VI SA/Wa 1381/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania (w sprawie dopłaty za rok 2008) oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE"), po rozpatrzeniu wniosku C. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżący", "C.") o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 kpa w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1907 ze zm.; dalej: Pt), utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] lutego 2019 r., znak [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] (dalej: "Decyzja USO 2018"). Decyzja USO 2018 rozstrzygała wniosek T. S.A. z siedzibą w W. (obecnie O. S.A. z siedzibą w W., dalej: "O.") z [...] czerwca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] - dalej "Decyzja USO") o przyznanie dopłaty za rok 2008 do kosztów świadczonych przez O., usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w części objętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3877/14, uchylającym decyzję Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 r., nr [...], w części utrzymującej w mocy pkt ll Decyzji USO. W uzasadnieniu postanowienia Prezes UKE scharakteryzował instytucję wznowienia postępowania, wskazując m.in., że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wszczęcia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Odmowa wznowienia postępowania powinna nastąpić, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa; podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 kpa. Ponadto, wznowione może zostać wyłącznie postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Zdaniem organu, w omawianym przypadku nie została spełniona jedna z przesłanek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, bowiem C. nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym. Uwzględniając powyższe, organ wskazał na dopuszczalność odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych. Podkreślił również, że zasadą na gruncie kpa jest niedopuszczalność wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu nieuprawnionego. Interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego i jeśli na podstawie twierdzeń zawartych we wniosku i analizy przepisów prawa można wyprowadzić oczywisty i jednoznaczny wniosek o braku legitymacji procesowej, to dopuszczalne i właściwe jest wyciągnięcie konsekwencji z tego faktu, a więc wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Taka sytuacja, zdaniem organu, nie prowadzi do naruszenia praw procesowych wnioskodawcy, gdyż postanowienie o odmowie wznowienia postępowania podlega kontroli instancyjnej i sądowej. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest aktem wszczynającym postępowanie wznowieniowe, a do wszczęcia postępowania może dojść wyłącznie, jeśli wniosek w tym przedmiocie złożony został przez podmiotu do tego uprawniony. Organ odwołując się do stanowiska doktryny, orzecznictwa sądów administracyjnych oraz do treści art. 28 kpa organ wskazał, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W ocenie organu wymienione przez C. we wniosku o wznowienie postępowania przepisy art. 97 Pt, art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1963 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.) są przepisami prawa materialnego, jednakże przesądzają one o istnieniu interesu prawnego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 98, a nie 96 Pt. Odnosząc się do argumentu C., który wskazuje, że w postępowaniu zakończonym Decyzją USO 2018 doszło do ustalenia kwoty wierzytelności C. wobec Prezesa UKE organ uznał, że twierdzenie to nie znajduje oparcia w przepisach Pt. Prezes UKE przyznał, że w przypadku wypełnienia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego przesłanki z art. 97 p.t., ma on interes prawny w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 98 p.t. i w tym postępowaniu będzie mógł dochodzić swoich praw. Jednak istnienie interesu prawnego w tej sprawie nie przesądza o istnieniu interesu prawnego do kwestionowania decyzji w sprawie przyznania samej dopłaty. Skoro bowiem jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych decyzją wydawaną na podstawie art. 96 p.t. jest przedsiębiorca wyznaczony, to właśnie on jest również jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia, na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie w przedmiotowym postępowaniu. Decyzja wydana w sprawie przyznania dopłaty nie będzie zatem bezpośrednio dotyczyć praw i obowiązków przedsiębiorców, którzy mogą, potencjalnie, w odrębnym postępowaniu, zostać zobowiązani do pokrycia dopłaty. Zdaniem organu podnoszone przez Skarżącą okoliczności mogą świadczyć jedynie o istnieniu po jej stronie interesu ekonomicznego (tj. faktycznego) w rozstrzygnięciu sprawy, który jednak nie może być utożsamiony z interesem prawnym. Podsumowując Prezes UKE stwierdził, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym Decyzją USO. W konsekwencji, nie może skutecznie żądać wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Brak tego interesu organ uznał za oczywisty, wynikający z treści samego wniosku o wznowienie, dlatego też jego ustalenie nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dopuszczalne było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W ocenie Prezesa UKE podnoszone przez C. okoliczności mogą świadczyć jedynie o istnieniu interesu ekonomicznego (tj. faktycznego) w rozstrzygnięciu sprawy, który jednak nie może być utożsamiony z interesem prawnym. Kwestia dotycząca ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do opłaty i określenia wysokości ich udziału w dopłacie, stanowi bowiem przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego. Ustalenie wysokości dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego innego, niż operator wyznaczony, ma tylko takie znaczenie, że określa jeden ze współczynników, na podstawie którego ustalona zostanie pewna należność, którą może on zostać potencjalnie obciążony w przyszłości. Bezsprzecznie zatem ustalenie wysokości dopłaty ma jedynie pośredni i potencjalny, a nie bezpośredni i realny wpływ na sytuację prawną przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Reasumując organ wskazał, że C. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym Decyzją USO 2018, a zatem nie może skutecznie żądać jego wznowienia. Brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy jest oczywisty, wynika z treści samego wniosku o wznowienie, a jego ustalenie nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zatem dopuszczalne było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego Decyzją USO 2018. Tym samym postanowienie Prezesa UKE z [...] kwietnia 2019 r. odpowiada prawu. Skarżący zakwestionował prawidłowość postanowienia organu odwoławczego w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 kpa oraz w zw. z art. 206 ust. 1 Pt polegającego na zaniechaniu ponownego rozpatrzenia sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego, 2. art. 144 oraz art. 140 i art. 124 § 2 oraz art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia przedstawienia i odniesienia się do zarzutów skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 3. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego na skutek przyjęcia, że "(...) kwestia oceny interesu prawnego zawsze ma także charakter formalny zatem stwierdzanie/wykluczanie tego, że dany podmiot ma status strony (w rozumieniu art. 28 kpa) jest dokonywane w ramach "ocen formalnych", 4. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego na skutek przyjęcia, że podstawę takiej odmowy stanowi przypadek "(...) oczywistego braku legitymacji procesowej" - aczkolwiek brak jest przepisu, z którego dałoby się wywieść taką podstawę/przyczynę odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, 5. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego pomimo tego, że wydanie przez Prezesa UKE ostatecznej decyzji z [...] sierpnia 2018 r. znak: [...], co spowodowało bezpośrednio to, że skarżący stał się w powyższej dacie "współdłużnikiem" Prezesa UKE co do kwoty 70 316 502 złotych 87 groszy, a zatem zwiększyły się pasywa majątkowe skarżącej, 6. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego pomimo stwierdzenia w zaskarżanym postanowieniu, że: "(...) w niniejszym przypadku faktycznie to wydanie Decyzji USO 2018 doprowadziło do jednoznacznego określenia zobowiązań przedsiębiorców telekomunikacyjnych (...)" a zatem i zobowiązania skarżącej. Skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżanego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa UKE oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: p.p.s.a.). Stanowi on, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Prezesa UKE z [...] kwietnia 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezes UKE z [...] lutego 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2018 r. Decyzją tą, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wszczęta na wniosek znak: [...] rozstrzygającą w sprawie wszczętej na wniosek O. z [...] czerwca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r. w sprawie przyznania dopłaty za rok 2008 do kosztów świadczonych przez O. usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w części objętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3877/14, uchylającym decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r., w części utrzymującej w mocy pkt II Decyzji USO. Spór w sprawie dotyczy przede wszystkim ustalenia, czy po stronie C. istnieje interes prawny upoważniający do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją USO 2018 oraz oceny możliwości badania tych okoliczności na wstępnym etapie postępowania wznowieniowego. Przystępując do rozpoznania sprawy podkreślić należy, że instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w sposób precyzyjny w kpa (R. Stankiewicz, w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wszczęcia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Odmowa wznowienia postępowania powinna nastąpić, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa; podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 kpa (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 122/98). Ponadto, wznowione może zostać wyłącznie postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Na