rozporządzeń Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883), § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. nr 47, poz. 401), czy też § 77 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. nr 169, poz. 1650). Regulacje powyższe dotyczą jednak linii elektroenergetycznych o napięciu znamionowym powyżej 30 kV, zaś w sprawie zarzut nieopisania linii dotyczy linii o napięciu niższym niż 30 kV. Oznacza to, że dla linii energetycznych o napięciu poniżej 30kV brak jest szczegółowych rozwiązań w prawie powszechnie obowiązującym, co wyklucza postawienie organowi planistycznemu zarzutu nieprzewidzenia stref ochronnych dla takich linii w spornym planie miejscowym. Na marginesie jedynie wskazać należy, że np. w sprawie II SA/Łd 703/18 Sąd stwierdził nieważność planu odnośnie braku na rysunku planu przebiegu linii energetycznej 15 kV i wrysowania jej strefy ochronnej, jednakże ustalenia odnośnie strefy ochronnej tej linii znajdowały się w tekście planu, a nie zostały przeniesione na jego rysunek. W sprawie niniejszej z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Zarówno tekst planu jak i jego rysunek w tym zakresie są spójne, zaś nieopisanie linii na rysunku planu – wobec możliwości jego odczytania – nie stanowi o istotnym naruszeniu zasad jego sporządzania. Wbrew stanowisku Wojewody, Sąd również i w tym zakresie nie dostrzega podstaw do zakwestionowania rozwiązań planistycznych. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.