gruncie niniejszej sprawy organ prawidłowo wywiódł, że wniosek C. o wznowienie postępowania został złożony w przewidzianym prawem terminie, powołano w nim ustawową przesłankę wznowienia postępowania, a postępowanie, którego wniosek dotyczy zostało zakończone decyzją ostateczną. Prawidłowo również uznał, że w sprawie nie została spełniona jedna z przesłanek do wznowienia postępowania, bowiem C. nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i przyjmuje za swój pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2018 r., II GSK 704/18, w myśl którego: "(...) przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji realny (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09)". Mając na uwadze tak rozumiane pojęcie "interesu prawnego", Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji USO 2018 brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca mogłaby w konkretnym, zaistniałym w przedmiotowym postępowaniu, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków. Decyzja USO 2018 została wydana na wniosek O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r. o przyznanie dopłaty za rok 2008 do kosztów świadczonych przez O. usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w części objętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3877/14, uchylającym decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r., w części utrzymującej w mocy pkt II Decyzji USO). W myśl art. 95 ust. 1 Pt, przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony w przypadku ich nierentowności. O. została wyznaczona przez Prezesa UKE, w drodze decyzji z [...] maja 2006 r. na przedsiębiorcę świadczącego usługę powszechną na terenie całego kraju. Zgodnie z art. 96 Pt przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, zdaniem tego przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto. Przedsiębiorca wyznaczony przedstawia Prezesowi UKE wyliczoną wysokość kosztu netto, a także rachunki lub inne dokumenty zawierające dane lub informacje służące za podstawę obliczenia tego kosztu netto. Prezes UKE, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty bądź odmawia jej przyznania. Prezes UKE odmawia przyznania dopłaty, jeżeli stwierdzi, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Zgodnie zaś z art. 97 Pt przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata do usługi powszechnej, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty. Natomiast w myśl art. 98 Pt Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1 % jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Kwota dopłaty podlega administracyjnej egzekucji należności pieniężnych. Przytoczone wyżej przepisy jasno wskazują, że postępowanie w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów usług wchodzących w skład usługi powszechnej toczy się z wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego i wynik tego postępowania warunkuje wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Jak słusznie wskazuje organ, mamy zatem do czynienia z ciągiem działań administracyjnych w dwóch sprawach, gdzie organ w każdej ze spraw wydaje oddzielne decyzje administracyjne w różnych przedmiotach. Niewątpliwym jest, że w przypadku wypełnienia przez skarżącą przesłanki z art. 97 Pt - ma ona interes prawny w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 98 Pt i w tym postępowaniu będzie mogła dochodzić swoich praw. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że istnienie interesu prawnego w tej sprawie nie przesądza o istnieniu interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję w sprawie przyznania dopłaty. Powyższe dotyczy również wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o przyznaniu dopłaty. Skoro bowiem jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych decyzją o przyznaniu dopłaty jest przedsiębiorca wyznaczony, tj. O., to O. jest również jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia i na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie zawarte w Decyzji USO 2018. Decyzja wydana w sprawie przyznania dopłaty nie będzie zatem bezpośrednio dotyczyć praw i obowiązków skarżącej. Skarżąca wskazuje, i trudno z tym się nie zgodzić, że bez decyzji Prezesa UKE w sprawie dopłaty za 2008 r., zarówno ona, jak i inni przedsiębiorcy telekomunikacyjni obowiązani do jej pokrycia, nie staliby się współdłużnikami Prezesa UKE. Jednakże okoliczność ta, jak zauważył słusznie organ, świadczy jedynie o istnieniu interesu ekonomicznego (tj. faktycznego) w uprzednio rozstrzygniętej sprawie samej dopłaty, który z pewnością nie może być utożsamiony z interesem prawnym. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji pozytywnego rozpatrzenia wniosku O. o dopłatę, Skarżąca, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny jest/będzie zobowiązana partycypować w pokryciu przedmiotowej dopłaty, przy czym na obecną chwilę sprawa samej kwoty dopłaty, jaki bycia przez Skarżąca współdłużnikiem Prezesa UKE nie są ostatecznie rozstrzygnięte. Nieostateczna jest decyzja Prezesa UKE z dnia z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie dopłaty do kosztów świadczonych usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2008 r., bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1971/18 jest nieprawomocny. Również decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2008, ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenia postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłat (wyrok w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1282/17) jest nieostateczna. Ponadto sprawa ze skargi skarżącej na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty 2008 (sygn. akt VI SA/Wa 1399/18 została zawieszona do czasu rozpoznania sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1282/17). Powyższe okoliczność pozostają bez wpływu na brak interesu prawnego skarżącej w żądaniu wznowienia postępowania zakończonego decyzją ustalającą dopłatę za 2008 r. Nie sposób przyjąć, że Skarżąca, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny, którym stała się "następczo" może uzyskać interes prawny w postępowaniu w sprawie dopłaty, w wyniku zakończenia postępowania prowadzonego w oparciu o art. 98 p.t., skoro to ostatnie, ze swej istoty, ma charakter względny i następczy w stosunku do postępowania prowadzonego w sprawie dopłaty, na podstawie art. 96 p.t. Sąd ponownie podkreśla, że kwestia dotycząca ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w tym skarżącej, obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty za 2008 r., stanowi przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego, do którego wszczęcia Prezes UKE jest zobowiązany niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty (art. 97 i art. 98 p.t.). W związku z powyższym stwierdzić należy, że w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji USO 2018 brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżący mógłby w konkretnym, zaistniałym w tymże postępowaniu, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków. Z przytoczonych przez C. przepisów Pt nie wynika wprost interes prawny skarżącej, gdyż powołane przepisy dotyczą realizacji praw i obowiązków nakładanych na operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, którym jest O. a nie C.. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności odmowy wznowienia postępowania z powodu braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy Sąd, uwzględniając poglądy doktryny oraz aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje się, że polska procedura administracyjna przyjmuje obiektywną koncepcję strony. Bez znaczenia dla dopuszczalności odmowy wznowienia postępowania jest fakt powoływania się lub nie wnioskodawcy na jego interes prawny. Tymczasem interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego i jeśli na podstawie twierdzeń zawartych we wniosku i analizy przepisów prawa można wyprowadzić oczywisty i jednoznaczny wniosek o braku legitymacji procesowej, to dopuszczalne i właściwe jest wyciągnięcie konsekwencji z tego faktu, a więc wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Co do zasady powszechnie przyjmuje się, że gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty i jego wykazanie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to nie ma przeszkód, aby fakt ten uwzględnić już na wstępnym etapie postępowania wznowieniowego (zob. T. Libera, Weryfikacja przesłanki podmiotowej wznowienia postępowania administracyjnego, w: CASUS 2016/4 oraz wyroki NSA z 9 października 2014 r., II GSK 1418/13; z 5 marca 2015 r., II GSK 2449/13 i z 9 października 2014 r., II GSK 1338/13). Uwzględniając powyższe, za bezzasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 149 § 3 kpa i art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, poprzez odmowę wznowienia postępowania na skutek przyjęcia, że kwestia oceny interesu prawnego zawsze ma także charakter formalny, a także zarzut naruszenia art. 149 § 3 kpa i art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego na skutek przyjęcia, że podstawę takiej odmowy stanowi przypadek oczywistego braku legitymacji procesowej. Za chybione Sąd uznał również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 15 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa i art. 144 kpa oraz art. 206 ust. 1 Pt, polegającego na zaniechaniu ponownego rozpatrzenia sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego, o które wnioskował skarżący, a także zarzut naruszenia art. 144 kpa oraz art. 140 kpa i art. 124 § 2 kpa oraz art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia przedstawienia i odniesienia się do zarzutów skarżącej. Zdaniem Sądu, wskazane zarzuty zmierzają do wykazania wadliwości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w związku z nieprzytoczeniem przez Prezesa UKE części zarzutów C. przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, w kontrolowanych postanowieniach organ w sposób wyczerpujący przedstawił i uzasadnił swoje stanowisko zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy oraz w sposób szczegółowy odniósł się do poszczególnych twierdzeń C.. Nie zasługują ponadto na uwzględnienie zarzuty strony dotyczące modyfikacji argumentacji C.. Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.